‫ ‫پخش شماره هشت فصل فرعی
‫قسمت صفر وازامونوگاتاری ‫طعام آسرولا، بخش دو
‫و واسه همین، می‌خوام ببینم چه ‌فکرایی داری، تروپیکالسک.
‫اولا، چیزی که روی شاهدخت ‫زده شده رو نمی‌شه بهش نفرین گفت.
‫نفرین نیست؟
‫اون بهش یه برکت داده شده.
‫زیبایی‌ای که اطرافیانشو افسون می‌کنه ذاتشه.
‫چنین زیبایی‌ای صرفا قابل دیدن شده.
‫گفتی قابل دیدن شده؟
‫بیشتر از این اعتراضمو اعلام نمی‌کنم.
‫ولی فکر می‌کنم اون حریفی نیست که بشه ‫با همچین شکم خالی‌ای باهاش روبه‌رو شد.
‫من تصمیمو درباره اون گرفتم.
‫اون زن اولین چیزیه که می‌ره تو شکم خالیم.
‫به‌روی چشم.
‫پس من یه سری تحقیق دربارۀ ‫اینکه راهی هست یا نه می‌کنم.
‫اما من بعدش دوبار دیگه عجول‌بازی دراوردم.
‫من سمت شاهدخت زیبا پریدم و زندگیمو از دست دادم.
‫برازندۀ اسمم «سوئساید مستر» هست.
‫بعد از پنج بار مرگ دیگه خیلی تابلو بود.
‫آماده کردن این غذای خام روش‌های شدیدتری نیاز داره.
‫کاری که باید بکنم اینه که طرز فکرمو تغییر بدم.
‫و علاوه بر اون، شاهدخت آسرولا، ‫من طرز فکر تو رو هم تغییر می‌دم.
‫یعنی برای اینکه منو بخوری،
‫باید طرز فکرمو عوض کنم، سوئساید مستر؟
‫وضعی که الآن توش هستی
‫به‌نظر بیشتر از زیبایی خودت ‫ریشه می‌گیره تا نفرین اون ساحره.
‫اگه اینطوره، اقدامات متقابلی که انجام می‌دیم ‫نباید علیه ساحره، بلکه علیه زیبایی خودت باشه.
‫به‌عبارت دیگه،
‫تو صرفا نباید خیلی زیبا باشی. ‫این چیزیه که می‌گم.
‫می‌تونی تظاهر کنی که اینطوریه.
‫تظاهر؟
‫ساده بگم، تظاهر کن یه آدم شرور هستی.
‫بد رفتار کن.
‫اون ظاهری که داری کارساز نیست.
‫از حالا به بعد، وقتی عمیق تو فکری دست به سینه شو.
‫د-دست به سینه بشم؟
‫از حالا به بعد، لباسایی بهت می‌دم ‫که طراحی اجق وجق‌تری دارن.
‫باید با دستای خالی مستقیم از بشقاب غذا بخوری.
‫ب-با دستای خالی؟
‫و-ولی، سوئساید مستر، من...
‫و از اون جوری «من» گفتن دست برمی‌داری، شاهدخت آسرولا.
‫از این به‌بعد، به خودت متکبرانه‌تر «من» بگو.
‫«من» متکبرانه‌تر؟
‫فهمیدم.
‫نه، گرفتم.
‫از حالا به بعد، من...
‫نه، من نهایت تلاشمو می‌کنم که رفتارم پست به‌نظر بیاد.
‫زور می‌زنم.
‫شاید بهتر باشه که اسم زیبا و ناز «شاهدخت آسرولا»ت رو هم تغییر بدی.
‫انگار بهش حساسم نیستی.
‫شاید بهتر باشه واسه غذای این منو اسم بهتری درنظر بگیرم.
‫دربرابر شاهدخت زیبا که نفرین شده ‫بود که به زیبایی ظاهری خلاصه نشه،
‫نفرین ‫نفرین ‫نفرین
‫باید یه زشتی ظاهری دست و پا کنی.
‫وقتی به اون سطح برسی به‌جای ‫یه تناقص ساده یه نوع طنز می‌شه.
‫سوئساید مستر؟
‫انگار دوباره مردم.
‫طبق معمول از گشنگی مردم.
‫امکان نداره...
‫بازم بدون فهمیدن من که از گرسنگی نمردید، مگه نه؟
‫راستی، تروپیکالسک، نتیجه‌ای از ‫جمع‌آوری اطلاعاتت به‌دست اوردی؟
‫نه، عذر می‌خوام، سوئساید مستر.
