‫ببخشید.
‫بذار ببینم...
‫فکر کنم...
‫اینجا خالی ـه؟
‫- اینجا، اینجا خالی ـه؟ ‫- البته.
‫ممنون.
‫میشه اینو بگیرین؟
‫عالیه.
‫عالیه. ممنون.
‫اینم از این.
‫اوه، پسر.
‫اوه، پسر، از من می‌شنوی...
‫میگم عجب روزی ـه.
‫- خیلی ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫اوضاع چطوره؟
‫خوب. خوبه، ممنون.
‫می‌دونی...
‫فکر می‌کردم قطارهای بعدازظهر ‫باید خلوت‌تر باشن.
‫- چمعه بدترین روز هفته‌ست. ‫- البته.
‫هرچی بیشتر طولش بدی شلوغتر میشه.
‫البته.
‫و تا وقتی برسیم واشنگتن...
‫من همینطور می‌شینم کنارت.
‫شوخی می‌کنم.
‫شوخی بود. جسارت نشه.
‫روانشناس احمقم بهم میگه ‫همچین حرفایی بزنم.
‫ولی اون چی می‌دونه؟
‫پارسال بهم گفت باید زنم رو ترک کنم.
‫حالا دیگه کی برام مونده که باهاش حرف بزنم؟
‫غریبه‌های تو قطار.
‫خب، تو چیکار می‌کنی؟
‫من تو کار خرید و فروشم.
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....
‫- چه کار خوبی با اینجا کردی. ‫- سعی کردم یه خرده بهش روح بدم.
‫- بشین. ‫- گوش کن، ازت ممنونم که قسمتی از...
‫وقتت رو به من دادی که ببینمت. ‫می‌دونم که واقعاً...
‫وقعاً سرت شلوغه.
‫من همیشه می‌دیدمت.
‫خب، نگرانت شده بودم. ‫مدتی ـه ازت خبر نداشتم.
‫آره، می‌دونم.
‫زیاد نمی‌تونم ارتباطم رو با کسی حفظ کنم.
‫نه، می‌دونم تو هم دلایل خودت رو داری.
‫خیلی اتفاقا افتاده، می‌دونی؟
‫وکیلم بهت زنگ زد؟
‫آره، زنگ زد.
‫خیلی متاسفم پائول.
‫داشتن بیماری که بمیره، وحشتناکه.
‫ولی بعدش داشتن خانواده‌ای که ازت شکایت کنن..
‫بهت گفت که ازت می‌خواد ‫چه جور شهادتی بدی؟
‫آره. قراره احضار بشم.
‫گرچه مطمئن نیستم تا چه حد می‌تونم مفید باشم.
‫ازم می‌خوان که یه جوری...
‫مشکلم رو از طریق تو حل کنم.
‫"تو که تا بعد از مرگ "الکس ‫زیاد درموردش باهام حرف نزدی.
‫بهشون گفتم تو اونجا نبودی.
‫ممکن نیست بدونی که آیا من اونو ‫تحت مراقبت صحیح قرار دادم یا نه.
‫اصلاً یادداشت برنداشتی نه؟
‫نه من به یادداشت کردن احتیاج دارم نه تو.
‫یادداشت برنداشتن من بوده که اونو به کشتن داده؟
‫"من ۱۵ ساله که چیزی نمی‌نویسم "جینا.
‫باید همه‌ی بیمارام رو به چشم کسی ببینم ‫که می‌خواد خودکشی کنه؟
‫- چرا بهش میگی خودکشی؟ ‫- مگه همه همینطور فکر نمی‌کنن؟
‫نه، پائول. تنها چیزی که همه ‫باید بدونن اینه که اون مُرده.
‫هم می‌تونی بگی خودشو کشته ‫هم اینکه من کشتمش. انتخاب با خودته.
‫هر اتفاقی هم که تو طول درمان ‫بین تو و "الکس" افتاده باشه...
‫تو اونو نکشتی.
‫داشتی سعی می‌کردی کمکش کنی. ‫اون درمانش رو نیمه کاره گذاشت.
‫هواپیماش سقوط کرد و مُرد.
