‫نه، نه، نه، نمی‌تونم، نمی‌تونم، نمی‌تونم.
‫نه، مرسی.
‫دیگه عمراً بیسبال بازی نمی‌کنم!
‫هارو-چانِ خر!
‫یاما-چانِ کله تاپاله!
‫ولی...
‫برای اولین بار بود که پرتابمو گرفت... ‫احتمالاً، به لطف تو بوده، یاما.
‫کیومینه-کون...
‫دوباره نیازمند یاریِ سبزِتان هستیم.
‫عه؟ آه... هوم.
بتـــّری فراموشی
‫یاما-چان، صبح بخیر!
می‌خوای با هم بازی کنیم؟
‫صبح بخیر.
‫صـ ــ صبح بخیر.
دوباره تکیه کلاممو نشونت بدم حال کنی؟
عه؟
‫پشم سینه!
‫درسته که فراموشیِ کانامه-کون یه‌جورایی اسکلش کرده،
‫چطور بود؟ کف کردی؟
‫جالب بود.
‫گفتم که!
‫ولی به هر حال، اینا خودِ خودشونن.
‫یاما-چان، تو هم نظرتو بگو!
‫آه، خوب بود؛ پس قراره بیای ‫ بیسبال تماشا کنی دیگه؟
‫بدین‌ترتیب، دوستی و رفاقت من با یاما-چان خاتمه یافت.
‫عه؟ تو که تا یه ثانیه پیش پسرخاله‌م بودی.
‫عمراً نه! مگه نگفتم دیگه بیسبال نوموخوام؟!
‫ورزش پراسترسِ پشکلیِ پرخطریه! سه تا پ مثل پی‌پی! نوموخوام!
‫دیگه داره می‌ره رو اعصاب.
‫شما دوتا جواهرای دنیای بیسبالینا!
‫شاید این تیم یکم بهتر از یه انجمن معمولی باشه، ‫ولی دوست دارم باهاتون بیسبال بازی کنم.
‫کِی... بیا.
محرمانه
ها؟
‫مال داداشمه.
تحقیقات شیطنت‌بار
مأمور مخفی زن
ها-ها-ها-هارو-چان، نگو که این...؟
‫فیلم جدیدِ موموناچّی اومده؟!
نگو که سوپره؟
‫بنازم نازِ شست برادر بزرگوارتو، هارو-چان!
‫با مالکیتِ بیش از 7،000 نسخه فیلم سوپر، ‫الحق و والانصاف پادشاه هرچی استمناگره!
‫عجب داداش ناجوری داره!
‫کی، باید بیسبال ببینی.
‫انگار چاره‌ای نیست.
‫جواب داد؟!
‫نمی‌دونستم تو هم از اینا می‌بینی...
‫نمی‌بینم.
عه؟
‫اگه وقت اضافه داشته باشم، ‫ترجیح می‌دم وزنه بزنم.
‫شوخی نداره‌ها، ریشه‌ی روحشو، بیسبال خشکونده.
مگه نه، هارو-چان؟
پس اینقدر مصممی که به یه افسانه تبدیل شی؟
‫هوم.
مگه نه، هارو-چان؟
‫چقدر خوشحالم که اون سنپایای اکبیری اینجا نیستن.
‫نه فقط اونا، هیچکس نیست.
‫یه سری چیز-میز هست که بشه باهاش تمرین کرد.
‫یالا، سبز... سبز بده بابا!
‫وای، ریدم... گیر کردم.
‫می‌گم، حالا که اینجاییم... ‫چرا یکم چوبزنی نکنیم؟
‫تو هم بیا، کانامه-کون.
ها؟
اون دیگه چیه؟
این؟
‫دستکش بتینگه.
بتینگ همون چوبزنی‌ـه
دستکش بتینگ؟
شاید نسبت به کچری، چوبزنی رو بیشتر دوست داشته باشه؟
‫به به، به به! این دورو اول می‌شم!
‫به بیسبال نمیومد که همچین چیز باحالی داشته باشه!
‫اگه اینا دستم باشه، ‫صدی به نود، دوست دختر جوره!
‫ممنون که ازشون خوشت اومد.
‫بفرست بیاد!
‫به همین زودی؟!
‫حال نداد بابا، یه توپم نزدم.
‫یارو ریده.
چطوری بزنم؟ چطوری؟
‫بازیکنای خفن می‌تونن فقط با یه تاب، ‫روح و روان یه بازیکن معمولی رو خرد کنن.