‫چون تمام مردم کشور مردن.
‫از این به‌بعد، قصد دارم
‫که شعاع جمع‌آوری اطلاعات ‫رو فراتر از کشور هم ببرم.
‫حتی فکرای احمقانه‌ای هم دارم که به ‫کشور مادری شاهدخت زیبا سربزنم.
‫س-سوئساید مستر؟
‫احمقی؟
‫چرا بعد از این همه مدت، به این راحتی زندگیتو دور می‌ندازی؟
‫اشتباه متوجه شدید، سوئساید مستر.
‫نه...
‫اشتباه زدی، سوئساید مستر.
‫من، چیز، من قصد خودکشی یا چیزی نداشتم.
‫ولی اگه یه چشمو اونطوری در می‌آوردم، عام...
‫آره. شبیه یه دزد دریایی می‌شدم ‫و بیشتر باکلاس می‌شدم، پس...
‫دیگه انجامش نده.
‫از تلاشت تشکر می‌کنم، ‫ولی یه مقداری درست نیست.
‫چ-چرا؟
‫اگه می‌خوای باکلاس‌تر بشی ‫یا می‌خوای بیشتر بلوف بزنی،
‫هنوزم تقلبیه ‫پس هنوزم باید تظاهر بکنی.
‫چرا واقعا داری خودتو زخم می‌کنی؟
‫با اون آدمایی که زندگیشونو برای تو دادن هیچ فرقی نمی‌کنی.
‫واسه دیگه شاهدخت زیبا نبودن، ‫نباید چیزیو فدا کنی.
‫در غیر اون صورت، همون کاریو داری ‫انجام می‌دی که با مردنت مشکل حل می‌شد.
‫حق باتوعه.
‫دقیقا همینیه که می‌گی.
‫ببخشید، سوئساید مستر.
‫من از اعمالم پشیمونم، ‫و ازت طلب بخشش می‌کنم.
‫باز حرفات خشنه. ‫یعنی اینکه اصلا خشن نیست.
‫درسته.
‫حله.
‫شرمنده، سوئساید مستر.
‫به‌هم ریخته‌ست ولی بازم بانظمه.
‫نمی‌تونی زیبایی پسندی یه هنرمندو مخفی کنی.
‫من هنوز راه زیادی دارم تا برم
‫چ-چی خنده ‌داره؟
‫اوه، هیچی. ‫داشتم بهت یه مثال نشون می‌دادم.
‫یه مثال از یه طور خندۀ خفن و باکلاسه.
‫تا حالا تو زندگیت خندیدی؟
‫اگه همینطوری سرسری بخندم، ‫یه کشور کامل مخروبه می‌شه.
‫پس شاهدخت آسرولا، از حالا به‌بعد، ‫می‌تونی طوری که من خندیدم بخندی.
‫اون خندۀ «کا کا» طور؟ ‫چیز، اون خندهه؟
‫آره، اینطوری.
‫به‌اندازه کافی خوبه. ‫هیچ‌کس از اون خنده نمی‌میره.
‫خیلی ممنون.
‫نه... آره، خودشه.
‫آخ.
‫نرمال نرمال سوحته
‫با وجود اینکه مجبور بودم، شاهدخت ‫آسرولا رو کنار زدم، ولی یه خراشم ورنداشتم؟
‫نرمال نرمال
‫انگار دوباره مردم.
‫چند بار وقتی که من نبودم مردید؟
‫الآن نمی‌تونم بی‌خیال بشم.
‫فقط باید یه‌ذره دیگه صبر کنم، ‫بعدش می‌تونم از یه وعدۀ دلپذیر لذت ببرم.
‫اگه اجازه هست قصد گستاخی ندارم
‫ارباب، شما به اون آدم وقتی که داشتید ‫ازش مراقبت می‌کردید وابسته شدید؟
‫منظورت چیه؟
‫دارم می‌پرسم که قصد
‫نگه داشتن شاهدخت زیبا رو اطراف اینجا توی قلعۀ اجساد ‫ به‌عنوان یه حیوون خونگی برای همیشه دارید یا نه.
‫لطفا بهم بگید که ندارید.
‫اهمیتی نداره. ‫زود باش و گزارشتو بهم بده.
‫نتیجه‌ای ندارم.
‫همون‌طور که گفتم، ‫از مرز رد شدم
‫و توی سرزمین مادری شاهدخت زیبا هم سفر کردم.
