‫به مهمانی آشکار سازی ما خوش آمدید،
‫جایی که ما فاش می کنیم، ‫قاتل بانی چه کسی‌ست.
‫از امروز بعد از ظهر توی نخت بودیم.
‫من فقط می خواستم سیندا ‫به من توجه کنـه.
‫به این ترتیب، معمایی دیگر حل شد.
‫- دوتا قتل پشت به پشت. ‫- بله.
‫داری واقعاً بازسازی می‌کنی.
‫- خب، دیگه وقتـش بود. ‫- هی، جو.
‫داری دعوتم می‌کنی به یک قرار عاشقانه؟
‫بله.
‫برادوی؟
‫فکر می‌کنم من برای این کار معرکه‌ام.
‫و ستاره‌اش کیـه؟
‫بن؟
‫همه توی شب افتتاحیه دلهره می‌گیرن!
‫- من خوبم! ‫- کمربندهاتون رو ببندید.
‫چه چیزی مرا تبدیل به یک موجود شبگرد کرد؟
!یکی کمک کنـه
‫تکون نمی‌خوره!
‫بن! ‫زنگ بزنید اورژانس!
‫حتماً دارید شوخی می‌کنید.
دنیا صحنه تئاتری بیش نیست
[سال 1962، سالن گوسبری، تئاتر برادوری]
‫و بقیه‌اش. ‫همه‌مون بقیه‌اش رو می‌دونیم. [اشاره به بخشی از نمایشنامۀ "هر طور شما دوست دارید" اثر شکسپیر]
‫اما اگه از اون دسته باشید ‫که تئاتر توی خون‌شونه
‫احتمالـش زیاده که توی سن خیلی پایین
‫دلباختۀ تئاتر بشید.
‫شگفتی‌های یک دنیا رو می‌بینید
‫که روزی ممکنـه بخشی از اون بشید،
‫دنیایی پر از تجربه و داستان
‫که می‌تونید از ردیف هشتم ‫درموردش رویاپردازی کنید،
‫از پشت دوتا کله گنده توی ردیف هفتم.
‫وقتی دلباختۀ تئاتر میشی
‫بعدش کار شروع میشه.
‫شروع می‌کنی به کلاس رفتن ‫و تمرین کردن
‫روی بیان و تکنیک کار میکنی...
‫خودت رو بهتر میکنی
‫بعد خیابون‌های نیویورک سیتی رو گز میکنی
‫و هرچقد و هرجا که میتونی، تست بازیگری میدی
‫و همه این کارها رو در درپی ‫اون لحظه اصلی انجام میدی
‫لحظه‌ای که امید داری یکی تو رو ببینـه
‫یعنی واقعاً ببینه، ‫و اون کلمات جادویی رو بگه.
‫"تاحالا کجا بودی؟"
‫اما اگه اون کلمات جادویی هیچوقت ‫بیان نشن چی؟
‫و فقط مردود بشی،
‫بارها و بارها،
‫سال به سال،
‫تلاش ناموفق پشت تلاش ناموفق
‫و انقد ادامه پیدا می‌کنه که می‌بینی اون تلاش ناموفق
‫تبدیل شده به زندگیـت.
‫با این اوصاف، چطوری می‌تونی با امید ادامه بدی؟
‫ممنون، خیلی هم خوب.
‫سر و کلۀ یکی پیدا شده
‫که اسمـش توی لیستمون نیست، ‫احتمالاً قرار قبلی نداشته.
‫می‌شناسمـش، با استعداده.،
‫یخورده یجوریه، اما تا ناهار ده دقیقه وقت داریم...
‫آره، حتماً.
‫آماده، درکین، هنوز اونجایی؟
‫بله!
‫بله! سلام!
‫سلام، خیلی متاسفم، ‫فکر می‌کردم...
‫آژانس بهم گفته بود ‫که اسمـم توی لیست هست...
‫اشکالی نداره.
‫صفحه‌های مربوط به نقش ‫دایه رو داری؟
‫بله، فقط یک صحنه هست؟
‫درسته. ‫هرموقع آماده بودی شروع کن.
‫کافیـه!
‫سوال کافی ست، کاراگاه.
‫خوشحال میشم که بهتون بگم ‫من کی هستم و چیکار میکنم
‫بدون نیار به پا فشاری... ‫بدون نیاز به تفحص شما.
‫من از بچه هایی مراقبت می کنم
‫که مسئولیت‌شون بهم داده شده.
‫آیا من جایگزین مادر واقعی کودک هستم؟
‫برخی ترجیح میدن که من جواب من، به این سوال منفی باشه، اما من باور دارم
‫که به همین شکلـه. ‫وقتی که تنها...
‫منم که کنارشون هستم، ‫باید مادرشون باشم.
‫چون...
‫چون یه بچه، همواره باید احساس
‫امنیت کنـه.
‫اونا نیاز دارن که حس کنن ‫که به شدت تحت مراقبت هستند
‫نوعی از مراقبـت که فقط یک مادر می‌تونه ‫به فرزندش بده.
‫اهمیتی نداره که از گوشت ‫و پوست خودم هستن یا نه.
‫آیا برای مراقبت از کودکی که مسئولیتـش ‫با من است، مرتکب قتل می‌شوم؟
‫فرض می‌کنم همین سوالـیه که ‫از بنده دارید، کاراگاه.
‫در جواب باید بگویم...
‫بدون حتی پلک زدن،
‫بدون لحظه‌ای تردید، برای مراقبت از ‫کودکی که مسئولیتـش بر گردنـم است،
‫مرتکب قتل می‌شوم.
