‫بچه که بودم بابام منو از پنجره
‫- پرت کرد پایین... ‫- معذرت‌خواهی که کردم.
‫تو یه آدم مریضی که ‫به مریض‌بودنش اقرار نمی‌کنه.
‫- کسی تو رو پرت نکرد. ‫- هیس.
‫خودت پریدی.
‫آنچه گذشت...
‫دسترسی لازم برای
‫انتقال وجه
‫از سمت بانک رو به‌دست آوردیم.
‫می‌تونیم دار و ندارشونو بدزدیم.
‫من که نمی‌خوام الیوت زندانیم بشه.
‫می‌خوام همکارم بشه.
‫اول باید بشکونمش که بعد از اول بسازمش.
‫الان دیگه می‌فهممت.
‫این‌طوری صاحبِ یه آدم میشی.
‫،من می‌زنم الیوت رو می‌شکونمش
‫و تو هم میشی چوب آلمینیومیـم.
‫آقای ربات.
‫از این راه می‌تونی الیوت رو تسلیم کنی.
‫الیوت، منو دزدیدن.
‫طرف می‌خواست همه‌چیزو ‫راجع به تو بدونه.
‫کائنات واسه ما نقشه‌های بزرگی
‫- تو سرش داره، داداش. ‫- ببخشید.
‫ترسیده‌ام.
‫هی! هی! هی!
‫رسانۀ اینترنتی دِی‌مووی با افتخار تقدیم می‌کند ‫DayMovie.Org
‫:. تیم ترجمه شــوتایـم تقدیم می‌کند .:.. ‫.:. WwW.Show-Time.iN .:.
‫:فصل چهارم، قسمت هفتم ‫« خطای ۴۰۷؛ احراز هویت الزامی می‌باشد »
‫ترجمه از: ســــروش و آریــــن ‫« Cardinal & SuRouSH AbG »
‫Sync:AliNet
‫باشه، باشه.
‫من اینجام، رفیق.
‫نمی‌دونستم. ‫باشه، من پیشتم.
‫خیله‌خب.
‫آره، گیج شدم.
‫باشه. هواتو دارم، داداش.
‫«پرده‌ی اول»
‫الان چند وقتی هست که
‫منتظر این لحظه‌ام.
‫شرمنده، آخه والا...
‫انتظار نداشتم همچین حسی بهم دست بده.
‫لامصب احساساتی شدم.
‫به خودم گفتم خونسردیِ ‫خودمو حفظ می‌کنم، می‌دونی.
‫،گفتم از این هوادار بازیـا در نمیارم
‫ولی شرمنده، داداش.
‫،آخه راستیتش من احترام زیادی واسه‌ت قائلم
‫که باعث می‌شه...
‫پسر، این کلمه‌ـه که اون حسیدی‌های عجیب‌غریب ‫واسه همچین موقعیتی
‫ازش استفاده می‌کنن، چی بود؟
‫ورکلمت"؟" ‫[ بند آمدنِ زبان ]
‫آره همون، ورکلمت.
‫خب.. تو...
‫واسه من مثل قهرمانایی.
‫،قهرمانی که بهش بد کردم ‫ریدمانمـو ماله‌کشی نمی‌کنم.
‫ولی با این وجود، داستان زندگیم متحول شد.
‫و یه حسی بهم میگه ‫که زندگی تو هم
‫متحول شد.
‫خاوی، مهمون‌مون رو راحت کن.
‫،الان تو طبقه دوم یه آپارتمان سه طبقه‌ایم
‫دو تا عقب‌موندۀ مسلح ‫و یه شیشه‌ایِ دیوونه
‫که فکر می‌کنه "دیپاک چوپرا"ـست. ‫[ نویسندۀ آمریکایی ]
‫،تنها خروجی هم در اصلیه
‫ولی یادم میاد که
‫پلۀ اضطراری هم داشتیم.
‫الان وقتِ فکر کردن
‫به نقشۀ فرار نیست.
‫الان تنها چیزی که باید ‫حرف‌شو بزنیم
‫همون فرار کردنه.
‫نه تا کریستا رو پیدا نکردیم.
‫بچه‌جون، یعنی باید
‫این روانی دومینیکنی رو یادت بیارم؟
‫کریستا طعمه بود بابا. ‫الانم احتمالاً مُرده.
‫خب، باید مطمئن شیم.
‫فقط باید به حرف بیارمش ‫که خیلیم دوست داره.
‫- چیزی که می‌خوایمـو بهمون میگه... ‫- پسر!
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫یه دقیقه گذشت.
‫چطور مطورایی تو؟
‫حقیقتش، یه‌نَمه گیج شدم.
‫تو دو ماه پیش اومدی دنبال من.
‫چرا تا امروز هیچ حرکتی نزدی؟
‫خب، والا باید بگم که
‫باید حاضر می‌شدم ‫و صحنۀ قرار ملاقات‌مونو می‌چیدم.
‫این لامصب از "رویارویی فراست و نیکسون" هم شاخ‌تره. ‫[ مصاحبۀ مجری معروف و رئیس‌جمهور وقت آمریکا ]
‫باید خودمو آماده می‌کردم.
‫واسه چی؟
‫واسه تو دیگه، داداشم.
‫تو رقیب قَدَری هستی.
‫تو مثل دخترای عادی نیستی ‫که به‌راحتی بتونم بکنم‌شون.
‫اول باید شام مهمونت کنم.
‫یعنی این الان قرار شامه؟
‫،ای بابا، حاجی ‫خیر سرش داره استعاره می‌گه.
‫وی"، حاجی، فکر می‌کردم گفتی" ‫این پسره نابغه‌ای، چیزیه.
‫به خدا قسم، اگه اون گاله‌تـو نبندی...
‫چطوره این مسخره‌بازیا رو تمومش کنی
‫و یه‌کاره بگی واسه چی منو آوردی اینجا؟
‫بعد از اون جداییِ...
‫،تأسف‌انگیزمون
‫مجبور شدم برگردم به وطنم، جمهوری دومینیکن.
‫از بچگی به بعد دیگه اونجا نرفته بودم...
‫اون‌موقع که ملت خیلی قبولم نداشتن.
‫اتفاقاً اونجا منو یاد یکی از ‫،آرزوهایی که قبلاً داشتم انداخت
‫،این‌که یه‌روز صاحب اون جزیره می‌شم
‫و همون زمینی که همه ‫،روش راه می‌رفتن
‫می‌خوابیدن، و سکس می‌کردن ‫مال من بشه.
