‫ببینید، من نمی‌خواستم دورگه باشم
‫دورگه بودن خطرناکـه. ترسناکـه
‫اکثر اوقات هم به طرز دردناک و ‫ناجوری آدمو به کُشتن میده
‫اگه خیال می‌کنی شاید بتونی ‫یکی از ما باشی، توصیه‌ام اینـه:
‫فرصتِ بیخیال شدن رو غنیمت بشمار
‫چون همین که بفهمی چی هستی...
‫اونا هم حسش می‌کنن و ‫میان سراغت
‫نگو که بهت هشدار ندادم
‫اسم من «پرسی جکسون»ـه. ‫دوازده سالمـه.
‫من بچه‌ی مشکل‌داری هستم؟
‫آره، بگی نگی
‫نمره‌های بد، قلدرها، همه‌ی مسائل عادی
‫و بعدش یه سری مسائل دیگه هم هست
‫مسائلی که شاید...چندان عادی نباشن
‫«ورود به پشت بام ممنوع»
‫این منم، وقتی کلاس دوم بودم. ‫چرا رفته بودم اون بالا؟
‫یه چیزی دیدم
‫اقلاً...می‌تونم قسم بخورم یه چیزی دیدم
‫وقتی میگی که همچین چیزی دیدی
‫پات به دفتر این یارو باز میشه
‫خبر خوب، اون میگه اصلاً جای نگرانی نیست
‫همه‌اش توی تصوراتمـه
‫ولی اگه بازم اینطوری شد، ‫حواست باشه که به یکی بگی
‫دوباره اینطوری شد
‫انگار این موجواتِ عجیب‌الخلقه، ‫از قصه‌هایی که...
‫مامانم همیشه برام تعریف می‌کنه ظاهر شدن
‫واسه یه لحظه کاملاً راس‌راسکی، و بعدش...
‫عجب پخمه‌ای
‫سلام رفقا، می‌خواید از موجوداتِ ‫خیالی‌ای که می‌بینم براتون بگم؟
‫از اون حرفا نیست که بخوای به کسی بگی
‫پس من هم نگفتم
‫بعدش...یه چیزی تغییر کرد
‫با گروِر آشنا شدم
‫خیلی با هم تفاهم داشتیم
‫فقط اون...
‫نه فقط به این دلیل که جفت‌مون هم ‫تهِ زنجیره‌ی غذایی بودیم
‫و می‌دونید چیه؟
‫حرف زدن با گرور راجع به ‫این چیزا حال می‌داد
‫تقریباً می‌تونستم باور کنم که اونا تخیلی هستن
‫عجیب، ولی بی‌آزار
‫تا روزی که این هم عوض شد
‫تا روزی که یکی‌شون ‫تصمیم گرفت بیاد سراغم
‫چیزی که اینجا می‌بینید، افسانه نیستن
‫خیالات نیستن
‫چیزی که اینجا می‌بینید واقعی‌ترین و ‫عمیق‌ترین قسمت‌های وجود شماست
‫دوستان...
‫خدایان...
‫هیولاها و قهرمانانی که...
‫توی این اتاق می‌بینید
‫یادآور توانایی‌های ما هستن
‫حالا، روی کاربرگ‌هاتون
‫می‌خوام یکی از موضوعاتی رو که ‫اینجا می‌بینید انتخاب کنید و...
‫«آکادمی یانسی» ‫«گردش علمی موزه‌»
‫توصیفش کنید
‫نه فقط شکل و ظاهرش
‫بلکه چه حسی که ازش دریافت می‌کنید
‫خیلی‌خب، زود باشید
‫چی می‌بینی؟
‫پرسیوس...
‫اون منم
‫اوهوم، اسمت رو از روی اون گذاشتیم
‫واسه همین اسمم رو از روی اون گذاشتید؟
‫چون قهرمان بوده؟
‫چی باعث شده فکر کنی قهرمان بوده؟
‫چون هیولاها رو می‌کُشه
‫اون‌وقت چی باعث شده فکر کنی ‫صاحبِ اون سر هیولا بوده؟
‫مامان
‫هر کسی که شبیه قهرمانـه، قهرمان نیست و
‫هر کسی که شبیه هیولاست، واقعاً هیولا نیست
‫اسم اون رو روت گذاشتم ‫چون وقتی خیلی کوچیک بود
‫یه پادشاه عصبانی، اون و مادرش رو...
