‫هاروکا...
‫تو از الان به بعد هر بازیکن بیسبالی که می‌بینی رو می‌کشی.
منظورت چیه؟
‫منظورم همینی بود که شنیدی.
‫با استعدادای خدادادیت...
‫بترکونشون...
‫هی بترکون و بترکون.
‫با قاطعیت از دور خارجشون کن.
‫دلم می‌خواد حتی یه‌ذره اعتماد به نفس تو وجودشون باقی نذاری.
یعنی همین برای کشتنشون کافیه؟
‫با همین کار می‌میرن.
‫آخه چیزیه که برای بردن لازمه.
‫ولی می‌دونی؟ این کاریه که باید بکنی، هاروکا.
‫باید فقط به بردن ادامه بدی، هاروکا.
‫مشکلی نیست، نگرانش نباش.
‫تو همیشه منو با خودت داری.
‫منم دستیارت می‌شم.
بتـــّری فراموشی
SayaKa and Captain Paran
Su
gi
te
yu
kun
da
kyo
u
mo
امروزم دوباره در حال گذره
Ko
no
ju
myou
no
to
u
ri
ni
درست مثل زمانی که زندگیت پیش می‌ره
Ka
gi
ri
a
ru
suu
ji
ga
he
ru
درست مثل اعداد محدودی که بازم منها می‌شن
you
ni
Ut
su
ku
shii
suu
ji
ga
fu
e
ru
درست مثل اعداد خوشگلی که جمع می‌شن
you
ni
O
mo
i
de
no
hou
ko
درست مثل گنجینه ای از خاطرات
Fu
rui
mo
no
wa
ta
na
no
o
ku
ni
که قدیمیاش کنج قفسه خاک می‌خورن
Ho
ko
ri
o
ka
but
te
i
ru
no
اما با اینکه خاک وجودشونو گرفته
ni
Ho
ko
ri
ga
hi
kat
te
mi
e
ru
انگار همون خاک برق غرور بهشون انداخته
you
ni
Sa
re
do
ولی بازم
By
my
side
کنار من
Fu
an
kas
sai
ren
tai
اضطراب تنهاییو تشویق میکنه
Ni
got
ta
ri
no
an
zen
chi
tai
تو یه منطقه‌ی امن ابری‌ام
Gu
wan
gu
wan
ni
na
ru
انگار سرم به لرزه افتاده
A
sa
ga
ta
no
ken
tai
kan
یعنی خستگی دم صبحه؟
San
ban
hou
mu
jun
kyuu
den
sha
سکوی سه، قطار نیمه اکسپرس
A
o
ni
ta
شبیه آسمون آبی
Sup
pai
ha
ru
to
rai
rak
ku
تو بهار تلخ زندگی
Ki
mi
o
mat
su
yo
ko
de
ne
همینجا منتظرت میمونم
I
ta
mi
da
su
jin
sei
tan
ni
no
ki
زخمای زندگی که شروع کردن بسوزن
zu
mo
I
to
shi
ku
o
mo
i
ta
i
به نظرم باید عزیز شمرده شن
Sa
ga
su
a
te
mo
nai
no
ni
اگرچه سرنخی برای پیداکردنشون نیست
Wa
su
re
te
shi
ma
u
bo
ku
ra
wa
ماییم و میلمون برای فراموشی
Na
ni
o
he
te
na
ni
o
e
te
سدی که میشکنیم و قلعه‌ای که فتح می‌کنیم
O
to
na
ni
nat
te
yu
kun
da
rou
همه برای بزرگتر شدن هستن
A
me
ga
fu
ru
so
no
a
to
ni
درست مثل بعدِ بارون
Mi
do
ri
ga
so
dat
su
yo
u
ni
همونطور که علفا میشکفن
I
mi
no
na
i
ko
to
wa
na
هیچ چیزی نیست که بی معناباشه
i
to
Shin
ji
te
su
mo
u
ka
بیا باور کنیم و پیش بریم
‫پشم سینه!
‫پشمام!
‫اصلاً با عقل جور در نمیاد ولی خیلی باحال بود!
خیال کردی داری با کی حرف می‌زنی؟
‫دیدی؟!
‫خیلی احمقانه بود!!
‫با کی بودی؟
‫چون سوچیا-سان ازش تعریف می‌کنه، ‫هی به گفتنش ادامه می‌ده، داره می‌ره رو مخم.