‫،لباس راحتی‌هاتو بپوش ‫بهش می‌خوره قصۀ درازی باشه.
‫،منتها برگشته بودم اونجا
‫به جمهوری دومینیکن ‫و پیش همون بی‌ناموسایی
‫که بهم باور نداشتن...
‫و می‌گفتن من هیچ گوهی نمی‌شم.
‫ولی این دفعه دیگه اشتباه می‌کردن.
‫دیگه تجهیزات داشتم.
‫ایده‌ها و بصیرتی داشتم ‫که قبلاً نداشتم.
‫واسه همین شروع کردم به زد و بند.
‫چندتا فروشگاه راه انداختم...
‫با چندتا مغازه اینور و اونور.
‫اولش، خودم تنها بودم.
‫بعدش چند نفر دیگه خوش‌شون اومد ‫و بهم اضافه شدن.
‫،یکی دو تا جنگ خیابونی پیش اومد
‫ولی چیزی نبود که از پسش بر نیایم.
‫اتفاقاً، آسون‌تر از همیشه بود.
‫و عین ویروس، تکثیر شدیم.
‫در ظرف ۴۳ روز، تمام گروه‌های خلافکاری ‫رو زمین‌گیر کردم.
‫از اونجا به بعدم خریدنِ ‫،سیاستمدارها کار راحتی بود
‫مخصوصاً که قضیۀ ۹ مِه هم ‫داشت جیب‌هاشونو خالی می‌کرد.
‫،همین که دومینو ریخت ‫کنترل تمام محله‌های
‫دومینیکن و هائیتی رو به‌دست گرفتیم.
‫،شده بودم رئیس همه‌چیز و همه‌کس
‫از رئیس‌جمهور گرفته تا رعیت‌ها.
‫،و در روز ۸۷ـُم
‫بالأخره صاحب جزیرۀ اختصاصی خودم شدم.
‫،بعد تو روز ۸۸ـُم
‫حوصله‌م سر رفت.
‫،به هر چی می‌خواستم رسیده بودم
‫ولی همه‌ش احساس پوچی می‌کردم.
‫یه روز، این خاوی
‫یه غیب‌گوی دیوونه‌ای رو آورد پیشم
‫که گفت می‌تونه کمکم کنه.
‫".منم گفتم، "باشه، بگو بیاد تو
‫،منو نشوند رو صندلی ‫یه نوشیدنی واسه‌م درست کرد
‫،که ترکیبی از یه پودر صورتی‌رنگی بود
‫مخلوط خون قرمز و شیر پستان زن.
‫،تو چشمام نگاه کرد و گفت
‫تو خوابی".
‫".دیگه وقت‌شه که بیدار شی
‫بعد لیوانه رو گرفت جلوی دهنم.
‫،می‌خوای بدونی من چی‌کار کردم ‫الیوت؟
‫دو لُپی خوردمش.
‫و بعد...
‫دیگه باید راست‌شو بهت بگم...
‫ریدم به شلوارم.
‫بعدم رو خودم بالا آوردم.
‫،همین‌طوری چپ و راست ‫می‌ریدم و بالا می‌آوردم
‫تا وقتی که دیگه عن و استفراغی ‫تو بدنم نمونده بود.
‫بعد غیب‌گوئه صورت‌مو گرفت تو دستاش و گفت...
‫".دیگه وقت‌شه که بری خونه"
‫نمی‌دونم چه فکری با خودم بکنم.
‫بهش گفتم...
‫همین‌جا خونه‌مه دیگه.
‫و بعد تازه متوجه شدم ‫چرا تمام این مدت
‫انقدر حس پوچی می‌کردم.
‫خونه‌ی آدم، زادگاهش نیست.
‫جاییه که تقدیرته بری.
‫من تو دومینیکن به دنیا اومدم ‫ولی اینجا...
‫نیویورک...
‫خونۀ من اینجاست.
‫من اینجا شکوفا شدم.
‫بعد اونجا خوابیدم و مثل بدبختـا زار می‌زدم
‫و به غیب‌گوئه می‌گفتم ‫که دیگه نمی‌تونم برگردم اونجا.
‫که من اونجا شکست خوردم ‫و اون در دیگه به روم بسته شد.
‫غیب‌گوئه سرشو به نشانۀ "نه" تکون داد.
‫گفت که باید دوباره خودم ‫،اون در رو باز کنم
‫و این‌که باید با مردی که
‫اون درو بسته آشتی کنم.
‫چون تقدیر بوده که اون همکارم بشه.
‫و فقط در این صورت می‌تونم ‫دوباره برگردم خونه.
‫واسه همینم الان نشستیم اینجا، الیوت.
‫واسه همینم من برگشتم.
‫من جزیرۀ اشتباهی رو صاحب شدم.
‫،الان می‌خوام نیویورک رو صاحب بشم
‫و وقتی این‌کارو کنم ‫تو هم کنارم خواهی بود.
‫خب نظرت چیه؟
‫کریستا کجاست؟
‫،اگه می‌خوای تو هر چیزی باهات همکاری کنم
‫اول از همه باید بهم بگی ‫کریستا کجاست.
‫مگه یادت رفته قبلنـم این بازی رو کردیم؟
‫واسه همینم دارم بهت میگم.
‫،حالا که فکرشو می‌کنم ‫این چاقوی آیزاک بود.
‫اونو یادته که، نه؟
‫برادرم.
‫احتمالاً همون چاقویی هم هست ‫که ترتیب رفیقت، "شیلا" رو باهاش داد.
‫اینجا کسی نمی‌خواد بازپخش ‫اون داستانو ببینه، داداشم.
‫تو کریستا رو نمی‌کشی.
‫اون تنها اهرم فشاریـه که رو من داری.
‫،باورم نمی‌شه ‫،رفتی به این درجه از آگاهی رسیدی
‫بعد دوباره برگشتی اینجا
‫مثل دفعۀ قبل حماقت به خرج بدی.
‫حماقت؟
‫،دفعۀ قبلی که این بازی رو کردیم
‫،من به تمام خواسته‌هام رسیدم ‫مگه نه؟
‫ولی منو که به‌دست نیاوردی.
‫کریستا کجاست؟
‫حالش خوبه، داداشم.
‫بهم نشونش بده.
‫طفلی الیوت...
