بتّری: زوجِ کَچر و پیچر
‫استرایک!
‫بال!
‫استرایک!
‫استرایک دوم!
‫استرایک! بتر اوت!
‫اوت!
‫کیومینه هاروکا و... کانامه کی...
‫قدرتمندترین بتّری هستن.
هـــــا چیـــــو
جـــــــی
فـــــری بـــــــاند
استادیوم
‫استرایک!
‫استرایک دوم!
‫استرایک! بتر اوت!
‫به عنوان قدرتمندین زوجِ بتّری، اونا تمام امید و ‫آرزوهای بیسبالیستای نوجوونو در هم شکستن.
‫اصلاً نمی‌شه فراموش کرد...
‫اتمام بازی!
‫... اون بتّریِ اهریمنی رو!
‫کوکوتو!
‫اوی! حالت خوبه؟!
‫هاروکا...
‫خودتو درگیر تیمِ حریف نکن.
‫ولی...
‫مشکلی نداره.
‫نباید دلت به حال تیمی بسوزه که باخته.
‫تو یه آینده داری و باید نگاهت به اون معطوف باشه.
‫بقیه رو فراموش کن.
‫باش.
بله؟
شما کی بودی؟
بتـــّری فراموشی
هیولای بتّری راهنمایی
کانامه کی
کیومینه هاروکا
ستاره‌ی درخشان تیم هویا
پیچر کیومینه هاروکا
‫استخدام پرشور از 74 ‫تیم ورزشی از سرتاسر ژاپن
چرا همه‌چیز رو رد می‌کنن؟
کیومینه هاروکا و کانامه کی از تیم هویا نونهالان
‫گم شدن «زوج بتری نخبه»
—به کدام مدرسه می‌روند؟
معماها جان می‌گیرند؟
بیسبال کشوری دبیرستان
ویرایش قهرمانی
‫«زوجِ بتّری غیب‌شده... به کدام دبیرستان خواهند رفت؟»
کاری می‌کنم که یادت بیاد
‫حتماً رفتن به یه مدرسه‌ی معتبر ‫تو حومه‌ی شهر، چه توقعی دارین؟
‫اسم من، یامادا تاروـه. یه پسر بدبختِ 15 ساله...
‫که پدرِ بیسبال‌دوستش یه اسمِ جو بلو-طور روش گذاشته.
‫تو یه تیم ضعیف از لیگ جاکوشو، پادشاهی می‌کردم...
‫ولی بازی با تیم هویا، واقعاً زندگیمو زیر و رو کرد.
‫مثل این می‌موند که دور قلمروی پادشاهیم ‫حصار کشیده بودم و نیزه‌ی بامبو تاب می‌دادم...
‫ولی یه کشتی سیاهِ شوم اومد و دنیامو بهم ریخت.
‫ترسناکه! سریعه! نمی‌شه!
‫اینا، سه موردی هستن که یه ورزشکار حق نداره به زبون بیاره.
‫من... بیخیال بیسبال شدم.
‫دبیرستان کوته‌ساشی توکیو... ‫یه دبیرستان با تعادل بین تحصیل و ورزش...
‫که تیم بیسبال نداره!
‫اینجا... بندرگاهِ امنِ یامادا تاروـه.
‫یه پسر خوشگل و خوشتیپ اونجاست!
‫شوخی؟ بریم ببینیم!
‫خیلی قدبلندینا!
کلاس چندمین؟
عه؟
‫نه نه نه... امکان نداره!
‫حتماً اون مجله باعث شده توهم بزنم... ‫دارم سراب می‌بینم!
‫فقط تو نگاه اول، کیومینه هاروکا و کانامه کی به ‫نظر می‌رسن، ولی ما که تیم بیسبال نداریم...
‫بعدشم، اونا قراره تو مدرسه‌ی بیسبالیِ معروفِ خصوصیشون باشن!
آره... این مدرسه دولتیه، مگه نه؟
‫عه؟ نمی‌دونم چرا ولی زل زده به من؟ ‫نکنه کارِ بدی کردم؟
‫سلام ناجی!
‫این دخترا اصلاً با من حرف نمی‌زنن!
‫خیلی خیط بود...
‫خدا رو شکر که یه دوست دیدم.
عه؟ دوست؟
‫فکر نکنم بشه به ما گفت دوست...
ما که تا حالا باهم حرف نزده بودیم... می‌دونی؟
عه؟ راست می‌گی؟
‫اوکی، اوکی!