‫انداخت توی یه صندوق چوبی و ‫پرت‌شون کرد توی دریا
‫تنها، وحشت‌زده. و شب که شد، ‫مادرش توی گوشش زمزمه کرد
‫«صبور باش و طاقت بیار، پرسیوس
‫در برابر طوفانی که هدفش ‫نابودی ماست شجاع باش،
‫چون تا وقتی همدیگه رو داریم شکست‌ناپذیریم.»
‫و بر خلاف تمام احتمالات
‫اون تونست راهش رو ‫به یه پایان خوش پیدا کنه
‫پرسی؟
‫مامان؟
‫همینجام، عزیزم! مامانی همینجاست!
‫آقای جکسون
‫باید یاد بگیری خودت رو ‫کنترل کنی، متوجهی؟
‫- من؟ ‫- می‌فهمی چی میگم؟
‫دست خودش نیست، خانم دادز. ‫پرسی استثنایی‌ـه.
‫کافیه
‫بهشون توجه نکن
‫هر وقت آماده بودی
‫چیزی رو که خدایان برات در نظر گرفتن بشنوی، خودشون بهت میگن.
‫من بهت باور دارم
‫ضمناً به نظرم این لازمت میشه
‫نگهش دار
‫وسیله‌ی گران‌قدریـه
‫انواع و اقسام مکاتب فکری در مورد اینکه ‫چی باعث این نوع قلدری میشه وجود داره
‫حوادث دوران کودکی، ‫احساس کمبود...
‫ببین، من درک می‌کنم که نانسی مشکلاتی داره
‫فقط خسته شدم که ‫سر من خالی‌شون می‌کنه
‫حس می‌کنم انگار...وقتشـه ‫بابتش یه کاری بکنم
‫می‌تونی از آقای کِین وقت ملاقات بگیری
‫- اون واقعاً توی صحبت کردن عالی... ‫- من بیشتر توی این فکر بودم که نانسی رو...
‫سر و ته بکنم داخل نزدیک‌ترین سطل آشغال
‫اوه
‫اوه، نه. نه، نه، نه، نه
‫نه، اگه فقط یه چیز از قلدرها بدونم
‫اونم اینـه که اصلاً و ابداً ‫نباید جلوشون وایستی
‫به نظر درست نمیاد
‫ببین
‫می‌دونم اینجا واسه امثالِ ما سختـه
‫ولی تا ابد که قرار نیست اینجا باشیم
‫خیلی جاهای بهتری از اینجا هست
‫آخی
‫پرسی
‫نه، نکن!
‫پرسی منو هل داد!
‫- نانسی، حالت خوبه؟ ‫- اون نانسی رو هل داد!
‫ایناهاشی
‫ما احمق نیستیم، پرسی جکسون
‫خانم دادز، حال‌تون خوبه؟
‫دیر یا زود پیدات می‌کردیم
‫اون کجاست، دورگه؟
‫کجاست؟
‫ترجمه از: ‫امـیـر سـتـارزاده ‫AM1Я H1tmaN
‫- حالش خوبه؟ ‫- اون مُرده؟
‫یکم بهش فضا بدید، لطفاً
‫چی شد؟
‫خانم دادز کجاست؟
‫من هیچ کاری باهاش نداشتم!
‫- اون هلم داد ‫- همه برگردید سر ناهارتون
‫طوری نیست. پرسی فقط ‫باید یکم تنها باشه، همین
‫نمی‌فهمم. یعنی هیچکس ندید؟
‫خانم دادز کجاست؟
‫پرسی، اینجا کسی به این اسم وجود نداره
‫خیلی‌خب کلاس، حرکت کنید. ‫بریم. ناهارتون رو تموم کنید.
