‫هیچ پیغامی ندارید.
‫"خدایا، "پائول.
‫اگه نمیای...
‫نمی‌تونستی یه زنگ بزنی ‫و بگی که نمیای؟
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫داری...
‫داری میری بیرون؟
‫عالی شدی.
‫ممنون.
‫ازت پرسیدم کجا داشتی می‌رفتی...
‫ولی می‌دونم که تو هم به عنوان روانشناس ‫محدودیتهای خاص خودتو داری.
‫،ببین، بدم میاد اینکارو بکنم ‫بدم میاد بیمارام هم اینکارو بکنن...
‫ولی از وکیلم خواستم درمورد ‫گزارش دادرسی بهم زنگ بزنه.
‫و...
‫ترجیح میدم...
‫اینجا باشم....
‫- شاید خبر بدی باشه، خب؟ ‫- البته.
‫خیالم راحت شد که نامه رو ازم نخواستی.
‫تصمیم گرفتم نفرستم.
‫یکشنبه‌ی هفته‌ی پیش...
‫"با بچه‌ها ناهار خوردم و "رزی ‫درمورد پرونده ازم پرسید.
‫بهش راجع به پیشنهاد توافق گفتم...
‫و اون گفت، "بابا نمی‌تونی اینکارو بکنی.
‫نمی‌تونی به کاری اعتراف کنی" ‫که انجام ندادی.
‫".تو آدم خوبی هستی
‫تمام شب رو به خاطر بقیه‌ی مسائل کج خلقی می‌کرد.
‫فکر کنم هنوز از جریان طلاق عصبانی‌ـه.
‫و بعد یهو با یه جمله ‫کاری کرد که تو تمام طول هفته...
‫- حس بهتری داشته باشم. ‫- خوشحالم.
‫بعد زنگ زدم به وکیلم و گفتم علاقه‌ای به...
‫توافق ندارم...
‫که به خاطر همینه امروز صبح رفتن...
‫- برای گزارش. ‫- خب، چطور پیش رفت؟
‫هنوز نمی‌دونم. اونجا نبودم.
‫وکیلم گفت حضورم لازم نیست.
‫- نرفتی؟ ‫- خواب موندم.
‫و فکر می‌کنی چرا همین یه امروزو خواب موندی؟
‫باشه، بخش ناخودآگاهم بود.
‫احتمالاً چون نمی‌خواستم برم.
‫دوست نداشتم به چندتا قاضی ‫التماس کنم که بذارن کارمو ادامه بدم.
‫حس کردی حضور پیدا کردنت ‫یه جور التماس کردن‌ـه؟
‫نمی‌دونم.
‫خب، تو چرا لباس پوشیدی؟
‫دوست دارم از زندگیت بشنوم.
‫می‌خوای از زندگی من بشنوی؟
‫نمی‌خوای از زندگی خودت حرف بزنی؟
‫دقیقاً.
‫من ترجیح میدم درمورد این حرف بزنیم ‫که وکیلت چه احساسی از روند گزارش داره.
‫- چیزی نگفته؟ ‫- چرا، گفت از قول قاضی حرفی نزنم...
‫چون این آدما از این کارا بدشون میاد...
‫ولی گفت که فکر می‌کنه...
‫خوب پیش میره.
‫بهت گفت کی خبرت می‌کنه؟
‫یه ساعتی تو امروز، خدا می‌دونه کی.
‫- پس الان تو برزخی. ‫- بین زمین و آسمون معلقم...
‫منتظر سرنوشتم هستم...
‫که براش تصمیم گرفته بشه، آره.
‫حتماً برات اندازه‌ی یه سال گذشته.
‫تحت فشار زیادی هستی.
‫به خاطر همین لباس پوشیدی؟
‫رنگ آبی واقعاً بهت میاد.
‫رنگ همون لباسی‌ـه که اون شبی پوشیده بودی...
‫که تو و "دیوید" رو دیدم می‌رفتین ‫یه کلوب تو ساحل شرقی.
‫- چهارم جولای بود. ‫- یادم‌ـه.
‫من...
‫شغل تابستونی نکبتی داشتم.
‫و ماشینا رو پارک می‌کردم...
‫و...
‫ماشین اشتباهی رو آوردم...
‫و اون ازم خواست برگردم و ماشین خودشو بیارم.
‫بهش نگاه کردم و فکر کردم...
‫"معلومه. چرا نخواد باهاش باشه؟"
‫آره، به شام فوق‌العاده داشتیم ‫و رقصیدیم.