‫ولی روشی نبود که بتونم پیدا کنم. ‫فقط شایعه تونستم جمع کنم.
‫گفتی «فقط».
‫این یعنی حداقل چیزی یادگرفتی؟
‫خب، یه‌ذره.
‫ولی چیزی جز یه داستان خیلی مسخره که ارزش وقت ‫گذاشتن برای گزارش دادن به شما رو نداشته باشه نیست.
‫یه داستان؟ عیبی نداره.
‫شاهدخت زیبا هم یه داستان بود. ‫بهم بگو.
‫دقیقا یه داستان نبود.
‫صرفا یه افسانۀ پیش پا افتاده توی جامعۀ انسان‌ها بود.
‫ظاهرا از گذشته مشخص شده
‫که تنها راه برداشتن نفرین از یه ‫شاهدخت بوسۀ یه شاهزاده هست
‫چیزی که تروپیکالسک گفت همچین بیخود هم نبود.
‫ولی فعلا باید احتمالات مختلف رو هم ‫درنظر بگیرم، من جمله احساسات خودم.
‫ولی لااقل...
‫وقت خوبیه که تصمیم بگیرم اسم جدیدش چی باشه.
‫واسه اون زن، که یه قلب زیبا و ‫درخشان مثل یه شمشیر از مشرق رو داره،
‫چه اسمی مناسبه؟
‫اوه، خودشه.
‫فکر کردن به یه بوسه که نفرین رو ورداره هنوزم مضحکه،
‫ولی واسه خرافات، ‫برای دور کردن شر،
‫شاید خوب باشه که اون کلمه رو یه‌جایی نگه داری.
‫انگار بازم مردم.
‫از گشنگی مردم.
‫طبق معمول، زیاد از موقعی که مردم یادم نیست،
‫ولی ظاهرا شبی دو یا سه بار جدیدا از گشنگی می‌میرم.
‫شیطان
‫شاهدخت
‫تروپیکالسک هوم-اویو داگ‌استرینگز
‫سوئساید مستر.
‫لازم نیست چیزی بگی.
‫به زندگی برمی‌گرده نه؟ ‫آخه اونم مثل تو خون‌آشامه.
‫ایشون به زودی به زندگی برمی‌گرده نه؟
‫اون مثل من خون‌آشام نیست.
‫اون قبلا انسان بوده.
‫قدرت زندگی و تجدید قواش با ‫مال من اختلاف فاحشی داره.
‫نباید...
‫سوئساید مستر.
‫یعنی اگه به مردن ادامه بدی ‫بالاخره یه روز کامل می‌میری؟
‫آره. اینطور نیست که بتونم تا ابد بمیرم.
‫پس من می‌رم.
‫وایسا. طبیعیه که ‫زندگیم رو برای طعامم به خطر بندازم.
‫و تقصیر تو نیست که تروپیکالسک مرد.
‫خیر. اگه من به اینجا نیومده بودم ‫ایشون هم نمی‌مرد.
‫گویا تو هم فهمیدی.
‫پس من راه می‌افتم که ‫برم، سوئساید مستر.
‫احتمالا دیگه هم‌دیگه رو نبینیم.
‫باشه.
‫مشکلی نیست.
‫دیگه جلوتو نمی‌گیرم. ‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫اما بازم می‌خوام که یکم صبر کنیم.
‫نمی‌خوام وقتی دارم غذامو می‌خورم ‫حرکت بکنی.
‫شاهدخت
‫تروپیکالسک هوم-اویو داگ‌استرینگز
‫نمی‌خوام روی غذای عزیزم پا بذاری.
‫من تنها کسی هستم که ‫حق داره روش پا بذاره.
‫خرچ خرچ خرچ
‫یام یام یام
‫قورت قورت قورت
‫قلپ قلپ قلپ
‫سر ریه کبد انگشت دست چشم معده ‫سینه قلب زبان شانه گوش پا
‫شانه گوش مو سینه روده ‫قلب پلک لب بینی انگشت آرنج دست پا گردن
‫با خوردنش، مرگش دیگه بی‌معنی ‫و بی‌فایده نیست.
‫مرگ این فرد که من کشتم...
‫ببخشید که علافت کردم، شاهدخت آسرولا. ‫حالا می‌تونی بری.
‫زیادبه اینکه دیگه هم‌دیگه رو ‫نمی‌بینیم فکر نکن.
‫حالا که از خوردن تروپیکالسک سیر شدم ‫راحت می‌تونم چند بار دیگه بمیرم.