‫تعیین کردن حقیقت ممکنه ‫خیلی سخت باشه
‫ولی در این مورد، ظاهراً ‫انکار کردن حقیقت خیلی سختـه
‫آقای جکسون
‫تعدادی از هم‌کلاسی‌هات، ‫تو و آقای آندروود رو دیدن
‫که داشتید با خانم بوبوفیت بحث می‌کردید
‫با این‌حال هیچ توضیحی ندادی که ‫اون چطور افتاد توی فواره
‫به غیر از اینکه بگی...
‫«من دستم هم به نانسی نخورد.»
‫حالا، هیچ حرف دیگه‌ای واسه گفتن نداری؟
‫من دستم هم به نانسی نخورد
‫خیلی‌خب
‫آقای آندروود؟ ‫چیزی برای اضافه کردن دارید؟
‫بله
‫دارم
‫بفرما
‫همون روز کمی قبل‌تر پرسی بهم گفت ‫که می‌خواد حال نانسی رو بگیره
‫- بابت بلاهایی که سرمون آورده ‫- گرور؟
‫و درمورد اتفاقی که کنار ‫فواره افتاد هم راست نمیگه
‫- گرور! ‫- ببخشید
‫داری میگی که دیدی آقای جکسون ‫به خانم بوبوفیت حمله کرد؟
‫بله
‫دیدم
‫هیچ کدوم اینا آسون نیست
‫نه برای تو
‫نه برای هیچ‌کدوم‌مون
‫خیلی نگرانتـم، پرسی
‫دیدم توی موزه چه اتفاقی افتاد
‫من دستم هم به نانسی نخورد
‫می‌دونم دستت نخورده
‫اقلاً، مطمئنم خودت همچین فکری می‌کنی
‫می‌خوای بهم بگی از نظرت چه اتفاقی افتاد؟
‫می‌تونی بهم بگی. شاید درک کنم
‫می‌خوای شرط ببندیم؟
‫پرسی
‫توی عمرم جوون‌های زیادی رو دیدم ‫که همچین چیزایی رو تجربه کردن
‫ولی از بین همه‌شون، گمونم...
‫شاید تو سخت‌ترین مسیر رو داری
‫گمونم تو خاصی
‫- خیلی بیشتر از اون که خودت بدونی ‫- فقط...بس کن
‫خب؟ دیگه از این قصه‌ها که چقدر خاصم و
‫خودم خبر ندارم خسته شدم
‫کمکی نمی‌کنن
‫این سرویس منـه. میرم خونه
‫«آکادمی یانسی»
‫لوله‌کشی این ساختمون هیچ مشکلی نداره
‫شاید بهتر باشه بری پیش دکتر
‫از کجا می‌دونی خودم دکتر نیستم، هان؟
‫نظرت چیه بیشتر میوه بخوری که یُبس نشی؟
‫آهای! من یه عالمه میوه می‌خورم. ‫نظرت چیه خودت بیشتر میوه بخوری؟
‫اوه! سلام، پرسی
‫سلام اِیدی، شرمنده
‫من دارم میام بیرون، تو داری میری داخل. ‫من باید ازت معذرت بخوام.
‫به‌به، سلام
‫به خونه خوش اومدی، نابغه
‫مامانم از سر کار برگشته خونه؟
‫الان فقط همین رو تحویلم میدی؟
‫- بعد اینکه توی مدرسه مشروط شدی؟ ‫- من توی مدرسه مشروط نشدم
‫مدیرتون زنگ زد و همین رو گفت
‫گفت با اُردنگی انداختنت بیرون
‫به موبایل مامان زنگ زدن
‫- موبایل مامان رو هم تو جواب میدی؟ ‫- هر چی که زنگ بخوره جواب میدم
‫خب، واسه چی پرتت کردن بیرون؟
‫گفت توی اردوی علمی به یه بچه حمله کردم
‫خیلی‌خب
‫خیلی‌خب اگه... به هر حال، ‫اگه قراره زیر سقف خونه‌ی من زندگی کنی
‫- باید طبق قوانین من زندگی کنی ‫- سقفِ خونه‌ی تو؟
‫- اینجا فقط مامانم سر کار میره ‫- جانم؟
‫من شغل دارم. مگه الان دارم چیکار می‌کنم؟
‫توی پوکر فانتزی می‌بازی
‫همچین فکری می‌کنی چونه بچه‌ای و
‫- مسئل رو درک نمی‌کنی... ‫- مامانم کجاست؟
‫نمی‌دونم
‫نمی‌دونم مامانت کجاست. ‫نوستروداموس که نیستم.