‫خیلی خوب بود!
دیدی گفتم؟
‫خرکی بود ولی خوب بود!
کی خرکی بود؟
گوشای من عیب داره یا «احمق» و «خر» زیادی داره تکرار می‌شه؟
‫تودو-کون، برو بزن دهنشو گل بگیر... ‫تو که بلدی.
‫گمشو بینم.
من خرم؟
‫تمرین شروع شدا!
‫چشم!
‫می‌گم... اگه کانامه-کون حافظه‌شو برگردونه، ‫به نظرتون چی می‌شه؟
‫در نقش ژنرال بزرگ به بهترین کچر تاریخ تبدیل می‌شم.
‫اینم حرف احمقانه‌ای بود.
‫کی...
‫یه مسابقه‌ی دو بدیم و خلاص.
عه، دوباره؟
‫بدو...
یعنی چی می‌شه واقعاً؟
‫اگه دوباره برگرده به همون کانامه کیِ ژنرال...
‫تنها کچری می‌شه که می‌تونه اون کیومینه‌ی خودمحورِ آشغالو کنترل کنه.
‫وای! مردم! وای! نمی‌شه، نمی‌شه!
‫وای! برم خونه؟!
‫با وضعیت فعلیش، حتی تو خوابم نمی‌تونم اونو تصور کنم.
‫اگه همه‌چی به این سادگی بود که خیلی خوب بود.
‫یاما...
‫یامادا-کون!
‫تا وقتی امتحان نکنیم که...
هیجان زده
‫... متوجه نمی‌شیم.
هیجان زده
‫رفتن رو کانال آزار و اذیت.
هیجان زده
ایستگاه اویزومی گاکوئن شمالی
‫سابیده شدم.
‫اونقدرام که نباید خسته باشی.
‫نه نه... شاید به قیفم نخوره ولی خیلی سگ‌دو می‌زنم.
ولی چوبزنی هم خیلی باحاله‌ها، نه؟
‫می‌گه بنگ و پر می‌کشه!
‫از این بنگا؟!
‫آخ!!
‫یهویی چه مرگت شد؟!
خب... باید از یه‌جایی شروع می‌کردم... نه؟
به سبک یه کله‌خر
‫ها؟!
ظاهراً موسیقی و حافظه باهم رابطه‌ی تنگاتنگی دارن، می‌دونستی؟
به سبک کسی که سلیقه‌ی فرهنگیش خاصه
‫هه؟!
قیمت عالی، خدمت عالی
پیشنهاد‌های محدود روزانه
من که فکر می‌کنم فراموشی در نوع خودش باحاله، می‌دونین؟
یعنی این آهنگه محبوب بوده یه روزی؟
‫فکر کنم اون قبلنا واسه موزیک وقت نداشتی.
‫پس... اینو گوش کن.
‫آهنگیه که برای روحیه‌دادن تو کوشین می‌خونن.
‫یه‌جورایی انگار خلقم تنگ شد یهو...
‫اوه؟ داره جواب می‌ده؟!
‫بابا بسه دیگه...!
‫وایسا، شون-چان! خودت سر بحثو باز کردی! ‫حالا رفتی خوش می‌گذرونی؟!
‫چه کیفی هم می‌کنه موقع گوش دادن.
‫وقتی به این شدت جذبش شده، رو اعصابه.
‫ما نیومدیم اینجا که بری سی‌دی بخریا!
یهو جذبم کرد... چیکار می‌شه کرد؟
‫به درک!
آه، ولش کن، برگردیم خونه؟
‫آه، می‌گم...
هیپنوتیزم... چطوره به نظرتون؟
به سبک امور غـــیـــبی
‫سو-سوچیا-سان؟!
‫اوضاع یهو چرخش جالبی پیدا کرد.
این‌چیزا یکم بوداره... نیست؟
که اینطور... پس شماهام از اون قماشین، آره؟
بله؟
‫متوجهم که شاید به نظرتون هیپنوتیزم مشکوک باشه...
‫ولی اینترنت ثابت کرده که هیپنوتیزم یه فاکتور اساسی ‫تو پرونده‌ی بخش S بوده، پس حقیقت داره.
‫شخصاً بر این باورم که EMP و میدان مغناطیسی هم دخیله، آخه می‌دونین...
‫هوم... وارد ژانر وحشت شدیم.