‫اگه یه وقت از سفرت خسته شدی، ‫همیشه می‌تونی بیای بهم سر بزنی.
‫سوئساید مستر، یه درخواست دارم.
‫لطفا من رو خون‌آشام بکن.
‫جدی؟
‫باید بگم سر عقلتی؟
‫بله. می‌خوام که خون‌آشام بشم.
‫در حال حاضر راهی برای جلوگیری از ‫کسایی که می‌خوان زندگیشون رو تقدیمم کنن ندارم.
‫شاید همچین راهی وجود نداشته باشه.
‫پس حداقل می‌خوام زندگی‌هایی که ‫بهم تقدیم شدن رو بپذیرم.
‫نمی‌خوام مرگشون رو هدر بدم.
‫همۀ زندگی‌هایی که کشتم رو می‌خورم.
‫می‌خوام بخورمشون.
‫خواهش می‌کنم. ‫من رو خون‌آشام بکن.
‫لطفا خونم رو بنوش، سوئساید مستر.
‫می‌دونی که چه اتفاقی برات می‌افته نه؟
‫دیگه نمی‌تونی تو نور خورشید پا بذاری.
‫کاملا متوجه هستم و باز هم ‫ازت این درخواست رو دارم.
‫دیگه انسان نخواهی بود.
‫متوجهم.
‫کاملا متوجه هستم و باز هم ‫ازت این درخواست رو دارم.
‫قاطعیتت می‌درخشه.
‫به نظرم معرکست، ‫و می‌خوام که متناسب باهاش پاسخ بدم.
‫پس...
‫اما محاله.
‫همونطور که نمی‌تونم بخورمت، ‫نمی‌تونم به دستیارم تبدیلت کنم.
‫چون که باید نیشم رو توی ‫پوست نرمت فرو کنم.
‫حتی اگه خودم بخوام باز هم محاله؟
‫احتمالا محاله.
‫تا حدودی می‌شه برداشت کرد که احساساتت، ‫ارادت، و خواسته‌هات ذره‌ای هم اهمیت ندارن.
‫سوئساید مستر، گفتی که ارادم ‫هیچ ربطی بهش نداره.
‫وقتی که با حماقت می‌خواستم ‫چشمم رو کور کنم رو یادته؟
‫اون موقع با گرفتن شمع‌دان ازم، ‫من رو به روی تخت هل دادی.
‫آره اینطور بود.
‫که چی؟
‫فکر می‌کنی چرا تونستی من رو هل بدی؟
‫می‌پرسی چرا؟ چون که روی تخت نرم ‫هلت دادم، مگه نه؟
‫چون هیچ آسیبی بهت وارد نشد، ‫به منم وارد نشد.
‫ولی بهم آسیب وارد شد.
‫درد زیادی حس کردم.
‫حتی الآن هم جای دستت مشخصا ‫وسط سینم مونده.
‫این همه وقت بهش فکر می‌کردم،
‫ولی بر اساس چیزی که گفتی ‫حالا یه نظریه‌ای دارم.
‫اگه ارادۀ من اهمیتی نداره، ولی ‫ارادۀ افراد دور و برمه که مهمه...
‫اون موقع، «حمله‌ایت» که تمایلم به ‫سوراخ کردن چشمم رو نادیده گرفت
‫نادیده گرفته شد، و حمله حساب نشد.
‫در واقع اگه به خاطر من، ‫در حالی که به من فکر می‌کنی من رو بخوری...
‫اون آماده‌سازی غذا می‌شه.
‫درسته که بی‌تجربه‌ام، اما خودم رو ‫به تو می‌سپرم، سوئساید مستر.
‫شهامتی داری که هیچ فرد ‫بی‌تجربه‌ای هیچ‌وقت نداشته.
‫درسته، حیفه که انسان باقی بمونی.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم تا ‫به انتظاراتتون برسم اربابم.
‫فقط چون داری دستیارم می‌شی
‫دلیل نمی‌شه اونطوری ‫باهام صحبت کنی، شاهدخت آسرولا.
‫برده‌داری رو از بعد از تروپیکالسک برکنار می‌کنم.
‫اون آخرین بردۀ من خواهد بود.
‫که اینطور.
‫پس چطور خطابتون کنم؟
‫طبق روال همیشگی سوئساید مستر بگو.
‫البته، اگه هردومون زنده از این دربیایم.
‫هرچی باشه، تا وقتی که دستیارمی،
‫می‌خوام که خون‌آشامی بشی که ‫بتونم بهش افتخار کنم.