‫و بعد که اومدیم بیرون شاگرد ‫فارغ‌التحصیل مخصوصم اونجا بود.
‫همه‌مون عاشقت بودیم.
‫احمق نباش.
‫چرا می‌تونستیم نباشیم؟
‫باهوش بودی...
‫و هرچیزی رو که می‌گفتی باور می‌کردیم.
‫از چی حرف می‌زنی؟ ‫هر حرفی می‌زدم باهام بحث می‌کردین.
‫آره، ولی خودت مجبورمون می‌کردی. ‫روشت همین بود.
‫مسحورت بودیم.
‫می‌خواستیم همه‌چی رو...
‫درموردت بدونیم.
‫امروز چت شده "پائول"؟
‫چیه که نمی‌خوای راجع بهش حرف بزنی؟
‫اتفاقی که هفته‌ی پیش بین ما افتاد...
‫یا پرونده‌ت، یا بیمارات...
‫- بچه‌هات؟ ‫- نه، هیچ کدوم.
‫میشه بگی چی شده؟
‫وکیلم‌ـه.
‫- مطمئنی می‌خوای بمونم؟ ‫- خواهش می‌کنم.
‫"سلام "الیس.
‫با قاضی پرونده‌ت حرف زدم.
‫- یه خبرایی دارم. ‫- چه جور خبرایی؟
‫اولیش، عصبی بود.
‫از من؟
‫نه.
‫از دست آقای "پرینس" که وقت همه رو تلف کرده.
‫،قاضی هنوز حکم رو ننوشته ‫و گفته که از قول اون حرفی نزنیم...
‫ولی دیگه چیزی برای بررسی وجود نداره.
‫- چی؟ ‫- اون گفت که داستان غم‌انگیزی‌ـه...
‫ولی می‌خواد کار رو یه سره کنه.
‫پرونده رو مختومه اعلام می‌کنه.
‫- داری میگی که تموم‌ـه "الیس"؟ ‫- برات خوشحالم.
‫- می‌دونم برات سنگین بود. ‫- خیلی ازت ممنونم.
‫به خاطر همه‌ی کارایی که کردی ازت ممنونم.
‫و...
‫می‌دونم من راحتترین آدمی نبودم ‫که باهاش سر و کار داشتی...
‫ولی می‌خواستم بگم...
‫ممنونم.
‫هیچ کس وقتی ازش شکایت میشه مهربون نیست.
‫مهم اینه که عدالت برقرار شد.
‫هفته‌ی دیگه بیا دیدنم. ‫تمومش می‌کنیم.
‫ولی امشب رو برو بیرون و جشن بگیر. ‫گوش می‌کنی چی میگم؟
‫"آره، ممنون "الیس.
‫خدانگهدار.
‫- خیلی برات خوشحالم. ‫- خدای من، محشرـه.
‫خیلی خوشحالم که قاضی ‫حقیقت رو فهمید.
‫فکر می‌کنی چقدر طول بکشه که واقعاً...
‫واقعاً حسش کنم؟
‫قبل از اینکه یه روز صبح ‫بدون فکر اون از خواب بیدار بشی؟
‫یا اینکه شبا با فکرش نرم تو تخت.
‫خیلی عالی‌ـه.
‫حالا می‌دونی که می‌تونی کارت رو نگه داری.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫هفته‌ی پیش تو برزخ بودی.
‫این هفته با بیمارات چیکار کردی؟ ‫دیدنشون برات سخت بود؟
‫کاری رو که گفتی کردم.
‫همونطوری رفتار کردم که باور داشتم...
‫- واقعاً کمک می‌کنه. ‫- و کمکی هم کرد؟
‫راستشو بخوای...
‫اولش یه جورایی شک داشتم.
‫احساس کردم آدم دورویی هستم...
‫و اینکه اونا هم اینو می‌فهمن.
‫معلومه که اینطوری حس کردی.
‫ولی بعد در کمال تعجب یه اتفاقی افتاد.
‫داشتم با بابای "الیور" حرف می‌زدم...
‫درمورد مسئولیت...
‫معنای پدر بودن و در دسترس...
‫بچه‌ها بودن.
‫راستش، داشتم با دوتامون حرف می‌زدم.
‫ولی فکر کنم به اون فهموندم.
‫یعنی، من هنوز به خودم شک داشتم...
‫ولی بازم حرفامو ادامه دادم، می‌دونی؟
‫باورم نمی‌شد چیزی به این ‫سادگی واقعاً بتونه...
‫بتونه کارساز باشه.
