‫وضعیتی که در اون، قادر نیستی کار آسونی ‫که راحت انجام می‌دادی رو انجام بدی.
‫این فقط به ورزشکارا محدود نمی‌شه.
‫گاهی اوقات، آدم یهویی فراموش می‌کنه ‫که چطوری قاشق دست بگیره.
سکه را وارد کنید
‫دلیل این پدیده ناشناخته‌ست، ‫درمانی هم نداره... حتی حرفه‌ایا هم...
‫می‌تونن باهاش، حرفه‌شونو بر باد بدن.
بتـــّری فراموشی
SayaKa and Captain Paran
Su
gi
te
yu
kun
da
kyo
u
mo
امروزم دوباره در حال گذره
Ko
no
ju
myou
no
to
u
ri
ni
درست مثل زمانی که زندگیت پیش می‌ره
Ka
gi
ri
a
ru
suu
ji
ga
he
ru
درست مثل اعداد محدودی که بازم منها می‌شن
you
ni
Ut
su
ku
shii
suu
ji
ga
fu
e
ru
درست مثل اعداد خوشگلی که جمع می‌شن
you
ni
O
mo
i
de
no
hou
ko
درست مثل گنجینه ای از خاطرات
Fu
rui
mo
no
wa
ta
na
no
o
ku
ni
که قدیمیاش کنج قفسه خاک می‌خورن
Ho
ko
ri
o
ka
but
te
i
ru
no
اما با اینکه خاک وجودشونو گرفته
ni
Ho
ko
ri
ga
hi
kat
te
mi
e
ru
انگار همون خاک برق غرور بهشون انداخته
you
ni
Sa
re
do
ولی بازم
By
my
side
کنار من
Fu
an
kas
sai
ren
tai
اضطراب تنهاییو تشویق میکنه
Ni
got
ta
ri
no
an
zen
chi
tai
تو یه منطقه‌ی امن ابری‌ام
Gu
wan
gu
wan
ni
na
ru
انگار سرم به لرزه افتاده
A
sa
ga
ta
no
ken
tai
kan
یعنی خستگی دم صبحه؟
San
ban
hou
mu
jun
kyuu
den
sha
سکوی سه، قطار نیمه اکسپرس
A
o
ni
ta
شبیه آسمون آبی
Sup
pai
ha
ru
to
rai
rak
ku
تو بهار تلخ زندگی
Ki
mi
o
mat
su
yo
ko
de
ne
همینجا منتظرت میمونم
I
ta
mi
da
su
jin
sei
tan
ni
no
ki
زخمای زندگی که شروع کردن بسوزن
zu
mo
I
to
shi
ku
o
mo
i
ta
i
به نظرم باید عزیز شمرده شن
Sa
ga
su
a
te
mo
nai
no
ni
اگرچه سرنخی برای پیداکردنشون نیست
Wa
su
re
te
shi
ma
u
bo
ku
ra
wa
ماییم و میلمون برای فراموشی
Na
ni
o
he
te
na
ni
o
e
te
سدی که میشکنیم و قلعه‌ای که فتح می‌کنیم
O
to
na
ni
nat
te
yu
kun
da
rou
همه برای بزرگتر شدن هستن
A
me
ga
fu
ru
so
no
a
to
ni
درست مثل بعدِ بارون
Mi
do
ri
ga
so
dat
su
yo
u
ni
همونطور که علفا میشکفن
I
mi
no
na
i
ko
to
wa
na
هیچ چیزی نیست که بی معناباشه
i
to
Shin
ji
te
su
mo
u
ka
بیا باور کنیم و پیش بریم
‫قفل می‌کنم.
‫اصلاً نمی‌شه گفت که کِی بهش فائق میام، ‫بدتر از اون... شاید اصلاً خوب نشم.
‫اگه واقعاً قصد دارین تیتوکو رو شکست بدین، ‫دنبال یکی دیگه باشین.
آدمای جالب
تو باید فهمیده باشی... چیهایا...؟
‫نه... فقط حس کردم یه‌جای کارت می‌لنگه.
‫فکر نمی‌کردم بحث قفل‌کردن باشه.
‫که اینطور...
‫شرمنده... نمی‌تونم کمکتون کنم.
‫آئویی-چان...
قفل یعنی چی؟
‫برای خودتم پیش اومده که یهویی ‫نتونی هیچ توپی بگیری، مگه نه؟
‫همونو می‌گم...
‫درسته...
‫منظورش همون‌روزه که توپ کمونه کرد و خورد تو کلاه کانامه-کون...
