کتاب قوانین
یاما-چان... بیسبال چیه؟
ها؟
‫سؤال پرسیدم دیگه! ‫بیسبال چی هست؟
‫کانامه-کون شروع کرده که جدی در موردش فکر کنه!
‫بابا، از من بکش بیرون... ‫چقدر رو مخی...
‫فکر کنم تودو-کون بابِ این کار باشه...
یادتونه که چطوری در مورد شورت‌استاپ توضیح می‌داد؟
‫الکی نندازش به گردن من!
‫کیومینه، خودت جوابشو بده دیگه... ‫خیر سرت، زوجِ بتّریشی.
‫بهش بگو بیسبال چیه...
‫بیسبال... ورزشیه که من پرتاب می‌کنم، کِی می‌گیره... ‫من پرتاب می‌کنم، کِی می‌گیره...
‫من چوب می‌زنم، ما برنده می‌شیم.
چی داره می‌گه روانی؟
یادت رفته که تیتوکو له و لورده‌مون کرد؟
‫اینم که از دست رفت دوباره.
چرا عزم و اراده‌ش، اینقدر آبکیه؟
بهتر نیست همگی یه جلسه مطالعه بذاریم؟
‫خود منم خیلی از بیسبال سررشته ندارم، ‫خیلی دوست دارم از شما یاد بگیرم.
‫یاما... تو دیگه گندِ فروتنی رو درآوردیا!
‫کاش بعضیای دیگه هم یه‌ذره مثل تو بودن.
‫راست می‌گه واقعاً...
‫آخه تودو-کونم فقط با لباس آستین‌کوتاه تو زمین سگ‌دو می‌زنه.
‫نیازی نیست خودتو اینقدر دستِ کم بگیری.
چرا؟ چرا تو اینقدر ذاتت خرابه؟
‫مطالعه؟ فرمودین مطالعه؟!
‫پس بیاین بریم خونه‌ی آئویی-چان و اینا، مطالعه!
چرا خونه‌ی من؟
‫چون اون عجوزه، امروزم تو خونه پلاسه!
‫آبجی‌بزرگه‌ی منم خونه‌ست.
جانم؟
‫لعنتی...
خواهر شریفتون تشریف دارن؟
‫بریم، بریم، بریم، بریم، بریم، بریم!
‫شبیهِ گوریله‌ها!!
‫قیافه‌ش شبیه خودمه!
‫پس دیگه حتماً زیارتشون واجب شد!
‫عوضی!
‫آه... خوش اومدی...
‫مردم از گشنگی... غذا درست کن، آئویی.
‫شرمنده... قرار نبود اینجوری باشه!
‫برو گمشو یه چیزی بپوش، عن‌آبجی!
‫خب نگفتی که قراره رفقاتو بیاری...
‫پیام دادم بابا! اون گوشی لعنتیتو نگاه کن!
‫خواب بودم خب...
‫تمومش کن!!
‫وای! داداشی! خوش اومدی!
‫اوه! من اومدم!
‫شرمنده... مهمون داریم.
آدمــــــــــــــــــــای غـــــــــــــــــریــــــــــــــــبــــه
‫می‌ترسم...
‫کانامه-کون؟!
یعنی آبجیای خوشگل و ناز... فقط تو قصه‌ها نیستن؟
‫آخی طفلک... داره اینا رو با ننه‌ش مقایسه می‌کنه.