پس از الان دوستیمون رسماً شروع می‌شه، مگه نه؟
عه؟
‫به افتخار این آغاز باشکوه... تکیه‌کلام مخصوصمو بهت عرضه می‌کنم!
‫پشم سینه!
حال کردی؟
‫کانامه کِی...
‫آروم و خونسرد... کچرِ مسلطی که از نظر ذهنی نخبه‌ست.
حال کردی؟ نظرت چیه؟ ها؟
ولی... چرا آخه...؟
‫اگه این دیوونه کانامه کیِ واقعی باشه... چطوری بگم...
‫بنده من هستم... کانامه کِی!
‫خوش اومدین به خوشبختم.
‫این که کلاً ذهن نداره.
‫خب! دست بدیم!
‫آیدل محبوبم، کانامه کی... انگار خیلی خره...
‫و حالا... پشم سینه!
‫حال کردی؟!
ها؟ ها؟ ها؟
‫از اون آدمایی هم هست که تا نخندی، ‫نمی‌کشه بیرون. این دیگه نوبره!
یه چیز بهتر می‌خوای، نه؟
‫بابا، بکش بیرون...
‫جون مادرت... تو رو خدا!
‫پشم سینه خیلی خنده‌داره.
ایشون... کیه؟
‫قدو ببین!
‫راحت 185 سانته!
‫یـ ــ یامادا تارو هستم.
یامادا؟
‫یه پیچر که یه‌‌پا توپ‌خونه‌ست و فیزیکش حرف نداره! ‫تو چوبزنی هم یه‌پا پدیده‌ست!
‫بی‌نقص و بی‌خطا... کیومینه هاروکا!
‫شکی توش نیست! ‫اینا خودِ خودشونن!
‫کیومینه-سان...
با اون دخترا چیکار کردی؟
شماره‌شونو گرفتی؟
‫گفتم برن ردِ کارشون، چون رو مخن... اونام رفتن.
‫عجب نامردیه این!
‫من چون استرس می‌گیرم، نمی‌تونم با دخترا حرف بزنم!
‫حداقل باید هوای منو داشته باشی، اوی!
‫خاک بر سرت!
‫می‌گم... گذشته از اینا...
‫گذشته از کدوما؟! یاما-چان... دست بردار!
شماها همون زوجِ بتّریِ کیومینه-کانامه از تیم هویایین؟
چی شده که اومدین یه مدرسه‌ی دولتی که بیسبالم نداره؟
عه؟ چرا کج و کوله شد؟
‫ای بابا... بیسبال، بیسبال... ‫ملت فقط از همین حرف می‌زنن...
‫ولی من که بیسبال بازی نکردم... ‫یا شاید یادم نمیاد که بازی کردم.
ها؟
محض اطلاع... من فراموشی گرفتم، می‌دونی؟
کانامه-کون... تو دقیقاً چیزی نیستی که انتظار داشتم، می‌دونی؟
خیلی گاگول به نظر میای، می‌دونی؟
گاگول؟ من؟
پس کی؟
‫من؟!
آره، پس کی؟
‫کِی که همیشه گاگول بوده...
عن
توپ
عن
‫بیا با توپِ عنی بازی مرگ بازی کنیم.
عن
توپ
‫بیسبال سخته... نمی‌خوام، نمی‌تونم، نمی‌شه.
‫اصلاً توقع نداشتم اینقدر سخت باشه!
‫من دیگه بمیرم.
‫ولی... دلم می‌خواد با کی-چان بازی کنم.
عــــه؟
‫کی تو لیگ نونهالان...
‫وای... مردم بابا!
‫وای، سخته بابا!
‫وای! ولمون کن!
‫اصلاً پشتکار نداشت.
‫مردم! سخته!
‫می‌خوام برم!
‫فقط و فقط نق می‌زد.
‫حتی اگه کانامه-کون یه روزی شبیه تعریفای کیومینه-کون بوده باشه هم،
‫وقتی پاشونو گذاشتن تو تیم راهنمایی هویا...
‫دیسیپلینِ محض بوده.
‫تو تمرین جون می‌کنده.
‫بی‌امان تو رقابت بوده.
‫پستش به عنوان کچر باعث شده که چشمِ ‫کانامه-کون رو به جذابیت بیسبال باز شه.
‫رقیب بعدیمون چیهایاست.
‫اگه اونو مهار کنیم، برنده‌ایم.