‫خوش اومدین!
‫الان جوری هیپنوتیزمت می‌کنم که کفت ببره!
هیپنوتیزم
‫پس واقعی نیست...
‫یارو عین چی مشکوکه!
‫حس می‌کنم که اوضاع داره جالب می‌شه.
‫خیلی 2 بعدیه، نه؟!
دلگرم‌کننده
چیزیش نشه... این؟
‫خب! یه نفس عمیق بکش و اینو نگاه کن!
‫آها، نگاه کن... داری می‌بینیش؟!
‫می‌بینم.
‫حسش می‌کنی؟!
‫حسش می‌کنم.
‫خب! الان یکم خوابت می‌گیره‌ها...
‫الان خوابت میاد... اومد، اومد، اومد!
‫فیلمشو بگیر! محشره این!
سکه‌ی 5 ینی... ناموساً؟
‫زوج کلیدیمونم که عین همیشه، نامردن.
‫حالت خوبه... اوی؟!
‫اوه... این...
‫خوابید...
‫خـ ــ خوابید؟! پشمام!
‫از بقیه بیشتر جا خورده!
‫کار داد! کار داد!
‫ببین این چه خریه!
‫رسماً... کصخله!
‫می‌برمش خونه.
مثل فرغون؟
‫اوی اوی... چت شد...؟ ‫داشتیم به جاهای خوبش می‌رسیدیم.
‫راست می‌گه! هیپنوتیزم شده بود... ‫ظاهراً که اینطوری بود.
خودتم یه پارتنر اسکل نمی‌خوای، مگه غیر از اینه؟
‫5 کیلومتر دو... 500 تا تاب... ‫نیم ساعت کار با وزنه.
‫حداقل تمرین روتین هر روز صبح من، ایناست.
‫هر روز صبح اینطوری نبوده، ‫ولی این اواخر کی هم با من تمرین می‌کرده.
همین گشادو می‌گی؟
‫همین که جون می‌ده تا از تمرین فرار کنه؟!
‫امروزم اومد.
‫پس احتمالاً به خاطر خستگی خوابش برده.
‫شاید به خاطر ثمره‌ای که از اون همه‌ ‫تمرین چوبزنی دیده، سر ذوق اومده باشه؟
‫این دیگه یعنی چی؟ اصلاً بهش نمیاد.
‫بیشتر شبیه کانامه کیه این حرفا.
‫خب، اصلشو نگاه کنی... کانامه کیه دیگه.
‫چه فراموشی داشته باشه چه نه... کی همون کیه.
‫حالا هرچی... می‌تونه اسکل بمونه پس.
خوابم برده بود؟
من کوشم، اینجا کجاست؟
‫مثل چی هیپنوتیزم شدی...
‫عه؟ شوخی؟! خیلی خفنم پس!
‫می‌گم... می‌خواین بیاین پیشم...؟ ‫بریم با کنسول بازی کنیم!
‫ها؟ نخیر نمیشه!
‫باید شام بپزم.
‫منم برنامه‌ها دارم.
ها-هارو-چان...؟
‫تو خونه... داداشم منتظره...
‫تا این حد...؟ واجب شد تحقیق کنم.
‫خب... پس اینم از امروز!
‫خسته نباشین.
‫تا فردا!
‫فعلاً!
‫می‌بینمتون!
بتـــّری فراموشی
SayaKa and Captain Paran
‫کی-چان... بیا صبحونه!
‫از وقتی خل و چل شده، ‫یه بارم خودش بیدار نشده.
‫ای خدا.
‫مامان، صبح بخیر.
‫مثل همیشه، ممنون.
‫اینا رو می‌چینم رو میز.
کی-چان؟
‫هاروکا... مسیجو سین نکردی...
‫چیکار میشه کرد... پسره خیلی خوابالوـه.
نکنه...؟
فازِ شورشش تموم شده؟
‫فیلم هیپنوتیزم دیروزو بفرست.
عه؟ مگه نفرستادم هنوز؟
‫نه...
کور شدم یا یکی داره زمینو آماده می‌کنه؟
‫چشمام خسته شدن... ‫منم خوب نمی‌بینم.
‫کی... بشین بگیر.
بشینم بگیرم؟
خیال کردی با کی حرف می‌زنی، هاروکا؟
‫نه نه نه نه!