بتـــّری فراموشی
SayaKa and Captain Paran
Su
gi
te
yu
kun
da
kyo
u
mo
امروزم دوباره در حال گذره
Ko
no
ju
myou
no
to
u
ri
ni
درست مثل زمانی که زندگیت پیش می‌ره
Ka
gi
ri
a
ru
suu
ji
ga
he
ru
درست مثل اعداد محدودی که بازم منها می‌شن
you
ni
Ut
su
ku
shii
suu
ji
ga
fu
e
ru
درست مثل اعداد خوشگلی که جمع می‌شن
you
ni
O
mo
i
de
no
hou
ko
درست مثل گنجینه ای از خاطرات
Fu
rui
mo
no
wa
ta
na
no
o
ku
ni
که قدیمیاش کنج قفسه خاک می‌خورن
Ho
ko
ri
o
ka
but
te
i
ru
no
اما با اینکه خاک وجودشونو گرفته
ni
Ho
ko
ri
ga
hi
kat
te
mi
e
ru
انگار همون خاک برق غرور بهشون انداخته
you
ni
Sa
re
do
ولی بازم
By
my
side
کنار من
Fu
an
kas
sai
ren
tai
اضطراب تنهاییو تشویق میکنه
Ni
got
ta
ri
no
an
zen
chi
tai
تو یه منطقه‌ی امن ابری‌ام
Gu
wan
gu
wan
ni
na
ru
انگار سرم به لرزه افتاده
A
sa
ga
ta
no
ken
tai
kan
یعنی خستگی دم صبحه؟
San
ban
hou
mu
jun
kyuu
den
sha
سکوی سه، قطار نیمه اکسپرس
A
o
ni
ta
شبیه آسمون آبی
Sup
pai
ha
ru
to
rai
rak
ku
تو بهار تلخ زندگی
Ki
mi
o
mat
su
yo
ko
de
ne
همینجا منتظرت میمونم
I
ta
mi
da
su
jin
sei
tan
ni
no
ki
زخمای زندگی که شروع کردن بسوزن
zu
mo
I
to
shi
ku
o
mo
i
ta
i
به نظرم باید عزیز شمرده شن
Sa
ga
su
a
te
mo
nai
no
ni
اگرچه سرنخی برای پیداکردنشون نیست
Wa
su
re
te
shi
ma
u
bo
ku
ra
wa
ماییم و میلمون برای فراموشی
Na
ni
o
he
te
na
ni
o
e
te
سدی که میشکنیم و قلعه‌ای که فتح می‌کنیم
O
to
na
ni
nat
te
yu
kun
da
rou
همه برای بزرگتر شدن هستن
A
me
ga
fu
ru
so
no
a
to
ni
درست مثل بعدِ بارون
Mi
do
ri
ga
so
dat
su
yo
u
ni
همونطور که علفا میشکفن
I
mi
no
na
i
ko
to
wa
na
هیچ چیزی نیست که بی معناباشه
i
to
Shin
ji
te
su
mo
u
ka
بیا باور کنیم و پیش بریم
‫می‌خوام!
‫چایی می‌خوام... خان‌داداش.
گـ ــ گنمای‌چا دوست داری؟
‫بعد از تأسیسِ یه حرم‌سرا، بزرگترین آرزوم اینه که یه آبجی‌بزرگه‌ی ‫خوشگل با یه آبجی‌کوچیکه‌ی ناز داشته باشم.
‫چرت نگو... اون فینگیلی خیلی نازه ولی بزرگه اصلاً...
‫بدون آرایش، قیافه‌ش با من مو نمی‌زنه.
‫خیلی هم وحشیه...
‫از اون عجوزه‌های نکبته!
‫تو انگار نمی‌دونی که یه عجوزه‌ی نکبت واقعی چیه؟!
‫هر روز خدا یه اتفاق جدید! ‫هر روز خدا یه سورپرایز!
‫هر روز خدا وضعیت اضطراری! ‫لعنتی، من شورشی شدم به خاطرش!
‫بـ ــ باشه ببخشید...
‫دیگه کافیه... حس مطالعه ندارم.
یکم هله‌هوله دارم... دوست داری بخوری؟
‫وای، چقدر خوشمزه‌ست این!
چی هست این؟
‫بهش می‌گن مادلین.
‫عه؟ شون-چان، نایس!
‫پس خیلی مطالعه می‌کنم!
‫چقدر سرخوشه این...
‫خیله‌خب... اگه سؤالی داری بپرس.
‫آه، آره آره... خیلی ببخشید که اینو می‌پرسم...
چپی یعنی چی؟
آخه این سؤال داره؟
‫انگار حافظه‌ت فاسد شده به جای اینکه از دست بره.
مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫همم؟ خوبی، آئویی-چان...؟ ‫انگار داری پیر می‌شی...
‫چشماش چقدر معصومه.
آئویی-چان...؟
‫شوخی نداره... واقعاً نمی‌دونه!
‫یکی از دو جایگاهِ چوبزنه، ‫پیچرا بیشتر می‌پسندنش.
‫اینو نگاه کن تا متوجه شی...
‫اگه از روی موندِ پیچر نگاه کنی، ‫بتر یا چوبزن می‌تونه تو باکس سمت راست یا چپ بایسته.
‫عه؟ پس ربطی به دست‌چپ بودن و ‫دست راست‌بودن نداره، چقدر عمیق!