‫این اتفاقات پشت سر هم افتاده...
‫- ولی به هم ارتباطی ندارن. ‫- می‌دونم.
‫می‌دونم که می‌دونی. ‫دارم بهت میگم که گوش کنی.
‫می‌دونی چیه؟ اینو هم می‌دونستم.
‫وقتی یه نفر می‌میره...
‫براش یه توضیح می‌خوای.
‫ولی دیگه فایده نداره.
‫نمی‌دونم کی ممکنه باشه. ‫ببخشید.
‫متاسفم "جینا". لنزم رو جا گذاشتم.
‫اوه، بیا تو. ‫من که ندیدمش ولی خودت یه نگاهی بنداز.
‫"پائول".
‫"تامی".
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫تو چطوری؟
‫سرمو انداختم پایین اومدم داخل. متاسفم.
‫نه، "پائول" فقط یه دوسته. بیمارم نیست.
‫،لنزهام رو جا گذاشتم ‫یا حداقل امیدوارم همینجا جا گذاشته باشم.
‫ایناهاش.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- فکرشو بکن، بعد از این همه سال. ‫- آره، خیلی وقت گذشته.
‫- خوش تیپی. ‫- تو هم همینطور.
‫متاسفم. باید زنگ می‌زدم.
‫خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫- هفته‌ی بعد می‌بینمت.
‫خوشحالم که لبخندتو می‌بینم.
‫داشتم فراموش می‌کردم که ‫این شهر چقدر کوچیکه.
‫تامی کنت" بود، درسته؟"
‫الان دیگه "تامی مزیک" ـه.
‫،تو یه خیابون بزرگ شدیم ‫ده دقیقه تا اینجا فاصله داره.
‫اون...
‫- دوباره داری مریض ویزیت می‌کنی؟ ‫- آره.
‫فکر کردم الان دیگه نویسنده شده باشی.
‫تازه یه کتاب نوشتم. ‫ولی مثل اینکه مردم ازش خوششون اومده.
‫بازخورداشو دیدم. خیلی خوششون اومده.
‫فرصت نکردی بخونیش؟
‫"راستشو بگم "جینا...
‫فکر نکنم هنوز آمادگی خوندنش رو داشته باشم.
‫- می‌دونی که منظورم چیه؟ ‫- آره..
‫از نویسندگی لذت می‌بردم...
‫ولی حس کردم به اندازه‌ی کافی ‫وقتم رو تو تنهایی گذروندم.
‫تا حالا تنها زندگی کردی؟
‫این اولین باره که...
‫تا...
‫تا ابد تنها زندگی می‌کنم.
‫باورت میشه؟ ۵۳ سالمه و تا حالا ‫هیچوقت تنهایی زندگی نکردم.
‫یه کم وقت می‌بره تا بهش عادت کنی. ‫ولی جنبه‌های خوبی هم داره.
‫جینا"، درمورد این دادخواهی"...
‫می‌خوام بهشون بگم که...
‫تو هر کاری که تونستی تو طول درمان ‫برای بیمارت انجام دادی...
‫و اگه حس می‌کردی کوچکترین خطری براش داره...
‫هرکاری می‌کردی که اونو ‫از پرواز دوباره منصرف کنی.
‫خیلی خوبه.
‫ممنونم.
‫فکر می‌کنی کمک کنه؟
‫فکر نکنم اصلاً مهم باشه ‫که تو چی میگی.
‫اونا هم کارشناسایی دارن. ‫و نمی‌دونن...
‫- که دارن از چی حرف می‌زنن. ‫- منظورت چیه که نمی‌دونن از چی حرف می‌زنن؟
‫کل پرونده قراره توسط کسایی بررسی بشه...
‫که اصلاً خبر ندارن تو اون اتاق چی گذشته.
‫بعدش هم هیئت نظارت اخلاقی ‫مجوزم رو باطل می‌کنه...
‫چون این کم هزینه‌ترین راه ‫برای حل و فصل موضوع ـه.
‫پولی هم ندارم که جلوی اینکارو بگیرم.
‫اگه هیئت منصفه براشون بیشتر از ‫سه میلیون خسارت در نظر بگیره...