‫همیشه باید نگران زیدش باشه.
‫همه‌ش همینو می‌خوای؟
‫یه سلام و احوال‌پرسی ساده؟
‫باشه.
‫،ولی بعدش
‫معارفۀ اختصاصی خودمو می‌خوام.
‫«پرده‌ی دوم»
‫- الیوت. ‫- حالت خوبه؟
‫نه، نه، نه، اینجا حرفای خصوصی نداریم.
‫فقط گفتم می‌تونی ببینیش.
‫باید آزادش کنی.
‫هنوز هیچی نشده ‫رسیدی به خواستۀ دومت
‫در حالی که خواستۀ اولتـم نقض کردی.
‫گفتم می‌خوام آشنامون کنی.
‫منظورت چیه؟
‫آقای ربات.
‫نمی‌دونم از چی حرف می‌زنی.
‫نه، بی‌خیال دیگه، حاجی.
‫خودتو نزن به کوچۀ علی‌چپ.
‫روان‌کاو عزیزت اینجاست، یادت که نرفته؟
‫من همه‌چیزت رو فهمیدم.
‫خب بگو ببینم، چطوری بیاریمش بیرون؟
‫این جادو جمبل‌بازیـا چه‌طوریاست دقیقاً؟
‫باید تو آیینه نگاه کنیم ‫و سه بار بگیم "آقای ربات"؟
‫چراغ جادو بمالیم؟
‫،چشماتو بدی بالا، آهنگ باب مارلی پخش کنیم
‫و چندتا شمع روشن کنیم؟
‫چی کارش داری؟
‫فقط می‌خوام باهاش صحبت کنم.
‫چطوره تو اونو آزاد کنی ‫و بعد با آقای ربات صحبت کنیم؟
‫،یادت باشه چی گفتم ‫اگه یه تار مو هم از سرش کم شه...
‫دستت بهش نخوره!
‫نگران نباش، لمسش نمی‌کنم.
‫فقط دارم دمای بدن‌شـو می‌گیرم.
‫،ولی این خاوی
‫تازه با دوست‌دخترش کات کرده.
‫یه کص لازم داره.
‫از صبح تا حالا داره ‫با اون چشمای گشنه‌ش
‫کریستا خانم رو براَنداز می‌کنه.
‫باید یه‌چیزی بخوره دیگه.
‫تقصیری نداره که بنده خدا، داره؟
‫همه‌مون باید یه‌چیزی بخوریم، الیوت.
‫می‌خوای صحبت کنیم؟
‫بیا صحبت کنیم.
‫از کجا بدونم خودتی؟ ‫هیچ دود، مودی ندیدم.
‫،بذار یه‌چیزی رو بهت شیرفهم کنم ‫کیری‌مقام.
‫من دود مود نیستم.
‫،به مهمونی‌مون خوش اومدی ‫آقای ربات.
‫من نیومدم مهمونی.
‫اگه حرفی داری، زودتر بنال.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- پسر.
‫اصلاً واسه‌م مهم نیست کدوم خری هستی.
‫باید آروم بگیری، رفیق.
‫با تو حرف نزدم.
‫اون شجاعتت کجا رفت، سگ‌توله؟
‫جایی نرفته، همین‌جاست.
‫بیاید دوستانه پیش بریم.
‫وی"، من نمی‌خوام"...
‫،پیناتس"، دهن‌سرویس"
‫گفتم تفنگتـو بیار پایین!
‫اصلاً آقای ربات دیگه چه‌جور اسمیه؟
‫از این کسشرای "نیکلودئونی"ـه، پسر. ‫[ شبکۀ کودک آمریکا ]
‫اینجا دقیقاً چه‌جور بیزینسی رو می‌چرخونی؟
‫- به چی می‌خندی؟ ‫- هیچی، پسر.
‫آخه خیلی جالبه.
‫انگاری واقعاً دارم با یکی دیگه صحبت می‌کنم.
‫واسه اینه که همین‌طورم هست.
‫،پس انقدر وقت منو هدر نده ‫و حرفتـو بزن.
‫فکر می‌کردم داشتیم حرف می‌زدیم که.
‫من واسه چی اینجام؟
‫نمی‌دونم.
‫سؤال خوبیه.
‫تو.. واسه.. چی...
‫اینجایی؟
‫،وقتی عوضیایی مثل تو پیداشون می‌شه
‫من اینجا هستم که الیوت ‫یکی رو پیش خودش داشته باشه.
‫آها، اون‌وقت یعنی تو زور بازوشی؟
‫بادیگاردشی؟
‫یه‌چی تو همین مایه‌ها.
‫بعد به‌نظرت داری چطور پیش میری؟
‫البته فرقیـم نداره.
‫من نیومدم اینجا عملکرد کاری تو رو ارزیابی کنم.
‫ازت نپرسیدم کارت چیه. ‫پرسیدم واسه چی اینجایی.
‫چطوری شروع شد؟
‫- اون بهم نیاز داشت. ‫- چرا؟
‫،اگه واسه محافظت از الیوت اینجایی
‫یعنی بدجوری اذیتش کردن.
‫فقط می‌خوام بدونم چی انقدر ترسوندتش
‫که خواسته توی اسکل بیای نجاتش بدی.
‫،ببین این کارت خیلی گوگولیه‌ها ‫ولی باید حقیقت رو بهت بگم.
‫تو اسکل‌تر از این حرفایی ‫که از پس این کار بر بیای
‫فکر می‌کنی دقیقاً دارم چی‌کار می‌کنم؟
‫می‌خوای بری تو مخم.
‫تو مخت که رفتم.
‫چه به خودت مطمئنی.
‫- آره. ‫- واسه چی؟
‫چون جنون الیوت
‫،یه فرمول خاصی داره
‫و فکر کنم تو فرمولشو بلد باشی.
‫می‌خوای بدونی چیه؟
‫بهت میگم.
‫اون باهوشه. عصبانی هم هست.
‫،این دو تا رو جمع بزن
‫و سر راهش سبز نشو.
‫آره، باشه باشه. ‫این نکتۀ جالب‌انگیز
‫داستانت بود.
‫چطوره سر تیتر اصلی رو بهم بگی؟
‫پرونده‌شو که خوندی. ‫خودت دو دوتا چهارتا کن.
‫هشت سالش که بود باباش مُرد.
‫مادرشم باهاش مثل زیرسیگاریش رفتار می‌کرد.