‫حالم خرابه...!
‫واقعاً دچار خراش روحی شدم ولی تلاشمو می‌کنم.
‫خب، معمولاً آدم دست‌راست می‌ره تو باکس راست، ‫آدم دست‌چپم می‌ره باکس چپ وای میسه.
‫وایسا... من راست‌دستم... ‫پس چرا می‌رم تو باکس چپ؟
چرا اینجوریم؟
‫سؤال خوبی پرسیدی.
چرا دستِ غالبت با فرم چوبزنیت هماهنگ نیست؟
‫دلیلش اینه که یه راست‌دست هم می‌تونه بره چپ.
‫اوه، که اینطور...
‫چیهایا-کون... واقعاً کارت تو توضیح‌دادن درسته!
‫سخت می‌شه دستِ غالبتو تغییر بدی، ‫ولی می‌تونی فرمِ چوبزنیتو تغییر بدی.
چرا اینقدر به خودم زحمت دادم؟
‫سؤال خیلی خوبی پرسیدی.
‫چیهایا-کون... سر به سر این طفلکی نذار.
‫تو بیسبال، ایستادن تو باکس چپ یه مزیته.
‫اولین دلیلش هم اینه که به بیس اول نزدیک‌تره.
‫از باکسِ راست مجبوری مسیر بدنتو ‫تغییر بدی تا برسی به بیس اول.
‫ولی از باکس چپ، می‌تونی از تکانه‌ی تابِ ‫چوبت استفاده کنی و به همون سمت بری.
‫بسته به جایگاهشون، کسی که رو باکسِ چپه، ‫یکی دو قدم به بیس اول نزدیک‌تره.
‫وای! چه باحال!
‫خود منم راستش... بترِ متغیرم.
عه؟
‫کانامه-کون که سر درنمیاره که چی گفتی.
‫وقتی واکنش درستو از مخاطبت نگیری، باعث خجالت می‌شه، نه؟
‫به عبارت دیگه، این ثابت می‌کنه که به عنوان ‫بازیکن اینقدر با اشتیاق و مصمم بودی که
‫حتی فرمِ چوبزنیتو تغییر دادی تا یه قدمم ‫که شده به بیس اول نزدیکتر باشی.
راست می‌گه؟
‫هوم.
دوست داری دوباره مصمم بشم؟
‫نه والا... خودت باش فقط.
‫که اینطور...
آخه کدوم آدم عاقلی دوست داره که یارش این شکلی بشه؟
‫کیومینه-کونم خیلی آدم عجیبیه...
‫فکر کنم همین که ریختِ کانامه رو ببینه براش کافی باشه.
‫ببین زوجِ کلیدی فیلدرمون، چطوری این ‫لحظه‌ی بزرگ برای بتّریمونو تحقیر و تخریب می‌کنن.
‫پس... باید خودم باشم و از روش خودم بیسبالو دنبال کنم.
‫باید به روش خودم بهتر شم.
‫باید تیتوکو رو شکست بدیم!
‫حتماً انتقام می‌گیریم، نه؟!
‫معلومه...
‫اصلاً فکرشو نمی‌کردم که از دهن کانامه-کون، کلمه‌ی انتقامو بشنوم.
‫من خیلی هیجان‌زده شدم!
‫انتقام، انتقام!
‫اوی، کانامه...
اینو جدی گفتی؟
‫عه؟ آ-آره دیگه...
‫که اینطور...
‫پس باید یه شورت‌استاپ دیگه گیر بیاریم.
‫تو چوبزنی کمکتون می‌کنم، اما دفاعم خوب نیست.
‫شرمنده... تا الان نگفته بودم.
‫چی داری می‌گی؟! بهتر از تو که شورت‌استاپ نداریم...
‫نمی‌تونم بازی رو در بیارم...
‫گاهی قفل می‌کنم.
‫اگه واقعاً می‌خواین از تیتوکو انتقام ‫بگیرین، یکی دیگه رو پیدا کنین.
بــــــتّری
فراموشی
SayaKa and Captain Paran
‫یه اشتباه مهلک از اِگاوا در بیس اول!
‫یک، دو... همگی دارن خودشونو به هوم می‌رسونن!
‫هر وقت تو کوشین یه سوتیِ معمولی می‌دیدم...