‫خب...
‫حالا به جواب‌تون رسیدید.
‫تاحالا کجا بودی؟
‫آم...
‫اما وقتی که به رویاهاتون دست پیدا می‌کنید،
‫وقتی لحظه اصلی فرا می‌رسه...
‫گفتم کجا بودی؟
‫اوه.
‫برای حفظـش، تا کجا پیش می‌رید؟
‫اوه!
‫ممنونـم.
‫اوه، ممنونـم! ‫وای، خدا!
« فقط و فقط قتل‌های داخل ساختمان »
‫« این قسمت: اجرا باید... » ‫[فصل سوّم، قسمت نُهم]
‫کمکم کنید...
‫یکی کمکـش کنـه!
‫تکون نمیخوره!
‫بن! ‫زنگ بزنید اورژانس.
‫نبض نداره.
‫دارم سعی می‌کنم خودم ‫حلـش کنم.
‫نه، تو متوجه نیسـ...
‫نه، الانـشم هم مرگـش رو اعلام کردن!
‫مرگـش رو اعلام کردن!
‫کف دور دهنـش بود؟ ‫کف نشونۀ سمـه.
‫من فقط خون دیدم. میبل! ‫داری چیکار می کنی؟
‫ممکنه به دلایل طبیعی بوده باشه، ‫یا مثلاً رگی چیزیش پاره شده.
‫چارلز، خواهش می‌کنم! ‫شب افتتاحیه‌ست،
‫و یک ستاره بزرگ توی اوج جوونی ‫روح صحنه مُرده؟
‫وای خدای من. وای خدای من. ‫وای خدای من. اون مُرده.
‫اون مرده. بن مرده. ‫بازیگر نقش اول مردم مرده!
‫- تقصیر تو نیست الیور. ‫- نه، درسته تقصیر من که نـ....
‫چی؟ ‫معلومـه که تقصیر من نیست.
‫خیلی خب هوارد
‫برو به همه بگو که همه چی درست میشه.
‫بهشون بگو، برای مهمونی افتتاحیه ‫که برنامه ریزی کرده بودم
‫همه توی خونه من دور هم جمع می‌شیم،
‫اونجا یجوری حلـش می‌کنیم.
‫فکر نمی‌کنم الان توی مود مهمونی باشن...
‫فقط انجام بده، هوارد! ‫انجامـش بده.
‫- هی الیور. ‫- تو خوبی رفیق؟
‫وای خدای من، این داره واقعاً اتفاق میوفته؟
‫چطوری کارم به اینجا کشید؟
[چهار ماه قبل]
‫- این واقعاً داره اتفاق میوفته؟ ‫- اولین روز دورخوانی مبارک!
‫واقعاً دارم برمی‌گردم به برادوی؟
‫امیدوارم همینطور باشه. ‫چرا من باید اینجا باشم؟
‫برای حمایت، نت برداری،
‫برای ترجمه چیزایی که جوون‌ها ‫به چارلز میگن.
‫- گذشته از اینا، که بتونیم ببینیمت. ‫- درسته! خوبه که ببینیمـت.
‫خب می‌دونید، همه‌مون سرمون شلوغـه
‫و می‌دونی، بدون یه قتل ما کی هستیم؟
‫الیور، میدونم که استرس داری.
‫می‌دونم که آخرین نمایـش برادوی‌ای که داشتی ‫یه فاجعه بود.
‫همه می‌دونن. ‫کل دنیا می‌دونه.
‫- بریم، بریم. ‫- اما تو مرد، تو یه مرد با استعداد جوونی.
‫تو استعداد رهبری کردن رو داری، و وقتی ‫که ازم خواستی که به پروژه اضافه بشم، من...
‫وایسید لطفاً.
‫- من ازت خواستم؟ ‫- معلومه که تو ازم خواستی!
‫- می‌دونی چیـه، فراموشش کن. ‫- نه، نه، نه.
‫لطفاً شعر نگو که من التماسـت کردم ‫که توی اجرای من باشی
‫اونم با این وجود که آخرین باری که روی صحنه بودی ‫وقتی بود که مردا نقش زنا رو بازی می‌کردن.
‫لازم نیست توضیح بدی.
‫مربوط به دوران شکسپیره، ‫مردها مجبور بودن نقش زنا رو بازی کنن.
‫زن‌ها اجازه بازی نداشتن.
‫- یه شوخی با سن و سالـه. ‫- همچنین یه شوخی با حرفه.
‫من عاشق این چیزام، اما میشه فعلاً ‫درمورد من صحبت کنیم
‫و این که باور نمیشه
‫قراره با "بن گلنروی" توی یک اتاق باشم؟
‫موهام بالا باشه یا پایین؟ ‫فکر می‌کنید از گوش خوشش میاد؟
‫میبل، بازیگرا آدم‌های عادی‌ای هستن.
‫یادته اولین باری که من رو دیدی ‫چقد استرس داشتی؟
‫- یادم نیست. ‫- آره، حالا نگامون کن.
‫وقتی که رسیدیم چطوری می‌خوای ‫ورودمون رو مدیریت کنی؟
‫- شاید بهتره اول معرفیم کنی و بعد من بیام داخل. ‫- معرفی؟
‫یه دورخوانیـه، چارلز. ‫"دونا رید شو" که نیست.
‫- دونا رید یه... ‫- ارزشـش رو نداره وایسم.
‫خب، خواهش می کنم که همین اول راه
‫دل همکارات رو
‫با یه مشت خودنمایی، نزن.
‫خودنمایی بی خودنمایی!