‫یکی رو می‌خواست که کمکش کنه ‫خودشو با دنیا وفق بده.
‫بله، و اون آدم منم.
‫،بی‌شک داستان سنگینیـه
‫ولی قابل‌پیگیری نیست.
‫جزئیات بیشتری می‌خوام.
‫چطوره بی‌خیال این حرفای قلمبه‌سلمبه شی
‫و بگی واقعاً چرا اومدیم اینجا؟
‫گفتی می‌خوای صاحب این جزیره بشی
‫و به کمک من نیاز داری.
‫پس تو این مصاحبۀ کاری ‫،مسئله صلاحیت من نیست
‫صلاحیت خودته.
‫،و همون‌طور که گفتم، با این بیزینسی که می‌گردونی
‫مطمئن نیستم حتی از پس ‫،کنترل‌کردن یه رستوران بر بیای
‫چه برسه به نیویورک.
‫تو می‌خوای من واسه‌ت کار کنم.
‫مشخصم هست که نمی‌خوای ‫،زوری برات کار کنم
‫که یعنی باید کم‌کم قانعم کنی.
‫تو رو قانع کنم؟
‫دیگه خودتو به اون راه نزن.
‫،اگه کریستا همه‌چیزِ منو بهت گفته
‫حتماً قضیۀ ۹ مِه رو هم گفته.
‫،پس می‌دونی چه کارایی کردم
‫و از پس چه کارای شاقّی بر اومدم.
‫من کسی نیستم که با زور اسلحه برات کار کنه.
‫من خودم اسلحه‌ام.
‫پس آره، باید قانعم کنی.
‫،چون الان
‫،اگه ایدۀ اصلیت همینه
‫میگم یه لطفی در حق خودت کن.
‫برگرد پیش همون غیب‌گوی عزیزت
‫و بازم برین، چون این‌طور که معلومه
‫هنوزم کلی عن داری. ‫[ گوه می‌خوری ]
‫من می‌خوام گوشه گوشۀ این شهرو صاحب بشم.
‫می‌خوام همه‌شون موادهای منو بفروشن.
‫منظورمم همه‌ست، نه فقط موادفروشـا.
‫،یعنی همۀ کاسب‌ها، همه مغازه‌ها
‫،تمام بیلبوردهای شهر ‫،تمام قطارهای شهر
‫و تک‌تک پلیس‌های آشغال شهر.
‫از جنده شب‌کارهای خیابونی گرفته
‫تا جنده باکلاسـای روزکار بالاشهر.
‫از متجاوزای زندانی گرفته ‫تا اون متجاوزای برج‌نشین.
‫می‌خوام پنج بخش نیویورک رو ‫،تو یه رول سیگار دومینیکنی بپیچم
‫و همین که دارم پولامو می‌شمارم ‫سیگاره رو دود کنم
‫و خاکسترشو بریزم رو کلۀ کچل ‫این عوضیای سفیدپوست.
‫،ایدۀ اصلیم اینه
‫،و آقای ربات... خواستۀ من
‫همینه.
‫می‌خوام صاحب این جزیره بشم.
‫پس بذار ببینم درست متوجه شدم یا نه.
‫می‌خوای بساز بفروش بشی.
‫همینه؟
‫یعنی قضیه کلاً همینه؟
‫یعنی اون ایدۀ نوظهورت همینه؟
‫نه.
‫محاله همین باشه دیگه، مگه نه؟
‫،تو این پرت و پلاهایی که می‌گفتی
‫یه‌چیزی در رابطه با فروش مواد شنیدم.
‫"مسئله اینه که شرکت‌های "فایز" و "ایلای ‫،چند میلیارد دلاری ازت جلوترن ‫[ شرکت‌های تولیدکنندۀ تریاک ]
‫و می‌تونن با همون دو قرونی که ‫هزینۀ ساخت قرص‌شونه
‫دخل تو رو هم بیارن.
‫می‌خوای بیلبورد داشته باشی؟
‫نرم‌افزار فوتوشاپ رو دانلود کن.
‫چندتا عکس قشنگ درست کن.
‫،و با این قرض و قوله‌ای که همه دارن ‫مطمئنم با کمال میل
‫فروشگاه‌ها رو تقدیمت می‌کنن.
‫که در این صورت، فقط بانک‌هاشون صاحبت می‌شن.
‫،قطارها که از اونا هم ورشکسته‌ترن
‫پلیس نیویورک رو هم که نگم برات.
‫حتی اون رول سیگاری که می‌خوای ببندی هم
‫مارک "بیگ تنباکو" روش می‌خوره.
‫در کل یعنی این شهر ‫یه قبض کارت‌اعتباری هنگفتـه
‫،و تو هم می‌خوای پرداختش کنی ‫،که چی بشه
‫تو هم مثل بقیه به بانک بدهکار بشی؟
‫،مگه این‌که می‌خوای مونوپولیِ حماقت بازی کنی
‫تو رو خدا بگو برنامۀ دیگه‌ای هم داری.
‫جون من بگو وقت منو تلف نکردی
‫وقتی می‌تونستی خیلی راحت ‫چند واحد شبانه
‫،تو دانشگاه کسب و کار بروکلین برداری
‫و منم راحت بذاری.
‫داداشم، موضوع صاحب‌خونه‌شدن نیست.
‫موضوع قدرته.
‫قدرت، یه دیوث خرمایه بیش نیست.
‫و با این‌که تو از هر نظر
‫،دیوث کاملی هستی ‫پول کافی نداری.
‫سرمایۀ استارت‌آپی زیادی دارم.
‫هر چقدرم داشته باشی ‫واسه همچین کاری کفاف نمی‌کنه.
‫دشواری نداریم. ‫می‌تونم به چندجا دستبرد بزنم.
‫چقدر پول لازمه؟
‫همین که سؤال می‌کنی
‫یعنی فکرت کوچیکه.
‫،پشت هر ثروت عظیمی ‫یه جرم عظیم خوابیده.
‫این شعار شرکتی این ایالات متحده‌ست.
‫می‌خوای تو هم به جرگۀ ‫خوک‌های کاپیتالیست بپیوندی؟
‫چقدر پولش مهم نیست.
‫مهم سرقت خود پوله.
‫بعد تو می‌تونی این‌کارو واسه‌م بکنی؟
‫فکر کنم نقشه‌ای داشته باشم ‫که به دردت بخوره.