‫صحبت کردنت هم به زیبایی گذشته برگشته.
‫پس اون خندۀ باکلاسی که بهت یاد دادم چی شد؟
‫د-درسته.
‫هیچ اضطرابی ندارم. ‫نه یعنی استرس چیه؟
‫من به تو اعتماد... یعنی، من روت حساب کردم. ‫آره حساب کردم.
‫اعتماد؟ توی همچین وضعیتی نخندون منو.
‫حتما اعتماد کردن به مردم کار خوبیه، ‫اما من انسان نیستم.
‫من یه هیولام.
‫من هم دارم سعی می‌کنم همون هیولا بشم. ‫می‌خوام مثل تو بشم.
‫دقیقا مثل تو، یه خون‌آشام خفن، ‫قوی و مهربون اما زیبا.
‫قطعا می‌تونی.
‫شاهدخت آسرولا.
‫کیس-شات آسرولا-اوریون هارت-آندر-بلید.
‫اون اسم توئه، کیس-شات.
‫همۀ کسایی که برات می‌میرن رو بخور، ‫انگار که داری می‌بوسیشون.
‫وقتی که زندگی ابدی به دست اوردی ‫و مدت زیادی زندگی کردی،
‫شاید با یه شاهزادۀ تحسین‌برانگیز آشنا بشی.
‫کیس-شات آسرولا-اوریون هارت-آندر-بلید.
‫دوستش دارم، سوئساید مستر.
‫دثتوپیا ویرتوئوزو سوئساید مستر.
‫بهترینه.
‫بسیار خوشحالم.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم تا لیاقت تو ‫و اسمی که بهم دادی رو داشته باشم.
‫آره. سخت‌کوش باش.
‫راستی، تو بحث سخت‌کوشی، ‫این هم درس آخرمه.
‫وقتی که واقعا خوشحالی، ‫اینطور بخند.
‫نوش جان.
‫چیز خاصی نبود. می‌کشم و می‌خورم. ‫می‌کشم و عشق می‌ورزم.
‫خوردن و عشق ورزیدن هم‌معنی هستن.
‫و در نتیجه دختر اشرافی‌ای که ‫زمانی لورا خطاب می‌شد،
‫شاهدختی که شاهدخت زیبا خطاب می‌شد،
‫تبدیل به خون‌آشامی به نام ‫کیس-شات آسرولا-اوریون هارت-آندر-بلید شد.
‫طبق برنامه، هیولایی شد که ‫انسان‌ها رو می‌خورد.
‫و من اینجام، و هنوز زندم.
‫سرآخر نفهمیدم که احساس تعلقی ‫که بهش حس می‌کردم چی بود.
‫دوستی بود، علاقه بود، یا صرفا شهوت بود.
‫اما چون اشتها نبود،
‫یا حتی اگه اون نبود، اوضاع ‫خوب پیش رفت پس مهم نیست.
‫واقعۀ خوش‌مزه‌ای بود.
‫به هر حال، داستانی راجع به ‫600 سال پیش هست.
‫دیگه راهی برای برملا کردن حقیقت نیست.
‫فقط شایعه‌هایی راجع به ‫اینکه بعدا چیکار کرد شنیدم.
‫اما همونطور که پیشبینی کردم ‫خون‌آشام فوق‌العاده‌ای شد.
‫خون‌آشام خون آهنین، خون آتشین، و خون‌سرد،
‫کیس-شات آسرولا-اوریون هارت-آندر-بلید.
‫با موهای طلایی و چشم‌های طلایی، ‫پادشاه اشباح و قاتل اشباح.
‫حتما حداقل یک بار راجع بهش شنیدین؟
‫و تازگی شایعه‌ای شنیدم که ‫کیس-شات بالاخره شکست خورد.
‫به دست متخصص‌های خون‌آشام‌کش ‫تو کشور جزیره‌ای در خاور دور.
‫ولی نه، فکر کنم دروغیه که ‫هیچ اعتباری نداره.
‫همچین شایعه‌ای رو باور نمی‌کنم.
‫حتی ذره‌ای نگرانش نیستم،
‫اما چطوره برم و برای اولین بار ‫بعد از 600 سال ببینمش؟
‫هر دومون زنان عالی‌ای هستیم.
‫حتما داستان‌های خوب و خفن زیادی ‫برای گفتن داریم.
:مترجمان
AcknoV & Nekoyeet
:مترجمان
AcknoV & Nekoyeet