‫پائول"، "اپریل" هستم".
‫نتیجه‌ی آزمایش رو گرفتم.
‫دوست دارم برای آخرین بار بیام پیشت.
‫امروز بعدازظهر می‌بینمت.
‫اپریل"؟"
‫پائول"، "اپریل" هستم".
‫نتیجه‌ی آزمایش رو گرفتم.
‫دوست دارم برای آخرین بار بیام پیشت.
‫امروز بعدازظهر می‌بینمت.
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫کلاهه دیگه، نه؟
‫قشنگه.
‫قیافه‌ش مسخره‌ست.
‫خب، پیغامت... ‫نتیجه رو گرفتی؟
‫خب، خیلی می‌خاره.
‫- می‌تونی درش بیاری اگه... ‫- نه.
‫دنیل" بهم دادش".
‫- نمی‌دونستم درمورد... ‫- من نگفتم. مادرم گفت.
‫می‌ترسیدم.
‫ترس اینکه چطور واکنش نشون بده؟
‫می‌ترسیدم کلاً واکنش نشون نده.
‫می‌ترسیدم راهشو بکشه بره بیس‌بال تمرین کنه.
‫وقتی سگمون مُرد، به نظر نمی‌اومد متوجه شده باشه.
‫عاشق اون سگ بود.
‫،ولی حدوداً سه ماه بعدش ‫"تبدیل شد به اون بچه توی فیلم "جن‌گیر...
‫و هرکی رو که می‌دید بهش ‫می‌گفت قراره بمیره.
‫قبل از نتیجه‌ی آزمایش ‫بهش گفتین یا بعدش؟
‫بعدش.
‫اومدن پیشم.
‫،مادرم برام کیک آورد ‫دنیل" هم این کلاهو بهم داد".
‫انگار تولدم بود.
‫پس داری میگی که یه چیزی ‫داشتی برای... جشن گرفتن؟
‫داره خوب میشه.
‫توده‌ی پشت ستون فقراتم داره کوچیک میشه.
‫پس یعنی درمان اثر کرده.
‫آره، آره.
‫خبر فوق‌العاده‌ایه.
‫واقعاً... آروم شدم.
‫تو چه حسی داری؟
‫نمی‌دونم.
‫- نمی‌دونی؟ شبیه خودت نیستی. ‫- آره، عجیب‌ـه.
‫وقتی اولین بار بهت گفتن غافلگیر شدی؟
‫حرفشونو باور کردی؟
‫اینجا تنهایی؟
‫- آره. ‫- بچه نداری؟
‫- بهم گفتی بچه داری. ‫- درسته.
‫کجان؟
‫با... با مادرشون زندگی می‌کنن.
‫پس تو که روانشناس هم هستی ‫نمی‌تونی برای خودت کاری بکنی.
‫شاید به خاطر همینه که روانشناسا ‫درمورد زندگی شخصی خودشون حرف نمی‌زنن.
‫کایل" و "سیه‌نا" به هم زدن".
‫- کِی؟ ‫- فکر کنم هفته‌ی پیش.
‫منو برای شام برد بیرون ‫و این گردنبندو بهم داد.
‫استخون جناغ‌ یا همچین چیزیه ‫با یه زنجیر ابریشمی.
‫که ظاهراً باید بشکنیش...
‫،و وقتی شکست ‫باید یه آرزو بکنی.
‫می‌خوای چه آرزویی بکنی؟
‫ما دو سال باهم می‌رفتیم بیرون ‫و اون هیچوقت بهم جواهرات نداد.
‫تو چه فکری می‌کنی؟
‫فکر کنم احساس گناه می‌کنه.
‫ممکنه.
‫احتمالاً میگه که بهم اهمیت میده ‫و سعی می‌کنه خودشو ابراز کنه.
‫اینم یه احتمال دیگه‌ست.
‫خیلی دیرـه.
‫چرا؟
‫من از دست رفتم.
