‫سوگند می‌خوری...
‫- [آنچه گذشت...] ‫- که محافظ مسافران شب باشی؟
‫مرده‌ایم؟
‫مشکل از قلب‌هاتونه. ‫کامل نیستن.
‫می‌شه به لیلا خبر بدین؟
‫خواهش می‌کنم کمکمون کنین ‫خونس رو آزاد کنیم.
‫از من بشنو: کار آدم هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.
‫با همدیگه از پسش برمی‌اومدیم.
‫ولی کارم واقعا از این قرار نیست، مگه نه؟
‫به نظرت چنین ادراکی ‫مهمله یا غیرمهمل؟
‫کاری رو که از پسش برنیومدی، عملی می‌کنم.
‫می‌خوام بعدش که کارم به اتمام رسید ‫و هیچ فرد بدنیتی تو دنیا نموند،
‫مسئله‌ای رو به خاطر داشته باشی:
‫عذابی که از دستت کشیدم، ‫هویتم رو شکل داد.
‫پیروزیم رو مدیون خودتم.
‫مارک، از پسش برمیای.
‫ولی اگه من خودت باشم، ‫یعنی خودم هم از پسش برمیام.
‫استیون!
‫ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز ‫.:: DigiMoviez.Com ::.
‫جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت ‫دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید: DigiMoviez@
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و Timelordsubs@
‫شرمنده‌ام که مجبور شدیم ‫چنین کاری کنیم مارک اسپکتور...
‫یا استیون گرانت...
‫یا باقی شخصیت‌های احتمالی وجودت.
‫گاهی اوقات آدم باید نور ‫بی‌روح مرگ رو تجربه کنه...
‫تا بتونه حقیقت رو درک کنه.
‫کی پایه است ‫که دنیا رو بهبود ببخشیم؟
‫مارک. مارک.
‫واسه چی تو این جاده تردد می‌کنین؟
‫چیزی نیست. ‫چیزی نیست.
‫کارت شناساییتون رو تحویل بدین.
‫لزومی نداره کارت شناساییم رو تحویل بدم.
‫خودتون باید روحتون رو نشونمون بدین.
‫تو آدم خوبی هستی.
‫این دیگه به کارت نمیاد.
‫اجسادشون رو بذارین کنار جاده.
‫بجنبین! مسیر رو باز کنین.
‫چنین کاری نکن.
‫وایستا لیلا. من خدایی به نام تاورت هستم.
‫لیلا،
‫مارک داره بهت می‌گه دست نگه داری.
‫این دیگه چه کاریه؟
‫مارک مرده.
‫من هم دارم ‫از طریق جسد مردگان...
‫- باهات صحبت می‌کنم. ‫- خب که چی؟
‫ببین، قدرت هارو به حدی رسیده ‫که نمی‌تونی تنهایی جلوش رو بگیری.
‫اگه مارک...
‫بتونه مجددا زنده بشه...
‫یعنی چی که «مجددا زنده بشه»؟
‫خونس باید کمکش کنه.
‫اوشابتیش رو بشکن.
‫اوشباتیش تو تالار خدایانه.
‫ضمنا، خودت می‌تونی کالبد من باشی.
‫مارک خیلی ازت تعریف می‌کنه.
‫نه، نه، نه. تنهایی باهاش مبارزه می‌کنم.
‫باید حرکت کنیم!
‫خدایان شما هم...
‫اون اختلال رو حس کردن.
‫ولی یعنی چی؟
‫کسی داره سعی می‌کنه آموت رو آزاد کنه.
‫ولی واسه چی؟
‫کار هاروئه.
‫بیاین. باورتون نمی‌شه خدایان...
‫چه مسائلی رو ‫از بشر مخفی کرده بودن.
‫تخصص شما قضاوته، ‫جنگجو که نیستین.
‫لزومی نداره چنین کاری کنیم.
‫می‌شد از وقوع کل این اتفاقات جلوگیری کرد.
‫باید از کی سپاس‌گزاری کنم؟
‫بنده پیرو حقیرتون هستم...
