‫قصه‌هایی که از خدایان یونان برات گفتم
‫و قهرمان‌ها و هیولاها، همگی واقعی‌ هستن.
‫تو یه دورگه‌ای،
‫دورگه‌ها توی این دنیا در امان نیستن.
‫وقتی به سن خاصی می‌رسن، کم کم می‌فهمن ماهیت‌شون چیه.
‫نیروهای وحشتناکی سراغ‌شون می‌رن.
‫ سعی می‌کنن بهشون صدمه بزنن ‫قبل اینکه اونقدر قوی بشن که
‫بتونن جلوشون مقاومت کنن.
‫ نگران نباشید خانم جکسون. ‫ پرسی توی اردوگاه کاملاً در امانـه
‫- قسم بخور ‫-قسم می‌خورم.
‫مامان!
‫به اردوگاه خوش اومدی، پرسی جکسون. ‫چشم به راهت بودیم.
‫من کجـاـم؟
‫تو خواب حرف می‌زنی.
‫تـرجـمه از «آیــــدا» ‫:::. Ayda.NDR .:::
‫نترس. ‫الان دیگه جاـت امنه.
‫پس خواب نمی‌دیدم.
‫راستش کُشتن همچین هیولایی ‫کم کاری نیست.
‫- می‌خواستم همه از این قضیه... ‫- تو هم دیدی؟
‫دیدی چه بلایی سر مامانم اومد؟
‫آره.
‫بابت تمام...
‫این قضایا...
‫متاسفم.
‫وظیفه‌ من این بود که ازت محافظت کنم ‫و صحیح و سالم بیارمت این‌جا.
‫شاید اگه زودتر بهت گفته بودم...
‫- مامانت هنوز... ‫- بی‌خیال.
‫ول کن.
‫می‌دونم واقعاً شرایط سختیه ‫اما می‌خوام درموردش صحبت کنیم.
‫من نمی‌خوام.
‫وظیفه‌ت این بود که ‫من رو برسونی این‌جا.
به وظیفه‌ت عمل کردی تموم شد.
‫کجا می‌ری؟
چون بابام یه خداست اینقدر مهم بود که بیام این‌جا.
‫باید برم پیداش کنم.
‫آره اما به این آسونی‌ها که نیست.
‫ببخشید؟ من «پرسی جکسون» ام. ‫تازه اومدم این‌جا.
‫«پیتر جانسون» اومده.
‫خیلی‌خب، اما اسمم این نیست.
‫می‌خواستم بدونم ‫دفتر مدیر این‌جا کجاست...
‫- یا هرکسی که مسئولی چیزیه... ‫- صبرکن، صبرکن، صبرکن، صبرکن
‫صبرکن، صبرکن. «پرسی» ؟
‫ایشون «آقای دی» هستن. ‫رئیس اردوگاه.
‫آقای دی، پرسی جکسون!
‫آره گِرور خودش گفت شنیدم.
‫- مطمئنی؟ ‫- خیلی خب.
‫مطمئن باش دلت نمی‌خواد ‫با این یارو بحث کنی.
‫- خودش می‌خواد بحث کنه. ‫- پرسی...
‫«دی» یعنی همون «دایِنایسوس»
‫این یارو «داینایسوس»ـه.
‫منظورت چیه دایناسوسـه؟
‫- داینایسوس؛ همون خداـه رو می‌گی؟ ‫- آره.
‫- ممکن نیست. ‫- هست.
‫عذر می‌خوام اعلی حضرت...
‫گمون می‌کنم پدرم یه‌جایی ‫همین دور و اطراف باشه.
‫نمی‌دونم چطوری باید دنبالش بگردم. ‫حتی اسمش رو هم نمی‌دونم.
‫اما فکرکنم باید هرچه‌ زودتر ببینمش چون...
‫واقعاً نیاز دارم ببینمش.
‫شما می‌تونین کمکم کنین؟
‫راستش...