‫باید اعلام ورشکستگی کنم. ‫آپارتمانم رو تو بروکلین و هرچی رو که...
‫بعد از هزینه‌ی بچه‌ها ‫و نفقه تو دستم می‌مونه از دست میدم.
‫بروکلین؟ رفتی بروکلین؟
‫و "کیت" و بچه‌ها هنوز اینجا هستن؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫من اینطور بهش نگاه می‌کنم که...
‫می‌تونن مجوزم رو بگیرن. ‫می‌تونن شغلم رو ازم بگیرن.
‫من یه آدم تحصیلکرده هستم.
‫می‌تونم هروقت بخوام یه کار...
‫آبرومند انجام بدم یا ندم.
‫برام مهم نیست. ‫دیگه برام مهم نیست.
‫حقیقت اینه که خسته شدم از ‫اینکه هرروز هرروز بشینم...
‫روی صندلی و به مشکلات مردم گوش بدم.
‫اوه، پسر.
‫متاسفم.
‫کیت" و بچه‌ها هنوز اینجا هستن".
‫لن" میره کالج".
‫منم شدم یکی از اون...
‫باباهای خونه به دوش. ‫بچه‌ها رو آخر هفته‌ها می‌بینم.
‫حتماً سخته.
‫دانشگاه بهم پیشنهاد کرسی استادی داده. ‫امیدوار بودم که...
‫- برام یه شروع تازه باشه. ‫- انگار حرفای جدیدی برای شنیدن هست.
‫- نه، حرف جدیدی نیست. ‫- می‌دونم.
‫چرا داریم این کارو می‌کنیم "جینا"؟
‫از نشستن روی صندلی خسته نمیشی؟
‫به خاطر همین دو سال به خودم مرخصی دادم.
‫دفتر کارم همون اتاق نشیمن ـه...
‫پس درواقع هیچوقت از شرشون خلاص نمیشم.
‫وسایلشون رو روی مبل جا می‌ذارن. ‫همونطور که روی مبل کتاب می‌خونم یا می‌خوابم...
‫گوشواره‌ی یه نفر یا یه سالنامه رو ‫روی زمین پیدا می‌کنم.
‫تو نشیمن می‌خوابی؟
‫جای راحتی ـه برای خوابیدن.
‫محض اطمینان برای روزایی آماده کردم...
‫که "رزی" یا "مکس" بیان دیدنم.
‫بهت گفتم "رزی" کم کم دیگه ‫داره دنبال کالج خوب می‌گرده؟
‫"و "مکس...
‫،مکس" از این ملاقات‌ها خوشش میاد" ‫که یه جور نشونه‌ از وجود مازوخیسم (لذت بردن از درد) در اونه.
‫بهش قول دادم اگه همیشه...
‫بیاد دیدنم، می‌برمش بازی.
‫- فکر می‌کنی تاثیری هم داره؟ ‫- البته که داره.
‫فقط یه کم زمان نیاز داری...
‫که یه رستوران خوب پیدا کنی ‫که خودت و بچه‌ها برین اونجا...
‫یه کم کارای روزمره رو انجام بدی.
‫"فکر نکنم مدت زیادی رو تنها بمونی "پائول.
‫ولی می‌خوام تنها باشم.
‫پارسال فرصتش رو داشتم...
‫و از دستش دادم. ‫دوباره اون خطر رو تکرار نمی‌کنم.
‫خطر؟
‫خطر دیدن اینکه چقدر می‌تونستم خوشبخت باشم.
‫خطر اینکه یه نفر منو بخواد. ‫خطر شاد بودن.
‫نه، ممنون.
‫حقیقت اینه که، من هنوزم عصبانیم.
‫بعد از این همه سال...
‫فکر می‌کردم اومدم قضیه‌ی استشهاد رو حل کنم.
‫چرا نیومدی اینجا؟
‫به یه کم نظم...
‫"تو زندگیم احتیاج داشتم، "جینا.
‫باید برام توضیح بدی که ‫چطور اجازه دادم این...
‫"به اصطلاح، عشق "لورا...
‫انقدر کورم کرد که به بیمارم احتیاج پیدا کنم.