‫منظورت اینه که... از احساست دور شدی؟
‫،دختری که دوستش داشت ‫دختری که فکر می‌کرد دوستش داره...
‫دیگه وجود نداره.
‫حتی اگه موهام دوباره رشد کنه ‫و مریضیم خوب بشه...
‫از حالا با هرکی که آشنا میشم...
‫- باید بهش بگم که سرطان داشتم. ‫- چرا؟
‫چون حقیقت داره.
‫پس داری میگی که سرطان ‫همه‌ی چیزای قبلی رو با خودش...
‫،شسته و برده ‫که خود قدیمیت یهو از بین رفته؟
‫روبروی "کایل" نشسته بودم...
‫،و می‌دونستم که می‌تونم با خودم ببرمش خونه ‫حتی الان، بدون مو.
‫دلم براش تنگ شده.
‫ولی فکر اینکه ببرمش تو تخت...
‫لباسامو دربیارم و بذارم ‫بهم نزدیک بشه، بذارم...
‫حال به هم زنه. ‫اصلاً دیگه اینو نمی‌خوام.
‫"فقط الان این احساس رو داری "اپریل. ‫عوض میشه.
‫چه جور آدمی‌ـه که سکس نخواد؟
‫می‌دونی چی میگم؟
‫- من مُردم. از دست رفتم. ‫- "از دست نرفتی "اپریل.
‫داری... داری خوب میشی.
‫،فقط الان باید برای یه چیز قوی باشی ‫اونم بهتر شدن‌ـه.
‫حق با توـه.
‫- چیه؟ ‫- فکر نکنم قبلاً اینو ازت شنیده باشم.
‫قسمت کادوشو هم در نظر بگیر.
‫اینطوری یادم میندازی که ‫چرا تو پیغامت گفتی...
‫که می‌خوای این آخرین جلسه‌ت باشه؟
‫آره.
‫و خواهشاً سعی نکن راضیم کنی بمونم.
‫همین برای بهبودیت مهم‌ـه که درمورد ‫اتفاقاتی که در جریانه حرف بزنیم.
‫من نمی‌خوام.
‫،می‌دونم نمی‌خوای ‫ولی این الگوی رفتاری تو نیست "اپریل"؟
‫- بس کن. ‫- :روی همین‌ـه که داریم کار می‌کنیم
‫روندن من از خودت.
‫- فقط بذار کمکت کنم. ‫- نمی‌تونم.
‫معلومه که می‌تونی.
‫کاری که می‌خوام بکنم اینه که ‫می‌خوام چند جلسه دیگه رو برای...
‫والدینت ترتیب بدم، بیارمشون تو جلسات.
‫- شاید بتونیم "دنیل" رو هم بیاریم. ‫- بس کن! گفتم نه!
‫- "مادرت و "دنیل... ‫- بس کن عوضی!
‫همه‌چی مرتب‌ـه؟
‫باید می‌رفتم سرمو می‌خاروندم.
‫- ببخشید. ‫- عذرخواهی نکن.
‫چرا مجبور نیستم عذرخواهی کنم؟ ‫چون مریضم؟
‫چون من روانشناستم.
‫که چی؟ تو آدم نیستی؟
‫یکی بهت بگه عوضی برات مهم نیست؟
‫روزی که همدیگه رو دیدیم بهت گفتم که من ‫نمی‌خوام به احساسات من اهمیت بدی.
‫پس فایده‌ی روان درمانی چیه؟ ‫به مردم یاد بدین تو خودشون غرق باشن؟
‫واقعاً فکر می‌کنی تو این قسمت ‫کمک بیشتری احتیاج دارم؟
‫می‌خوای بشینی؟
‫می‌فهمم که شاید واکنش تو به این خاطر باشه ‫که بخشی از وجودت دوست داره بره...
‫ولی شاید به این خاطر انقدر شدید برخورد می‌کنی...