‫آره می‌تونم.
‫پسرم؟
‫- بابا؟ ‫- آره پیتر.
‫- «پرسی» درسته. ‫- می‌دونم.
‫حالا قبل از این‌که بیشتر با هم آشنا بشیم...
‫باید یه‌کاری برای من انجام بدی. باشه؟
‫یه بطری شرابِ...
‫ «شـاتو هوت بریون» ساخت سال 1985 ‫توی آشپزخونه‌ست.
‫بی‌زحمت بـرام میاریش؟
‫الان واقعاً این چیزها اولویتت‌ـه؟
‫آقای دی حتی اگه پرسی...
‫گرور تو ساکت باش.
‫داره خوش می‌گذره خراب‌ش نکن.
‫آشپزخونه‌ یکم پایین‌ترـه.
‫اون بطری رو برام بیار و بعدش درمورد ‫هرچیزی که خواستی حرف می‌زنیم.
‫می‌دونی...
‫درمورد من، خودت، حالا هرکی...
‫- پرسی. ‫- آقای «برونر» ؟
‫اسم واقعیِ آقای «برونر»، «کایران»ـه.
‫مسئول فعالیت‌های ارودگاه؛ ‫و مربی جاودانه قهرمانان.
‫ممنونم گرور. از این‌جا به‌ بعدش ‫رو بسپار به خودم.
‫پرسی؛ می‌دونم الان گیج شدی ‫و نمی‌دونی چه‌خبره.
‫نه. اشکال نداره بابا. ‫شما که یه اسب‌ـین.
‫بابام هم که تا اون بطری شراب ‫رو براش نیاز باهام حرف نمی‌زنه.
‫واقعاً شرایطِ عادی
‫- و منطقی‌ایه. ‫- نه. نه. نه.
‫آقای دی پدرت نیست.
‫- می‌تونم باشم. ‫- آره اما واقعاً هستی؟
‫چرا اینقدر می‌رینی تو همه‌چی؟
‫زئوس آقای دی رو از مصرف مشروبات الکلی ‫منع کرده.
‫نیمه‌خدایان هم می‌تونن کارهایی که
‫خدایان ازشون منبع شدند رو براشون ‫انجام بدن...
‫آقای دی می‌خواسته ازت سواستفاده کنه.
‫پرسی...
‫با یکم قدم بزنیم و ‫از اول همه‌چی رو برات توضیح بدم.
‫گرور لطفاً تنهامون بذار.
‫اصلاً حس خوبی ندارم.
‫به موفقیت؟
‫پسره رو صحیح و سالم آوردی این‌جا.
‫فکرهای الکی نکن.
‫آره اما...
‫این‌جا یه دره‌ی مُقدس‌ـه پرسی. ‫انسان‌ها قادر به دیدن‌ش نیستن.
‫هیولاها نمی‌تونن واردش بشن.
‫دست هیچ بنی بشری ‫به‌همون نمی‌رسه.
‫برای آوردن تو به این‌جا زحمات و
‫فداکاری‌های زیادی صورت گرفته.
‫بچه‌ها صبر کنید!
‫راستش باید یه‌چیزی ‫رو به‌تون بگم.
‫من شمشیر قلمی‌تون رو گم کردم.
‫خداروشکر چندتا دیگه ازـش دارین.
‫جیب‌هات رو بگرد.
‫نه...همون شب، روی تپه گمش کردم.
‫دست کن توی جیب‌هات.
‫هربار که گم‌ش کنی، خودش برمی‌گرده پیش‌ت! ‫مگه این‌که دیگه کلاً نخوای ازش استفاده کنی.
‫ابزار جادویی از قوانینِ فیزیکی ‫دنیای عادی پیروی نمی‌کنن.
‫قلم تو، ویـل‌چـر من ‫این‌ها همه بخشی از دنیای پدرت هستن.
‫درست مثل خودت.
‫بریم می‌خوام یه‌چیزی نشونت بدم.