‫بعدشم که اصلاً نتونست توپگیری کنه.
‫می‌شه همونو یه موردِ خفیف قفل‌کردن دونست.
‫خیلی اوضاع خراب نشد، ‫ولی اگه اوضاع ناجور پیش می‌رفت،
‫ممکن بود که کانامه-کون ‫هرگز نتونه توپ بگیره.
‫مثل یه بلای آسمونی... ‫آدم ممکنه هر لحظه قفل کنه.
یعنی اون بچه‌ها شیرینی می‌خورن؟
‫شاید سالامی یا اِیهیره رو ترجیح بدن.
چیکار می‌کنی؟
‫آبجی، هیس!
‫دارن درباره‌ی قفل حرف می‌زنن!
‫آها، اونو می‌گی؟!
‫راست می‌گی... اصلاً نفهمیدم چی شد، ‫بدجوری غافلگیر شدم!
‫پس... بیاین همگی دوباره تمرین کنیم!
‫این‌جوری آئویی-چانم بهتر می‌شه!
‫فدای سرت، طوری نیست!
‫مالِ من به این راحتیا درمان نمی‌شه.
می‌شه امروزو تعطیل کنیم؟
یعنی قفل تو خفن‌تره؟
‫ها؟!
‫حالا که قفل من چندروزه باز شده، ‫ می‌خوای بگی قفلِ من آماتوریه؟
‫وقتی آماتورا خفه‌خون گرفتن، ‫تبعیضِ قفلی قائل می‌شی؟!
‫این حرفا رو پیشتاز بترـا و شورت‌استاپِ ‫شریفِ ما، تودو آئویی-ساما می‌زنه؟!
‫ر-رفیقاشو برداشته آورده و الانم... این چه وضعیه؟!
‫نخیرم... چی می‌گی؟!
‫من فقط...
فقط قفلِ تو از قفلِ من معتبرتره؟
‫داری قفل رویِ قفل می‌ذاری واسه من؟!
‫یه‌جوری نگو انگار یه برتریِ سنپایی محسوب می‌شه!
‫به‌به... چشمم روشن!
‫آئویی-چان می‌خواد در لفافه بگه که «توهم زدی» یا همچین‌چیزی...
‫ولی وقتی پای خودش وسط باشه، ‫داره ازش فرار می‌کنه!
‫چی گفتی، الاغ؟!
‫آماتورا تو چنین موقعیتایی، با ترس آشنایی ندارن.
‫هوم... احسنت به کانامه-کون.
‫اینجانب... نوعی از قفلو تجربه کردم!
‫بنده هم یه قفلُر هستم!
‫از خودت کلمه نساز!
‫آبجی!!
‫برای چی فالگوش وایسادین؟!
‫ببخشید... خیلی جالب گفت!
‫جالب بود؟!
یعنی من جالبم؟
‫جالبی!
‫می‌دونستم!
‫اَه!! باشه، گرفتم! انجامش می‌دم!
‫پس دیگه بیخیال شین و برین خونه‌هاتون!
‫بیا فردا روبراهت کنیم! ‫همگی باهم می‌ریم کیچیجوجی!
‫هرّی بینم!
‫بازم میایما!
‫غلط کردی!
‫دوستای داداشی خیلی جالبن، نه؟!
‫آره، راست می‌گی.
‫می‌گم، می‌گم، می‌گم... راستی، یاما-چان...
می‌دونی قفلُر یعنی چی؟
‫انگار دوستای خوبی داره.
‫عه؟ اونو که از خودت درآورده بودی...!
‫بیاین ردیفش کنیم و سریع بریم کیچیجوجی، رامن بگیریم.
حواست هست... ژنرال سابق...؟
‫گفتم که درمانِ این، کار یکی-دو روز نیست!
عه؟ راست گفتی؟
‫کی...
پس کِی مدنظرته که بریم کیچیجوجی؟
‫اینو خودمم دوست دارم بدونم!
‫کی...
به نظرت زیادی حساس نشدی؟
‫کی...
‫طوری نیست، فدا سرت...
‫کی، توپو بگیر...
‫خفه شو، بابا! بنداز بگیرم، سابیدی مارو!
می‌خوای تمرین پرتاب از موقعیتتو انجام بدیم؟
‫آره!
‫خب... اونجوری هم نیست که نشه گرفتش.
‫هه‌هه... شرمنده.
‫فکر نکنم بشه درستش کرد... ‫خاک تو سرم!