‫الیور پاتنام اینجاست!
‫یه سوال دارم.
‫کی می‌خواد بره به برادوی؟
‫تشکر بابت توجه‌تون.
‫می‌خوام یه روایت کوتاه بگم.
‫لحظه‌ای که برای این نمایش پیش آقای الیور پاتنام
‫- تست بازیگری دادم رو یادمه. ‫- درسته.
‫یادتـه چی بهم گفتی، الیور؟
‫معلومـه که یادمه. ‫گفتم...
‫چطوره که بجاش بشی دستیارم؟
‫- درسته. ‫- بله.
‫کلمه به کلمه.
‫خدمت شما.
‫ممنون هوارد.
‫آه...
‫بازیگر نقش اول مردمون یکم دیر کرده،
‫اما بیایید ادامه بدیم و شروع کنیم.
‫ورود همه شما رو خوش آمد میگم، ‫به دنیای...
‫جان کندن!
‫- اوه خدای من. ‫- آره.
‫داستان مرگ
‫که توی یک فانوس
‫در یک شب مه آلود در شمال "نوا اسکوشیا" اتفاق میوفته
‫جایی که هنگامی که مرگ فرا میرسه
‫تنها یک طفل شیرخوار درش حضور داره.
‫بعضی‌ها شاید به این نمایش
‫بگن یه نمایش عهد بوقی،
‫که صادقانه خودمم چندبار
‫همچین چیزی بهش گفتم
‫وقتی که تهیه کننده فوق العاده‌مون، ‫خانم دونا دمئو
‫- برای اولین بار بهم زنگ زد... ‫- به همراه کلیفورد.
‫پسرم، کلیف،
‫که داره اولین کار تهیه کنندگیـش رو انجام میده.
‫اما به همراه من.
‫ممنون، مامان. ‫ممنون، تشکر.
‫من به شدت هیجان دارم، ‫چون درست مثل شخصیت هاتون
‫که توی یک طوفان توی یه فانوس گیر کردن
‫قراره توی برادوی طوفان راه بندازیم!
‫- واو! ‫- این چطوره؟
‫خیلی به پسرم افتخار می کنم.
‫خیلی، خیلی، خیلی، ‫خیلی، خیلی
‫افتخار.
‫اون گیـه. ‫واسه همین می‌تونم اینطوری بوسـش کنم.
‫خیلی هم خب. ‫خب فکر می‌کنم...
‫چیـه؟
‫اوه، همینطوری دوست دارم این کار رو.
‫نه، نه، اگه اجازه بدید صحبت کنم.
‫ما اینجا در این اتاق به شدت کوچک هستیم، ‫و من می‌خوام
‫غول این کار رو معرفی کنم،
‫و اون غولی که میگم خودم هستم.
‫- اوه خدای من. ‫- بله
‫من نقش "اریستاتل برازوس" رو
‫در 224 قسمت یه سریال تلویزیونی بازی کردم.
‫- اریستاتل؟ ‫- من نمی‌تونم.
‫همینطور یک ریبوت که ‫فعلاً خبری ازش نیست
‫چون تهیه کننده متهم به تعرض شده.
‫و همینطور توی یک فیلم تلوزیونی بازی کردم
‫و همینطور تعدادی تبلیغ تلویزیونی
‫برای کمپین دوکاکیس
‫اینا رو گفتم که بگم
‫منم درست مثل شمام.
‫من شخص خاصی نیستم.
‫منظورم اینـه از شما خاص تر نیستم
‫چون در این مسیر همگی...
‫فکر می‌کنم این حرف از گاندی باشه ‫که میگه "مگر این نیست که همه..."
‫خیلی ممنون، چارلز. ‫چه الهام بخش.
‫- فوق العاده بود. ‫- خوب بود؟
‫اصلاً ترکوندی تو.
‫خیلی خب! ‫همینطور که منتظر بن هستیم
‫چرا یه نگاه نندازیم به
‫مدل صحنه نمایش؟
‫از رازم بگم؟
‫فکر می‌کنم تئاتر چیز رو مخیـه.
‫یه مشت آدم لباس مبدل می‌پوشن
‫لباس‌های که یه آدم واقعی هیچ وقت نمی‌پوشه
‫جوری بازی می کنن که انگار اون همه آدم
‫دارن نگاهشون نمی‌کنن و چیزایی رو میگن ‫که یه آدم واقعی هیچ وقت نمیگه.
‫اما حداقل این تئاتر درمورد یه ‫قتل رازآلوده.
‫که من می‌تونم درکـش کنم.
‫و هر قتلی نیاز به یک قربانی داره.
‫- این واقعاً... ‫- اوکی!
‫اوکی!
‫کی گوزید؟
‫- بن گلنروی، خانم‌ها و آقایون. ‫- نه، بیخیال، بیخیال!
‫خیلی ممنون، در هر صورت، ‫ایشون مدیر برنامه های من هستند، دیکی.
‫نه تنها مدیر برنامه هامـه، ‫بلکه برادرم هم هست.
‫لطفاً حرف از پارتی بازی و اینا هم نزنید
‫چون اون موقع نشون‌تون میده ‫که قدرت دست کیـه.
‫سلام.
‫همینطور دلیل تاخیرمون هم ایشونه.
‫دیکی یه بلوک بالاتر بردمون.
‫باورم نمیشه! ‫شما‌ها!
‫- اینا تیم بازیگری من هستن؟ ‫- بله!
‫- آره، و خیلی هیجان زده ایم. ‫- سلام، من بن هستم.