‫چون بخشی از تو می‌خواد بره ‫و بخش دیگه می‌فهمه...
‫که چیز باارزشی تو این اتاق داره اتفاق می‌افته.
‫می‌تونستم آدم بی‌نقصی باشم.
‫می‌تونستم به بی وزنی (مرگ) برسم.
‫می‌تونستم فردا با یه غده تو سینه‌م ‫از خواب بیدار بشم.
‫- "پس میگی "فایده‌ش چیه؟ ‫- آره.
‫فایده‌ش چیه؟
‫چرا درش نمیاری؟
‫نمی‌خوام.
‫و نمی‌خوام راجع به دلیلش حرف بزنم یا...
‫چرا "دنیل" بهم یه کلاه اشتباهی داده...
‫چرا نمی‌تونم بذارم منو کچل ببینی.
‫- می‌فهمم. ‫- نه، نمی‌فهمی.
‫درست میگی.
‫از دانشکده انصراف دادم.
‫کِی؟
‫هفته‌ی پیش.
‫به خاطر شیمی‌درمانی؟
‫ولی کارت که تقریباً تموم شده. ‫دوست نداری فارغ‌التحصیل بشی؟
‫به هر حال که به عنوان آرشیتکت ‫قرار نیست شغل پیدا کنم.
‫- چرا اینو میگی؟ ‫- کارمو دیدی. بیخوده.
‫- موافق نیستم. ‫- دیگه مهم نیست.
‫خیلی وقت گذشته و امکان نداره ‫بتونم بهش برسم.
‫خب، راستش، اصلاً ‫زمان زیادی رو از دست ندادی.
‫مطمئنم دانشکده باهات راه میاد.
‫من حتی به خاطر خودم نمی‌رفتم.
‫به خاطر مادرم می‌رفتم.
‫خیلی عصبی شد وقتی از کالج ‫فارغ التحصیل شدم، چون برنامه‌ای نداشتم.
‫می‌خواست مدرک بالاتر بگیرم ‫که دیگه نگران من نباشه...
‫چون تو مسیر موفقیت بودم.
‫همش می‌گفت "یه مادر فقط وقتی ‫".خوشحاله که بچه‌ش خوشحال باشه
‫بعدش به "دنیل" نگاه می‌کرد و آه می‌کشید.
‫،منم با خودم فکر می‌کردم ‫".به بچه‌ی اشتباهی خیره شدی خانم"
‫خب...
‫باشه، بذار... بذار بگیم فقط ‫یه کم مرخصی لازم داشتی.
‫چرا فقط چند جلسه غیبت نکنی؟
‫نمی‌خوام برگردم.
‫پس تو فقط از من خسته نشدی...
‫درواقع از همه‌چی خسته شدی.
‫چیکار باید بکنم؟ ‫برم بشینم تو کلاس؟
‫چاپلوسی استادا رو بکنم؟ ‫با دوستام جلب توجه کنم، واقعاً؟
‫من سرطان دارم.
‫۲۳سالمه و سرطان دارم.
‫چطوری باید خودمو بالا بکشم؟
‫از اینجا برم کدوم جهنمی؟
‫،اپریل" اگه می‌تونستی هرجایی دلت بخواد بری" ‫هرجایی، کجا می‌رفتی؟
‫به عقب.
‫- منظورت خونه‌ست؟ ‫- آره.
‫ولی این... همون خونه‌ای نیست ‫که خیلی وقت و خیلی راه ازت فاصله داره؟
‫یادته؟
‫تو کل دنیا یه سری مزارع ارگانیک هستن.
‫اتاق و غذای مجانی بابت کار بهت میدن.
‫داشتم فکر می‌کردم برم بینشون بچرخم.
‫تا چند وقت؟
‫نمی‌دونم.
‫تا وقتی اسممو یادم بره.
‫،خب، مگه اینکه فراموشی بگیری ‫که احتمال همچین اتفاقی هم تقریباً صفرـه.