‫و همیشه هم اثر داره، می‌دونی؟
‫تو روانشناس خوبی هستی.
‫مطمئنم این هفته کلی کار خوب انجام دادی...
‫باوجود اینکه تردید داشتی.
‫اپریل" ول کرد".
‫درمانشو؟
‫چرا؟
‫یه بخشیش به خاطر اینکه من بردمش شیمی‌درمانی.
‫،افسوس نمی‌خورم
‫ولی اینکار...
‫- رابطه‌مونو عوض کرد. ‫- البته.
‫ولی همینطور...
‫فکر کنم احتیاج داشت که ‫دست از فکر کردن درمورد خودش برداره.
‫یه کم...
‫فضا می‌خواست.
‫می‌خواست نفس بکشه...
‫تا زندگی کنه.
‫سعی کردی راضیش کنی بمونه؟
‫معلومه.
‫نگرانم که نتونه از یه ‫بحران دیگه جون سالم در ببره.
‫ولی از طرف خودم، باید بگم ‫بهش افتخار می‌کنم.
‫به خاطر رد کردنت؟
‫به خاطر رد کردن درمانش.
‫منظورم عکس‌العملش نسبت به تو بود.
‫همچین کاری نکرد.
‫منو یا والدینش رو...
‫تنبیه نمی‌کرد.
‫داره با سرطان می‌جنگه.
‫تمام انرژیشو برای این کار لازم داره.
‫- تونستی اینو قبول کنی؟ ‫- از واکنش خودم...
‫غافلگیر شده بودم.
‫می‌دونم که باید ولش کنم...
‫ولی واقعاً دلیلش رو هم کامل...
‫درک کردم.
‫"می‌دونی، "والتر" و "اپریل...
‫هردو فکر می‌کردن که دنیا...
‫باید...
‫رو شونه‌هاشون باشه.
‫و هردوشونم از کمک گرفتن از دیگران...
‫ناتوان بودن.
‫یکیش جلسات رو تموم می‌کنه...
‫- اون یکی جلسات بیشتری می‌خواد. ‫- پس قراره ادامه بدی.
‫می‌دونی این هفته چی فهمیدم؟
‫با اینطوری کار کردن، هیچوقت ممکنه ‫نفهمم که آیا به مردم کمک می‌کنم یا نه.
‫اینطوری نیست که سعی کنم ‫تو امتحان رانندگی کمکشون کنم که قبول بشن...
‫یا اینکه کنکورشون رو خوب بدن یا نه.
‫تنها کاری که بفهمم به کسی ‫کمک می‌کنم یا نه...
‫اینه که بیمارام چه حسی داشته باشن...
‫و چطور زندگی می‌کنن...
‫و ادامه میدن.
‫و اینو نمی‌فهمن تا زمانی که ‫درمانشون رو متوقف کنن.
‫- منظورت چیه "پائول"؟ ‫- فکر کنم چیزی که سعی دارم بگم اینه که...
‫،این آدما میان پیش من ‫ازم می‌خوان مشکلشونو حل کنم...
‫و حقیقت اینه که، فکر می‌کنم ‫تنها کاری که می‌تونم براشون بکنم اینه که...
‫،تا یه جایی باهاشون راه بیام ‫تو گذر از مسیرهای سخت همراهیشون کنم.
‫فکر نمی‌کنم زندگی هیچکسی ‫بتونه کامل درست بشه...
‫ولی این تو سرشت ماست که ‫سعی کنیم یه معنی براش پیدا کنیم.
‫و بعضی وقتا هم می‌تونیم کمک بگیریم.
‫این مواقع، اگه خوش شانس باشیم ‫یکی اونجا هست...
‫که بتونه بهمون گوش کنه.
‫لازم نیست یه آدم بی‌نقص باشه، یکی که...
‫به اندازه‌ی کافی گند زده باشه ‫که بفهمه ما داریم با چی سر و کله می‌زنیم.
‫یکی مثل تو.
‫- بستگی داره. ‫- نه یکی مثل من.
‫"نه "جینا.
‫نه برای من.
‫دیگه نه.
‫کی به این نتیجه رسیدی؟
‫نمی‌دونم.
‫لطفاً برداشت شخصی نکن.
‫نه...
‫شخصی برداشت نمی‌کنم.
‫می‌دونی، من...
‫فقط ناامید شدم که باز دوباره رسیدیم به اینجا.
‫می‌دونم.
‫ولی این دفعه فرق داره.
‫من اینکارو با...
‫عصبانیت نمی‌کنم.