چی شده، کانامه...؟ شهاب‌سنگ خورده تو ملاجت؟
دارین ادا در میاری دیگه؟
کانامه-کون... خوبی؟
‫تمومش کن، تودو...
تمومش کن، تودو؟
‫تودو آئویی از تیم اویزومی.
‫یه شورت‌استاپ درجه یک ‫و بهترین چوبزن تیم.
‫تیم فوجیمی... چیهایا شونپه...
‫بیس‌من دومی که هیچ توپی رو بی‌جواب نمی‌ذاره و عین برق سریعه.
‫تیم آکیتسو، یامادا تارو...
عه؟
‫فردی فروتن اما یه آچار فرانسه‌ی قابل اتکا.
‫قبلاً بازی کردیم، مگه نه؟ ‫بازیکن خوبی بودی.
‫یادم میاد.
کی... نکنه... حافظه‌ت برگشته؟
‫آره... ببخشید که نگرانت کردم.
‫حافظه‌ت...
برگشته؟
‫حافظه‌ت...!
‫برگشته؟!
‫منظورت چیه، کانامه-کون؟!
‫صبح که پا شدم، سرم یهو چیز شد...
‫یه نیم ساعت طول کشید تا بفهمم داستان چی بوده.
‫الانم تو یه مدرسه‌ی دولتیم... ‫انتظار این یکی رو نداشتم.
‫ولی اولویت فعلیمون، بیسباله.
‫ماها فعلاً یه دبیرستان ناشناسیم.
‫اگه بگم جای خوبی برای بیسبال‌بازی‌کردنه، زر زدم.
‫ولی می‌دونم که می‌تونیم.
‫این تیم، من و هاروکا رو داره.
‫درضمن، قوی‌ترین ترکیب وسطو داره.
‫یامادا هم... قابل اتکا و بااستعداده.
‫سنپایامون از کلاس دوم هم صادق و کوشان.
‫راه سختی در پیش داریم، ولی هر تیم خوبی می‌تونه کوشینو هدف قرار بده.
‫یاما!
‫منو یادش بود!
‫منِ کمترینو یادش بود! ‫ژنرال کانامه کی اسممو بلده!
یامادا-کون، گریه می‌کنی؟
خوشحالی یعنی؟
‫عین چی خوشحالم!
‫هاروکا.
‫چیه؟!
‫هممم... یکم سفته دستت.
‫آه... خب، چیزه...
‫باید ردیفش کنیم.
‫یه مدت پرتاب نمی‌کنی.
‫پرتاب نکنم؟!
شــــــــــــــوک
‫دیروز پرت نکردم! چیزیم نیست...
‫نمی‌شه.
‫من تو رو بزرگ کردم، دروغ می‌گی که پرت کنی.
‫دستت تاریخ مصرف داره.
‫شک دارم که تو این مدت بهت گفته باشم روزانه چندتا پرتاب بکنی.
‫یالا بدو... امروز روز بدنسازیه.
‫شل ندوییا... سرعتی برو.
‫آه... گرفتم.
‫گرفتم؟!
همون کیومینه-کونه...؟
همون کثافت مغرور...؟
سه‌سوته تبدیل شد به یه هاپویِ وفادار؟
‫ژنرال برگشت... کانامه کی!
‫زوج کلیدیمون مثل یه دیوار آهنین.
‫باید رو باقی تیم کار کنیم.
‫تمرین باید حول محور سال-دومی‌های کم‌تجربه‌ترمون بچرخه.
مشکلی ندارین، سنپایا؟
‫چشم!
‫و-ولی...
مزاحمتون نباشیم یه وقت؟
‫ما دیگه تیمیم.... پس بیاین باهم قوی شیم.
‫خـ ــ خفنه!
‫این ژنرال کانامه کیه!
‫کانسپت، مدل شیت، وویس‌اکتینگ، همه به شدت 2 بعدی!
‫چیهایا... باید تمرین فیلدینگ انجام بدیم. ‫من فان‌گو میرم... نظرت چیه؟
‫عه؟ فکر کنم فکر خوبیه.
چرا از من می‌پرسی؟
‫با توجه به یارایی که داریم...
‫فرضو بر این گذاشتم که تو کسی بودی که با دانشت ما رو راه مینداختی.
‫ممنونم.
‫از الان، بیا روشامونو ادغام کنیم و کیفیت تمرینا رو بالا ببریم.
‫کـ ــ که اینطور...