‫البته آموزش مدیریت صمیمیت هم دیدم.
‫سلام، من کیمبر هستم.
‫و فکر نمی‌کنم هیچ صحنه ‫عاشقانه ای با هم داشته باشیم.
‫چی؟ اما همین الان وسط ‫یه صحنه عاشقانه ایم که.
‫قلبـم برای کیمبر.
‫و تو...
‫تو خیلی خوش تیپی. ‫یکی همین حالا اخراجـش کنـه!
‫من تای هستم.
‫اگه میشه لطفاً سریع همه یه ‫امضا زیر این توافق نامه بکنن،
‫و آخرین صفحه میگه که مشکلی ‫با فیلمبرداری ما ندارید.
‫ببخشید، فیلمبرداری؟
‫آره، یک تیر با دو نشون.
‫اولین نمایش برادویـم، و یه مستند ‫درمورد اولین نمایش برادویـم.
‫ایشون هم مستند ساز من هستن، تابرت. ‫درست شنیدید.
‫همون رابرت با یه تی.
‫سلام برادوی، من فقط یه نظاره گرم.
‫این رسماً آخرین باریه که صدام رو می‌شنوید.
‫سلام بن. ‫من چارلز هیدن ساوج هستم.
‫یا خدا!
‫پس این انرژی از این طرف داره میاد.
‫درست میگم؟ ‫همه حسـش می کنن؟
‫بن، ایشون دایه‌مون هستن.
‫- لوردا. ‫- آره.
‫الیور میگه کارت دیدنیـه.
‫الیور زیادی شلوغش کرده.
‫فقط حواس تماشاچی‌ها رو از من پرت نکن.
‫شوخی می‌کنم. ‫دارم شوخی می‌کنم.
‫- نه، من مفتخرم که باهات کار میکنم. ‫- وای خدا.
‫خب، دوستان خیلی بخاطر این که
‫قراره با کوبروی منحصر به فرد کار کنم هیجان دارن.
‫اوه خدا، نگو اینطوری. ‫فقط... فقط بگو کوبرو.
‫- ببخشید؟ ‫- آره، نه،
‫این منحصر به فرد یه جورایی ‫باعث میشه عوضی به نظر بیام.
‫مثه راک.
‫یا پاپ. بیخیال، چرا انقد ‫خودشون تحویل می‌گیرن، درسته؟
‫اما توی فیلم ها، من فقط ‫یک جانور شناس مهربونـم
‫که تبدیل به یه مار کبرای شش متری میشم
‫و به پلیس ها کمک می کنم که موفق بشن.
‫هی تو.
‫اوه سلام. ‫عاشق بازیـت توی فیلم "گرل کاپـم".
‫اون قدیمیـه رو میگی؟
‫خیلی خب، خیلی خفنـه.
‫چطوره بشینیم و شروع به خوندن کنیم؟
‫اوه آره! آره، آره! ‫یه دورخوانی!
‫بزن بریم بخونیم! ‫اوه هی، راستی
‫ممنون بابت پیشنهاد خونۀ ایمی شومر.
‫تازه رفتم داخلـش.
‫بهش بگو یکم پنیر محلی ‫توی یخچال جا گذاشته.
‫لعنت، لعنت، این کوفتیا. ‫لعنت.
‫دیکی؟ کلوچه اینجاست.
‫اوه نه. بن نمی تونه کلوچه بخوره.
‫توی یه رژیم سخت برای نقش کوبرو هست
‫و کلوچه نقطه ضعفشه.
‫خب، نقطه ضعف که نه. ‫من فقط...
‫- از کجا گرفتیدشون؟ ‫- اسمکریز.
‫اوه خدا، حتی اسمشون هم جذابه.
‫- برشون میدارم. ‫- نه، چیزی نیست، چیزی نیست، ولشون کن.
‫ولشون کن! ‫فقط...
‫- بیایید بخونیم. ‫- خیلی خب!
‫خیلی هیجان زده ام.
‫شروع کنیم کی‌تی؟
‫همه از اول صفحه.
‫خانم‌ها و آقایون،
‫برید صفحه، اول.
‫من آماده نبودم.
‫یک شب در شمال نوا اسکوشیا است.
‫اوه چقد خفنـه. ‫چقد این اسمکریا خوبن.
‫ببخشید، فقط یکم از گوشه خوردم.
‫دیگه نمی خورم. ‫اوکیـه.
‫بخونیم.
‫یک کاراگاه به سمت تماشاچی‌ها می‌آید.
‫او راوی داستان است.
‫چی من رو تبدیل به یک موجود شبگرد کرد؟
‫بزارید بهتون بگم.
‫تازه یه پرونده رو توی "هالیفاکس" تموم کرده بودم
‫که درمورد حوادث عجیب توی ‫فانوس قدیمی پیک‌ویک بهم زنگ زدن.
‫رفتم که خودم ببینم چه خبره.
‫ یک فانوس ظاهر می شود ‫و طوفان در را باز می کند..
‫بعد از آن یک دایه از پشت در پدیدار می شود.
‫طوفان توی راهه.
‫فکر نمی‌کنم شب مناسبی ‫برای پرسه زدن باشه.
‫شرمنده، متوجه چندتا از ‫کلمه‌ها نشدم.
‫داشتم لهجه اسکاتلندی رو امتحان می‌کردم.
‫چون این پرستار بچه اهل...
‫پرستار بچه به دوران کودکیش ‫توی شهر "ابردین" اشاره می‌کنه.
‫آهان.
‫آم... شایدم... نه.
‫نه، نه، نه، نه، ‫می‌تونیم چیزهای جدید رو امتحان کنیم.