‫و به خاطر همه‌ی کارایی ‫که برام کردی ازت ممنونم.
‫- می‌خوام اینو بفهمی. ‫- ممنونم.
‫بذار زیاد کشش ندیم.
‫بعد از جلسه‌ی آخری، دیگه چی میشه گفت؟
‫می‌فهمم. ‫فقط می‌خوام مطمئن بشم که می‌دونی...
‫چرا داری اینکارو می‌کنی.
‫چی باعث شده فکر کنی ‫نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم؟
‫،مشخصه که هفته‌ی پیش برات هزینه داشته ‫یه هزینه زیاد.
‫برای هردوی ما...
‫می‌دونم از یه حدم رد شدم...
‫ولی تو هم این هفته دوتا بیمارت رو از دست دادی.
‫می‌دونم.
‫خب، تا حالا برات پیش اومده...
‫که از اونا به خاطر رفتنشون عصبانی بشی...
‫و اینکه شاید به خاطر همین باشه ‫که تصمیم گرفتی از اینجا هم بری؟
‫- اینطوری یه کم ساده‌ترـه، نه؟ ‫- نه.
‫ساده شده‌ش اینه که...
‫از هفته‌ی پیش شروع کردی به زیر سوال بردن ‫ارزش خودت به عنوان یه روانشناس...
‫و آخرش رسیدی به زیر سوال بردن من.
‫من تو رو زیر سوال نمی‌برم.
‫دارم روش تعامل خودم و تو رو زیر سوال می‌برم.
‫فکر نکنم برای هیچکدوممون مناسب باشه.
‫تو همیشه منو زیر سوال می‌بری....
‫سرزنشم می‌کنی.
‫فکر کنم من هرچیزی رو که...
‫،تو کارت باهاش کشمکش داری بهت نشون میدم
‫،مثل محدودیتهای عاطفی ‫،لذتهای به تاخیر افتاده
‫و نه غرق شدن تو عشق یا تمایلت به یه بیمار.
‫تو منو کردی پلیس مرزی...
‫مربی که مانع از این میشه هرچیزی ‫رو که همیشه می‌خواستی به دست بیاری.
‫و به خاطرش ناراحتت کردم.
‫حتماً برات طاقت فرسا بوده که...
‫تمام این سالها نقش مادرمو بازی کنی.
‫اگه اومدم طرفت به خاطر این بود ‫که به مادرم احتیاج داشتم.
‫اگه از دستت عصبانی بودم به خاطر این بود ‫که از دست مادرم عصبانی بودم.
‫راستشو بخوای، نمی‌دونم چطوری تو رو جای اون گذاشتم.
‫،ولی تو اینکارو برام کردی ‫و منو ازش عبور دادی.
‫فقط اینو میگم که دیگه ‫مجبور نیستی اینکارو بکنی.
‫داری آزادم می‌کنی.
‫آره، همینطوره.
‫"می‌دونی، "پائول...
‫اگه باید بری برو.
‫ولی من نگران اینم که شاید ‫به خاطر اینکه تو حمایت از تو...
‫ناامیدت کردم، داری مجازاتم می‌کنی.
‫"ولی تو منو ناامید نکردی "جینا.
‫اینجا پناهگاه من بوده.
‫،هر بخشی از خودم که خوشم نمیاد ‫که ازش خجالت می‌کشم رو...
‫می‌تونستم بیارم اینجا و همیشه هم خوب بوده.
‫فکر می‌کنی ارتباطی بین ‫تموم شدن دادگاهت با...
‫توقف درمانت وجود داره؟
‫مسأله فقط زمان‌ـه.
‫چیزایی که تا مدتهای زیادی ‫بهشون نیاز داشتم عوض شدن.
‫نمی‌تونم مدام بیام پیش تو...
‫برای مادری که بدستش نیاوردم.
‫و تو هم مجبور نیستی اینکارو بکنی.
‫پس از خونه فرار نمی‌کنی؟
‫ترجیح میدم به عنوان یه جابجایی بهش فکر کنم.
‫می‌خوام راهم رو تو دنیا بسازم.
‫- کجا میری؟ ‫- جایی نمیرم.
‫هنوزم می‌خوام روانشناس بمونم...
‫شاید همشو جلسات خصوصی نذارم.
‫بعضی وقتا با یه بیمار تو اتاق می‌شینم و حس می‌کنم...
‫نمی‌دونم... ‫حس می‌کنم دوتا موش هستیم...
‫- که پاهامون تو تله گیر افتاده. ‫- اوه، خدایا.