‫اما اولین قدم هر کاری که ‫بخوایم با همدیگه بکنیم
‫در هر صورت آزاد کردنِ کریستاست.
‫ولی مگه نگفتی اون تنها ‫اهرم فشاریـه که روت دارم؟
‫،خاوی، پیناتس، ببینم من کَرم ‫یا همینو نگفت؟
‫چرا، شنیدم.
‫آره، منم صددرصد شنیدم.
‫،هی، باید حافظه‌ت رو تقویت کنی ‫نیکلودئون.
‫،پس اگه تنها بیمه‌ام رو آزاد کنم
‫چطوری مطمئن باشم
‫که این پوله قراره برسه دستم
‫یا که این نقشه‌ای که میگی ‫اصلاً وجود خارجی داره؟
‫،می‌دونی، حالا که بهش فکر می‌کنم ‫حتی این زنه هم بهت اعتماد نداشت.
‫تو یادداشت‌هاش نوشته بود.
‫مگه نه، کریستا خانم؟
‫چی گفته بودین؟ ‫جملۀ دقیق‌تون چی بود؟
‫،بیمار گارد شدیدی دارد"
‫که نشان‌دهندۀ سدی دربرابر ‫".پردازش صادقانۀ اطلاعاته
‫،والا چیز خوبی بنظر نمیاد ‫آقای ربات.
‫،اگه این زن نمی‌تونه بهت اعتماد کنه ‫من چرا باید بکنم؟
‫نشونت میدم.
‫چی رو؟
‫،نقشه‌مو
‫هکـه رو.
‫قراره امشب اجرا شه.
‫،اگه بذاری انجامش بدم ‫انقدری پول می‌دزدم
‫که اصلاً ندونی باهاش چی‌کار کنی.
‫اون پول بهترین همکار می‌شه برات.
‫چرا حاضر به بی‌خیال شدنِ همچین پولی هستی؟
‫چون پول تخمم هم نیست.
‫فقط می‌خوام از اونا بگیرمش.
‫دقیقاً چطوری می‌خوای این‌کارو بکنی؟
‫بهت نشون میدم.
‫:همه‌چی روی لپ‌تاپمه
‫،سوابق بانکی، مانده حساب‌ها
‫صفر تا صدش.
‫خاوی، برو کیف‌شو بیار.
‫می‌دونی، تو نیازی به آقای ربات نداری.
‫،زر زر زیاد می‌کنه
‫ولی باعث و بانی
‫،اون هرج‌ومرجی که راه انداختی اون نیست ‫مگه نه؟
‫،می‌دونی، همینو میگم ‫واسه همینم تو راستِ کار خودمی.
‫من از تو بیشتر از اون می‌ترسم.
‫،اگه چیزی داری که نشونم بدی
‫پس نمایش رو شروع کن.
‫«پرده‌ی سوم»
‫پیناتس...
‫اینجا رو باش.
‫خدای من.
‫چقدر صفر.
‫اصلاً نمی‌شه شمردشون.
‫آره داداش، به این میگن پول استادیومی.
‫پول استادیومی دیگه چه صیغه‌ایه؟
‫پسر.
‫خاوی، بیا نگاه کن.
‫پشمام.
‫،پسر راست میگی ‫این واقعاً پول استادیومیـه.
‫وای داداش.
‫جربزه‌شو نداری.
‫گلوله‌هات دست منه، اسکل.
‫واقعاً فکر کردی به محض این‌که گرفتیمت
‫نگفتم خاوی کیفت رو چک کنه؟
‫شاید درباره‌ت اشتباه می‌کردم، داداشم.
‫اون الیوت سابق هرگز ‫،نمی‌رفت سراغ اون تفنگ
‫چه برسه بخواد ماشه رو بکشه.
‫بدم نمیاد فکر کنم من یه نقشی
‫تو این بدجنس‌شدنت داشتم.
‫،بهت افتخار می‌کنم
‫ولی مشخص شد هنوز کار داریم.
‫اون نبود. کار من بود. ‫من ریدم.
‫نمی‌خواد سر اون خالی کنی.
‫سر تو یا اون خالی کنم
‫چه فرقی می‌کنه آخه؟
‫،گلوله مغز جفت‌تونو متلاشی می‌کنه دیگه ‫مگه نه؟
‫من اشتباه کردم. حالا دلیل نمی‌شه
‫بی‌خیالِ اون صفرها بشی.
‫اون هنوزم کاملاً واقعیه.
‫نه، پسر.
‫،اینا هیچ هم واقعی نیست
‫نه تا به هم اعتماد نکنیم.
‫یه فکری می‌کنیم براش. ‫فقط باید
‫تفنگت رو بذاری کنار.
‫چه شوقی داری تو، داداشم.
‫من که اصلاً نخواستم با تو صحبت کنم.
‫کجا میری؟
‫بیا، خوشگلم.
‫زودباش.
‫وایسا، نکن.
‫می‌خوای اون همه پول رو ‫سر هیچ و پول بریزی دور؟
‫اونی که الان خواست بی‌دلیل
‫بزنه منو بکشه، من نبودم.
‫بی‌دلیل؟ خودتم بودی همین‌کارو می‌کردی.
‫اشتباه می‌کنی، داداش.
‫اگه من بودم، حتماً کارتو یه‌سره می‌کردم
‫همون‌طوری که الان می‌خوام ‫کار اینو یه‌سره کنم.
‫،ببین، اگه آزاری بهش رسوندی ‫منم بعدش بزن بکش.
‫همه‌چیزو از دست میدی.
‫آره خب مشکل هم همین‌جاست.
‫خب چی‌کار کنیم؟ ‫چه کنیم؟
‫بر می‌گردیم سراغ همون نقشه‌مون ‫قبل این‌که برینم توش.
‫اون دیگه تموم شد و رفت، داداشم. ‫از یه سوراخ دوبار گزیده نمی‌شم.
‫صبرکن! وایسا، وایسا!
‫،بعد از این‌که پوله رو دزدیدم ‫همکارت میشم، خب؟
‫همکارت میشم. ‫هر کاری بخوای می‌کنم.
‫بهتر شد، ولی هنوزم کافی نیست ‫چون مطمئنم که
‫نمی‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫صبرکن، صبرکن! ‫حتماً می‌تونیم
‫یه فکری براش بکنیم!
‫بگو چرا نباید بهش شلیک کنم.
‫چون اون آدم خوبیه.