‫هر بار همین آش و همین کاسه‌ست پرسی!
‫واو! عجب!
‫مامان
‫خیلی متأسفم. این دفعه تلاشم رو کردم. می‌دونی ‫که چقدر سخت داشتم تلاش می‌کردم
‫ولی این دفعه، واقعاً تقصیر من نبود. ‫جدی تقصیر من نبود.
‫الان خیسِ خیس شدم
‫شرمنده. آخه خوشحالم می‌بینمت
‫یهویی دیدم گِیب داره تلفنی ‫با مدیر حرف می‌زنه
‫بهم گفت مدیر سر اتفاق نانسی بوبوفیت ‫چه فکری می‌کنه
‫من بهش گفتم حرف بچه‌مو باور می‌کنم. ‫تماس خیلی کوتاهی بود.
‫الان فقط مهم اینـه که اینجایی، خب؟
‫تازه وقت کافی داشتم که
‫برات هدیه‌ی خوش‌آمدگویی به خونه گرفتم
‫آقای برنر هم بهم زنگ زد. ‫ماجرای گرور رو بهم گفت.
‫می‌خوای درموردش حرف بزنی؟
‫چیز دیگه‌ای هست که بخوای ‫درباره‌اش حرف بزنی؟
‫یه اتفاقی برام افتاده. اتفاقی که ‫چند وقتـه داره برام میفته.
‫بیشتر از سرگردونی ذهنم و ‫این حرفاست. و بدتر هم شد و...
‫من ترسیدم
‫- گِیب؟ ‫- مامان؟
‫من نمی‌دونم چطوری ازم انتظار دارید
‫- کارم رو انجام بدم... ‫- من و پرسی می‌ریم مونتاوک
‫ماشین رو تا یکشنبه صبح برمی‌گردونم
‫یواش، یواش، یواش. از کِی تاحالا ‫مونتاوک رفتن‌تون گرفته؟
‫به محض اینکه تماسم با «یانسی» تموم شد ‫زنگ زدم جا رزرو کردم
‫یانسی کیه؟
‫اسم مدرسه‌اش
‫خیلی‌خب
‫اون‌وقت دقیقاً چرا باید ‫با این قضیه مشکلی نداشته باشم؟
‫چون یکشنبه که دارم برمی‌گردم خونه
‫میرم از مغازه‌ی دی‌آنجلو ساندویچ می‌گیرم ‫واسه قبل از شروع مسابقه
‫ولی اگه اعصابم رو خراب کنی، ‫به هر حال میرم و
‫بعدش بازی رو از رادیو گوش میدم و ‫هم ساندویچ خودم رو می‌خورم
‫- هم ساندویچ تو رو ‫- می‌دونی که بدم میاد...
‫- تنهایی بازی تیم نیکز رو تماشا کنم ‫- من هم همینطور!
‫حواست باشه روی ساندویچ من ‫فلفل تند بریزن، لطفاً
‫- اگه با این لحن بخوای نه ‫- گفتم «لطفاً»
‫لطفاً، میشه بهشون بگی
‫- توی ساندویچم فلفل بریزن؟ ‫- ردیفـه
‫قبل اینکه سوار ماشینم بشی ‫کفش‌هات رو در بیار
‫فهمیدی؟
‫حرفای زیادی واسه گفتن داریم، ‫ولی بیرون طوفانـه
‫داره بدتر میشه، ‫پس بیا تا بدتر نشده راه بیفتیم
‫توی ساحل صحبت می‌کنیم، خب؟ ‫وسایلت رو جمع کن. زود باش
‫تو کی هستی؟
‫خیلی ضعیفی. خیلی ترسیدی
‫خیلی غمگینی
‫فرار کن، قهرمان کوچولو، ‫قبل اینکه صدمه ببینی
‫رسیدیم
‫با سه شماره؟
‫حاضری؟
‫یک، دو... سه!