‫حتی با تمرینم، همینم!
می‌تونی کچ‌بال بازی کنی، درسته؟
‫آره... می‌تونم از اوتفیلد پرت کنم.
‫ولی از پست شورت‌استاپ، کج و کوله میندازم.
‫یه عالمه تمرین کردم...
‫تودو... بس کن دیگه!
‫به شونه‌ت آسیب می‌زنی!
‫با تمرین صرف که نمی‌تونی قفلتو درمان کنی!
‫خواهش می‌کنم... بذار یه ساعت دیگه تمرین کنم!
‫وگرنه من...
‫این داستان ادامه داره...
‫تا حالا ندیده بودم اینقدر شدید باشه.
‫رابطه‌ی ما با تیتوکو...
‫بیا بفرستیمش که بره اوتفیلد بازی کنه.
‫فایده نداره.
‫ولی... اصلاً بهتر نشدم.
‫مهم نبوده که چقدر تلاش کنم، جواب نمی‌ده.
‫پس بیخیال شین و دنبال یه شورت‌استاپ دیگه بگردین.
چرا فایده نداره؟
ها؟
شاید به حد کافی زحمت نکشیدی؟
‫کیومینه-کون صبور و سختکوشه.
‫اون بیشتر از همه تمرین می‌کنه، ‫سخت‌تر از همه تمرین می‌کنه.
‫درضمن، ثمره‌ی زحماتش، همیشه 120% جوابه.
‫برای همین... اصلاً نمی‌تونه تصور کنه که آدمی ‫تو دنیا باشه که زحماتش ثمر نداشته باشه.
‫درسته... زحمت‌کشیدن یعنی اینکه تا می‌تونی تلاش کنی.
‫من نصفه‌کاره بیخیال شدم، ‫انگار حق با کیومینه‌ست.
‫کار تودو-کون درسته... ‫حتی نمی‌خواد بهونه بیاره.
‫برای اون، نتیجه یعنی همه‌چیز... ‫تو همچین دنیایی زندگی می‌کنه.
‫بچه...
‫الکی زحمتای بقیه رو به پشم خودت حساب نکن.
چرا؟
‫محضِ اِرا!
‫هوم... باشه.
‫ولی، راستش... به این آسونیام نیستا.
‫27.4 متر بین بیس اول و دوم فاصله‌ست، شورت‌استاپ یکم اون‌طرف‌تره، پس میشه حدوداً 30 متر
‫فاصله‌ی بین پست شورت‌استاپ و بیس اول، ‫دورتر از اونیه که به نظر میاد.
‫عه، آها...
‫اگه وقتی می‌خوای پرتاب کنی، یه لحظه‌ی تحلیلی باشه، ‫پرتابتو کج میندازی.
‫اگرچه، دستای تودو-کون از اساس قوین...
‫پس فکر نکنم مجبور باشی که برای رسوندن ‫توپ به بیس اول، زور بذاری پشتش.
فاصله...؟
‫دستام قوی نیستن، شاید زمینی شه.
چرا زمینی رو امتحان نمی‌کنی؟
‫شاید اوضاع یکم بهتر شه؟!
‫زمینی؟ مگه خری؟!
‫من که بیسبالِ پیرمردی بازی نمی‌کنم!
‫چرا آخه؟ حالا یه امتحانی بکن دیگه!
‫ولی، این یه ایده‌ی خیلی خاصه که ‫فقط به ذهن کانامه-کون می‌رسه، چون آماتوره.
شوخی می‌کنی؟
‫تا نندازی که نمی‌فهمی!
‫بابا، زمینی خیلی افت داره!
‫هرچند من این کارو نمی‌کنم، نه، نمی‌تونم.
‫امتحان کن دیگه!
‫مدام تکرار می‌کنی... تکرار می‌کنی و تکرار می‌کنی...
‫ولی آخرش می‌فهمی که اصلاً فایده نداره، به این می‌گن قفل.
‫اون‌وقت، حتی از احتمالِ بهترشدن هم می‌ترسی.
‫آخه اگه بزنه و جواب نگیری، ‫قلبت واقعاً می‌شکنه.
‫راستش...
‫انجامش می‌دم.
‫حتی اگه یه‌درصد هم بهم شانس بده، ‫دیگه دوست ندارم ازش فرار کنم.
‫شورت‌استاپ پست خیلی مهمیه، ‫خیلی هم مهارت می‌خواد.
‫شورت‌استاپا می‌تونن تو هر پستِ ‫فیلدینگِ دیگه‌ای بازی کنن.