‫بیاید ادامه بدیم.
‫«یک دایه از پشت در پدیدار می شود.»
‫«‫طوفان توی راهه.
‫فکر نمی‌کنم شب مناسبی ‫برای پرسه زدن باشه.»
لهجۀ فرانسوی کاناداییِ بود.
‫چون داستان توی بخش‌های دریاییِ کاناداست.
‫بخاطر همینـم، فرانسوی‌های زیادی... متاسفم.
‫این... این شیوۀ منـه.
‫مسئله اینه که... از نظرم ‫صدای دایه به این شکلـه.
‫می‌دونید چیه؟
‫شاید بهتر باشه سعی کنیم ‫با لهجۀ خودتون ادامه بدیم.
‫«‫یک دایه از پشت در پدیدار می شود.»
‫آم...
‫«‫طوفان توی راهه.
‫فکر نمی‌کنم شب مناسبی ‫برای پرسه زدن باشه.»
‫آم...
‫«من که اصلا اهل پرسه زدن نیستم.»
‫نوبتِ شماست.
‫- وای خدای من، نوبت منـه! ‫- وای، من خیلی...
‫وای خاک به سرم، نوبتِ منـه نه؟
‫دیالوگِ شماست، بله.
‫می‌دونید مشکل چیه؟ ‫اصلا هایلایتـش نکرده بودم.
‫همین الان انجامش می‌دم.
‫خوبه. حالا دیگه همیشه مشخصه...
‫چون هایلایتـش کردی.
‫دایه‌مون افتضاحه.
‫نه، بن، بن، راه میفته.
‫فقط دنبال صدای شخصیتـشه. ‫شنیدی چی گفت دیگه.
‫صدام رو می‌شنوی الیور؟
‫افتضاحه!
‫به نظرم بفرستیمش بره ردِّ کارش...
‫- قبل از اینکه کار از کار بگذره. ‫- نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫تر... ببین... لوردا خیلی خاصـه.
‫فقط بذار باهاش صحبت کنم، خب؟
‫فقط...
‫- سلام. ‫- وای خدای من، خیلی شرمنده‌ام. من...
‫مضطرب می‌شم
‫و اصلا رابطۀ خوبی با دورخوانی ندارم.
‫ولی لطفا از من ناامید نشید.
‫گوش کن بهم. آم...
‫توی اولین تجربۀ دورخوانیـم،
‫یه بازیگر کم سن و سالی بود،
‫که خیلی مضطرب شده بود،
‫و دیالوگ‌هاش رو جا می‌انداخت،
‫نامفهوم می‌خوند. دردناک بود واقعا.
‫آها.
‫همه بهم گفتن که اخراجـش کنم
‫ولی من تن به این کار ندادم.
‫و می‌دونی اون بازیگر کم سن و سال کی بود؟
‫نه. نه!
‫هیچ کاره‌ای نشد اصلا. ‫حق با بقیه بود.
‫این بشر فاجعه بود. ‫سه ماه بعد اخراجـش کردم.
‫ولی شما مثل اون نیستی.
‫شما نقطۀ مقابلـشی.
‫و اگه کسی چنین چیزی رو در شما ندیده باشه
‫یا احمقه یا کوره ‫و یا همزمان هردوتاش با همدیگه‌ست.
‫شما بری،
‫منم می‌رم.
‫وای الیور، برگ‌هام...
‫شما بری،
‫منم می‌رم.
‫خب؟
‫ممنونـم. ممنونـم.
‫باشه، خیله‌خب.
‫وای بر من، لوردا. لوردا کجاست؟
‫لوردا توی رختکنِشـه. ‫خیلی ناراحتـه،
‫ولی گفت سعی می‌کنه که ‫خودش رو به... مهمونی برسونه.
‫- بسیارخب. ‫- مطمئنی که مهمونی یک...
‫- می‌دونید... ‫- جان؟
‫نه، نه، نه، نه. بگو دیگه چارلز.
‫این وضعیتِ اسفناکـم رو ‫بدتر از پیش کن!
‫احتمالا یه ذرّه فضای خالی ‫توی اون همه ناامیدی وجود داره!
‫مهمونی کلمۀ مناسبیـه.
‫مهمونی...
‫بیشتر از این دیگه طول نمی‌کشه عزیزان!
‫صبور باشید عزیزان، صبور باشید!
‫هوف، مسخره‌ست.
‫اول ایمنی بعد باقیِ کارها. نگران نباشید. ‫مشکلی پیش نمیاد. به کارمون می‌رسیم.
‫اوما بهت قول می‌دم که بری داخل. ‫قول می‌دم.
‫- چه خبر شده؟ ‫- می‌رسیم، نگران نباشید.
‫- آسانسور خراب شده. ‫- ای بابا!
‫خیلی وقتـه دارن روش کار می‌کنن. ‫احتمالا به زودی راه میفته.
‫- بسیارخب، بچه‌ها گوش بدید... ‫- همین الانشـم خبرگزاری‌ها تا فیها خالدون ریختن روم.
‫- باید یه بیانیه بدیم. ‫- الان بحث داغ توئیتر «بن گلنروی»ـه.
‫همچنین «روح بن گلنروی شاد» و ‫«بن مُرده» هم هست.
‫«خانمان خانه واقعی» هم هست؟ ‫وای خدای من تجدید دیدار داشتن؟
‫آره گوش بدید.
‫توی چنین موقعیتیـه ‫که ارزش واقعی تهیه‌کننده‌ها مشخص می‌شه.