اشاره می‌کنه به پرتابی که فیلدرا به سمت بیس‌ها انجام می‌دن و خیلی افت داره که فیلدری پرتابشو کج و کوله بندازه، مثل اینه که یه دروازه‌بان تو فوتبال گل به خودی بزنه
‫با خودم فکر می‌کردم، اونی که سوتی داده، ‫چطوری بقیه‌ی زندگیشو تباه‌شده می‌بینه...
‫و تا روز مرگ از بس نمی‌تونه از چیزی لذت ببره، زجر می‌کشه.
‫تلویزیونو ترکوندم.
‫آبجیم مثل سگ به جونم افتاد.
‫توپ پر کشید!
‫ای‌ولا!
‫تودو!
‫عالی زدی!
‫داستان مال دو سال پیشه، تو تورنمنت لیتل سنیور بودیم.
‫استعداد‌یابا با اشتیاق، بازیکنا رو تحت نظر داشتن،
‫زمان حساسی بود که سرنوشت کل تیم مشخص می‌شد.
‫برای سنپایای خودم... آخرین تابستون محسوب می‌شد.
استعدادیاب تیتوکو هم اومده؟
‫و-واقعاً؟!
‫فکر کنم، چشمامون بهم افتاد... می‌ترسم!
‫منم همین‌طور!
‫نه نه، منم همینطور!
عه؟ پس چرا منو ندیدن؟
‫حتماً دیدنت! استعدادِ تو، کلاً تو یه سطح دیگه‌ست، تودو!
شوخی نکن؟
‫اوی اوی... اینقدر پرروش نکن.
‫اینجانب، تودو آئویی-سامای نابغه، ‫تیم اویزومی رو به سمت پیروزی هدایت می‌کنم!
‫آها... شروع کرد دوباره!
‫ماها سنپایتیما!
‫شرمنده!
‫ولی بی‌شوخی عجب بتریه این پسر!
‫احسنت!
‫اوی، تمومش کنین!
‫معذرت می‌خوایم!
‫مربیا سخت‌گیر بودن، ولی سلسله‌مراتبی ‫در کار نبود و همه باهم سازگار بودن.
‫اگه به خاطر هم‌تیمیام نبود، اصلاً تو چنین ورزش سختی تاب نمیاوردم.
هاچیوجی
‫حریف امروزمون تیم هویا و بتّری هیولاییشونه.
‫شایعه کردن که استعدادیابای تیتوکو از سال هفتم دنبالشون بودن.
‫لعنتی!
‫مهم نیست!
‫تودو آئویی-ساما لهشون می‌کنه!
‫بیاین همگی بریم تیتوکو!
‫نا سلامتی ما سنپای‌هاتیم ها.
‫فقط یه پرتاب خرج برداشت.
‫مثل فشنگ رفت سمت گوشه‌ی بیرونی.
‫بال!
‫برای اولین بار توی زندگیم، ‫با خودم گفتم «نمی‌تونم بزنمش.»
‫استرایک!
‫استرایک دو!
‫استرایک! بتر اوت!
‫اولین دورم توی بتینگ به استرایک‌اوت ختم شد.
‫اولین احساسی که بعدش اومد سراغم، عصبانیت نبود،
‫بلکه یه حس مشابه حس خوف از این بود که «اینا حرفه‌این».
‫بعد از اون، ناامیدی از فهمیدن اینکه من ‫نامبروان نیستم، ‌کم‌کم از درون منو خورد.
‫اونا یه زوج بتری کلاس‌هشتمی مثل من بودن.
اویزومی
هویا
‫کانامه کی هیچ احساسی از خودش ‫نشون نمی‌داد، حتی وقتی امتیاز کسب می‌کرد.
‫وقتای حیاتی به این آسونی تاب می‌ده!
‫ناسلامتی هوم‌ران دو امتیازی بود. ‫یکم خوشحال باش، حرومی!
اویزومی
هویا
‫تو می‌تونی، تودو.
‫حتی هیولاها هم بی‌نقص نیستن.
‫کیومینه هم که قرار نیست امروز حتماً بهترین خودش باشه.
‫تو هم اعجوبه‌ای! حالیته؟
‫تیمو جلو ببر! پسره‌ی عیاش.
‫با وجود تفاوت مهارتمون، ‫هویا هم برای کسب ران دست‌وپا می‌زد،
‫ما هم افتاده بودیم روی دور.
‫اگه فقط می‌تونستیم دووم بیاریم، ‫شانس بردن داشتیم.