‫و هیچ انتظاری ازتون ندارم خدای بزرگ.
‫صفحات ترازوت هم‌سطح نیستن.
‫درک می‌کنم.
‫امیدوار بودم صفحات ترازوم ‫با ریاضت کشیدن هم‌سطح بشن،
‫ولی الان درک می‌کنم ‫که چنین امری غیرممکنه.
‫نتیجه ترازوم رو در هر صورت قبول می‌کنم.
‫هم‌سطح نبودن صفحاتت ‫به خاطر اتفاقات آینده‌اته.
‫پس نباید بذاریم درد و رنجی ‫در جهان حاصل کنم.
‫با کمال میل تسلیم شما هستم.
‫در آینده قراره به من خدمت کنی.
‫بعد از مرگ چه خدمتی ازم ساخته است؟
‫مرگت رو به تعویق می‌اندازم.
‫یه‌بار به خادمی که صفحاتش ‫کاملا هم‌سطح بودن اعتماد کرده بودم.
‫در ازاش دو هزار سال تو سنگ حبسم کردن.
‫ولی من از سرتاسر جهان مریدانی دارم...
‫که صفحاتشون کاملا هم‌سطحن ‫و منتظر فرامین شمان.
‫افراد شایسته‌ای هستن خدای بزرگ.
‫ولی خودت آزادم کردی.
‫کالبد مورد نیازم خودتی.
‫اگه بهم خدمت کنی، ‫روحت به آرامش می‌رسه.
‫نذار درد و رنج گذشته‌ات کنترلت کنه.
‫هر چی شما بگین.
‫حضور مارک اسپکتور رو ‫تو این دنیا حس نمی‌کنم.
‫بدون شک تا پای مرگ مبارزه کرده بود.
‫تو جنگ جناب‌عالی مبارزه کرده بود.
‫ولی هنوز خیلی به اتمام جنگم مونده.
‫اگه مارک واقعا مرده باشه، ‫باید کالبد جدیدی پیدا کنم.
‫لیلا الفولی، حاضری ‫محافظ مسافران شب باشـ...
‫شوخیت گرفته؟
‫تو که زندگی مارک رو ‫به کابوس بدل کرده بودی.
‫واسه چی باید چنین وظیفه‌ای رو قبول کنم؟
‫آخه نمی‌تونی هارو و آموت رو ‫تنهایی شکست بدی.
‫ببینم چه گلی به سر خودم می‌زنم.
‫شرایط مارک به خاطر تو بحرانی شده بود.
‫کم‌تمرکزیش موجب مرگش شد.
‫باید نقشه‌ای بریزی کوچولو جان. ‫دارم پیشنهاد می...
‫پیشنهادت برام مهم نیست.
‫مارک بهت اعتماد نداشت.
‫من هم بهت اعتماد ندارم.
‫با همدیگه همکاری می‌کنیم، ‫ولی برده‌ات نمی‌شم.
‫باید آموت رو مجددا حبس کنیم.
‫چطوری؟
‫چنین کاری فقط از دست کالبدها برمیاد.
‫من که گفتم «نه».
‫بیاین روح ساکنین قاهره ‫و بعدش ساکنین دنیا رو پاک‌سازی کنیم.
‫سلام خونس. چقدر شکسته شدی.
‫واقعا همین‌طوره. ‫نمی‌تونم بذارم ادامه بدین.
‫کس دیگه‌ای هم وارد شده. ‫ببینین کی آزادش کرده.
‫صفحاتت هم‌سطح شدن.
‫قلبت کامل شده.
‫سفرت به اتمام رسیده.
‫اینجا خیلی...
‫بی سر و صداست.
‫داری به آرامشی که همیشه دنبالش بودی، ‫اما بهش نمی‌رسیدی،
‫دست پیدا می‌کنی.
‫بدون هیچ خطری.
‫بدون احساس تنهایی یا اذیت شدن.
‫استیون چی می‌شه؟
‫دیگه از دست رفته مارک.
‫جزوی از دنیای دوات شده.
‫لطفا از آرامشی که بهت ‫داده شده لذت ببر.