‫فقط بخاطر مرگِ بن، دلیلی وجود نداره ‫که بخوایم بگیم کلا اجرا هم از دست رفته.
‫الیور تو شوکه شدی.
‫دقیقا همین اتفاق توی ‫«گوس‌بری» هم رخ داده بود،
‫همون تئاترِ «اسپلش»ـت...
‫حرفـم این نیست که طلسم شدی‌ها،
‫ولی اگه بشنوم که توی زندگیِ قبلیت ‫رو مخِ یکی دو تا جادوگر رفتی
‫اصلا تعجبی نمی‌کنم.
‫طرفیتِ آسانسورِ سالم ‫فقط تا هفت نفرـه.
‫و مستاجرین هم در اولویت هستن!
‫به همراهِ میزبان‌های غم‌انگیزترین ‫جشن افتتاحیۀ تاریخ!
‫کافیه! کافیه.
‫- طبقۀ دهم؟ ‫- بله.
‫حداقل این دفعه عقلت رسید
‫که به موقع جسد رو ‫از ساختمون خارج کنی.
‫همیشه می‌دونی چی بگی اوما.
‫لعنتی یه موهبتـه.
‫ای بابا.
‫وای داری از هدیۀ ‫جشن افتتاحیۀ بن استفاده می‌کنی.
‫آره، فکر نمی‌کردم به این زودی‌ها ‫به دردم بخوره.
‫واقعا که هدیۀ زیباییـه.
‫نمی‌دونستم به ‫دستیارها هم داده.
‫چقدر بن بخشنده‌ست.
‫منم نمی‌دونستم مدیرهای صحنه، ‫دماغـشون رو با هرچیزی
‫به غیر از کف دستـشون می‌گیرن.
‫ریشـت کثیف شده.
‫و بیاید همت بلندی داشته باشیم...
‫وای عالیه. هیچکس به خودش زحمت نداد ‫سلفون‌ها رو از روی غذا برداره.
‫هی الیور، در چه حالی؟
‫همین الان یه نون «دینر رول» رو دُرسته خوردم.
‫انقدر بده؟
‫نقش اصلیِ نمایشنامه‌ام ‫روی صحنۀ من جون داد،
‫و حالا تنها چیزی که ذهنـم ‫رو درگیر کرده، شغل و حرفۀ منـه.
‫نمی‌دونم میبل.
‫واقعا «خودپَرستی» باید ‫باحالتـر از چنین وضعیتی باشه.
‫- شایدم طلسم شده‌ام. ‫- خب لعنت بهش الیور.
‫وقتی از حال رفت، ‫می‌دونی چی به ذهنـم رسید؟
‫شاید مسمومش کردن.
‫و یه پادکست درمورد مسموم شدنِ ‫یه ستارۀ سینمایی؟
‫می‌تونه بترکونه.
‫و شاید با تعطیل شدنِ نمایش،
‫و به جریان افتادنِ یه پادکستِ جدید،
‫شاید بتونم دوباره با ‫رفقام وقت بگذرونم.
‫من بیشتر از اون دیگه، درسته؟
‫با پیر پاتال‌ها کاری ندارم.
‫بهتره ناگفته بمونه.
‫حالت چطوره چارلی؟
‫اوه ضربۀ روحی خوردم، گیج و سردرگمم.
‫اجازه دارم بگم که خیالم راحت شده؟
‫آخه اعصابم واسه هشت تا ‫اجرا در هفته نمی‌کشید.
‫ولی این حرفـم رو به الیور نگو.
‫وای این حرفت با من دفن می‌شه... وای چارلی.
‫مشکلی نداره که بخاطر تموم شدنِ ‫نمایش خیالت راحت شده.
‫به این معناست که ‫وقتِ بیشتری برای خودمون داریم.
‫همینطوره. ‫هی، لوسی رو سالم به خونه رسوندی؟
‫آره، تحمل اون دختر خیلی سخته.
‫آمادۀ مست کردنـم.
‫نمی‌دونم دستی توی نوازندگی داری.
‫اوه، چجورم.
‫بنواز پس.
‫و بزرگترین عشقِ
‫جهان
‫جایی منتظرم
‫موندنـه
‫جایی
‫منتظرم
‫موندنه...
‫حس بهتری دارم. تو چطور؟
‫مثل روز اول.
‫هی، می‌تونی پشتِ گوشواره‌ام
‫رو یه نگاهی بندازی؟ ‫چیزش به اون یکی قفل شده اصلا؟
‫- اصطلاح تخصصیـش بود؟ ‫- نه.
‫فقط خیلی سریع ‫لباسم رو عوض کردم،
‫مطمئن نیستم ‫درست انداختمش یا نه.
‫متوجه نمی‌شی مگه؟ ‫اون چیزه رفت تو اون یکی چیز.
‫خوبه.
‫ممنون که باعث شدی ‫احساس بهتری پیدا کنم.
‫حتی برای یک دقیقه.
‫وای خدا.
‫می‌خواستم امشب اتفاق بیفته.
‫بیشتر از هرچیزی، برای دوتاییـمون.
‫خب
درسته که ‫نمایش تموم شده
‫ولی معنیش این نیست که
‫دیگه مجبور نیستیم با قوانینِ ‫نمایشیت پیش بریم؟
‫قانونی که می‌گه همه‌چیز رو
‫حرفه‌ای...
‫و افلاطونی پیش ببریم؟
‫بسیارخب! بسیارخب!
‫کی گوزید؟!
‫مامان برگشته جک و جنده‌ها!
‫درسته. من زنده‌ام!