‫همه‌چیز تا قبل گرفتن توپ عالی بود.
‫مغزم خالی خالی شد و تپش قلبم گوشامو کرد می‌کرد.
‫بعدش، حس یخ کردن خون توی رگ‌هام...
‫پرتاب وحشی!
‫ران!
‫اشتباه کرد!
‫با آرامش یه توپ زمینی رو گرفتم.
شاید به انگشتم گیر کرد؟
‫نه، راستش... هیچی یادم نمیاد.
اویزومی
هویا
‫اوت!
‫من عاشق هم‌تیمی‌هام بودم.
‫می‌خواستم بازم باهاشون بیسبال بازی کنم.
‫مقصر... من بودم.
‫از شانس تا فرصت، من همه‌شونو با اشتباهم ریختم دور.
‫من بودم که به تابستون سنپای‌هام خاتمه دادم.
‫خیلی متأسفم! به‌خاطر من باختیم.
‫احمق. تقصیر تو نیست.
‫واقعاً که خری.
‫ما هرکاری ازمون بر میومد کردیم. ‫کل این سه سال بهمون خوش گذشت.
‫حسرت خوردم... که عذرخواهی کردم.
‫مجبورشون کردم همچین حرفی بزنن.
‫اونا آدمای خیلی مهربونی بودن. معلوم ‫بود که اگه عذرخواهی می‌کردم می‌بخشیدنم.
‫برای فرار از فشارِ علت باختمون،
‫و برای اینکه مبادا کسایی که دوستشون دارم ازم بیزار نشن...
‫من به‌خاطر خودم عذرخواهی کردم.
‫تودو-کون.
‫ما مایلیم تا عضو تیم ما بشین.
مدیر تیم بیسبال
هیئت علمی
‫لطفاً بذارید در موردش فکر کنم.
‫به سنپای‌هام جایگاهی پیشنهاد نشد.
‫سال هشتم پیشنهاد گرفتی. الحق که تودوی خودمونی.
‫خبرا رو شنیدیم.
‫دست‌خوش. تبریک.
‫ذهنم خالی شد، تپش قلبم توی ‫گوشم پیچید، خونم یخ کرد.
‫ها؟ این حسو از کجا میشناسم؟
‫اوه. مثل همون‌موقع‌ـست.
‫چیکار می‌کنی، تودو؟
‫ببخشید!
‫از اون‌موقع شروع شد.
‫وقتی سعی کردم به بیس‌اول پرت کنم، بنا به دلیلی...
‫بنا به دلیلی، کنترلم دود شد رفت هوا.
این چیه؟
‫تو که می‌تونی خوب پرت کنی.
‫تودو، تعویض.
‫ببخشید! بعدیو حتماً...
‫نه! تعویض!
‫اوضاع بدنم خوب بود، ‫ولی چون نتونستم یه انگشتو کنترل کنم،
‫ارزشم به زیر صفر رسید.
‫زیاد درگیرش نشو.
‫سخاوتشون برام دردآور بود.
‫آبجی، دستکش داداشی رو توی سطل آشغال پیدا کردم.
‫پسره‌ی احمق. باید یه جایی هم می‌نوشت «لطفاً پیداش کنید.»
‫داداشی همه‌ی پیشنهادا رو رد کرد، نه؟
‫همه‌ی معروفاشونو رد کرد.
‫نکنه... دیگه می‌خواد بیسبال بازی نکنه؟
‫کی می‌دونه؟
‫داداشی وقتی بیسبال بازی می‌کنه خیلی خفنه.
‫می‌دونم. ولی...
‫اگه داداشی تصمیمی بگیره. تنها کاری که از ما برمیاد ‫ اینه که بهش ایمان داشته باشیم و هواشو داشته باشیم.
‫یه پرتاب وحشی!
‫ران!
‫اشتباه!
‫هرشب هرشب، همون اشتباه. ‫با عرق سرد از خواب می‌پریدم.
‫نمی‌تونستم بخوابم.
‫هیچ چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم، برای همین می‌دوییدم و می‌دوییدم.
‫سال هشتم پیشنهاد گرفتی. الحق که تودوی خودمونی.
‫خبرا رو شنیدیم.
‫دست‌خوش. تبریک.
‫یه‌نفر، کمک کنه!
‫ها؟ ادبت کجا رفته؟
‫بهت که گفتم پول مشکل کوچولومون رو حل می‌کنه.