‫الکس" از "لورا" برای رسیدن به من استفاده کرد".
‫همون موقع دوره‌ی درمانش تموم شده بود. ‫ازش متنفرم. واقعاً ازش متنفرم.
‫- به احساساتم اجازه دادم که... ‫- عشقت.
‫باشه، عشقم به...
‫به "لورا"، که، ضمناً...
‫هیچوقت عشقم رو از نظر جسمی...
‫- اظهار نکردم... ‫- زیبا.
‫آره، زیبا بود.
‫- انقدر حرف تو دهن من نذار. ‫- ببخشید.
‫وقتی زنگ زدی، خواستی ‫اگه میشه با هم حرف بزنیم.
‫دوستا اینطوری با هم حرف می‌زنن.
‫فکر نکنم هیچ دوستی داشته باشم.
‫خیلی بد ـه که سگ نداری. ‫یه جورایی کمک میشد.
‫خدایا. میشه بس کنی؟
‫می‌خوای چیکار کنم، "پائول"؟
‫ازت می‌خوام بهم بگی چیکار کنم.
‫می‌خوام بدونم...
‫راجع به تمام این قضایا...
‫چه حسی دارم.
‫- درمورد چی؟ ‫- همه‌چی.
‫هرچیزی که تو زندگیمه.
‫نمی‌دونی چه حسی داری؟
‫- نمی‌دونم چه حسی دارم. ‫- و به خاطر همین اینجایی؟
‫"به کمکت نیاز دارم "جینا.
‫- خب، وقتی درمان "الکس" رو متوقف کردی... ‫- نه، خودش متوقف کرد.
‫با لباس نظامی جلوی در ظاهر شد. ‫از قبل تصمیمش رو گرفته بود.
‫خیلی خب، وقتی اون درمانش رو متوقف کرد...
‫حس کردی که تو کارت شکست خوردی؟
‫- نه. ‫- خوبه.
‫اومد پیش من چون از پرواز کردن می‌ترسید.
‫و درمانش رو متوقف کرد...
‫چون احساس کرده بود ‫که آماده‌ی برگشتن ـه.
‫پس تو مقصودش رو از درمان می‌دونستی.
‫و آیا تو قصد دیگه‌ای رو از ‫درمان اون دنبال می‌کردی؟
‫- بله. همینطوره. ‫- قصدت چی بود؟
‫می‌دونی، امیدوار بودم...
‫امیدوار بودم که بتونه ‫خودش رو ببخشه به خاطر...
‫- به خاطر چی؟ ‫- به خاطر کاری که کرده بود.
‫- تو یه مدرسه بمب انداخته بود. ‫- درسته.
‫و تونسته بود خودش رو ببخشه؟
‫نمی‌دونم. آدما اصلاً خودشون رو هم می‌بخشن؟
‫،می‌دونم که همیشه از این موضوع حرف می‌زنیم ‫ولی آدما واقعاً خودشون رو می‌بخشن؟
‫بعضی وقتا.
‫بعضی وقتا، آره.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫تو...
‫تا حالا از کاری حرف زدی که ‫نتونسته باشی درموردش خودت رو ببخشی؟
‫،چی؟ مثل شکستن پیمان ازدواجم ‫یا نابود کردن زندگی بچه‌هام...
‫یا نداشتن شغلی که ‫بتونم باهاش مادرم رو نجات بدم...
‫یا توجه پدرم رو جلب کنم؟
‫میشه شامل اینا هم باشه.
‫داری مسخره‌م می‌کنی؟
‫چرا که نه؟ هردومون باید بخندیم.
‫ولی من نمی‌تونم.
‫خب، ادامه بده...
‫به خرابکاری‌های زندگیم بخند.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫البته. چرا که نه؟
‫،این یه بازی ـه ‫نه جلسه‌ی مشاوره، مگه نه؟
‫- ودکا خوبه؟ ‫- آره، عالیه.
‫- فقط نوشابه دارم. ‫- اونم خوبه.
‫خب...
‫به سلامتی دوستای قدیمی.
‫"و به سلامتی "تامی کنت.