‫- چطور تونستی... چی؟ ‫- چه کوفتی شده؟
‫من مُرده بودم رفقا.
‫واسه یه یک ساعتی بود. خودشون گفتن ‫که توی بیمارستانـشون رکوردی بوده واسه خودش.
‫- درسته دیکی؟ ‫- خب همچین چیزی که نگفتن.
‫معده‌ام رو شستشو دادن. ‫عجیب بالا آوردم.
‫نمی‌دونم. گفتن احتمالا ‫بخاطر یه چیزی بوده که خوردم.
‫ولی دهنت پُرِ خون بود!
‫آره خب وقتی خوردم زمین، ‫زبونـم رو بدجور گاز گرفتم.
‫هرچند الان دیگه حسش نمی‌کنم.
‫وای بخشید.
‫پرستارها... خدای من. ‫همه‌شون وحشت‌زده بودن.
‫دکترها می‌گفتن: «از جات تکون نخور!»
‫ولی باید برای دیدنـتون می‌اومدم بچه‌ها!
‫بازیگرهام...
‫من فقط...
‫ای وای!
‫ببخشید!
‫لعنتی! فکرشم نمی‌کردم ‫که احساساتی بشم!
‫ولی بچه‌ها، وقتی که مُردم...
‫نور رو دیدم.
‫آره، همون نور. نوری که مُرده‌ها می‌بینن.
‫دیدمش.
‫و همۀ بدی‌هایی که ‫توی این چند ماه اخیر
‫در حقتـون کردم رو هم دیدم.
‫و با خودم فکر کردم، ‫که نباید با این وضعیت بمیرم.
‫و حالا برگشتم و ‫قراره خیلی بهتر از قبل باشم.
‫و قراره با این نمایش بترکونیم.
‫- شنیدی الیور؟ ‫- یا پیغمبر.
‫تو واقعا زنده‌ای...
‫و خیلی نرمی.
‫کیمبر...
‫خیلی شرمنده‌ام که اوضاعِ ‫بینـمون رو بد به هم ریختم.
‫گند بالا آوردم.
‫ولی قراره درستـش کنم.
‫تای لطفا من رو ببخش، بخاطر...
‫اینکه از دستت کفری شدم ‫وقتی که می‌خواستی با مربی‌ام تمرین کنی.
‫مسئله اینجاست که ‫هاچ اسلحۀ مخفیِ منـه.
‫و می‌دونی امکان نداره ‫که بتونی از پسِ هزینه‌هاش بربیای،
‫ولی گمون کنم که بتونم ‫شماره‌اش رو بهت بدم.
‫جاناتان.
‫جاناتان!
‫بدلکار من.
‫وقتی این ماجرا شروع شد،
‫اصلا نمی‌خواستم اجازه بدم ‫پات به اون صحنه باز بشه،
‫ولی با پیش رفتنـمون،
‫می‌خوام بهش فکر کنم.
‫شاید توی یه نمایش چهارشنب گذاشتم!
‫- زیادی قول مول نده دیگه. ‫- ای دونا!
‫تهیه کنندۀ عزیز من!
‫تو و...
‫- پسرجونت. ‫- کلیف‌ام.
‫- می‌دونم، منم همین رو گفتم. ‫- ببین، آم...
‫می‌دونم تحمل کردنـم کار سختی بوده،
‫بخاطر غر زدن‌هام درمورد...
‫اندازۀ رختکنـم،
‫و... شکل و ظاهر رختکنم،
‫و رنگ دیوارهای رختکنـم.
‫عملا هرچیزی که تا حالا درمورد...
‫رختکن ریدمانـم رو به زبون آوردم.
‫همش رو پس می‌گیرم.
‫آم...
‫واقعا خیلی شرمنده‌ام دونا.
‫خیلی شرمنده‌ام پسرجون.
‫- کلیف. ‫- درسته.
‫حالا خیلی خوب می‌شه اگه ‫یه دستی به سر و روی رختکنـم بکشیم.
‫واسه آخرین بار به این موضوع ‫اشاره کردم، باشه؟
‫قولِ قول. بوبو!
‫به بوبو... نگاه کنید. می‌دونی چیه؟ ‫تو...
‫تو خیلی پسر باحالی هستی
‫و منم همیشۀ خدا دارم دست رد به سینه‌ات می‌زنم.
‫ولی بهت قول می‌دم.
‫دیگه به بوبو جواب رد ندم.
‫کی‌تی، اشتباه کردم
‫که انگِ دزدیدنِ انبه‌هام رو بهت زدم.
‫فصل انبه خیلی کوتاهـه ‫و خب تنها میوه‌ایه که
‫می‌تونم توی رژیم «کوبرو» بخورم.
‫می‌دونم نشأت گرفته از عشق و علاقه بوده.
‫نبوده ولی ممنونم ازت.
‫اوه.
‫و لوردا.
‫یه حرفه‌ایِ تموم عیار!
‫ولی...
‫«کوبرو» وقتی یه مار آشنا ببینه ‫خوب می‌شناستش.
‫- و چارلز! ‫- نگران من نباش!
‫می‌تونی از من بگذری! من درک می‌کنم! ‫تو یه آدم جدید شدی که واقعا هیجان‌انگیزه.
‫من و تو اصلا شروع خوبی نداشتیم.
‫- نوچ. ‫- و اگه یک نفر اینجا از مُردنـم
‫خوشحال شده بوده، ‫شرط می‌بندم خودت بودی.
‫- آره. ‫- می‌دونم سال‌های زیادی
‫از عمرت باقی نمونده ‫که بخوای مهارتت رو توسعه بدی.