‫نه، بگو چرا نباید بُکشمش.
‫چون حقش نیست!
‫جزئیات بیشتر بده، دهن‌سرویس!
‫نه، بگو چرا نباید بُکشمش.
‫چون من بهش نیاز دارم!
‫اون کمکم می‌کنه.
‫آها... حالا فهمیدم.
‫این زنـه غیب‌گوی توئه.
‫این دیگه یعنی چی؟
‫یعنی الان خیلی داریم ‫به هدف نزدیک‌تر می‌شیم.
‫می‌دونی، من رویکردم کلاً اشتباه بود.
‫فکر می‌کردم تو جواب سؤالی ‫که می‌خوام رو بهم میدی.
‫ولی شاید یکی دیگه باید اون سؤال رو
‫ازت می‌پرسید.
‫«پرده‌ی چهارم»
‫بگیر بشین، داداشم.
‫قضیه چیه؟
‫می‌خوایم یه جلسۀ روان‌کاوی برگزار کنیم.
‫بالأخره وقتش رسیده که بفهمی ‫من و تو
‫تقدیرمونه که همکار بشیم.
‫حاضری؟
‫مگه بهت نگفتم بتمرگی؟
‫الان می‌فهمیم توی این سر جنابعالی
‫چی می‌گذره.
‫مگه نه، قتدعسل؟
‫دقیقاً انتظار داری من چی کار کنم؟
‫انتظار دارم ادامۀ آخرین جلسه‌تونو برید.
‫چرا بِربِر منو نگاه می‌کنی؟
‫مگه شغلت همین نیست؟
‫- آره، ولی... ‫- دیگه ولی و اما نمی‌خوام بشنوم.
‫فقط می‌خوام شروع‌شدن
‫این جلسۀ روان‌کاوی رو بشنوم.
‫عجب آشغال سادیسمیِ مریضی هستی تو!
‫فایدۀ این کار چیه؟
‫در هر صورت که می‌خوای بزنی بکشی‌مون.
‫عیب نداره، کریستا. ‫بیا فقط کاری که می‌خواد رو بکنیم.
‫الیوت، این فقط می‌خواد یه راه دیگه ‫واسه اذیت‌کردنت پیدا کنه.
‫اون یه نمایش می‌خواد فقط.
‫بیا براش نمایش اجرا کنیم.
‫درسته
‫من همینجا می‌شینم و
‫پاپ کورنم رو می‌خورم
‫چیزی که می‌خوای غیرممکنـه
‫از این‌کار چیزی عایدت نمیشه
‫،این فقط توی یه محیط کنترل شده
‫،تنها
‫با فقط خودم و اون جواب میده
‫پیناتز، هاوی، برید بیرون
‫چی؟
‫نه، داداش
‫من می‌خوام بدونم چی میشه
‫،آره، حاجی، یجورایی می‌خوام بدونم
‫این جریان به کجا می‌رسه
‫گفتم برید گمشید بیرون!
‫دیوث عوضی
‫حتماً باید بزنه همه چی رو خراب کنه
‫تنهاتر از این نمیشه
‫منظورم این نبود و خودتم می‌دونی
‫یه تفنگ سمت من نشونه گرفتی
‫مجبورم می‌کنی با یکی از بیمارام...
‫باشه، باشه، آروم باش
‫کریستا، منو ببین
‫چندتا سؤال ازم بپرس. ‫راحتـه.
‫اینکارو بلدی. مثل همیشه
‫یالا، کریستا
‫چیزی نیست. وانمود کن اصلاً اینجا نیست
‫به حرف پسره گوش کن
‫یالا، تو می‌تونی
‫منو ببین
‫بیا درباره‌ی مادرم حرف بزنیم
‫اون تازه فوت کرده
‫چطوره درباره‌ی این حرف بزنیم؟
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم
‫،می‌دونی که خیلی با هم حرف نمی‌زدیم ‫پس تأثیر زیادی روم نذاشت
‫ولی فکر کنم دارلین رو خیلی ناراحت کرد
‫یالا، ادامه بده
‫باید چیزای بیشتری باشه که ‫می‌خوای ازم بپرسی
‫حالا که یکم وقت داشتی تا دربارش فکر کنی...
‫چه حسی نسبت به مرگش داری؟
‫خیلی بهش فکر نکردم
‫این چیز بدیـه؟
‫خب، تو خیلی از دستش عذاب کشیدی
‫- اون بهت صدمه... ‫- آره، آره!
‫اینا رو می‌دونم. ‫اینا همش تکراریـه.
‫اینا مهم نیستن. ‫من چیزای مهم رو می‌خوام.
‫نمی‌دونم چطوری کاری که می‌خوای رو بکنم
‫تو گفتی الیوت یه رازی داره و
‫تنها راه برای فهمیدنش اینه که
‫سر در بیارم چرا آقای ربات وجود داره
‫چی داره میگه؟
‫داره میگه اون ما رو فروخته
‫متأسفم. باید یه چیزی بهش می‌گفتم
‫نمی‌دونستم دیگه چی بگم
‫چی بهش گفتی؟
‫ببین، وقت‌مون داره تموم میشه
‫باید خیلی سریع به یه راه فرار
‫فکر کنیم، تا رفقاش نیستن
‫می‌دونی چی داره میگه؟
‫چه اهمیتی داره؟ ‫نشنیدی چی گفتم؟
‫- باید از اینجا بریم ‫- بیا
‫- بذار کمکت کنم شروع کنی ‫- اونا نوشته‌های شخصی منن
‫توجه فکری الیوت به آقای ربات»
‫بیانگر وجود یک مؤلفه‌ی احساسی
‫- در این رابطه... ‫- اینکارو نکن
‫تو ناراحتی. شرمنده
‫شاید باید بس کنم. ‫نظرت چیه، الیوت؟
‫مطمئنی نمی‌خوای بدونی اینجا چی نوشته؟
‫داره باهات بازی می‌کنه
‫می‌خواد از اون بازی‌های روانی راه بندازه
‫اون نمی‌خواد اینا رو بشنوم
‫چرا؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫باید روی یه راه خروج تمرکز کنیم
‫تو هم نمی‌خوای اینو بشنوم
‫ادامه بده
‫نه، اینکارو نکن. ‫الیوت، فکر خوبی نیست.
‫گفتم بخونش
‫اوه، از این یکی خوشم میاد
‫رابطه‌ی ساختگی با آقای ربات»...