‫تو شیمی‌درمانی یه دختره باهام بود...
‫تقریباً همسن من بود...
‫"اسمش "لیریک" بود. "لیریک مریمن.
‫چه اسم قشنگی بود.
‫دووم نیاورد؟
‫نه. مُرد.
‫متاسفم.
‫،آخرین باری که دیدمش، کنار هم نشسته بودیم ‫به سرممون وصل بودیم.
‫،داشت یه چیزایی رو دفترش خط خطی می‌کرد ‫فقط خط خطی بود.
‫خم شدم که بهش نگاه کنم، و...
‫داشت اسمشو می‌نوشت...
‫بارها و بارها...
‫با دستخطای مختلف... فقط اسمشو می‌نوشت.
‫شاید از این ترسیده بود که فراموشی بگیره.
‫سخته که اون کسی باشی که نجات پیدا می‌کنه.
‫نمی‌خوام.
‫نجات پیدا کردن؟
‫خیلی سخت به نظر میاد.
‫زندگی کردن؟
‫قبل اینکه مریض بشی هم ‫زندگی برات سخت بود؟
‫نه.
‫همیشه یه راهی بود...
‫مثل... یه سراشیبی بود...
‫خسته کننده بود، ولی... ‫می‌دونی... قشنگ معلوم بود.
‫- دیگه نیستش؟ ‫- کاملاً از بین رفته.
‫- از خودم درآوردم؟ ‫- نه. فقط تغییر مسیر دادی.
‫مسیر زندگیت عوض شده... ‫بدون اینکه رضایت داشته باشی.
‫درست کردنش باید خیلی سخت باشه.
‫اپریل"، احساسی که داری طبیعی‌ـه".
‫معنی کاملی میده.
‫ولی تو بزرگتر میشی...
‫،قراره بازم عاشق بشی ‫قراره بچه‌دار بشی اگه خودت بخوای.
‫ماجراجویی می‌کنی، شادی‌ها رو درک می‌کنی.
‫تو که نمی‌دونی، منم نمی‌دونم.
‫نه، نه، نه. البته که نمی‌دونیم.
‫ولی بعضی وقتا باید راه خودمونو پیش بریم.
‫اینطوری نمیشه.
‫ببین، تو بدتر از اینا رو گذروندی...
‫،تو تازه شروع کردی به بیرون اومدن از رخنه ‫هنوز نمی‌تونی چیزی رو ببینی.
‫حالت خوبه؟
‫فکر کنم قراره تمام عمرمو تنها باشم.
‫چرا اینو میگی؟
‫یهویی... یه اخطار حس می‌کنم.
‫فکر نکنم دیگه بتونم کسی رو دوست داشته باشم.
‫همون یه بارم نمی‌دونم چطوری شد.
‫خسته کننده‌ست.
‫منظورتو می‌فهمم.
‫من سرطان دارم. تو بهونه‌ت چیه؟
‫منم... دیگه ۲۳ سالم نیست.
‫دیشب دوباره رفتم به پیج‌ـت سر زدم.
‫چی چیم؟
‫پیج‌ـت. می‌دونی، آنلاین...
‫جایی که مردم می‌تونن به عنوان روانشناس ‫راجع بهت نظر بدن.
‫اه، آره، وبسایت کوچیک و خالی و پژمرده‌ی من.
‫خب، دیگه خالی نیست.
‫"یکی نظر داده بود، یکی به اسم "سوفی.
‫مریضت بوده؟
‫راستش نمی‌تونم... ‫نمی‌تونم درمورد بیمارای دیگه باهات حرف بزنم.
‫- حتی با من؟ ‫- نه.
‫میگه که زندگیشو نجات دادی.
‫باید بری پیجتو نگاه کنی.
‫کلی حرفای قشنگ درموردت زده.
‫کالج داره درس می‌خونه. به نظر خوشحال میاد.