‫و می‌فهمم که هر روز اهمیت داره.
‫و بعد از این تجربه‌ای که داشتم، ‫واقعا دیگه درکت می‌کنم.
‫پس،
‫از نو شروع کنیم؟
‫از نو شروع کنیم.
‫بن باید جواب این تماس رو بدی.
‫چی؟ اوه. ‫بن باید جواب این تماس رو بده.
‫آم...
‫آره، می‌رم یه جای خلوت‌تر.
‫رفقا! من می‌رم توی اتاقـم ‫یه استراحتی بکنم،
‫دوش بگیرم، ‫شایدم یه دلی از عزا دربیارم،
‫ولی این هفته می‌بینمتون، خب؟
‫جان کندن ادامه داره!
‫وای.
‫پخش شده که بن برگشته.
‫رفقا داستان خفنیـه برای ‫شروع دوبارۀ یه نمایش.
‫پس برگشتیم.
‫برگشتیم سر «برادوی»!
‫تبریک می‌گم. حتما هیجان‌زده‌اید.
‫گفتم حتما هیجان‌زده‌اید.
‫شاید بن برگشته باشه،
‫ولی این موضوع تغییری توی
‫لاشی بودنـش ایجاد نمی‌کنه.
‫[سلام، کسی بیداره آخر شبی خونۀ من با همدیگه یه چیزی بخوریم؟]
‫نمی‌‌دونم باید چیکار کنم.
‫اول مُرده بود، حالا زنده‌ست. ‫نمایش داشتیم، بعدش نداشتیم.
‫وایسید ببینم، الان می‌خواید نمایش رو جوری ‫که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، دوباره راه بندازید؟
‫وای بیخیال، شوخیت گرفته؟
‫دونا و کلیف قراره درمورد اتفاقی که ‫افتاده، سور و سات به راه بندازن.
‫- هیجان‌زده‌ای دوستِ من؟ ‫- آره!
‫هفته‌ای هشت تا نمایش! خداست!
‫آها راستی یادم رفت ازت بپرسم. ‫سر عمۀ خلِ جوی چه بلایی اومد؟
‫اوه، با اون یارو کاشتِ موییِ به هم زد.
‫اوه چه شوکه‌کننده.
‫راستی آخرش داداشش فهمید کی ‫اون زیربشقابی‌های مسخره رو واسش فرستاده؟
‫- آره، کارِ ران بود. ‫- ران همونیه که فکِّـش اونطوری بود؟
‫انصاف نیست رفقا! ‫شما همیشه با همدیگه‌اید.
‫به منم درمورد عمۀ خلِ جوی ‫و... ران بگید.
‫- نه، نه، نه. ‫- اوه، ران روانیـه.
‫دلت نمی‌خواد اصلا بشناسیش.
‫خب اگه بازم زیربشقابی درسته می‌کنه ‫بهم بگید.
‫فقط من رو فراموش نکنید.
‫- ها؟ ‫- منظورش چیه؟
‫می‌دونی، نمی‌تونم بیخیال ‫کاری که با اینجا کردی بشم.
‫آره می‌دونم.
‫آدم‌هایی که خریدنـش هم ‫همین حرف رو زدن.
‫چی؟
‫خاله‌ات آپارتمان رو فروخته؟
‫تا چهار هفتۀ دیگه باید جُل و پَلاسم رو جمع کنم.
‫- جداً؟ ‫- داری از «آرکونیا» می‌ری؟
‫می‌دونم، می‌دونم ولی...
‫وقتـش رسیده دیگه. ‫یعنی باید زندگیِ خودم رو بسازم.
‫و می‌تونید واسه دیدنـم ‫به بروکلین بیاید.
‫یا شایدم کوئینز؟
‫من میام دیدنتـون اصلا.
‫مهمتـرین بخش از دنبال کردنِ آرزوها
‫افرادی هستن که همراه و هم‌قدم شما هستند.
‫خب چند روز پیش داشتم ‫پیام‌های سایت پادکستِ‌ـمون
‫رو نگاه می‌کردم،
‫و ملت می‌پرسیدن ‫که کجا رفتیم و چرا خبری ازمون نیست.
‫یه جورایی حس خوبیـه که جای خالیـمون حس شده.
‫- آره خوبه. ‫- آره، همینطوره. حس خوبیه.
‫افرادی که جایی برای ‫شک و شبهه نمی‌ذارن
‫و تصمیم می‌گیرن ‫باور کنن که به موقع آرزوهاتون...
‫...تحقق پیدا می‌کنه.
‫گمونم آسانسور رو درست کردن، نه؟
‫باهاش بریم؟
‫یه جورایی بخاطر سوار شدنـش استرس دارم.
‫الان این چند ساعته فقط ‫یه حفرۀ بزرگ بوده‌ها.
‫هی من یه چیزی رو می‌دونم
‫که با زندگیِ پُر از ریسک ‫مشکلی واسمون پیش نمیاد.
‫افرادی که با شما همراه می‌شوند
‫تا برای ساختن لحظه‌ای که ‫به قلّۀ بلندی که آرزوش رو داشتید می‌رسید،
‫همیارتون باشند...
‫...این افراد تنها کسانی هستند که ارزشمندند.
‫می‌دونی میبل، در هر صورت نمی‌شد ‫اون پادکست رو ساخت
‫بخاطر اینکه بن توی ساختمون نمُرد.
‫وایسا ببینم. اون چیه؟
‫هوم؟
‫ای لعنتی، حتما دارید شوخی می‌کنید.