‫دوازده کلبه برای دوازده خدایِ المپ.
‫هر کلبه، خانه فرزندانِ پذیرفته شده ‫اون خداست.
‫چه عالی. مال من کدومه؟
‫تو هنوز پذیرفته نشدی پرسی.
‫خب کی پذیرفته می‌شم؟
‫خب راستش خدایان برای انجام کارهاشون ‫زمان مشخصی اعلام نمی‌کنن.
‫ممکنه پدرت فردا تو رو مورد پذیرش قرار بده، ‫ممکنه هفته بعد...
‫- ممکنه حتی... ‫- هیچوقت!
‫حتی الان هم که اینجاـم ‫هیچ اهمیتی بهم نمی‌ده.
‫اصلاً چرا اومدم؟ ‫من‌که این‌جا جایی ندارم.
‫چرا داری.
‫اون‌جا.
‫«هرمس» ‫خدایِ مسافران.
‫کلبه اون هم خانه بچه‌های خودشه و ‫هم خونه اون‌هایی که هنوز پذیرفته نشدن.
‫- بچه‌ها؟ بچه‌ها؟ ‫- صبرکن.
‫بچه‌ها؟
‫حواس‌ها به این سمت لطفاً.
‫ایشون «پرسی جکسون» هستن.
‫نذارید احساس غریبی کنه.
‫می‌دونم که احساس ناتوانی می‌کنی،
‫اما این‌طور نیست. ‫یکم صبوری کن
‫فکر کنم این همون پسره‌ست ‫که اون «مینوتور» رو کُشته!
‫ببینید اگه می‌خواین کرم بریزین ‫اصلاً زمان مناسبی نیست. فردا بیاین.
‫امروز دیگه واقعاً تحمل ندارم.
‫شنیدم چه اتفاق‌هایی برات افتاده و فقط...
‫می‌خواستم بگم متاسفم.
‫درکت می‌کنم. ‫باورکن.
‫من «لوک» ام.
‫منم پرسی ام.
‫ باز که شاخ‌هات رو انگولک کردی.
‫آره.
‫خیلی به خودت سخت می‌گیری گرور.
‫همیشه همین‌کار رو می‌کنی.
‫نگران نباش.
‫فقط کافیه صادق باشی.
‫باشه.
‫اول و آخر که باید انتخاب کنی.
‫ببخشید مزاحم شدم. ‫الان می‌تونید صحبت کنید؟
‫- نه! ‫- آره. بگو.
‫درموردِ «سَلی جکسون»ـه.
‫فکرکنم می‌دونم چه اتفاقی براش افتاده.
‫هیچوقت ندیده بودم یه مینوتور ‫یه انسان رو تا سر حد مرگ فشار بده
‫ولی حدس می‌زنم این حالت ‫صرفاً یه له شدن عادیه.
‫مثل یه...موز گندیده مثلاً.
‫- گرور... ‫- سَلی یهو محو شد.
‫درست مثل یه هیولا.
یه‌سر رفتم شورای «کلون»
‫و اون‌جا گفتن یه همچین چیزی ‫قبلاً هم اتفاق افتاده.
‫وقتی یه آدم به مرگ نزدیک می‌شه،
‫هیدس به‌دادشون می‌رسه و...
‫بله می‌دونیم.
‫اما هنوز به پرسی هیچی نگفتین...
‫نه. کسی قرار نیست ‫چیزی بهش بگه!
‫یعنی...حقش نیست که ‫حقیقت رو بدونه؟
‫گرور، اگه با حقیقت درست و حسابی ‫تـا نکنی می‌تونه خیلی خطرناک باشه!
‫دیگه نمی‌خوام بهش دروغ بگم.
‫بی‌خیال.
‫پای نیروهایی قوی‌تر از این ‫بچه‌بازی‌ها درمیونه.
‫نیروهایی که قبلاً یک‌بار ‫زمین رو با خاک یکسان کردن،
‫و الان دوباره ممکنه ‫اون اتفاق تکرار بشه.