‫به سلامتی.
‫از "تامی" تعریف کن.
‫فکر کنم بشه گفت که ‫اگه "تامی" رو نداشتم...
‫هیچوقت از نوجوونیم خیر نمی‌دیدم. ‫اون...
‫- اولین عشقم بود. ‫- واقعاً؟
‫و حتی قبل از اون...
‫تنها کسی بود که می‌شناختم.
‫- چطور؟ ‫- خانواده‌ش...
‫خیابون پایینی ما زندگی می‌کردن.
‫و شبی که مادرم...
‫رفته بود بیمارستان...
‫بگذریم.
‫بیا راجع به "تامی کنت" حرف نزنیم.
‫تازه، اون...
‫اون بیمار تو ـه.
‫خب...
‫میشه برگردیم به موضوع شکایت؟
‫،"بعد از تشییع جنازه‌ی "الکس ‫"بین تو و "لورا...
‫- هیچ اتفاقی نیفتاد؟ ‫- نه، من حتی نمی‌تونستم...
‫نمی‌تونستم بدون مقصر دونستن خودم ‫به خاطر مرگ اون، به "لورا" فکر کنم.
‫،اگه عاشق اون نبودم ‫اگه به "الکس" حسودی نکرده بودم...
‫اگه سر عشق "لورا" با "الکس" رقابت نکرده بودم...
‫میشد نجاتش بدی. اینطور فکر می‌کنی؟
‫- آره، فکر کنم. ‫- فکر کنی؟
‫مگه همه‌مون همینو نمی‌خوایم؟ ‫که بیمارامون رو نجات بدیم؟
‫تو هم همینو می‌خوای؟
‫مثل اینکه یه جلسه‌ی درمانی داره شروع میشه.
‫دوتا دوستیم که راجع به کار حرف می‌زنیم.
‫پس بیا...
‫درمورد کار... حرف بزنیم.
‫من یه بیمار جدید دارم.
‫اسمش "آپریل"ـه.
‫تازه فهمیده که سرطان غدد لنفاوی داره.
‫وحشت کرده...
‫و قبولش نداره. ‫به هیچکس هم نگفته.
‫نه به خانواده‌ش، نه به دوستاش، فقط به من.
‫چرا؟
‫میگه که نمی‌خواد شیمی درمانی کنه.
‫فکر می‌کنم احتمالاً یه توهم ناخودآگاه داره...
‫،که اگه خودش رو درمان نکنه ‫سرطانی هم وجود نخواهد داشت.
‫- هنوز بهش چیزی نگفتی؟ ‫- اون... فکر نکنم هنوز برای شنیدنش آماده شده باشه.
‫و منم...
‫وقتی برای اینکار ندارم.
‫منظورم اینه که، با بیماری خاصی ‫که داره، اگه از الان درمانش رو شروع کنه...
‫،شانس بهبودیش خیلی زیاد میشه ‫ولی اگه اینکارو نکنه...
‫،ببین، اگه اون دخترم بود ‫با دستای خودم...
‫می‌بردمش بیمارستان.
‫البته. ‫تو برای خانواده‌ت هرکاری می‌کنی.
‫ولی برای بیمارات نمی‌کنی؟
‫سوال همینجاست.
‫یه روانشناس خوب وقتی بیمار ‫به کمک احتیاج داره...
‫به جز حرف زدن...
‫چیکار می‌کنه؟
‫همونجا رو صندلیت می‌شینی و به حرفاش ‫گوش می‌کنی تا وقتی که رو مبل جون بده؟
‫تو فقط مسئول این هستی...
‫که تو طول جلسات درمان چه اتفاقی می‌افته. ‫می‌دونی که.
‫داری میگی که اگه تو بودی ‫نمی‌بردیش شیمی درمانی؟
‫من هرکاری می‌کردم که مجبورش کنم بره.
‫ولی اگه بازم قبول نکرد چی؟
‫می‌ترسم اون دختر بمیره.
‫و نمی‌تونم دخالت کنم، چون ‫از یه شکایت دیگه می‌ترسم.
‫باشه، پس به کارت برس و برای اون پرستار نشو.