دفتر مستقل
‫مشکلی نیست، غمت نباشه.
‫کل اطلاعاتو خودم حفظ می‌کنم.
‫ساعت 10 تو رخت‌خواب باش، ‫دست و پاتو هم به جایی نزن که مصدوم شی.
‫همینا رو رعایت کنی، کافیه.
‫اون‌وقت من تو رو بهترین پیچر ژاپن می‌کنم.
‫ پس با از دست دادن بیسبال که باعث می‌شده دیسیپلین و نظم داشته باشه،
‫طیِ یه عملیات مغزی...
گاگولِ درونش آزاد شده؟
‫باورم نمی‌شه...
می‌فهممت... فراموشی خیلی خفنه، مگه نه؟
‫فکر کنم خیلی خفن شدم!
‫ولی وقتی این داستانو می‌شنوم،
‫واقعاً حس می‌کنم که هارو-چان واقعاً ‫از بچگی باهام دوست بوده، می‌دونی؟
‫هوم.
‫هورا! همه سینه‌ها!
‫تازه‌ همدیگه رو دیدیم، پس نیازی نداره که همچین دروغی بگه...
در این صورت... یعنی واقعاً فراموشی گرفته؟
‫همه‌ سینه‌ها!
برای همین بود که وقتی چشمامون بهم افتاد، فکر کرد دوستشم؟
‫وایسا ببینم...
‫اگه اینطوری باشه... امکانش هست که ‫یادم رفته باشه دوست‌دختر دارم...؟
‫اصلاً نداشتی.
‫شاید یادم رفته باشه که با دوست‌دخترم از اون‌کارا کردم...
‫نکردی... این‌کاره نبودی کلاً.
‫وای! باشه، دوست‌دختر نداشتم! باشه!
‫این دبیرستان دولتی و معمولی...
‫وای! نوموخوام!
‫توسط کیومینه هاروکا و کانامه کی انتخاب شده.
‫منم الان تو همون کلاسی هستم که اونا هستن.
این داستانو... کدوم خری باور می‌کنه؟
‫فقط 5 دقیقه راهه...
‫تازه گوگل کردم و فهمیدم که این مدرسه ‫به دخترای خوشگل و نازش معروفه.
‫اونجا بود که فهمیدم جای من اینجاست.
‫مطمئنم انتخابای دیگه‌ای هم بوده...
‫من می‌خوام توی عشق و آرامش از زندگی دبیرستانیم لذت ببرم.
‫بیسبال؟ نه مرسی.
و فقط می‌خوام بکارتمو از دست بدم
‫حیف شد.
‫«چرا»؟
‫پشم سینه!
‫من که خیلی حیفم میاد.
‫چه جذابه.
‫نظر تو چیه؟
‫می‌خوای بریم باهاش سر صحبتو باز کنیم؟
‫باحاله.
جدی؟
‫جدی.
‫چون این مدرسه...
‫حتی تیم بیسبال نداره.
‫هی رفیق.
به ما ملحق شین
تیم بیسبال
‫تو زمین بیسبال مدرسه منتظرتونیم!
بسکتبال
بیسبال
‫می‌خوای عضو تیم بیسبال بشی؟
‫تیم دارن؟
‫تازه همین اواخر راهش انداختیم، ‫پس هنوز بیشتر یه انجمنه تا یه تیم.
‫شما دوتا بدنتون خوب روی فرمه.
‫شرط می‌بندم جون می‌ده برای بیسبال.
‫شما دوتا دیگه اگه ندونین اینا کی‌ان خیلی خاک برسرین.
‫تو چی، دوستی که خیلی معمولی هستی ‫و بهت میاد اسمت یامادا-کون باشه؟
‫اسمم همینه!
‫الان که دیگه اصلاً نمی‌شه.
‫سرمم بره، انجامش نمی‌دم.
‫البته... عمراً هیچکدوم از این دوتا هم‌ــ
می‌ریـــــــن؟
‫کیومینه-کون عضو باشگاه بیسبال می‌شه؟
‫یاما، تو هم عضو شو.
عه؟
‫همون کیومینه-کون داره منو دعوت می‌کنه؟
همین منو؟
فرم پذیرش
کلاب
تیم بیسبال
سال
کلاس
نام
کیومینه هاروکا
توضیحات
فرم پذیرش
کلاب
تیم بیسبال
سال
کلاس
نام
یامادا تارو
توضیحات
‫ایول. مشتاقیم باهات بازی کنیم.