‫بعد تو نمی‌‌تونی به دوستت دروغ بگی؟ ‫پناه بر خدا.
‫اگه خیلی ناراحتی ازش فاصله بگیر.
‫چون اینطوری دیگه نیازی نیست ‫درمورد این‌چیزها با هم حرف بزنید. فهمیدی؟
‫اون تو رو رها کرده
‫تنهات گذاشته!
‫می‌دونم چه حسی داری
‫چیزهایی که ازت گرفته شده رو می‌خوای
‫می‌خوای عدالت برقرار بشه
‫خوبی؟
‫حرف ندارم.
‫برای ما هم زیاد اتفاق می‌افته.
‫کابوس‌های مکرر و وحشتناک. ‫این‌جا یه‌چیز عادیه.
‫افکار پـوچ، اختلال کمبودتوجه و خوانش‌پریشی.
‫نیمه‌خدایان به شکل کاملاً متفاوتی از انسان‌ها ‫ با واقعیت دست و پنجه نرم می‌کنن.
‫به طرز عجیبی این‌جا همه ‫مثل خودت هستن.
‫پس تو هم...
‫- مثل من... ‫- پذیرفته نشدم؟
‫نه. هرمس پدر منه.
‫مهم نیست. این‌جا ‫هیچ فرقی با هم نداریم.
‫چرا همچین کاری می‌کنن؟
‫چرا میارن‌مون این‌جا تا این حس رو به‌مون ‫منتقل کنن که کسی به‌مون اهمیت نمیده؟
‫اگه زیاد به این چیزها فکرکنی که چه ‫دلیلی پشت کارهای خدایان‌ـه...
‫دیوونه می‌شی.
‫هرچه زودتر خودت رو به بی‌خیالی بزنی، ‫ زودتر می‌تونی
‫از لذت‌های این‌جا استفاده کنی.
‫چه لذتی؟
‫«شهرت»
‫نیمه‌خدایان همیشه برای به دست آوردن ‫شهرت مبارزه می‌کردن. بهشون می‌گفتن «کلوئس»
‫همون لقب‌هایی که ‫پشت اسم آدم می‌ذارن.
‫تو رو به آدم مهم و برجسته‌ای ‫تبدیل می‌کنه که همه ازش می‌ترسن.
‫وقتی حرف می‌زنی ‫با دقت گوش می‌کنن،
‫همه‌ش می‌خوان باهات دوست بشن
‫هرگز سر به سرت نمی‌ذارن.
‫بس کن کلریس. ‫امروز روز اولشه!
‫وایسا ببینم، این همون پسریه که ‫می‌گن اون «مینوتور»ـه رو کشته؟
‫آره...
‫جون عمه‌ت.
‫اومدی این‌جا جلب توجه کنی شاسکول؟
‫مراقب باش النگوهات نشکنه!
‫- دختر بدی نیست. ‫- اون‌ها بچه‌های «آرس»ـن.
‫به باباشون رفتن دیگه.
‫- چرا تو رو اذیت نکردن؟ ‫- چون مغز خر نخوردن.
‫لوک قوی‌تریم شمشیر زن اردوگاهه!
‫پس چون شهرت داری کاری به کارـت ندارن؟
‫پس اگه منم مشهور بشم؛ «کلریس» ‫دیگه سر به سرم نمی‌ذاره؟
‫- دقیقاً. ‫- و بقیه فکر می‌کنن من خیلی شـاخـم؟
‫آره یه‌جورایی، اما...
‫پس بابام باید هرچه‌زودتر من رو بپذیره.
‫نمی‌تونی خدایان رو مجبور به انجام ‫کاری کنی.
‫آره اما اگه معروف بشم دیگه نمی‌تونه ‫اینقدر بهم بی‌محلی کنه.
‫- شاید. ‫- خب پس عالیه.