‫مارشملوهای درست حسابی پیدا کردم. ‫از اونا که سریع جزغاله نمیشن.
‫فکر نکنم تقصیر مارشملوها بوده باشه
‫من حواسم نبود
‫مامان...
‫باید درمورد یه چیزی باهات حرف بزنم
‫به احساس عجیب داشتن عادت کردم. ‫عادت کردم که کل دنیا برام عجیبـه.
‫مثل پازلی با نیمی از تیکه‌های اشتباه
‫سعی می‌کنم دقت کنم. ‫جداً سعی می‌کنم، ولی...
‫بعدش خیال‌بافی می‌کنم. ‫دست خودم نیست.
‫ولی اخیراً...
‫زیاد حس رویا و خیال نداشته. انگار...
‫نمی‌دونم. واقعی‌تر بوده، شاید؟
‫بعدش رفتیم موزه و...
‫یه چیزی دیدی
‫یه چیزی به نظر تو واقعی بود، ‫ولی هیچکس دیگه‌ای نمی‌تونست اونو ببینه؟
‫اون چی بهت گفت؟ ‫(ضمیر مؤنث)
‫اون؟ از کجا فهمیدی خانم بود؟
‫می‌دونی چرا هر سال میایم این کلبه؟
‫چون نزدیک گندانباره، پس ارزونـه
‫مامان، از کجا فهمیدی چی دیدم؟
‫هر سال میایم اینجا چون همینجا بود که
‫با پدرت آشنا شدم
‫پدرم؟ پدرم چه ربطی به این قضیه داره؟
‫خیلی وقت پیش، من...
‫با یه مردی آشنا شدم، اینجا توی ساحل
‫اون عاقل و شجاع و مهربون و... نجیب بود
‫از همون لحظه‌ی اولی که ‫دیدمش، می‌دونستم...
‫که تابحال مردی مثل اون رو ندیده بودم
‫بعدش فهمیدم اون اصلاً شبیه هیچکدوم از ‫مردهایی که تابحال دیده بودم نیست
‫چون اون... اصلاً آدمیزاد نبود. ‫یه خدا بود.
‫تو عاشق خدا شدی؟ یعنی...
‫مثلاً... مسیح؟
‫خدا نه. یه خدا. پرسی
‫قصه‌هایی که...
‫این مدت راجع به خدایان یونانی و قهرمان‌ها ‫و هیولاها بهت گفتم واقعی هستن
‫- مامان ‫- توی اون قصه‌ها، بهت گفتم
‫که چطور خدایان و انسان‌های فناپذیر
‫- گاهی از همدیگه بچه‌دار میشن... ‫- مامان، خواهش می‌کنم، بس کن
‫- به بچه‌هاشون میگن نیمه‌خدا ‫- مامان!
‫گاهی هم بهشون میگن دورگه
‫اون هیولا به همین اسم صدام کرد. ‫مامان، چه اتفاقی داره میفته؟
‫تو یه دورگه‌ای
‫و دورگه‌ها توی این دنیا در امان نیستن
‫وقتی به سن خاصی رسیدن و کم کم...
‫فهمیدن ماهیت‌شون چیه، ‫نیروهای وحشتناکی سراغ‌شون میرن،
‫سعی می‌کنن بهشون صدمه بزنن قبل اینکه اونقدر ‫قوی بشن که بتونن جلوشون مقاومت کنن
‫این مدت تو همین حس رو داشتی
‫همیشه بخشی از وجودت بوده، ‫همیشه انتظارش می‌رفت، من فقط...
‫چرا داری اینا رو بهم میگی؟
‫پرسی، می‌دونم درکش سختـه
‫ولی باید حرفمو باور کنی که اینا واقعیـن
‫نه، این مسخره‌ست. خب؟ من یه خدا نیستم. ‫مغزم یه‌جاییش می‌لنگـه.