آماده‌این بریم؟
‫خیلی سخت نگیرین!
‫نترسین... نیازی به عجله نیست!
‫چـ ــ چشم... کی-ساما!
‫یهو شد ساما یهو؟!
‫گاردتونو یکم پایین‌تر بگیرین!
‫توپ که رسید جلوتون جمعش کنین!
‫چشم!
‫مودِ تمرین به حدی عوض شده بود که ‫تمرینای قبلیمون انگار پیک‌نیک بوده.
‫همه‌ش هم به لطف بازگشت ژنرال کانامه کی‌ بود.
‫خیله‌خب! به حد کافی جون کندیم!
‫بله!
‫آره!
‫عه؟ مطمئنی کیومینه-کون نبود...؟
‫راست می‌گه...
‫نه بابا... یکی دیگه بود. ‫قبلش تو زمین بیسبال دیدمش.
راست می‌گی؟
‫عجب هیبتی داشت... انگار یه هاله‌ای دورش بود.
‫آه، می‌گم...!
هوله... میل دارین؟
‫نه... خوبه... خودش خشک میشه.
‫صـ ــ صبر... کنین...
اسمتون چیه؟
منو دیدی و... عشق در یک نگاه؟
‫شرمنده... ولی من برای چیزی به جز بیسبال وقت ندارم.
‫عاشق شدم!
‫دختره رو تو عمرش ندیده بوده... با چه اعتماد به ‫نفسی ازش می‌پرسه عاشقم شدی؟ مگه هنده؟
‫ولی خب... چیزی که خیلی جالبه...
‫چه تو ورژن ژنرال جذاب باشه... ‫چه تو ورژن یه اسکل خراب...
ژنرال
احمق
دخترا بهش علاقه‌ای ندارن
به دخترا علاقه‌ای نداره
دینگ دونگ
دختر از صد فرسخی‌ش هم رد نمی‌شه
‫دستش به دخترا نمی‌رسه.
‫راست می‌گی؟! خدا رو شکر!
‫به بازی تمرینی بیشتری نیاز داریم.
‫دوست دارم برنامه‌ی یه بازی رو هرچه زودتر بچینیم.
‫آه... چند روز پیش با تیتوکو بازی کردیم.
‫راستیا... خیلی عجیب بود، نه؟ ‫ چی شد که به ما درخواست بازی داده بودن؟
واقعاً چرا؟
کوکوتو احتمالاً رفته تیتوکو، درسته؟
‫آره... اونجا بود.
‫اون به طرز عجیبی عاشق‌پیشه و احساسی بود...
‫پس وقتی فهمیده که ما اومدیم یه دبیرستان دولتی، ‫خواسته با ما بازی کنه.
‫می‌تونم حدس بزنم که به پر و پای مربیه پیچیده که با ما بازی بذاره.
‫هممم... احتمالاً کار کوکوتو بوده.
کوکوتو ائیچیرو رو یادته؟
‫کوکوتو؟! خیلی رو مخ بود!
پس دهنمونو صاف کردن؟
‫حتماً کوکوتو ناامید شده، ‫پس بازی گذاشتن با تیتوکو سخته.
کانامه-کون خیلی عجیب استنتاج می‌کنه... پشمـــــــ
‫پشمام!
‫احسنت به کی-ساما!
‫این بینش باعث شده که ژنرال باشین!
‫نزدیک‌ترین فرد به یه شخصیت 2 بعدی!
‫خوشحالم! سرشارم! چقدر ارزشمند!
‫تو خدایی! یه خدا به شکل آدم!
‫سوچیا-سنپای اتصالی کرده!
‫کی-ساما... من عاشق اینم که چوبزنی شما رو مشاهده کنم!
امکانش هست که بعد از مدرسه بریم سالن چوبزنی؟
‫سالن چوبزنی؟ من اونجاها خوب نیستم.
‫نفرمایین... شما کی-ساما هستین!
‫نه، راست گفتم.
‫برو که رفتیم!
‫تودو-کون، آروم باش.
‫من که آرومم!
لعنتی، پس کی داد می‌زنه؟
‫اوه، اونان که...
‫آه... همون الاغِ سال‌اولی...
‫از تمام زوایا، شکل الاغه... ‫بمیرم هم به اون الاغ نمی‌بازم.
‫راست می‌گی.