‫باید بریم دنبالش.
‫روالش این‌شکلی نیست.
‫اگه از اینجا بری، ‫دیگه راه برگشتی نیست.
‫از طرفی...
‫دیگه بهش نیازی هم نداری مارک.
‫پس خودم تنهایی به آرامش ابدی برسم و اون...
‫تا ابد توی شن و ماسه بمونه؟
‫نه، عمرا اگه راضی بشم.
‫وایستا! فکر نکرده تصمیم نگیر!
‫مسیر من، مثل مسیر همگان مشخص شده.
‫اومدم تا تعادل جهان رو برقرار کنم.
‫واسه خودت از تعادل دم می‌زنی،
‫بعد نماینده‌ات چنین آدمیه.
‫کالبد یک گناهکار رو انتخاب کردی!
‫تو صرفا حسودیت می‌شه ‫که انقدر وفاداره.
‫ولی وفاداری به چه قیمت؟
‫به قیمت یک جهان تُهی...
‫که بشه میراث شاگردان خودت؟
‫به حرفش گوش نده.
‫صرفا می‌خواد سد راهت بشه.
‫استیون.
‫پسر، دیگه ظاهرت هم خاکی شده.
‫نمی‌دونم صدام رو می‌شنوی یا نه.
‫درست از لحظه‌ای که ‫وارد زندگیم شدی،
‫از همون قدیم‌ها که هنوز بچه بودیم؛
‫زندگیم رو نجات دادی.
‫چون می‌دونستم تنها نیستم، ‫تونستم زنده بمونم.
‫تو همیشه کنارم بودی.
‫با احساس سرزندگی و نشاط.
‫سعی کردم ازت ‫محافظت کنم، ولی نتونستم.
‫نتونستم مواظبت باشم.
‫ولی هیچ‌وقت تنهام نذاشتی.
‫هیچ‌وقت ولم نکردی.
‫حالا بماند اون نیزاری که بهش رسیدم...
‫چقدر جای تر و تمیزی بود...
‫امکان نداشت تو رو ‫واسش تنها بذارم.
‫تو تنها قدرت فرابشری هستی...
‫که به عمرم داشتم.
‫مارک.
‫استیون.
‫واسه من برگشتی؟ ‫واقعا مخت تاب داره؟
‫تازه یه سخنرانی ریزی هم کردم.
‫کجاش ریز بود؟
‫اینجا رو مارک. ‫دروازه باز شده!
‫ای خونس، با اینکه از خدایانی...
‫ولی ایمان ضعیفی داری.
‫تو هم که واست عبرت نمی‌شه.
‫- خاک عالم. ‫- بدو، عجله کن!
‫- یالا، بدو. ‫- می‌تونی بابا! چیزی نمونده!
‫آره.
‫- سرعتم داره کم می‌شه. تو برو. ‫- بدو مارک!
‫- اونجا رو! ‫- بگیر که اومدم!
‫ازیریس، می‌دونستم دل‌رحمی!
‫بدویین دیگه!
‫- جونم اسب آبی! ‫- بدو، بدو!
‫تقاضای عفو کن تا ببخشمت.
‫من نابودی رو به بخشش ترجیح می‌دم.
‫چیزی نمونده! بدو!
‫مارک؟
‫خونس...
‫«درد توی وجودت رو احساس می‌کنم.»
‫«تو می‌خوای بمیری... ‫یا می‌خوای زنده بمونی؟»
‫«حاضری سوگند بخوری تا ‫محافظ مسافران شب باشی؟»
‫«پس برخیز و به زندگی برگرد!»
‫خیلی‌خب.
‫بزن بریم.
‫خونس.
‫دیدی دلت واسم تنگ شد؟
‫لیلا پیشنهادت رو رد کرد، مگه نه؟
‫آموت آزاد شده.
‫قدرت کافی برای ‫متوقف کردنش نداشتم.
‫مارک اسپکتور، کمکت رو می‌خوام.
‫عه، یه سوالی واسم پیش اومد.