‫درک می‌کنم که عجیب و خل و چلم، ‫باور کن، می‌فهمم،
‫ولی متأسفانه الان حس می‌کنم ‫مشکلم جدیـه
‫- عزیزم، نه... ‫- اون‌وقت الان داری برام قصه میگی
‫مثلاً انگار این قصه‌ها دردم رو دوا می‌کنن؟
‫خب، من که بچه نیستم! ‫می‌دونم هیولا وجود نداره
‫می‌دونم که خدایانی در کار نیست ‫و شک ندارم که
‫نیمه‌خداها هم وجود ندارن
‫کیه؟
‫- خانم جکسون؟ منم گرور ‫- گرور؟
‫قضیه یه‌کم فوریـه. ‫میشه یکی در رو باز کنه؟
‫اون اینجا چیکار می‌کنه؟ ‫نمی‌خوام ببینمش. وایسا، مامان...
‫گفتم شب رو تنها باشیم، ‫گفتی پس صبح همگی بریم
‫شرمنده، زود اومدم، ‫ولی واقعاً چاره‌ای نداشتم
‫اوضاع تغییر کرده و داره خیلی سریع‌تر از ‫چیزی که پیش‌بینی کرده بودیم...
‫- جلو میره ‫- زود؟
‫باید قبلش از من می‌پرسیدی... ‫هر چی که قراره بگی،
‫نمی‌خوام... بشنوم، گرور؟
‫پرسی
‫- خیلی‌خب، یه چیزی داره میاد ‫- گرور
‫- و می‌دونم به نظر خیلی وحشتناکـه ‫- گرور؟
‫ولی مهم اینـه که وحشت نکنیم
‫من وحشت نکردم
‫- گرور! ‫- من هم اصلاً وحشت نکردم
‫تا اینجاش که از عملکردمون راضی بودم...
‫- گرور! ‫- چیه؟
‫گرور، چرا یه نصفه‌ بُز توی شلوارتـه؟
‫اوه، این...
‫اوه! وای پسر، اون هنوز بهت نگفته...
‫- هنوز قضیه‌ی من رو بهش نگفتی؟ ‫- زود اومدی
‫پس مهم اینـه که وحشت نکنیم
‫این بحث رو توی ماشین ادامه می‌دیم. بریم
‫وظیفه‌ی من این بوده که تو رو ‫به این لحظه هدایت کنم
‫همیشه نیمه‌خدایانِ جوان از لحاظ احساسی ‫زیاد بالا پایین میشن
‫- پس فراهم کردن پشتیبانی خیلی... ‫- تو کی هستی؟
‫- من گرورم. بهترین دوستت و... ‫- چی هستی؟
‫- یه «ساتیر». ضمناً «محافظ» تو هم هستم ‫- تو محافظ منی؟
‫اگه کاری نمی‌کردم از مدرسه اخراج بشی
‫از امشب جون سالم به در نمی‌بردی
‫و هر موجودی که الان افتاده دنبال‌مون ‫اونجا به راحتی پیدات می‌کرد
‫شرمنده
‫معمولاً خطر رو از یه کیلومتری ‫حس می‌کنم، ولی این دفعه...
‫خب، هیچ کدوم‌مون انتظارش رو ‫نداشتیم دادز پیداش بشه
‫پس تو می‌دونستی
‫دیدی دادز به چه موجودی تبدیل شد؟
‫- چرا هیچی نگفتی؟ ‫- همه‌اش رو ندیدم
‫«مِه» مخفی نگهش داشت، حتی از چشم ما. ‫تا اینکه دیگه خیلی دیر شده بود.
‫مِه؟ مِه چیه؟
‫مِه جادویی. پرده‌ای که دنیای جادویی رو ‫از دنیای انسانی پنهان می‌کنه
‫پاهای من. بال‌های دادز. ‫حتی غیبتِ دادز رو.
‫ولی نباید چیزی رو از چشم من پنهان کنه. ‫همچین اتفاقی هیچ‌وقت نمیفته.
‫یه موجود قدرتمندی دستش توی کاره
‫هر چه زودتر برسیم اردوگاه، بیشتر در...
‫- اردوگاه رو که دیگه بهش گفتی، نه؟ ‫- نه هنوز
‫اردوگاه یه محل مقدس برای نیمه‌خداهاست
‫یه محل امن که می‌تونی
‫یاد بگیری ماهیتت چیه و دنیای ‫اون طرفِ مِه چه شکلیـه
‫راستش زیاد دور نیست، ‫یه‌کم بعد از اون پیچی که جلوتره
‫مامان دیگه درمورد چی حرف نزدیم؟
‫دیگه چیا رو بهم نگفتی؟
‫اون «مینوتور»ـه؟
‫وقتی حملات شروع بشن، دیگه تمومی ‫ندارن. خب؟ دادز فقط شروعش بود.