‫هر روز می‌دوییدم، هر روز چوب تاب می‌دادم، توپ‌گیری می‌کردم...
‫هر روز تا جون داشتم تمرین می‌کردم...
‫ولی بازم یه سطحی هست که نتونستم بهش برسم.
نکنه کار هارو-چان تو چوبزنی خفن باشه؟
‫خفن که فقط مالِ یه لحظه‌شه!
‫تو تیم هویا، هم اِیس بوده هم پاکساز!
‫نخبه‌ست... نه نابغه‌ست اصلاً!
‫چوبو بده!
نکنه من کاملاً ریدم؟
‫از همون لحظه‌ که دیدمت ریده بودی.
‫من که نمی‌تونم مثل هارو-چان بزنم.
‫امممم، پاهات خیلی هرز می‌چرخن.
‫سعی کن، ساکن‌تر باشی و تاب بدی.
‫عه؟ من که نفهمیدم.
‫کِی...
‫تو... دست‌چپ بودیا.
‫آها، راست می‌گی!
‫«دست‌چپ بودیا» چی هست؟
‫اینطوری.
‫بعداً هم می‌شه چوبزنی کرد. ‫بیا فعلاً توپامو بگیر.
‫چه آدم خودمحوریه این!
‫خب، پیچرا همین‌جورین البته... ‫ولی وقتی شخصیت کیومینه-کون اینجوریه وضعیتش...
‫راضی‌کردن کانامه-کون برای اومدن به تیم، رویا اندر رویاست.
‫اولش... باید کاری کنیم که از بیسبال لذت ببره.
همممم؟ مطمئنی این درسته؟
‫اوه... این که راحت‌تر شد!
‫سه‌سوته پیشرفت می‌کنه.
‫این همونه که بهش می‌گن، حافظه‌ی عضلانی.
‫چه خوبه! خفن شدم!
‫اگه من جای کانامه-کون بودم، ‫فکر نکنم که می‌تونستم حتی شبیه این باشم.
فقط، ‫انگار کوه کنده...
دوست داری بازم چوب بزنی؟
‫کیومینه-کون واقعاً نابغه‌ست.
‫ولی می‌دونی، کانامه-کون...
‫تو بتر سوم تیم خفنِ هویا بودی!
‫تو بیسبال بنا به دلایل استراتژیک، بتر چهارم یا پاکساز ‫در درجه اهمیت بیشتریه، بعد از اون بتر سوم مهمه.
‫ای‌ول!
‫مطمئنم که یه عالمه بازیکن بیسبالِ ‫دیگه مثل من بودن که تو راهنمایی...
‫زیر دست و پاتون له شدن.
‫ها؟
ها؟
‫نایس بتینگ!
‫ای‌ول! نریدم!
‫محشر بود، کانامه-کون!
یاما-چان، ناموساً دیدی پکوندم؟
‫آره بابا، دیدم!
‫فکر نمی‌کردم این مدرسه بیسبال داشته باشه.
ناموساً...؟ تو سرِ جدت دیدی؟
‫خیلی خفن بود!
‫اون دوتا...
احتمالاً زیادی خسته‌م، نه؟
‫شما آشغالا اینجا چیکار می‌کنین؟!
ها؟
میاین بازی کنیم؟
‫نچ.
‫گه بخورم.
عه؟
‫مـ ــ می‌گم!
‫تو از مدرسه فوجیمی، چیهایا شونپه-کون ‫و تو هم از مدرسه اویزومی، تودو آئویی-کون هستین، نه؟
درسته، خب...؟
حالا که چی مثلاً؟
‫بعدشم، شما دو تا عوضی اینجا چیکار می‌کنین؟!
‫شنیده بودم که رفتین تِیتوکو.
‫اوی! چرا حس می‌کنم رو صورتاتون نوشته، «دوباره، نه!» عوضیا؟!
‫قشنگ درکت می‌کنم.
‫آروم آروم آروم... ریلکس باش، ریلکس.
اینو به عنوان باج سیبیل بردار، چطوره؟
تحقیقات
شیطنت‌بار
مأمور مخفی زن
تنشی مومونا
‫منو دست‌انداختی، الاغ؟!
تودو-کون... می‌شه یکم فکرم بکنی، آره؟
‫شکستش!
‫داداشم منو می‌کشه.
‫کیومینه-کون گرخیده؟ ‫مگه این داداشش چه هیولاییه؟!
‫زوج بتّری کیومینه-کانامه‌ی معروف.