‫این قرار مدار جدیدمون چطوریه؟
‫استیون گرانت، طرف صحبت من تو نبودی.
‫آره، می‌دونم. ولی الآن دیگه ‫من و مارک نداریم.
‫پس منم طرف حسابت هستم.
‫تازه زندگی جنابعالی ‫هم نجات دادیم،
‫حالا این بار قابلت رو نداشت.
‫ولی واقعا به‌نظرم باید ‫جواب سوالم رو بدی.
‫این معامله جدیده قراره چطوری باشه؟
‫وقت گیر آوردی واسه چونه زدن؟
‫مخصوصا الآن که کلی چیز در خطره؟
‫دیگه استادمون تو بودی، ‫جناب پرنده پیرپاتال.
‫جفتتون رو آزاد می‌کنم.
‫قول می‌دم.
‫هوم... اگه این‌جوریه که خوشم اومد.
‫خوبه. خوب شد قضیه رو فیصله دادیم.
‫ولی حالا چطوری تا قاهره بریم؟
‫مردک کرم‌صفت، نکنه یادت رفته...
‫که من هنوز خدای آسمان شب هستم؟
‫خیلی‌خب، اصلا می‌دونی؟ ‫این یکی با خودت مارک.
‫زودباشین احمق‌ها!
‫تو بودی خونس رو آزاد کردی؟
‫آره.
‫ببین! آهای، آهای.
‫چطوری جلوی آموت رو بگیریم؟
‫این تالار...
‫قدرتمندترین مکان ماست.
‫از اینجا...
‫باید آموت رو...
‫توی کالبد فانی زندانی کنیم.
‫به‌جای مجسمه توی جسم باشه.
‫این‌طوری آسیب‌پذیر می‌شه.
‫خیلی‌خب، حالا روالش چطوریه؟
‫کلی کالبد بیشتر دیگه لازم داریم...
‫چی؟ نه، نه، نه، نه، نه.
‫نه، نه.
‫تاورت...
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫لیلا!
‫واقعا ذوق دارم. ‫قراره کلی کیف کنیم.
‫عه!
‫نظرت عوض شد.
‫از خدام بود تو بشی کالبد من.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫البته کالبد موقتی.
‫آره، معلومه!
‫وای، پدرت که بشنوه ‫از خوشحالی بال در میاره.
‫پدرم؟
‫آره دیگه! وقتی داشتم ‫می‌بردمش نیزار باهاش آشنا شدم.
‫چی؟
‫قرار نیست دست به‌کار بشیم؟
‫یه زره محشر مد نظر دارم.
‫پیروان آموت...
‫همه رو قصاص کنید.
‫تفاوت ناچیزی بین اهداف ما ‫برای این دنیا وجود داره.
‫چرا می‌خوای تا ابد ‫مناقشه داشته باشیم؟
‫خودت می‌دونی چرا.
‫من فقط کسانی که شرارت ‫پیشه کنن رو مجازات می‌کنم.
‫منم همین‌طور، ولی من اجازه نمی‌دم...
‫نَفس شرور خودشون رو ارضا کنن.
‫طرف من باش.
‫لیلا؟
‫لیلا.
‫- مارک. ‫- وای عزیزدلم.
‫- خدایاشکرت که حالت خوبه. ‫- تو چطوری برگشتی؟
‫وای چه خوشگل شدی. ‫این چه لباسیه؟
‫چرا وقتی می‌دونی تهش بازنده‌ای، ‫همچنان می‌خوای بجنگی؟
‫چون حق انتخاب دارم!
‫دقیقا چیزی که تو نمی‌خوای بقیه داشته باشن.
‫دل تو دلم نیست قدرت‌های ‫جدیدمون رو نشونت بدم.
‫خیلی‌خب، رو کن ببینم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫برین داخل ون! برین داخل! برین!
‫تو ابرقهرمان مصری هستی؟
‫آره.
‫بجنب!
‫اگه آموت حاکم جهان بود؛
‫زندگی رندال جوان نجات داده می‌شد،
‫خانواده‌تون خوش و خرّم زندگی می‌کردن.