‫از کجا شروع کنیم؟
‫از منابع ضروری شهرت، ‫مهارت‌هایی‌ـیه که هر فرد داره.
‫پس اول باید ببینیم تو چه چیزی ‫استعداد داری.
‫بذار راستش رو بگم،
‫من تا حالا اصلاً همچین کاری نکردم ‫و خیلی خطرناک به‌نظر می‌رسه.
‫زمانی که اون «مینوتور» رو هم کشتی ‫اولین بارـت بود.
‫نه ممنون.
‫دوباره امتحان نکنم؟
‫- نه! ‫- نه. نه!
‫یالا.
‫خدایی واسه نا اُمیدی نداریم؟
‫اگه داریم ازش بپرسین بچه‌ش ‫رو گم نکرده؟
‫«اویزس»، اما یه الهه‌ست.
‫البته نا اُمیدی که نمی‌شه گفت؛
‫بیشتر تو مایه‌های شکست ‫و این‌هاست.
‫بلاخره استعدادت رو کشف می‌کنیم. ‫مطمئنم.
‫- نوبت ماست. ‫- نوبتِ چی؟
‫پیشکش‌های سوخته.
‫خدایان بوـش رو دوست دارن،
‫توجه‌شون رو جلب می‌کنه ‫و بعد دعا می‌کنی می‌شنون.
‫بوی «مک اند چیز» سوخته رو دوست دارن؟
‫این‌که می‌بینن التماس می‌کنی رو دوست دارن.
‫چیزهایی که برات ارزشمنده رو می‌سوزونی.
‫این‌کار به‌شون ثابت می‌کنه قصدت جدیه ‫و به‌ حرف‌هات گوش می‌کنن.
‫سلام مامان.
‫مطمئن نیستم دارم درست انجامش میدم یا نه، ‫اما امیدوارم که بتونی صدام رو بشنوی.
‫فکرکنم خیلی بدت می‌اومد که...
‫یه شب بعد از این‌که من ‫رو می‌ذاشتی یه مدرسه جدید
‫همیشه بهت زنگ می‌زدم
‫می‌گفتم از آدم‌های اون مدرسه متنفرم.
‫این‌که می‌خوام برگردم.
‫اما خبر خوب اینه که...
‫این دیگه از اون تماس‌ها نیست
‫امیدوارم آماده شنیدن این حرفم باشی
‫فکرکنم...بلاخره چندتا دوست پیدا کردم.
‫دوست‌های واقعی.
‫فکرکنم واقعاً از من خوش‌شون میاد.
‫تصور کن.
‫اون این‌جا نیست.
‫بابام، هنوز...
‫ندیدمش.
‫یعنی؛ به من‌که بی‌محلی می‌کنه اشکال نداره اما نباید تو رو نادیده بگیره!
‫می‌خوام یه‌کاری کنم خودش ‫با پای خودش بیاد.
‫من رو ببینه!
‫دوتامون رو ببینه...
‫سلام بچه‌ها. ‫ شما هم خواب‌تون نمی‌بره؟
‫هرکی که جدید میاد این‌جا ‫فکر می‌کنه خیلی خاصه!
‫الان به خیال خودت ‫خیلی خاصی؟
‫نه.
‫اعتراف کن جریانِ کشتن مینوتور رو ‫از خودت در آوردی تا ول‌ت کنم بری!
‫از خودم در نیاوردم!
‫بعضی‌ها هم از راه سخت ادب می‌شن.
‫می‌تونم توضیح بدم.
‫نه نمی‌تونی.
‫باشه.
‫- وایسا ببینم. من تو رو می‌شناسم ‫- نه نمی‌شناسی.
‫چرا. تو بودی! ‫اون شب توی درمانگاه.
‫آره. من آنابث‌ام.
‫داری من رو تعقیب می‌کنی آنابث؟
‫آره.
‫خیلی‌خب...
‫چرا؟
‫خب می‌خواستم ببینم بلاخره ‫همچین اتفاقی می‌افته یا نه.