‫تیم بیسبالمون این روزا فعال شده... واقعاً خنده‌داره!
‫بدجوری رو مخن.
سالن چوبزنی... ها؟
‫از اینجور جاها خوشم نمیاد، ‫آخه پرتابای دستگاه حس ندارن.
‫مخصوصاً پرتابای این دستگاهای بازویی... ‫زمان‌بندیشون...
خیلی تابلوـه، می‌دونین؟
‫پس، میشه هی... رفت جلوتر...
هیچی پرتابی مثل پرتاب آدمیزاد نمی‌شه، متوجهین؟
‫کی-ساما، خیلی محشری!
کانامه
کی
‫یه چیزی اون‌ورِ 2 بعدی!
‫کانامه-کون، تو واقعنِ واقعاً خیلی خفنی!
نه والا... پشمام... حالا که چی مثلاً؟
‫راست می‌گه... اینو که عمه‌ی منم بلده.
‫بلد نیست!
‫آه! اون مرتیکه که ادعاش می‌شد «من قله‌ی اورستم» کو؟!
‫حتماً خیلی داغون شده!
‫نشده؟!
‫انگار خوشحالم هست!
‫شوخیت گرفته؟!
‫او-او-اوی!
‫نبازی به اون الاغا!
‫لعنتی!
‫کانامه-کون! بپا!
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫تقصیر من بود که اومدم جلو، ‫خودتونو ناراحت نکنین.
‫دوست‌دخترم منتظره... من دیگه برم.
‫بابا، تموم کن این دروغاتو!
‫بعد از اون، کانامه کی شد همون ژنرال، در ضمن...
‫بچه‌ها، بیاین جمع شین... باهاتون حرف دارم.
‫یه بازی تمرینی داریم.
عه؟
تورنمنت بهاره تو استادیوم هاچیوجیه، می‌دونین که؟
‫فکر کردم که بشه ازش بهره برد.
چه بهره‌ای؟
‫امروز بازیای نیمه‌نهایی بود.
‫وقتی دوتا بازی برگزار می‌شه، ‫یعنی دوتا بازنده داریم...
‫اونا به فینال فردا نمی‌رسن.
‫به عبارت دیگه... باید آزاد باشن.
‫امروز صبح... با اینکه می‌دونستم بعیده... ‫به یکی از تیمای بازنده نزدیک شدم...
‫ولی تونستم یه بازی جور کنم.
‫قبلاً مربی اون تیمو دیده بودم، پس شانس آوردم.
‫اونا به نیمه نهایی رسیده بودن، پس یکی از 4 تیم برتر توکیو هستن.
‫بعد از تیتوکو، یکی از تیمای قدر به حساب میان.
‫کانامه کی...
‫بی‌شوخی... این خفن‌بودنش تا کجا می‌خواد ادامه پیدا کنه؟!
‫بیاین به کار دل بدیم.
راستی... با کدوم تیم بازی داریم؟
‫آه، تیم هیکاوا.
‫بیاین یه تمرین سبک بریم که برای فردا آماده باشیم.
‫چشم.
‫واقعاً باورم نمیشه که باز بازی داریم.
‫باید تمرین کنیم، تمرین!
‫محشره... کانامه-کون جلوی چشممون ‫داره همه‌چی رو پیشرفت می‌ده.
‫کی...
ها؟ چی شده؟
می‌شه توپامو بگیری... اگه امکانش هست؟
به دستت استراحت دادی؟
‫چاره‌ای نیست انگار...
فقط یه پرتاب، حله؟
‫صدای چی بود؟!
‫فکر می‌کردم بازگشت بتّری نابغه رو به زمین بیسبال دیده بودم.
‫ولی...
‫نایس بال.
‫یه پرتاب معجزه‌آسا، فقط وقتی حاصل می‌شه که ژنرال کانامه کی...
‫بخواد پرتاب پیچر نابغه، کیومینه هاروکا رو بگیره.
‫احتمالاً اون موقع بود که بازگشت واقعی زوج بتّری نابغه رو شاهد بودیم.
این ژنرال کانامه کی واقعاً باورنکردنیه، نه؟
‫ولی...
‫فهمیدم! با اینکه خیالت راحت شده، ‫در غم و اندوه غرق شدی، آره؟
‫یاما، خیلی صورتت ناز شد یه لحظه.
راه فراری نیست
‫قسمت بعدی، «راه فراری نیست».