‫بـ ـ به کسی که بهتر از منه نمی‌تونم نه بگم.
کی؟
‫انجامش نمی‌دم.
‫دیگه هیچوقت بیسبال بازی نمی‌کنم!
‫«کچر» یا نمی‌دونم چی بود؟ هرکسی می‌تونه باشه، نه؟
‫من همه‌ی قوانینش پاک از یادم رفته، نمی‌توانم!
‫نمی‌شه.
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونه پرتابای منو بگیره.
تنیس
‫د-داری منو دست بالا می‌گیری!
‫هنوز جوونی. باید افق‌های روشنی رو در برابر خودت ببینی.
‫ولی...
‫سام‌علیک.
‫می‌بینم که از جون مایه‌ می‌ذارین تا عضو بگیرین.
‫جریان چیه؟ چندتا سال‌اولی گیرمون اومده؟
‫چه خنده‌دار.
‫چطور وقتی باشگاه تازه تأسیسه از این سنپای‌های دوزاری داریم؟
‫چه گنده‌ای. تجربه هم داری؟ پستت چیه؟
‫پیچر.
‫آه. اون یه‌طورایی... آره؟
‫آره.
‫یه دونه از اون رودارـا گیرمون اومده.
‫ما همین الان داشتیم می‌رفتیم تو زمین.
‫بیا برامون پرت کن... اگه پیچری.
بتـــّری فراموشی
SayaKa & Captain Paran
‫شنیدم تا همین اواخر تیم بیسبال داشتیم،
اوه؟
‫یامادا-کون، خوبی؟
چیزیت نمی‌شه؟
‫یاما-چان، خدایی؟
‫چه خز!
‫چون تو گفتی کچر نمی‌شی توی این موقعیت افتادم.
‫خز! باورم نمی‌شه.
‫یالا توپو پرت کن دیگه!
‫نمی‌تونم! نمی‌تونم! نمی‌تونم! نمی‌تونم!
‫عمراً نمی‌تونم توپی که کیومینه-کون پرت می‌کنه رو بگیرم!
‫می‌ترسم! می‌ترسم! می‌ترسم! می‌ترسم!
‫می‌ترسم! می‌ترسم! می‌ترسم! می‌ـــ
‫ها؟
‫تهِ تهش 100 کیلومتر بر ساعت بود؟
‫حلزون.
‫برای من سرعتشو آورد پایین.
‫قشنگ حسِ قفسِ چوبزنی بهم دست داد.
قفس بتینگ: جایی برای تمرین چوبزنی یا بتیگ که معمولاً دستگاها به صورت یکنواخت توپ پرت می‌کنن
‫مثل همون پرتابای 100 کیلومتر بر ساعته که همیشه اونجا چوب می‌زنیم.
‫آره. مثل دستگاه پرت کرد.
‫سرعت و مسیرش هم دقیقاً همونه.
‫به طرز باورنکردنی‌ای خوشگل و تروتمیز پرت می‌کنه.
‫برو که رفتیم.
خب می‌خوای دیگه تمومش کنیم؟
‫دیگه بیشتر از این گناه داره بخوایم خیطش کنیم.
‫نمی‌شه...
‫اعصابم خرد شد!
‫به‌خاطر من، دارن کیومینه-کونو ریز می‌بینن.
‫کیومینه-کون!
‫حالا دیگه می‌تونی با تمام قدرت پرتاب کنی!
‫ببخشید که به خاطر من مجبور شدی آروم پرت کنی!
‫هرطور شده می‌گیرمش!
‫اون پیچره دیگه خیلی خزه.
‫پرتاباش رو مثل آب خوردن چوب زد از بس مستقیمن، ‫بعد تظاهر می‌کنه که داشته جلوی خودشو می‌گرفته؟
‫یاما-چان!
‫شرمنده. جاتو با من عوض کن.
‫من... می‌خوام توی عشق و آرامش زندگی کنم.
‫برای همین همچین اوضاعی تو کتم نمی‌ره.
خزه! بود می‌ده! مورموره!! این دیگه چه کوفتیه؟
‫محافظه!
‫نوک سینه‌های من صورتیه.
چی فرمودین؟
‫چیز صورتی نازه مگه نه؟ ‫از نظر خودم نقطه قوتمه.
‫برای همین برگ برنده‌ی من نوک سینه‌هامه.
‫نه، به‌نظر من که یه عالمه چیزهای دیگه هم هست.