‫موموناچّی-جونم!
شما مگه از بهترین مدارس بیسبال کشور پیشنهاد نداشتین؟
‫چیهایا-کون درجا رفت سر اصل مطلب!
پس چرا...؟
‫کِی گفت اینجا ثبت نام می‌کنه.
‫نزدیک بود! 5 دقیقه راهه! حال می‌کنی؟!
‫آخ! چرا می‌زنی؟!
‫کونم می‌شکنه، مثل فیلم سوپر!
‫بمیر!
‫من تلویزیون نمی‌بینم! تلویزیونمونو پکوندم!
فهمیدم حالا... می‌ری پورنهاب؟
‫خودم طرفدار فیلمای وینتِیجم.
‫با گوشی هم حال می‌ده... ولی هیچی مثل ‫این نیست که بابا-ننه‌تو براش بپیچونی.
‫یه لحظه گه نخور... می‌زنم که اشکت در بیادا.
‫به خودم قول دادم که دیگه رنگ بیسبالو نبینم، ‫چه منطقه‌ای، چه کشوری، می‌دونی چرا؟!
‫چون دوست نداشتم دیگه زوجِ مزخرف شما رو ببینم!
تو اون بازی نیست و نابودم کردین، می‌دونین؟
‫خودمم خیلی خوب نبودم... ‫پس مسئله‌ی مهمی نیست.
‫ولی راست می‌گه، یه سریا هستن که دوست نداری ببینیشون.
‫در اون مورد، منم همین نظرو دارم.
عه؟ چی شد؟ انگشت؟
‫می‌گما! اوضاع خیلی خیطه، نه؟! ‫من چرا هیچی یادم نیست؟!
‫چرا اینقدر منفوریم؟! اصلاً باورم نمی‌شه!
‫خب، اونایی که خیلی قوین، دشمنم زیاد دارن دیگه.
‫موری-موری-موری-موری، موریلین مونرو!
‫نمی‌خوام، نمی‌خوام، نمی‌خوام، مرلین مونرو!
‫من یه زندگی سرشار از عشق و آرامش دارم!
‫اگه بهشون بگی فراموشی گرفتی، ‫احتمالاً باور نمی‌کنن.
‫پس جوری رفتار کن که انگار میشناسیشون، ‫ولی هرچی گفتن طفره برو.
‫فـ ــ فهمیدم!
‫ای شیطون نکبت!
یعنی به خیر می‌گذره؟
البته که یادم میاد... پس چی؟
‫آه... ریدمان شروع شد.
‫من کـ ــ کی-چانم، پس چی؟
داری ادای سوگی-چانِ کمدینو در میاری؟
‫بیسبال یعنی تابستون!
‫تابستونم یعنی...
‫پارسال تابستون با مامانم رفتم استخر، ‫ ولی انگار دلدرد داشت، بله!
‫الکی یه قسمت غمگین ساخت.
مارک دستکش بتینگتون چیه، پسرا؟
‫طفره‌رفتنشم، مثل پریدن از کون به پیشونیه.
یعنی فقط همین مونده از ژنرال کانامه کِی؟
من اسلاگر داشتم، چرا پرسیدی؟
‫جوابی نداری؟ برای چی پرسیدی؟!
‫در هر صورت، من همه‌چی رو یادمه!
‫به زور یه پایان چپوند! ‫بی‌شوخی، چیکار می‌کنی؟!
‫اون زمان رقیب بودیم و هم‌صحبت نشده بودیم، ولی... تو...
همیشه اینقدر گاگول بودی؟
یا نکنه ما رو دست انداختی؟
‫بنال بینم الاغ! اگه دعوا داری بگو!
فراموشی گرفته؟
‫من اصلاً قصد بی‌احترامی نداشتم!
‫لطفاً از من بدتون نیاد! لطفاً عاشقم باشین!
‫اگه بدونم یکی ازم متنفره، هیچی از گلوم ‫پایین نمی‌ره، شب خوابم نمی‌بره!
‫من همون کانامه کیِ لطیفم!
‫و از خدامه که با شما عزیزان آشنا بشم!
‫بیاین با هم جوش بخوریم! بیاین ‫دوست مجازی هم باشیم، باشه؟!
‫چیهایا-کون. تودو-کون.
‫شما عضو تیم بیسبال نمی‌شین؟
‫یه عالمه بازیکنای خفن عضون. به‌نظرم که دست سرنوشته.