‫تا ببینم می‌تونی کمکم کنی.
‫توی چی؟
‫تا توی مسابقه «تسخیر پرچم» ‫برنده بشیم.
‫عاشقش می‌شی، ‫یه جنگ ساختگی توی ارودگاه
‫که برنده‌هاش رو به شهرت می‌رسونه!
‫آنابث مشاورِ ارشدِ کلبه آتناست.
‫تیم ما به کمک اون ‫سه تا بازی رو پشت هم برنده شده.
می‌خوایم چهار بارش کنیم. اتفاقی که مدت‌هاست نیوفتاده.
‫دیشب تو دست‌شویی بود.
‫گفت منتظر بوده همچین حرکتی بزنم.
‫دیدگاه‌ش به دنیا خیلی متفاوته. ‫همیشه از همه‌مون جلوتره.
‫به حرف‌ش گوش کن.
‫تو کدوم طرفی هستی؟
‫طرف اون، همیشه.
‫خواهر کوچیک‌ترمه.
‫بهتره از اول برات تعریف کنم.
‫قبل از اردوگاه، آواره‌ی جاده‌ها بودم.
‫من و یه فرزند ممنوعه که ‫توی راه باهاش آشنا شدم.
‫اسمش «تالیا» بود.
‫فرزند ممنوعه دیگه یعنی چی؟
‫مدت‌ها پیش زئوس، پوسایدن و هیدس
‫متوجه شدن که فرزندان‌شون ‫خیلی قدرت‌مند شدن،
‫برای همین عهد بستن تا ‫دیگه بچه‌دار نشن.
‫تا مدت‌ها سر عهدشون ایستادن ‫تا این‌که زئوس زد زیر همه‌چی.
‫و تالیا رو پذیرفت.
‫فرزند ممنوعه دردسر ایجاد می‌کنه، ‫هیولاها رو به سمت خودش می‌کشونه
‫یه نبرد دائمی فقط برای صرفاً زنده موندن.
‫یه روز سر راه‌مون به ‫یه دختر کوچولو برخوردیم.
‫آنابث. دو دل بودیم که ‫با خودمون همراه‌ش کنیم یا نه
‫چون خیلی خطرناک بود.
‫اما بعد مبارزه کردن‌ش رو دیدم.
‫تالیا جون سالم به‌در نبرد.
‫اما من و آنابث...
‫موفق شدیم.
‫و از اون موقع تا الان ‫مثل دوتا خواهر و برداریم.
‫از وقتی اومدم این‌جا چهارچشمی ‫حواس‌ش به منه. چرا؟
‫آنابث قوی‌ترین مبارزِ اردوگاهه.
‫تنها راه اثبات کردن قدرت‌ش ‫رفتن به یه ماموریت مهمه.
‫خب این به من چه ربطی داره؟
‫کایرون سال‌هاست که ‫این رو توی گوش آنابث می‌خونه.
‫یک روز نیمه‌خدایی از راه می‌رسه ‫که مقدر شده به ماموریتی بره که
‫حتی کایرون هم نمی‌تونه جلوش رو بگیره.
‫و وقتی اون اتفاق بیفته، آنابث ‫هم می‌تونه توی اون ماموریت باشه.
‫برای همین آنابث تمام ورودی‌های جدید رو تحت نظر ‫ می‌گیره تا ببینه آیا اون‌ها نیمه خدای گفته شده هستن یا نه.
‫معمولاً بعد از یکی دو روز بی‌خیال می‌شه، ‫اما هنوز تو رو زیر نظر داره.
‫می‌شه بهش بگی ‫دست از سرم برداره؟
‫آره حتماً. اما اگه حدسش درست باشه چی؟
‫قهرمانان...
‫وقتشه!
‫بازی شروع می‌شه.
‫اولین تیمی که پرچم دشمن رو تصاحب کنه
‫و به این سمت از رودخانه ‫بیاره برنده می‌شه.