‫فقط کافی بود یک علف هرز ‫از باغچه جدا بشه؛
‫یعنی خودت.
‫کار تو نبود استیون، مگه نه؟
‫امکان نداره پسر.
‫مارک؟
‫خودمم.
‫دقیقا چی شد؟
‫چشم‌هام سیاهی رفت.
‫هارو رو بیار. ‫می‌دونم چطوری جلوی آموت رو بگیرم.
‫به کمک قدرت این معبد می‌شه ‫آموت رو به کالبد هارو پیوند بدیم.
‫زودباش، دستم رو بگیر ‫که طلسم رو شروع کنیم.
‫این جهان می‌تونست بهشت بَرین ما باشه.
‫دیگه دیر شده آموت.
‫قراره نابود بشی.
‫نمی‌تونید من رو مهار کنید.
‫چیزی جلودارم نیست.
‫کارشون رو تموم کن،
‫جفتشون رو بکش.
‫تا وقتی که اون زنده بمونه، ‫آموت هم توی کالبدش زنده‌ست.
‫مجبورم بکشمش.
‫وگرنه هیچ‌وقت آزاد نمی‌شم.
‫مارک!
‫تو حق انتخاب داری.
‫پس یعنی آزادی.
‫انتخاب ما، انتقام بوده.
‫نباید خطر فرار کردن آموت رو به جون بخریم.
‫وگرنه بازم آدم می‌کشه.
‫الآن تو هم شدی عین خودش.
‫اگه می‌خوای بمیرن...
‫خودت آستین بالا بزن.
‫زودباش آزادمون کن.
‫هرطور مایلی.
‫الآن چی شد؟
‫واقعیت این شکلیه؟
‫تخیلات آدم خیلی واقعی هستن.
‫این میز و صندلی و این نور...
‫در ابتدا صرفا تخیلات بودن.
‫ولی به‌نظرت خونس و آموت واقعی هستن؟
‫نظر خودم رو بگم؟ نه.
‫اگه نظراتمون در تضاد باشه چی می‌شه؟
‫مارک...
‫اگه عقایدمون مثل هم نباشه چی می‌شه؟
‫پس یعنی حالا حالاها کار داریم.
‫تا کِی؟
‫تا هرچقدر که لازم باشه.
‫داری می‌بینی دیگه، نه؟
‫آره بابا، می‌بینم. می‌بینمش.
‫چرا داره ازم خون می‌ره؟
‫ببین گمونم...
‫اونقدرها هم که فکر می‌کنی عقل‌کل نیستی.
‫دکی‌جان، با اینکه پذیرش ‫تشخیص‌های شما وسوسه‌انگیزه...
‫ولی ما ترجیح می‌دیم دنیا رو نجات بدیم.
‫خوش باشی.
‫استیون؟ می‌شنوی؟
‫هوم؟
‫جدی‌جدی کارساز بود.
‫باورم نمی‌شه تو همچین ‫خراب‌شده‌ای زندگی می‌کنی.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و حامی مغیثی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و Timelordsubs@
‫«پس از تیتراژ ادامه دارد...»
‫ماسه‌ست.
‫عه، وقت خوابه.
‫خودم می‌برمش.
‫چی فرمودین؟
‫آروم باش خانم. چیزی نیست.
‫خونس...
‫نمی‌تونی اذیتمون کنی.
‫آره.
‫یه‌چیزی بهت بگم؟
‫مارک اسپکتور واقعا فکر می‌کرد،
‫بعد اینکه مسیرمون ‫از هم سوا شد...
‫من می‌خواستم همسرش ‫بشه کالبد بعدی من.
‫اصلا چرا باید برم سمت کس دیگه‌ای...
‫اونم وقتی خودش هیچ خبر نداره ‫روانش چقدر مشکل داره.
‫ایشون دوست منه؛ ‫جیک لاکلی.
‫امروز نوبت توئه که ببازی.
‫وایستا.
‫ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز ‫.:: DigiMoviez.Com ::.
‫جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت ‫دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید: DigiMoviez@