‫بازی نکنین توهین به مقدساته، نه؟
‫آخه... شاید بتونیم تا کوــــ
کوشین: یه استادیوم تو کیوتو و اون‌طرفاست که مرحله نهایی مسابقات بیسبال دبیرستانیِ کشور ژاپن، اونجا برگزار می‌شه
‫بخوام اسم کوشینو بیارم، دیگه زیاده‌رویه.
مگه خری؟
‫در مورد من که بازی‌کردن بیشتر توهین به مقدساته.
‫تیم رو بهترین بازیکن تیم رهبری می‌کنه.
‫بازی همون یه نفر حال‌وهوا رو می‌سازه، ‫جریان‌سازی می‌کنه، بازی رو می‌سازه،
‫نتیجه‌ی یه بازی رو تعیین می‌کنه...
‫حتی سرنوشت هم‌تیمی‌هاش که توی پستی و بلندی ‫باهمدیگه بودن رو هم تعیین می‌کنه.
‫من بی‌خیال بیسبال شدم.
‫وابستگی یا حسرتی هم ندارم.
‫برای همین این مدرسه رو انتخاب کردم.
‫ولی... ببین ناخودآگاه کیف‌هاشونو چطوری نگه داشتن،
‫تا یه‌وقت به شونه‌ی راستشون فشار نیارن.
‫این دوتا تا این‌جا 99% زندگیشونو صرف بیسبال کردن.
‫همچین بازیکنای سطحِ بالایی هستن.
‫تنها راه از بین‌بردن بیسبالی که بخشی از وجودشون شده...
‫اینه که به‌طور فیزیکی تمام پیوندها رو باهاش قطع کنن.
‫ولی بازم...
‫من قبلاً تیمتون رو شکست دادم؟
‫من... به کسایی که قبلاً در برابرم شکست خوردن ‫علاقه ندارم، برای همین شماها رو یادم نمیاد.
‫ولی... مشکلی باهاش ندارین؟... اینکه بازنده بمونین؟
بتـــّری فراموشی
SayaKa & Captain Paran
‫یه چوبزنی تکیه.
‫ببخشید که کچر منم.
‫چاره‌ای نبوده دیگه...
‫راست یا دروغ بودنش برام مهم نیست، ولی...
‫ برای آماتوری که حافظه‌ش سوخته، وقت ندارم.
‫از طرز ایستادنش قدرت می‌باره.
‫تودو-کون... احتمالاً هنوز هم پایین‌تنه‌ش رو تمرین می‌ده.
‫معلومه عادت هر روز دویدن به این آسونیا ترک نمی‌شه.
‫این مبارزه‌ی چوب‌زنی صرفاً یه چو‌بزنی نوبتی نیست.
‫وقت تمومه! تعویـــــض!
‫ها؟ مرگت چیه؟
‫چه مرگته تو؟ می‌خوای انجامش بدی یا نمی‌خوای؟!
‫معلومه که نمی‌خوام!
‫پسر تن لشتو جمع کن و گمشو!
‫خب... شاید به‌نظر نیاد، ‫ولی من‌هم یه‌چیزایی سرم می‌شه، باشه؟
‫شک دارم.
‫اگه همینطوری اونجا وایسم و کاری نکنم...
‫شبیه عوضی‌ها می‌شم، نه؟
‫خیالت تخت. همیشه عوضی بودین... هردوتاتون.
‫عــــه؟
‫حالا که با هم توی یه دبیرستانیم، ‫آئویی-چان می‌خوام باهات رفیق بشم.
‫هــــــــــا؟
‫آخ آخ! نزن نزن!
‫«آئویی-چان»؟ با من پسر خاله‌نشو.
‫تودو-ساما صدام می‌کنی.
‫استخونام شکستن! می‌رم خونه.
‫رو اعصابم رژه می‌ری.
‫ولی یه‌طورایی، به‌نظر حال‌وهوا بهتر شد.
‫کی، مطمئنی؟
‫فکر نمی‌کنم باشم، پس بنابراین یه نرمشو بفرست بیـــــاد.
‫ دقیقاً یعنی چی؟
‫یاما-چان، لازمت دارم.
‫بازم با انگشت!
‫درسته. همینطوری.
‫خیلی آروم بشین پشتم.
‫بعضی وقتام محکم بشین، جوری که پاره شم!
‫قول بده تا آخرش ولم نمی‌کنی بری.
نه، می‌شه من انصراف بدم؟
‫ولی اینطوری آخر و عاقبتم می‌شه مثل مانگاهای جنگی.