‫اون نفر بعدیـه. اون بی‌رحمـه، سنگدلـه
‫هنوز که شورت پاشه!
‫کارت‌های «افسانه یا جادو» ‫واسه تمرین بودن
‫همه‌ چی تمرینی بود واسه ‫چیزی که پیش رو داری
‫چیزی که پیش رومـه؟
‫- پسرا؟ ‫- بله؟
‫- راستش من 24 سالمـه ‫- سفت بشینید، لطفاً
‫همه خوبن؟
‫- آره، من خوبم ‫- خیلی‌خب
‫از این طرف!
‫رسیدیم. اون همون مرزه. ‫هیچ هیولایی نمی‌تونه ازش رد شه.
‫پرسی اون طرف جاش امنـه
‫«پرسی جاش...» ولی مگه ‫اونجا جای همه‌مون امن نیست؟
‫گرور، محافظت از پسرم، ‫تنها فرزندم رو به تو می‌سپارم
‫نگران نباشید خانم جکسون. ‫پرسی توی اردوگاه کاملاً در امان...
‫قسم بخور
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- قسم بخور، گرور!
‫اونو از هر کسی یا هر چیزی که ‫سراغش میاد در امان نگه داری،
‫هر چیزی که بخواد بهش صدمه بزنه، ‫هر چیزی که بهش چپ نگاه کنه.
‫- می‌فهمی چی میگم؟ ‫- قسم می‌خورم!
‫- حالا من دیگه باید برم، عزیزم ‫- بری؟ منظورت چیه بری؟
‫من نمی‌تونم باهات بیام
‫- چرا نمی‌تونی ‫- اون آدمیزاده
‫الان دیگه باید شجاع باشی
‫چیزایی که یادت دادم فراموش نکن. ‫قصه‌هایی که برات تعریف کردم یادت نره.
‫- مخصوصاً قصه‌ها، اونا قراره... ‫- نه!
‫- همه چی رو بهت بگن ‫- محاله! مامان، من ترکت نمی‌کنم!
‫پرسیوس! به من گوش کن
‫تو...
‫مشکل‌دار نیستی
‫تو منحصر به فردی
‫تو یه معجزه‌ای
‫و تو پسر منی
‫صبور باش و طاقت بیار
‫با طوفان روبرو شو
‫دوستت دارم
‫باید بریم
‫- کُتت رو بده من ‫- چرا؟ می‌خوای چیکار کنی؟
‫اون بوی نیمه‌خدا رو حس می‌کنه، ‫همین رو دنبال می‌کنه دیگه؟
‫- درسته ‫- پس اگه بوی تو رو
‫از دو جهت حس کنه، ‫شاید بتونم گیجش کنم،
‫واسه هر دومون کمی ‫زمان بخرم تا فرار کنید
‫- مامان، خواهش می‌کنم، نکن... ‫- ببین!
‫مشکلی نیست
‫برو! همین الان!
‫آهای! ببین!
‫یالا. زود باش
‫نه، نه، نه، نه، نه...
‫مامان!
‫کاری از: ‫امـیـر سـتـارزاده ‫AM1Я H1tmaN
‫پرسی! پرسی، نه!
‫حالش خوبه؟
‫- تنهایی؟ ‫- چطور ممکنه؟
‫- آره ‫- آره، حالش خوبه
‫لابد خودشـه
‫هیس، آنابث
‫داره بیدار میشه. ‫همگی یه‌کم بهش فضا بدید.
‫به اردوگاه خوش اومدی، پرسی جکسون
‫چشم به راهت بودیم
‫«بعد از تیتراژ ادامه دارد»
‫وقتشـه بازی‌ها شروع بشن!
‫اینجا اومدنم خیلی مهمـه ‫چون پدرم یکی از خدایانـه
‫پس میرم پیداش کنم