‫کار راحتی نیست. ‫ساده نگیرش.
‫یعنی، میگی که بهش کمک نمی‌کردی؟
‫فکر می‌کردم برای این اینجا هستیم ‫که به همدیگه کمک کنیم...
‫و وقتی کسی بهمون ‫نیاز داره احساس مسئولیت کنیم.
‫چند وقته داری درمانش می‌کنی؟
‫یه هفته.
‫فقط یه بار دیدیش و همچین حسی داری؟
‫فقط می‌ترسم بمیره...
‫و ناراحتم از اینکه ‫نمی‌ذاره بهش کمک کنم.
‫این همون حسی نیست که در قبال "الکس" داشتی...
‫- چون اونم نذاشت نجاتش بدی؟ ‫- به "الکس" ربطی نداره.
‫موضوع "اپریل"ـه.
‫فکر نکنم اصلاً ربطی به بیمارات داشته باشه.
‫می‌دونم.
‫تو این حس عصبانیت رو قبل از ‫ورود بیمارات به دفترت داشتی.
‫دوباره منو تو این راه نکشون.
‫- تو رو توی هیچ راهی نمی‌کشونم. ‫- فکر می‌کنی قضیه به مادرم ربط داره.
‫آره، فکر می‌کنم به ماجرای مادرت ارتباط داره.
‫نمی‌خوام مشاوره بشم.
‫چطوری راضی شدی که بره؟
‫ازش قول گرفتم بهم زنگ بزنه.
‫،دیروز دو بار زنگ زدم ‫امروزم سه بار زنگ زدم.
‫و بازم اون تماسی نگرفته.
‫فقط...
‫می‌دونی، باید به این دختر کمک کنم.
‫پائول"، ما خدا نیستیم". ‫نمی‌تونیم همه رو نجات بدیم.
‫تو واقعاً به بیمارات اهمیت میدی.
‫ولی باید بگم تا وقتی ‫که با این همه خشم و ترس...
‫زندگی کنی، نمی‌تونی برای کسی مفید باشی.
‫،ترس اینکه نمی‌تونم نجاتشون بدم ‫ترس اینکه قراره همشون بمیرن؟
‫- همشون نمی‌میرن. ‫- آره، ولی مادرم مُرد.
‫هرچی دوست داری بگو. ‫بگو، ادامه بده.
‫با وجود همه‌ی کارایی که کردی...
‫مادرت مُرد.
‫و اگه مادرت می‌تونه بمیره...
‫کسی که بهت قول داده بود ‫همیشه پیشت بمونه...
‫این قول رو بهم نداد.
‫- ولی فکر کردی قول داده. ‫- آره. فکر کردم قول داده.
‫،چون وقتی منو به دنیا آورد ‫قرار بود پیشم بمونه. به عنوان یه بچه...
‫این فکرو کرده بودم.
‫"اون مریض بود، "پائول.
‫بیشتر از اونی مریض بود ‫که بتونی نجاتش بدی.
‫کاش می‌تونستی اینو ‫به ناخودآگاهم بگی.
‫این ویران کننده‌ست.
‫اگه می‌تونستی نجاتش بدی، اینکارو می‌کردی.
‫- می‌دونی الان چه حسی داری؟ ‫- ببین...
‫اگه بخوام برای درمان برگردم پیشت چی میگی؟
‫،نه تو کارت دخالت می‌کنم ‫نه هیچ چیز مبهمی باقی می‌ذارم...
‫درست همون روش درمان قدیمی؟
‫فکر می‌کنی بتونی بهم اعتماد کنی؟
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونم بهش اعتماد کنم.
‫تازه، واقعاً احمقم اگه دوباره شروع کنم...
‫تا یـه سال به یکی دروغ بگم. ‫نمی‌خوام باز احساس حماقت کنم.
‫چی رو می‌خوای حس کنی؟
‫فقط می‌خوام حس کنم...
‫البته که قبول می‌کنم.
‫مطمئنی؟
‫مطمئنم.
‫وقت تموم شد؟
‫آره. تموم شد.
‫:Blue August:.. ‫::wWw.IMDb-Dl.CoM::....