‫جون مادرت، یاما-چان!
‫آه، می‌خوام برم خونه‌مون.
‫علامتم داریم؟
‫علامت؟
‫دارم.
‫ساین هم معنی علامت ‫می‌ده هم امضا
برای یاما-چان
‫چه دستخط خوبی! اون کاغذو از کجا آوردی؟
‫اولین چیزی که بعد از از دست دادن حافظه‌م ‫انجام دادم، تمرین برای امضام بود.
‫همون موقعی که حتی نمی‌دونستی کی هستی؟
‫ولی نه، منظورم این نبود.
‫از «علامت» منظورم نوع پرتاب بود.
‫هوم؟ نوع پرتاب؟ چی هست؟
‫انقدر ور ور نکن و یالا دست‌به‌کار شو!
‫هوم؟ تو هم امضا می‌خوای آئویی-چان؟
‫نخیر!
‫نوع پرتاب چیه؟
‫نوع پرتاب توپ، احمق دوزاری!
‫داره همراهی می‌کنه.
‫کی، یالا آماده شو.
‫فقط استریت میندازم.
استریت: نوعی پرتاب مستقیم و بدون کات، به نوعی ساده‌ترین نوع پرتاب در بیسباله
‫جون من؟
‫بهونه‌ت برای وقتی که باختی اینه؟
‫اولین پرتاب.
‫برای شروع، 110 کیلومتر بر ساعت.
‫عـــه، تودو-سان؟!
از اول، کامل تابوند؟
‫استرایک.
‫خیلی بالا تابوند.
‫این دیگه چه پرتابی بود؟
‫خیلی آروم بود، یه لحظه خیال کردم کتفم در رفت.
‫یه تابو به خاک داد که فقط بهش طعنه بزنه!
‫چونه‌م می‌خاره.
‫طاقت بیار.
‫این الان... خیلی سرعتی نبود؟
‫بتینگ و پیچینگو ادغام کرد، البته تو ژاپنی سیلاب تی ندارن و به ‫جای تی می‌گن چی، شایدم بتینگو بگن بچینگ، بعداً می‌فهمیم
‫نایس بچینگ!
‫منظورت «پیچینگ»ـه.
پیچینگ: پرتاب
‫یه توپ استریت که با سرعت بیشتری پرتاب شده ‫به اندازه‌ی توپی که سرعت آرومتری داره، اُفتِ ارتفاع نداره...
‫اما کانامه-کون تونست خودشو برای گرفتنش وفق بده.
‫پسر، پدرم دراومد، چسبناکه، می‌خاره.
‫چوبزنیش خوبه، پس عضله‌های کانامه-کون هم ‫حتماً تا یه حدی این چیزا رو یادش مونده.
‫جفتشون خیلی هجومین.
‫این یعنی پرتاب سوم دیگه قطعاً...
‫...با نهایت قدرته.
‫چه پرانرژی.
‫پشمـــام، این همونه که بهش می‌گن هوم‌ران؟
‫خب، من بهش 60 امتیاز می‌دم.
‫یه شورت‌استاپ با بازوهای قوی که تابای کاملش ‫هر پرتابی رو می‌فرسته اونور فنس.
‫بازیکن سابق مدرسه‌ی اویزومی...
‫شورت‌استاپ و بتر اول... ‫تودو آئویی-ساما هستم.
‫یادت بمونه، تخم حروم!
‫فقط داشتم گرم می‌کردم.
‫یه بار دیگه.
‫ها؟ من دیگه برنده شدم.
‫خلاص شد!
‫تصمیمِ اون با منه.
‫بسه، دیگه پرت نکن!
‫خودت بودی که تحریکم کردی. ‫چرا انقدر خودخواهی؟
‫یه زری بزن، الاغ!
‫خب، مشکل داریم.
‫می‌دونم چوبزنیِ تک‌نفره‌ست، ولی ‫من از این قدرتای چوبزنی ندارم.
‫اگه بعد از این اجرا وایسم و چوبزنی کنم، بیشتر خودمو خوار و خفیف کردم.
‫گفتم بسه دیگه پرت نکن.
‫دست خودم نیست همینطوری جواب پرتاباتو می‌دم.
‫هوی، گوشت با منه؟
‫خیلی خب.
‫بکش بیرون دیگه!
‫چی؟
‫سریع بود!
‫ای وای.
‫گرفتمش.
‫دستام خیلی قوی نیست، پس یه ران دادم.