‫تودو-کون شورت‌استاپ ماست و وقتی ‫که می‌خواد زمینی پرتاب کنه، باید براش افت داشته باشه.
‫اصلاً نمی‌تونم تصور کنم که چقدر ناامید می‌شه اگه ‫این پرتابو هم امتحان کنه و ازش نتیجه نگیره.
‫ولی بازم...
‫عالیه!
‫مطمئنم که جواب می‌ده!
‫تو آخه چی می‌فهمی؟!
‫آماتوریا!
‫حسش می‌کنم.
هه‌هه‌هه... این دیگه یعنی چی؟
‫اگه هوای همدیگه‌رو داشته باشیم، ‫شاید بتونیم از پسش بربیایم.
بتـــّری فراموشی
SayaKa and Captain Paran
‫آماده...!
‫واقعاً شرمنده... سوزوکی-سنپای!
‫کنترلم هنوز اونقدرا خوب نیست.
‫نه نه... من خیلی وارد نیستم، همین.
اصلاً امکان نداره که تودو-کون همچین اشتباهی انجام بده، نه؟
اشتباه
آخه، تیتوکو که دنبال هرکسی نمیفته، مگه نه؟
تیتوکو
‫سنپایامون... دارن چپ و راست پا می‌ذارن رو مین!
‫سنپایای ناجور و نکبتمون که اصلاً از مدار خارجن، ‫برای همین از سنپای مهربونا خواهش کردم که کمک کنن.
‫ولی شاید اونام نتونن مثل شون-چان توپا رو جمع کنن.
‫همینجوری رنگش داره بیشتر می‌پره.
‫فکر کنم بهتر باشه برم و موقعیتو برای سنپایا توضیح بدم.
‫اگه نتونن توپو بگیرن که...
‫نمی‌شه.
‫اینجوری، مسئولیتش میفته گردنِ اونا.
ها؟
‫اگه بدونن که تودو-کون با هر بار پرتاب عذاب می‌کشه،
باید درجا برم سمت توپ، درسته؟
‫ممکنه فشار بره روی اونی که توپو می‌گیره.
به نظرت، اونجوری جوابی که می‌خوایم حاصل می‌شه؟
‫اوه... که اینطور...
پس، چطوره خودت بری توپاشو بگیری، شون-چان؟
‫تو تمرین که اشکال نداره، ‫ولی تو بازی که نمی‌تونم بیس دومو ول کنم.
‫سنپایا باید بهش عادت کنن.
‫تودو-کون!
ها؟
می‌شه من برات بگیرم؟
‫بـ ــ باشه...
یاما-چان؟
‫هوامو داشته باش!
‫باشه، روت حساب کردم!
‫مشکلی نیست، حتماً می‌گیرمش.
‫شرمنده... هنوزم خرابه!
‫اوکی، اوکی! یکی دیگه!
‫سخت بودا.
‫پدرمون در اومد.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫هیچی، درگیرش نشو.
‫به‌نظرت داره بهتر نمی‌شه؟
‫درسته.
‫هدف‌گیریش داره بهتر می‌شه.
‫یامادا-کون کارش خوبه. می‌تونه مسیر توپای زمینی رو پیش‌بینی کنه.
‫مشخصه که زمان زیادی رو با پشتکار تمرین کرده.
‫عالیه! ادامه بدیم!
‫مهارت‌های قدرتمندی داره.
‫عــــــه؟
‫تأثیر مثبتی روی تودو-کون داره، ‫و فرمش هم الان آروم‌تر شده.
‫ولی به‌نظرم شخصیت یامادا-کون هم نقش بزرگی داره.
‫این یکی خیلی خوب بود، تودو-کون!
‫کنارش یه‌طور حس امنیت بهت دست می‌ده، ‫بدون اینکه حس کنی تحت فشاری.
‫می‌تونم بگم بهترین کچر اینفیلدمونه.
‫شاید بهترین انتخاب برای بیس اولمون باشه.
‫یاما، منم می‌خوام امتحانش کنم.
‫تو چرا آخه؟
‫کیومینه-کون، تو نماد فشاری.
‫داشتم به گزینه‌های دیگه فکر می‌کردم، ‫اما پرتاب زمینی رو در نظر نگرفتم.
‫احتمال اینکه یه جهش بد داشته باشه زیاده، ‫و زمان بیشتری هم می‌بره.
‫چون هیچ سودی نداشت، فکرش اصلاً به ذهنم نرسید.