‫«اجازه نمیده ریشه‌ی وضعیتش رو بررسی کنیم
‫یعنی چی؟
‫جواب سؤالشو بده
‫بگو یعنی چی
‫الیوت، نباید اینطوری اینکارو بکنیم
‫حق با اونـه. باید تمومش کنیم
‫،آسیب روحی دوران بچگی»
‫«پیگیریِ ماجرای پنجره
‫چیِ این ماجرای پنجره انقدر مهمـه؟
‫چیزی نمیگی
‫مشکلی نیست. ‫بذار ببینم.
‫- ببینیم، پنجره... ‫- تمومش کن
‫فقط تمومش کن! ‫اینا فقط یادداشت‌های منن
‫نباید هیچکدوم از اینا رو اینطوری بشنوی
‫به تخمم نیست چی رو باید بشنوم
‫چی رو پنهان می‌کنی؟
‫درباره‌ی آقای رباتـه؟
‫نه، آقای ربات نه
‫دارلین؟
‫نه
‫پس کی؟
‫هیچی نگو
‫این چه ربطی به ماجرای پنجره داره؟
‫هیچکس جز پدرم اونجا نبود
‫درباره‌ی پدرمـه؟
‫- درباره‌ی چیِ پدرمـه؟ ‫- لطفاً مجبورم نکن اینکارو بکنم
‫- درباره‌ی چیشـه؟ ‫- مجبورم نکن اینکارو بکنم
‫- کریستا، نکن ‫- خفه شو!
‫کریستا، مقاومت فایده‌ای نداره
‫بگو چه خبره
‫روزی که از پنجره هُلت داد بیرون...
‫بابام منو هُل نداد. ‫من...خودم پریدم.
‫دارلین بهم گفت. ‫اشتباه یادم بود.
‫- دیدی؟ اون نمی‌دونه داره چی... ‫- گفتم خفه شو!
‫- ادامه بده ‫- بزن بریم، داداش
‫به نظرت چرا نمی‌تونی...اون خاطره رو
‫واضح به خاطر بیاری؟
‫دقت کن
‫خانم کریستا داره ازت سؤال می‌پرسه
‫نمی‌دونم چرا. تو می‌دونی؟
‫- جوابمو بده ‫- من...نمی‌دونم
‫ولی...
‫،می‌تونم جزئیاتی درباره‌ی اون روز ازت بپرسم
‫تا کمکت کنم به خاطر بیاری
‫مثلاً چی؟
‫اون روز توی اتاقت چیکار می‌کردی؟
‫من و دارلین داشتیم یه آدم برفی درست می‌کردیم
‫رفتیم بالا دنبال دوربینم بگردیم
‫و دوربین رو پیدا کردید؟
‫دارلین گفت پیداش نکردیم
‫دارلین دیگه چی بهت گفته؟
‫گفتش...صدای اومدن بابام رو شنیدیم و
‫بهش گفتم توی کمد قایم بشه
‫بعدش چی شد؟
‫از در اومد تو و من چوب بیسبالم رو گرفتم دستم
‫و بعدش؟
‫شروع کردم به حرکت دادن چوب و داد زدن و
‫شکستن هر چی که توی اتاق بود و
‫بعد از پنجره پریدم بیرون
‫،اینا رو واقعاً یادتـه
‫یا دارلین اینا رو بهت گفته؟
‫دارلین گفته
‫این برای مواقع دیگه‌ی زندگی‌ات که
‫زمان از دستت در رفته هم صدق می‌کنه؟
‫نه، فقط وقت‌هایی که آقای ربات ‫کنترل رو به دست می‌گیره
‫به نظرت ممکنه که
‫به خاطر آقای ربات باشه که یادت نمیاد؟
‫چی داره میگه؟
‫وقتی بچه بودم، تو وجود نداشتی
‫داشتی؟
‫این مهم نیست
‫مهم اینه که الان اینجام
‫انقدر بهم دروغ نگو. ‫از کِیـه که با منی؟
‫نمی‌بینی چه خبره؟
‫اون قبلاً ما رو از هم دور کرده. ‫دوباره داره همینکار رو می‌کنه.
‫جواب سؤالو بده! ‫از کِی؟
‫از کِی با ذهنم ور می‌رفتی؟
‫می‌خوای چی بگم؟
‫من از همون روز اولی که
‫بهم نیاز داشتی، کنارت بودم
‫من به یه دلیلی وجود دارم. ‫همیشه داشتم.
‫حفاظت از اون همیشه کارم بوده
‫می‌دونی که راهش این نیست. ‫این کار خطرناکـه.
‫نمی‌تونی این بلا رو سرش بیاری. ‫لطفاً اینکارو باهاش نکن.
‫اون نباید بدونه
‫چیو بدونم؟
‫الیوت، وقتی آقای ربات میگه برای ‫،حفاظت از تو اینجاست
‫حرفش رو باور می‌کنی؟
‫آره
‫پس اگه ممکنه که اون روز
‫،کنترل دست آقای ربات بوده باشه ‫می‌دونی برای چی ممکنه
‫اون چوب بیسبال رو برداشته باشه و ‫از پنجره پریده باشه بیرون؟
‫چرا دوباره تمام این جزئیات رو مرور می‌کنیم؟
‫برو سر اصل مطلب!
‫خودشـه، داداش. اون سم رو پیدا کن
‫به نظرت آقای ربات در اون لحظه
‫در برابر چیزی ازت حفاظت می‌کرده؟
‫مثلاً چی؟
‫گفتی وقتی پدرت اومد توی اتاق، اینکارو کردی
‫الیوت، به من نگاه کن
‫،به نظرت چرا وقتی پدرت اومد توی اتاق
‫چنین واکنش شدیدی از خودت نشون دادی؟
‫نمی‌دونم
‫من...نمی‌تونم...
‫یادم نمیاد
‫الیوت
‫شاید...
‫ترسیده بودم
‫از چی ترسیده بودی؟
‫،کریستا...اگه اینکارو بکنی
‫نابودش می‌کنی
‫الیوت، از چی می‌ترسیدی؟
‫بهت که گفت یادش...
‫یادمـه
‫پدرش
‫خودشـه، نه؟ ‫از بابات می‌ترسیدی
‫نه
‫چرا باید از اون بترسم؟
‫اون دوستم بود
‫دیگه نمی‌تونم ازت حفاظت کنم
‫چرا باید از بابام بترسم؟
‫یادت میاد که...