‫یه دونده‌ی چابک همه‌کاره که با کنترل چوبزنی و ‫چابکیش مسافت بین بیسا رو پرواز می‌کنه.
‫بازیکن سابق فیوجیمی...
‫دومین بیس‌من و بتر اول، ‫چیهایا شونپه هستم.
‫جونم به این سرعت.
‫دوست دارم هرچه زودتر دفاعشو ببینم.
‫اه لعنتی، خاکی شدم که.
‫بتر اول؟
‫هم‌پستِ منه که!
‫جورابام نو بودن.
‫باهام مسابقه بذار.
‫الان باید اونم بیاری تو میدون؟
باشه، ‫دفعه‌ی دیگه حتماً.
‫همین الان.
‫الان جایی کار دارم.
‫همین حالا!
‫شرمنده‌ی اخلاق ورزشیت.
‫به‌نظر چیهایا-کون برعکس کانامه-کون بلده دروغ بگه.
‫هی گوش کن.
‫می‌دونی، من از کچر بودن بدم میاد، چون چونه‌م ‫می‌خاره این چیزه هم چسبناکه و دستامم درد می‌گیره.
‫ولی بیسبال بازی کردن با شماها به‌نظر باحال میاد..
‫گاگولو ببین.
‫با اجازه.
‫امیدوارم از باشگاه بیسبالتون لذت ببرین.
‫نمی‌شه که...
‫وایسـ ـ
‫تودو آئویی.
‫چیهایا شونپه.
‫یادم اومد.
‫بهتره یادت بمونه.
‫باعث افتخاره.
‫می‌فهممتون.
‫رو اعصابه، نه؟
‫حس خوشحالی از اینکه یه بازیکن قوی به یاد ‫بیارتت، حتی با اینکه نمی‌تونی شکستش بدی.
‫ولی این توی ذات کساییه که بیسبال بازی می‌کنن.
‫ولی خدایی تلألو بهار زندگی رو مشاهده می‌کنین؟
‫پایان شب سیه سپیده، کینه‌های قدیمی رو هم کی خورده کی برده؟
‫دوباره داره چرت و پرت می‌گه!
‫دوست من می‌شین؟
‫چه مرگته، ولم کن، گاگول!
‫شرمنده ولی من به فضای شخصی خیلی زیادی احتیاج دارم.
‫شوک عظیمی بهش وارد شد.
‫ فکر می‌کنین چرا انقدر به خودم زحمت ‫دادم و مثل یه کچر بدبخت بازی کردم؟
‫من برای این عضو نشدم!
‫به من چه؟!
‫خیلی نامردیه خیلی بی‌‌رحمیه، آه ای ابرهای تیره!
‫فکر نمی‌کنم امشب خوابم ببره چون همه‌ش ‫الان اضطراب اینو دارم که نکنه همه ازمن بدشون میاد!
‫فردا پوستم خراب می‌شه!
‫واسه کی مهمه؟
‫تودو-کون، چیهایا-کون، عضو تیم بیسبال بشـ ـ
‫عمراً.
‫پیشنهاد مدرسه‌های خصوصی رو رد نکردم که ‫بیام توی یه مدرسه‌ی دولتی بیسبال بازی کنم، احمق؟
‫همینو بگو. من دیگه بیسبال بازی نمی‌کنم.
‫ولی... چطور بگم، می‌بینم که در آینده عضو تیم می‌شن.
‫آخری!
‫بریم! یکی دیگه!
‫مربی.
‫کوکوتو؟ چی شده؟
‫یه مدرسه هست که ازتون می‌خوام ‫باهاشون یه مسابقه‌ی تمرینی ترتیب بدین.
‫کدوم مدرسه؟
‫دبیرستان کوته‌ساشی کلان‌شهر توکیو.
‫یه مدرسه‌ی دولتی؟ چی توی سرته؟
‫100% مطمئن نیستم، ولی شنیدم زوج ‫بتری کیومینه-کانامه اونجا هستن.
‫فکر می‌کنی اون دوتا عضو تیم بیسبال می‌شن؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی الان که بازیکنامون تکمیل نیستن.
‫همه‌شونو استرایک اوت می‌کنم، نیازی به اونا نیست.
‫ولی کانامه-کون باید همه‌شونو بگیره.
‫می‌دونم که همین می‌شه، ولی مسیر سختی جلو رومونه.
‫قسمت بعدی «خب که چی»؟
خب که چی؟