‫ولی این چه کوفتیه؟
‫تو اصلاً نمی‌تونی سینه‌هامو ببینی.
‫اصلاً سکسی-پکسی نیست!
‫خفه شو و از خیرشون بگذر.
‫آخ! بازم می‌خاره.
‫چونه‌م می‌خاره. وای پسر. خیلی می‌خاره.
‫پس واقعاً همه‌چیو یادت رفته.
‫هرچیزی که در مورد بیسبال بوده و نبوده.
‫معلومه. دروغ که نمی‌گم.
‫پس... خطرناکه.
بی‌خیال شیم؟
‫انجامش می‌دم.
‫داشتم شوخی می‌کردم.
‫واقعاً باید جلوشو بگیرم.
‫ولی دست خودم نیست... دلم می‌خواد...
‫لحظه‌‌ی بازگشت زوج بَتّری نخبه رو ببینم.
‫یه کچر تازه‌وارد وارد میدون می‌شه؟
‫ولی گمونم حتی یه تازه‌وارد هم می‌تونه همچین پرتاب کندی رو بگیره.
‫درسته. دست راستت رو ببر پشت رونت و تکون نخور.
‫باشه.
‫کنترل کیومینه-کون عالیه.
‫برو بریم.
‫این‌طوری؟
‫اوهوم، حرف نداره.
‫سخته.
‫اینطوری اسکات‌زدن باعث می‌شه زانوهام درد بگیره!
‫الحق که فرم کانامه-کون... حرف نداره.
‫حال و هواش با وقتی که من داشتم می‌گرفتم کلاً فرق داره.
‫حتی تماشای دست گرم‌کردنش هم ترسناکه.
‫درسته.
‫اینه اون کیومینه هاروکا از تیم هویا.
‫اهریمنی که فقط جلوی کانامه کِی خودشو نشون می‌ده.
‫چـ ـ چت شد، یهویی؟
‫واقعاً هنوز باورم نمی‌شه.
‫چرا کیومینه-کون هم باید بیاد مدرسه دولتی؟
‫کِی، مطمئنی؟
‫گفتم که چیزی نیست! یالا پرت کن دیگه!
‫من تنها کسی‌ام که می‌تونه پرتابای تو رو بگیره، نه؟
‫خودشه...
‫ به‌خاطر این که کیومینه-کون می‌خواد ‫با کانامه-کون ‫بیسبال بازی کنه، به همین سادگی.
‫و فقط بخاطر همین، بورسیه‌ی تحصیلی، آینده‌ی روشن...
‫و راهی که یه بازیکن حرفه‌ای بیسبال ‫می‌کردش رو ریخته دور...
‫همه‌ش رو... همه‌شون رو.
‫و به این دبیرستان دولتی بی‌نام و نشون اومده،
‫تا بتونه با کانامه-کون همچنان یه زوجِ بتّری باشه.
‫هوی، پاهام دارن می‌لرزن.
‫نمی‌دونم از خستگیه یا ترس.
‫با تمام قوا پرت کن!
‫بفرست بیاد!
‫باش.
‫مـ ـ من با دوست‌دخترم قرار دارم، فعلاً برم.
‫آ ـ آره. بریم.
‫اوی، اون توپا رو جمع کنینا!
‫گرفتیش.
‫آره. گرفتمش.
‫دستم سِر شد.
‫یادت میارم که بیسبال با پرتابای من چقدر باحاله.
‫نه، نه، نه، نمی‌تونم، نمی‌تونم، نمی‌تونم.
‫نه، مرسی.
‫یه لحظه! دستمو مشاهده کنین!
‫می‌بینین؟ قرمز شده.
‫خیلی قرمز شده. آخ.
‫اصلاً شاید استخونش شکسته باشه!
‫آخه کی با همه‌ی زورش توپو پرت می‌کنه؟
‫دیگه عمراً بیسبال بازی نمی‌کنم!
‫هارو-چانِ خر!
‫یاما-چانِ کله تاپاله!
‫ببین دستم چه ورم کرده!
‫اینطوری دیگه هیچکسی منو به دامادی قبول نمی‌کنه.
‫کچر بودن خطرناکه.
‫یه چیزایی شنیدم که توپ خورده تو سر کچر و خیلی بد شده...
احیاناً این روزا کچر بودن، مساوی با شکنجه شدن نیست؟
‫قسمت بعدی: «می‌خوای با هم بازی کنیم؟»
می‌خوای با هم بازی کنیم؟