‫پدرت بهت صدمه زده باشه؟
‫صدمه زده باشه؟
‫اون هیچوقت بهم صدمه نمیزد
‫بهت که گفتم، اون...دوستم بود
‫اون تنها دوستم بود
‫پس چرا اون روز ترسیده بودی؟
‫نترسیده بودم
‫بهم گفتی ترسیده بودی
‫من...
‫همینو گفتم؟
‫آم...من...گیج شدم
‫تو و خواهرت توی اتاق بودید
‫صدای پای پدرت رو شنیدی
‫نه
‫به نظرت ممکنه دارلین رو توی کمد ‫،قایم کرده باشی
‫تا در امان باشه؟
‫نه
‫بابات اومد توی اتاق...
‫نه
‫یه چوب بیسبال برداشتی تا از خودت دفاع کنی
‫نه، نه، نه، نه
‫سرش داد زدی تا بره
‫بعد چوب رو به سمتش تاب دادی
‫نه
‫و از تنها راهی که بلد بودی، فرار کردی
‫چرا از پدرت می‌ترسیدی؟
‫می‌ترسیدی ازت بخواد کاری رو بکنی...
‫که دلت نمی‌خواست بکنی؟
‫آره
‫یادتـه ازت خواست چیکار کنی؟
‫آره، یادمـه
‫الیوت...
‫پدرت تو رو آزار جنسی داد؟
‫آره
‫«پرده‌ی پنجم»
‫الیوت، خیلی متأسفم که این بلا سرت اومد
‫الیوت، گوش کن، داداش
‫،می‌دونم حس می‌کنی الان تک و تنهایی
‫ولی نیستی
‫من با این درد آشنام. با درد تو
‫،هر حسی که داری، مشکلی نداره
‫،و اگه صدامو می‌شنوی
‫می‌خوام بدونی که دیگه لازم نیست بترسی
‫بهم...بهم دست نزن
‫بهم دست نزن
‫داداش...
‫بس کن
‫لطفاً تمومش کن
‫،می‌دونی که هیچ کاری نمی‌تونی بکنی ‫تا جلوی اینو بگیری
‫نمی‌دونم چطوری با این کنار بیام
‫نمی‌خوام با این کنار بیام
‫- راه دیگه‌ای نداری ‫- چرا!
‫چرا، دارم. دارم
‫باید باشه. چون نمی‌تونم اینکارو بکنم
‫نمی‌تونم
‫،می‌دونم الان عذابت میده
‫ولی داری اون همه سم رو ‫از بدنت خارج می‌کنی
‫به زودی می‌تونی تبدیل به خودِ واقعی‌ات بشی
‫خود واقعی‌ام؟
‫نمی‌دونم خودِ واقعی‌ام کیـه
‫نمی‌دونم کیـه!
‫به خاطر اینه که هنوز
‫اون همه خشم و ناراحتی رو ریختی تو خودت
‫چیکار کنم؟
‫درسته. باید همینکارو بکنی
‫بریزیش بیرون
‫دقیقاً
‫،وقتی همش رو ریختی بیرون
‫بالاخره می‌تونی با خود حقیقی‌ات آشنا بشی
‫این به معنای مرگ نیست
‫الیوت، تو دوباره متولد شدی
‫چرا؟
‫چرا...چرا...چرا اون باید اینکارو...
‫چرایی در کار نیست
‫کنترل دست تو نبود
‫،می‌دونم زندگی کردن
‫با همچین باری خیلی سختـه، ولی تو می‌تونی
‫چطوری؟
‫نباید تنهایی به دوش بکشیش
‫من پیشت‌ام، داداش
‫تو
‫تو اینکارو کردی
‫تو اینکارو باهام کردی
‫- اینکارو به خاطر تو کردم ‫- نه
‫نه، حرفتو باور نمی‌کنم!
‫اینکارو کردم چون می‌تونستم ‫این زخم رو توی چهره‌ات ببینم
‫،از همون بار اولی که دیدمت
‫فقط می‌خواستم روشنایی رو نشونت بدم
‫- این مزخرفـه! ‫- مزخرف نیست، داداش
‫تنها اتفاقی که الان افتاد این بود که
‫بالاخره با حقیقتی روبرو شدی که
‫تمام عمرت نادیده می‌گرفتیش
‫و حالا که حقیقتو می‌دونی...
‫می‌تونی ازش استفاده کنی
‫اینو می‌دونم چون خودم هم اینکارو کردم
‫تجربه‌اش کردم
‫مامانم...
‫،قدیما وقتی می‌رفت بیرون نشئه کنه
‫منو می‌داد دست دوستاش و
‫بذار فقط بگیم که دوستاش...
‫خیلی بهم آسیب زدن
‫،بابای تو هم آسیب زیادی بهت زد
‫ولی همه چیز رو ازت نگرفت
‫ببین، این بلایی که سرت اومد...
‫بیشتر مردم با چنین دردی آشنا نیستن
‫هیچوقت هم نمیشن
‫و اگرم بشن، دخل‌شونو میاره
‫ولی کسایی که تسلیم‌بشو نیستن...
‫اونایی که همه چیز رو پشت سر می‌ذارن...
‫اونا رو نمیشه شکست داد
‫اونا رو هیچکس نمی‌تونه شکست بده
‫چون وقتی چنین طوفانی رو تحمل کنی...
‫خودت تبدیل به طوفان میشی
‫گرفتی؟
‫تو طوفان هستی
‫و بقیه‌ان که باید برن پناه بگیرن
‫قدرت تو زیباست
‫الیوت...
‫خیلی خاصـه
‫باور نداری؟
‫نمی‌دونم
‫می‌خوای باورش کنی؟
‫من فقط...
‫دیگه نمی‌خوام تنها باشم
‫هی
‫تو تنها نیستی
‫الان دیگه می‌فهممت
‫ترجمه از: ســــروش و آریــــن ‫« Cardinal & SuRouSH AbG »
‫:. ارائـه ‌شده توسط تیم ترجمه شــوتایـم .:.. ‫.:. WwW.Show-Time.iN .:.
‫مرجع دانلود فیلم و سریال با لینک مستقیم ‫DayMovie.Org
‫« eLOLeir :اینستاگرام » ‫:آموزش نوین و سریع مکالمۀ انگلیسی با تدریس ‫::. AbG ســروش .::
‫Sync:AliNet