‫مانند همیشه، نباید هیچ قتل ‫یا مصدومیتی درکار باشه.
‫امیدوارم قوانین رو رعایت کنید.
‫از هر ابزار جادویی‌ای هم که ‫بخواین می‌تونین استفاده کنین.
‫- هرکسی که هیچ آسیبی نبینه ‫- چیزی نیست.
‫- باید بازی کنه ‫- بریم تو کارش.
‫اجازه دارین زندانی‌ها رو خلع سلاح کنید.
‫هنوز نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫- اما نباید خودشون یا دهن‌شون رو ببندید. ‫- شاید اصلاً نیازی به شمشیر نشد.
‫بیاید بازی رو شروع کنیم.
‫نه شمشیر می‌خوام.
‫خیلی‌خب، بیست دقیقه تا شیپور دوم ‫و شروع بازی وقت داریم.
‫- می‌دونی که باید چیکار کنی؟ ‫- بله خانم.
امروز حس برنده شدن رو توی وجودت حس می‌کنی؟
‫اون طرف می‌بینمت.
‫دوستان، حرکت کنید.
‫«کلئوس»
‫تو نه بچه‌جون، تو با من میای.
‫به پیش!
‫- حرکت کنید. ‫- هرکسی سرجای خودش!
‫خوبم ممنون. دمت‌گرم که آروم ‫و ساکت وایستادی هیچ‌کاری نمی‌کنی.
‫ببین. گوش کن. ‫من می‌دونم که تو خیلی از من قوی‌تری.
‫اما باید امروز جلب توجه کنم.
‫نمی‌تونم زیاد توضیح بدم؛ ‫ولی می‌خوام کاری کنم پدرم من رو ببینه.
‫پس، اگه ازم می‌خوای کاری رو انجام بدم
‫که تا حالا انجام ندادم...
‫و منم حسابی گند بزنم ‫واقعاً شرمنده‌اتم.
‫هنوز متوجه نقش‌ت توی ‫این ماجرا نشدی؟
‫بازی شروع شد.
‫وایسا ببینم. چی؟
‫هدیه مامانمه.
‫نگران نباش. می‌ترکونی.
‫چی؟ چی رو می‌ترکونم؟
‫تسلیم!
‫باید دست بجنبونیم. ‫مستقیم بریم سراغ پرچم‌شون.
‫کلریس چند ساعت اول هرکی توی ‫جنگل باشه رو شکار می‌کنه. خودتم می‌دونی!
‫- یهو میاد بالا سرمون. ‫- آنابث فکرش رو کرده.
‫پرسی حالشون رو می‌گیره.
‫وقتش که برسه خودش ‫رو نشون می‌ده. مطمئنم.
‫پرچم اون سمته. نه این‌جا.
‫می‌دونیم.
‫شهرت داشتن خیلی حال می‌ده.
‫اما انتقام گرفتن باحال‌ترـه.
‫نباید کسی مصدوم بشه! ‫جزو قوانین اصلی بازی‌ـه.
‫آره؛ جریمه‌ش یه مدت دسر نخوردن‌ـه ‫که به جون می‌خرم.
‫چیزی‌ام نمی‌شه.
‫علاقه چندانی به کشتن یا ‫صدمه زدن بهت ندارم.
‫فقط می‌خوام اعتراف کنی که ‫جریاتِ مینوتور رو خالی بستی!
‫اینطوری یکم خالی می‌شم.
‫هنوز هم نمی‌خوای اعتراف کنی؟
‫فکرکنم این یعنی نه.
‫برین عقب!
‫نـه!
‫آره.
‫بد نبود قهرمان.
‫تمام مدت داشتی نگاه می‌کردی؟
‫آره.
‫این‌جا بودی و بهم کمک نکردی؟
‫- آره. ‫- چرا؟
‫گوش کن...
‫پرسی.
‫ببخشید.