‫اما گویا برای تودو-کون، خیلی هم فایده داشته.
‫شاید براش یه زمینه‌ی خوب بسازه ‫تا بتونه دوباره پرتاب عادی داشته باشه.
‫حتی اگه اینطور نباشه، تودو-کون شاید بتونه ‫زمان اضافه‌ای که برای پرتاب زمینی صرف می‌کنه رو کم کنه.
‫ اینا به لطف توـه، کانامه-کون.
‫ها؟ اوه...
‫«جهش بد» چیه؟
‫یعنی توپ ممکنه توپ به یه شکل غیرمنتظره ‫از روی چمن یا زمین جهش داشته باشه.
‫آه، پس بگو.
‫تحت تأثیر قرار گرفتم، ولی این روش فکری ‫منعطف فقط به‌خاطر اینکه یه آماتوره ممکن شده.
‫شاید آخرش حتی از اون «ژنرال» کانامه کِیِ...
‫دوران قبلِ از دست دادن حافظه‌ش هم قوی‌تر بشه.
‫نه، این یکی یکم دور از ذهنه.
‫اگه بتونی توپ رو به این ناحیه بفرستی، ‫توی یه بازی واقعی کاملاً جواب می‌ده.
‫من... به قیمت جونمم شده می‌گیرمش.
‫پرتابات تا 40% توی مسیر درستن.
‫40%؟
‫فقط 40%؟
‫چقدر کم.
‫ولی قبلاً صفر بود.
‫اگه بیشتر تلاش کنم، شاید جواب بده.
‫می‌دونم که می‌ده.
‫«سخت تلاش کردن» کفایت نمی‌کنه.
‫جناب ضد حال تشریف آوردن.
‫هومم؟
‫از فرمت توی همه‌ی پرتابات فیلم گرفتم.
‫نکن جان مادرت.
‫وای! این یکی خیلی درب و داغونه!
‫گفتم نکن لاشی.
‫ساده بگم، فرمت داغونه.
‫مغزتو وادار به فهمش کن، بعد توی آینه ‫ببینش و بعد از اون به‌صورت فیزیکی خودتو تنظیم کن.
‫این راهِ سریع‌تر و قابل‌اعتماد‌تریه.
‫بیا طبق تئوری انجامش بدیم، نه احساس.
‫چرا؟
‫چرا همه این‌همه زحمت می‌کشین؟
‫هرطور شده درستش می‌کنم.
‫پس یکم بیشتر بهم فرصت بدین.
‫نمی‌شه.
‫دیگه ولش کن.
‫منصفانه نیست بذاریم تو برنامه‌ی تمرینی ویژه باشی.
‫تا کی می‌خوای توی اون اشتباه گیر کنی؟
‫اما...
‫شورت‌استاپو بی‌خیال شو.
‫اوتفیلدر بمون و روی چوبزنیت تمرین کن.
‫وگرنه دیگه باید بی‌خیال رفتنت به تیتوکو بشی.
به عنوان شورت‌استاپ فایده نداره
‫شورت‌استاپمون تودوـه.
‫تغییرش نمی‌دیم.
‫پس عملیش کن.
‫رو کن بیاد عوضی.
‫عملی کردن یعنی انقدر انجامش بدم تا تهش جواب بده.
‫یاما، بریم.
‫باشه!
‫بعدی می‌خوای فانگو رو امتحان کنیم؟
‫بـ ـ باشه.
‫توپ رو به اطراف پرت می‌کنیم تا از جاهای مختلف به بیس اول پرت کنه.
شاید بشه توپو اونجا زمین زد؟
‫گمونم داره کم‌کم دستم میاد.
‫این برنامه‌ی پرتاب زمینی داره خیلی خوب پیش میره.
‫موقع پرتابای طولانی، یا تحت موقعیت پرفشار،
‫شاید امن‌تر باشه که از توپ زمینی ‫استفاده کنیم حتی اگه به بیس اول نباشه.
‫شاید همین باشه که می‌گی.
‫بعدی، با یه بیس‌رانر.
‫لعنتی، نرسیدم!
‫اگه نرسم فایده نداره.
‫طوری نیست، طوری نیست!
‫یه‌بار دیگه بیا.
‫نگران نباش آئویی-چان.
‫تا وقتی بتونی انجامش می‌دیم.
‫چی؟
ها
‫پاره‌م! الانه که بمیرم.
‫من می‌دوام.
‫ها؟
‫بیشتر بهش استرس نده!
بع
‫من می‌تونم فانگوها رو بزنم.