‫خب، اینکارو می‌کنم.
‫ممنون. ممنون که بهم خبر میدی.
‫واقعاً بهم کمک کردی.
‫اپریل"، من واقعاً کار زیادی نکردم".
‫بردمت شیمی‌درمانی. به مادرت گفتم.
‫- بقیه‌شو خودت انجام دادی. ‫- بذار ازت تشکر کنم.
‫باشه، ولی این مهم‌ـه که ببینی ‫خودت برای خودت احساس مسئولیت کردی...
‫با اومدن پیش من.
‫بذار ازت تشکر کنم.
‫و بعدش بذار برم.
‫مطمئنی؟
‫یعنی، ما... تو این اتاق کلی کارا کردیم.
‫تو اون آدم دوماه قبل نیستی که اومدی اینجا.
‫با سرطان اومدم، با سرطان هم دارم میرم.
‫"حرف من این نیست "اپریل.
‫وقتی اومدی اینجا پُر از خشم بودی.
‫- هنوزم هستم. ‫- آره، می‌دونم، ولی می‌تونی راجع بهش حرف بزنی.
‫اولین باری که دیدمت، نمی‌تونستی اعتراف ‫کنی که چیزی اذیتت می‌کنه.
‫حالا همه‌چی اذیتم می‌کنه.
‫بارون اذیتم می‌کنه. ‫حس می‌کنم پوست ندارم.
‫خب، از نظر درمانی... ‫چیز خوبی‌ـه.
‫منظورم اینه که، خیلی چیزا راجع به خودت ‫یاد گرفتی، راجع به اعتماد و پذیرش...
‫راجع به اینکه نیازی نیست همیشه بی‌نقص باشی.
‫یعنی، می‌دونم الان فهمیدنش سخت‌ـه، ولی...
‫مسأله‌ی خیلی خوب خودآگاهی اینه که ‫یه بار که تجربه‌ش کردی برای همیشه کافیه.
‫و نمی‌تونی کاری بکنی جز اینکه به کار ببریش.
‫باشه.
‫،هنوز کلی مسأله هست که باهاش سر و کله بزنی ‫به خاطر همینه که فکر می‌کنم...
‫واقعاً باید با یکی حرف بزنی.
‫شاید... ولی تو نه.
‫نمیشه تو باشی.
‫چون من کسی‌ام که بردمت شیمی‌درمانی؟
‫کسی هستی که جونمو نجات داد.
‫می‌خوای بفرستمت پیش یه روانشناس دیگه؟
‫شاید بعداً.
‫نه الان. الان... ‫فقط می‌خوام نفس بکشم و خوب بشم.
‫خیلی خوشحالم که اینو ازت می‌شنوم.
‫مردم بدون روان درمانی هم نجات پیدا می‌کنن.
‫شنیدنش برام خیلی سخته، ولی...
‫فکر کنم حق با توـه.
‫میشه چند لحظه صبر کنی؟
‫این یکی... شاید رو سرت راحت‌تر باشه.
‫- چرمی‌ـه. ‫- خوشگل‌ـه.
‫مال پدرم بود.
‫- پس باید نگهش داری. ‫- نه، مال خودت.
‫مطمئنی؟
‫- میشه امتحانش کنم؟ ‫- البته.
‫خیلی خوب.
‫مامانم عاشقش میشه.
‫هرچیزی از "امیلیا ایرهارت" رو جمع می‌کنه. ‫( اولین خلبان زن )
‫روسری‌های ابریشمی و ژاکتهای چرمی ‫چیزای مورد علاقه‌ش هستن.
‫- فکر کردم گفتی کوبا رو دوست داره. ‫- خب، پیچیده‌ست.
‫- "همه‌چی سیاه و سفید نیست "پائول. ‫- سعی می‌کنم یادم بمونه.
‫ممنونم.
‫- خدانگهدار. ‫- خدانگهدار.
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....