‫حس وحشتناکی‌ـه.
‫شاید مشکل صندلی‌ـه.
‫از اون صندلی متنفرم.
‫- می‌تونی یه صندلی جدید بخری. ‫- خریدم.
‫تو فروشگاه که خوب بود. ‫ولی یه چیزی که درمورد صندلی هست...
‫هیچوقت واقعاً نمی‌دونی تا وقتی ‫که ۴۰ ساعت در هفته...
‫تا یه ماه روش بشینی...
‫،ماه ها و ماه ها ‫و تا اون موقع دیگه خیلی دیر شده.
‫می‌خوای سرپا جلساتت رو برگزار کنی؟
‫شاید.
‫،شاید یه کار گروهی لازم داشته باشم ‫اینطوری حداقل وقتی یه بیمار میره...
‫می‌تونم برم تو سالن و با ‫یه سری آدمای دیگه...
‫درمورد سیاست و کتاب و ‫هرچیز دیگه‌ای حرف بزنم.
‫راجع به نظارت فکر کردی؟
‫فکر نکنم...
‫در حال حاضر تو جایگاهی از زندگیم باشم ‫"که ازم اطاعت کنن "جینا.
‫فکر کنم ناظر خوبی بشی.
‫نسبت به شاگردات حس دلسوزی داری.
‫و بیشترین چیزی که تو یه ناظر به چشم میاد ‫اینه که تا چه حد ارزشمند باشه.
‫کاملاً مطمئنم تو این مسأله ‫هیچ موردی تو رو شوکه یا غافلگیر نمی‌کنه.
‫اینطوری باعث میشه یه ‫روانشناس تازه‌کار احساس امنیت کنه.
‫شاید حق با تو باشه.
‫یه چیزی که فهمیدم...
‫اینه که فقط باید با آدمای بیشتری باشم.
‫لازم نیست تو کارم وقفه بندازم.
‫لازم‌ـه که...
‫از این، فاصله بگیرم.
‫می‌دونی؟ باید دست از موشکافی...
‫زندگیم بردارم.
‫باید زندگی کنم.
‫باید بذاری من برم.
‫خب، بخشی از منم دوست داره اینکارو بکنه.
‫فقط نگران زمان بندی اونم.
‫هنوز عزاداری. تنهایی. مجردی.
‫خارج از حیطه‌ی کاریت ‫زندگی نداری.
‫داری از من حرف می‌زنی ‫یا از خودت "جینا"؟
‫از تو دارم حرف می‌زنم.
‫این هفته اتفاق دیگه‌ای هم افتاده؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- با کسی آشنا شدی؟
‫- چرا این فکرو می‌کنی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫این هفته وقتی منتظر گرفتن قهوه بودم...
‫با یه نفر حرف زدم.
‫من تو راه مترو بودم...
‫و...
‫اونم تو راه باشگاه.
‫از چیا حرف زدین؟
‫بهش گفتم شبیه دونده‌هاست.
‫این بهترین بخش دویدن‌ـه.
‫و منم گفتم...
‫،این کتابو می‌شناسی ‫"خاطرات دویدن؟"
‫- من نمی‌شناسم. ‫- اونم نمی‌شناخت، ولی...
‫خیلی خوب بود که وایسادم و...
‫فقط درمورد کتاب باهاش حرف زدم...
‫می‌دونی؟
‫کلی ذوق کردم که داستانشو لو دادم ‫همه رو براش تعریف کردم.
‫- درمورد چی بود؟ ‫- درمورد رستگاری...
‫فکر کنم.
‫و برنامه‌ای داری این خانم رو دوباره ببینی؟
‫اسمش "وندی"ـه.
‫تو یه محله زندگی می‌کنیم.
‫مطمئنم بازم به هم برخورد می‌کنیم.
‫تو چی؟
‫من چی؟
‫امشب قرار داری؟
‫به خاطر همین این لباسو پوشیدی؟
‫- آره. ‫- می‌دونستم.
‫کیه این آدم خوش شانس؟
‫درسته.
‫محدودیتها...
‫تا آخرین لحظه.
‫"تو روانشناس فوق‌العاده‌ای هستی "جینا.
‫بدون تو جون سالم به در نمی‌بردم.
‫ممنونم.
‫پائول"، موضوع اینه که"...
‫"باید بهت بگم "در اینجا همیشه به روت بازه...
‫ولی نمی‌خوام اینو بگم.
‫می‌فهمم.
‫پس...
‫وقتمون تموم‌ـه.
‫موفق باشی.
‫:BlueAugust:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....