‫خیلی ممنونم.
‫چرا شما بیس‌رانر نمی‌شی چیهایا-کون، سریعی که.
‫اوه، فکر بدی هم نیست.
‫ساتو-سان، خیلی سریعه،
‫شاید حالا که داریم اعتماد به‌نفس تودو-کون ‫رو می‌سازیم، خیلی زود باشه که بخوایم از اون استفاده کنیم.
‫من موقع دوییدن پا پس نمی‌کشم ها.
‫لازم هم نیست. کم نمیارم.
‫خیلی‌خب، شروع می‌کنیم.
‫ممنون!
‫بترکون!
‫آه! خراب کردم.
‫ببخشید! بذارید یه‌بار دیگه‌ـــ
‫داره می‌دووئه؟
‫چیهایا-کون هم؟
‫جفتشون خیلی سریعن.
‫ا ـ اوته.
‫اوته! اوته!
‫اوته!
‫اون علامتِ... «سیفه».
‫بهم آسون نگیر احمق.
‫داد می‌زد که سیفه.
‫ولی اون پرتاب، باری به‌هر جهت نبود، ‫حتی با وجود بیس‌رانر.
‫تا الان، حس می‌کردم هرچقدر هم تلاش کنم،
‫توپ فرو می‌ره و توی یه گودال بی‌ته ناپدید می‌شه.
‫واقعاً راهی هست که بتونم توش جلو برم.
‫می‌شه جلو رفت.
‫بقیه‌ش دیگه پیش میاد.
سکه را وارد کنید
‫وای. چه بتری.
محل چوبزنی
‫حرفـــه‌ایه.
‫ببخشید، شرمنده اگه اشتباه می‌کنم، اما...
تودو تویی؟
‫تاکاسو-سنپای؟
‫آره. خیلی وقته همو ندیدیم.
‫بله.
‫تو... تیتوکو رو رد کردی؟
‫شنیدم 20 تا پیشنهاد دیگه هم گرفتی.
‫الان کجایی؟
‫یه مدرسه‌ی دولتی، اسمش کوته‌ساشیه.
‫اوه.
‫ها؟ مدرسه‌ی دولتی؟
‫کوته چی؟ کجا هست اصلاً؟
‫توی ضلع غربی توکیوـه.
‫چه حیف!
‫احمقی؟ مدیر تیتوکو حتماً حسابی رد داده.
‫ببخشید.
‫ولی الان اینجایی، باز داری بیسبال می‌زنی یعنی؟
‫بله دوباره بیسبال بازی می‌کنم...
‫تصادف محض بود ولی...
‫با آدمای جالبی آشنا شدم.
‫پسر، هنوزم می‌تونی عین چی پاره‌ش کنی.
‫اوهوم خوبه.
‫خوشحال شدم که دوستای جدید پیدا کردی.
‫همه‌ی هم‌سال‌های من رفتن مدرسه‌های دیگه.
‫بعضیا تونستن توی تیمشون استارتر بشن، بعضیاشونم نتونستن.
‫سخته، ولی همه‌مون از بیسبال بازی کردن لذت می‌بریم.
‫و قول دادیم که تا کوشین بریم.
‫راستش رو بخوای، همه‌ش نگرانت بودم.
‫بعد از اینکه از تیم رفتی دیگه بهت دسترسی نداشتیم.
‫همه‌مون نگرانت بودیم.
‫تقصیر هیچکسی نبود، نه؟
‫پس شاید شانس اینکه توی قهرمانی ‫باهات روبه‌رو بشم رو داشته باشم، آره؟
‫ایولا پس.
‫اوی، میزونی بازیکن مدرسه دولتی؟ ‫اصلاً نگاه نمی‌کنی.
‫باید بازم بگیش.
‫«من تودو آئویی-ساماتونم، نالوتی‌ها»!
‫بعداً شماره‌تو هم بهم بدی ها.
‫سنپای‌ـتم ناسلامتی، نادیده‌م نگیر.
‫ببخشید.
‫سنتر؟
‫کجا می‌تونم یه سنتر فیلدر تازه‌نفس پیدا کنم؟
‫می‌خواین نگاه کنین؟ دستکش کرایه‌ای هم داریم.
‫اوه، نه نمی‌خوام...
‫خب، بیا با یه دوی تمرینی شروع کنیم.
‫بیسبال 3 بعدی، راستِ کارِ من نیست...
‫قسمت بعدی: «بیس‌بال 3 ‌بعدی، راست کار من نیست...»