‫اصلاً توی حال خودم نبودم.
‫یو.
‫ها؟
‫گم شو.
‫اگه می‌تونست کمک کنه بیسبالو فراموش کنم، ‫دیگه برام مهم نبود چیه.
‫همونطوری جلوی در ولو نشو!
‫کثیفی. یه دوش بگیر.
‫خوابم برد؟ تف توش.
‫دوییدم.
‫تا وقتی از هوش برم دوییدم.
‫نمی‌دونم چرا ولی اصلاً نرفتم سمت سیگار.
‫از فکر اینکه قدرتمو از دست بدم بیزار بودم.
‫یالا!
‫بمیر حرومی.
‫حرومزاده...
‫تا آخرش... فکر کنم همه‌ش داشتم دعوا می‌کردم.
‫تودو-کون.
‫بیا بازی.
‫بعد از غذام.
‫اوه، بی‌خیال. زودی تموم می‌شه.
‫یکمی. باشه؟
‫خیلی آویزونی.
‫بعد از اینکه با یه مشت کارمو ساختی، عاشقت شدم آخه.
‫اگه نودلم شفته شه، پولشو تو می‌دی.
‫باشه باشه. برات خوک کبابی هم می‌خرم.
‫امروز، نظرت چیه محض تنوع با دوستای بیشتری بازی کنیم؟
‫کاش حداقل یه لقمه ازش می‌خوردم.
‫اولش، حساب اونی رو می‌رسم که شبیه ‫رئیسشونه بعدم می‌رم سراغ پنجتای دیگه.
‫شنیدم این روزا روت زیاد شده.
‫تف تو روتون.
‫خیلی زور داره!
‫نترسید بچه‌ها. دوره‌ش کنین!
‫واسه این کارا نیست.
‫خفه شو وا بده دیگه.
‫ گمونم بسشه.
‫جون من؟
‫دردم گرفت...
‫این یکی جدی درد داشت.
‫انقدر ناله نکن. نکنه می‌خوای سینه‌خیز بری؟
‫یه قرار با محدودیت زمانی بود.
‫من فقط ماهی یه‌بار شانس بیرون رامن ‫خوردن گیرم میاد، شاید حتی کمتر.
‫واقعاً دلم می‌خواست بخورمش.
‫ها؟ رامن؟
‫چی داره می‌گه؟
‫تف تو ذاتت، خیلی درد گرفت.
‫ولی اصلاً قابل مقایسه نبود.
‫بیا ببینم. این چس‌مثقالم بسم نیست.
‫این یارو دیوونه‌ست.
‫اگه می‌خوای کاری کنی، یه‌طوری بکن که همه‌چیز از یادم بره.
‫بهت که گفتیم، نگفتیم؟
‫همچین پُخی هم نیستی.
‫هیچ حسرت، هیچ ترس، هیچ دردی...
‫نمی‌تونه روی اون اشتباهی که من کردم رو بپوشونه.
‫مشتری هنوز برنگشته.
‫آره، حیف شد.
‫اشکالی نداره. جمعش کن.
‫نودلا هم دیگه شفته شدن.
‫چیزی نمی‌شه.
‫اگه برم مدرسه‌ی دولتی،
‫قیافه و صدای سنپای‌هام که بهم تبریک می‌گفتنو یادم می‌ره.
‫و همینطور سرتاپای بیسبال پاک می‌شه و همه‌چیز از ذهنم می‌‌ره.
‫این... فکری بود که می‌کردم.
‫می‌خواین با هم بازی کنیم؟
‫وقتی ازم اینو پرسید، صرفاً یه واکنش بود.
‫مثل زدن توپی که داره میاد طرفم،
‫خیلی طبیعی و فوری توی ذهنم جواب دادم...
‫«می‌خوام»
‫ببخشید، سنپای.
‫من نمی‌‌خواستم دیگه هیچوقت با کسی جز شماها بیسبال بازی کنم.
‫من بی‌خیال بیسبال شدم. ‫از اینکه با سال‌بالایی‌هام روبه‌رو بشم شرمم می‌شد.
‫وقتی قفل می‌کنم نباید اجازه‌ی بیسبال بازی کردن داشته باشم.
‫اگه ادامه بدم، فقط دردسر بیشتری برای بقیه درست می‌کنم.
‫ولی بازم...
آدمای جالب
‫قسمت بعدی: «آدمای جالب».