‫چه مرگته؟
‫چه اتفاقی داره میفته.
‫پدرت خودش رو نمایان کرد.
‫پوسایدن تو رو پذیرفت!
‫کسی که زمین را به لرزه در می‌آورد، ‫طوفان‌ به‌پا می‌کند
‫پرسی جکسون!
‫پسرِ پوسایدن.
‫به عنوان فرزند ممنوعه خدای دریا،
‫تو در میان نیمه‌خدایان، منحصر به‌‌فرد ‫محسوب می‌شی.
‫و تنها اُمید پدرت برای جلوگیری ‫از وقوع جنگ هستی.
‫ماه‌هاست که زئوس و پوسایدن
‫بر سر عصای آذرین نزاع دارند.
‫نماد اقتدار زئوس که دزدیده شده.
‫- کی دزدیدتش؟ ‫- جناب‌عالی.
‫چی؟
‫زئوس دنبال یه دزد می‌گشته، ‫می‌بینه دزد یه فرزند ممنوعه‌ست
‫که توسط برادر حسودش پذیرفته شده. ‫اوضاع اصلاً خوب نیست.
‫من هیچ کاری نکردم!
‫معلومه که نکردی. ‫اما پدرت به کمک تو نیاز داره.
‫زئوس با پدرت اتمام حجت کرده که
‫اگه عصای آذرین رو تا زمان وقوع انقلاب تابستانی ‫یعنی تا یک هفته دیگه به‌ش تحویل نده...
‫شیپور جنگ رو به صدا درمیاره.
‫ماموریت تو اینه.
‫باید خیلی زود حرکت کنی.
‫حرکت کنم؟ کجا برم؟
‫زئوس پادشاهِ «المپ»ـه
‫و به‌همین خاطر، پوسایدن همیشه ‫به اون حسودی می‌کرده
‫اما اون‌ها یه داداش دیگه هم دارن که ‫به شدت از هردوتاشون متنفره!
‫- هیدس. ‫- بله.
‫عصا دست هیدسه. توی «آندروود»
‫می‌دونم واقعاً ترسناک به‌نظر می‌رسه.
‫اما تنها نیستی. ‫ماموریت باید توسط سه نفر انجام بشه.
‫خیلی خب عالیه. فقط خودتون دوتای دیگه ‫رو پیدا کنید چون من حوصله ندارم.
‫پوسایدن تو رو پذیرفته. ‫این خواسته اونه.
‫پوسایدن تمام عمرـم من رو نادیده ‫گرفته بود.
‫- اول و آخر پسرشی. ‫- من پسر سَلی جکسونم!
‫سلی جکسون کیه دیگه؟
‫همونی که وظیفه مادری‌ش رو ‫به درستی در حق من ادا کرد.
‫کسی که جونش رو برای رسیدن من ‫به این‌جا فدا کرد.
‫سرنوشت این دنیا ‫به یک تـار مـو بندـه!
‫- باید این ماموریت رو قبول کنی. ‫- نمی‌کنم.
‫سلام به همگی...
‫گرور الان وقت‌ش نیست.
‫ببخشید قربان. ‫اما یه خبری دارم.
‫- گرور... ‫- سلی جکسون زنده‌ست.
‫انگار که مُرد، ولی به‌ظاهر اینطوری بود.
‫- گرور... ‫- مادرت دزدیده شده.
‫توسط «هیدس».
‫که این یعنی الان توی «آندروود» پیش اون‌ـه.
‫ماموریتت هم به همون‌جاست؛ ‫درست نمی‌گم؟
‫اگه پیداش کنی...
‫می‌تونی برش گردونی.
‫تـرجـمه از «آیــــدا» ‫:::. Ayda.NDR .:::
‫کِی حرکت کنیم؟
‫«پس از تیتراژ ادامه دارد»
‫مایا؟
‫از آشناییتون خوشبختم،
‫پسر پوسایدن.
‫من مدوسا هستم.