‫ تو هم دیدی؟ ‫ دیدی چه بلایی سر مامانم اومد؟
‫ پس این همون پسره‌ست ‫ که «مینوتور» رو کُشته!
‫می‌دونم احساس ناتوانی می‌کنی،
‫ اما این‌طور نیست.
‫یه کم صبوری کن.
‫من «آنابث‌»ام.
‫دیدگاه‌ آنابث به دنیا خیلی متفاوته.
‫ همیشه از همه‌مون جلوتره.
‫ کایرون سال‌هاست وعده می‌ده ‫که یه نیمه‌خدایی از راه می‌رسه
‫که مقدر شده به ماموریتی بره که ‫حتی کایرون هم نمی‌تونه جلوی وقوعش رو بگیره.
‫پوسایدن تو رو پذیرفت!
‫پدرت به کمک تو نیاز داره.
‫زئوس با پدرت اتمام حجت کرده که
‫ اگه عصای آذرین رو تحویل نده...
‫شیپور جنگ رو به صدا درمیاره.
‫هیدس مادرت رو دزدیده.
‫ اگه اون‌جا باشه، فکر کنم بتونی برش گردونی.
‫ کِی حرکت کنیم؟
‫تــرجمه از « فائزه شاهمرادی و آیدا »
‫سلام. من پرسی‌ام. از آشناییت خوش‌وقتم.
‫بهم گفتن تا وقتی شما نگی ‫ماموریت ماموریت نمی‌شه.
‫که با توجه به این که ‫دکور هالووینی هستی عجیبه!
‫ای وای.
‫انگار سرت شلوغه. بعداً برمی‌گردم
‫وای.
‫بیخیال! این چه کاریه؟
‫باید بری غرب ‫و با خدایی که قیام کرده مقابله کنی.
‫چیزی که دزدیده شده رو پیدا کنی ‫و سالم برش گردونی.
‫اوراکل چیزی که انتظار داشتیم رو تایید کرد.
‫و این ماموریت به سمت دنیای مردگان ‫ادامه پیدا می‌کنه،
‫جایی که توش خدایی رو می‌بینید...
‫که علیه برادرهاش شورش کرده.
‫هیدس.
‫ورودی قلمرو هیدس زیر شهر لس‌آنجلسه.
‫قراره به اونجا سفر کنید.
‫وقت تنگه.
‫من برجسته‌ترین داوطلب‌هامون رو انتخاب کردم
‫که از بینشون دو نفرو انتخاب کنی ‫و توی این ماموریت همراهت باشن.
‫و موفقیتمون رو...
‫- تضمین کنی. ‫- آنابث.
‫معمولاً آدم صبر می‌کنه...
‫که قبل انتخاب کردن، اسم یکی دو نفرو بشنوه.
‫مطمئنی نمی‌خوای ‫اسم افراد بیشتری رو بشنوی؟
‫اون چیزه... عصای آذرین زئوس رو
‫باید برگردونیم، درسته؟
‫- آره. ‫- و به دست آوردنش قراره سخت باشه، آره؟
‫به شدت.
‫و اگه برای موفقیت این ماموریت ‫ نیاز شد یه نفر
‫منو از پله‌ها هل بده پایین...
‫یه نفرو می‌خوای که توی این کار تردید نکنه.
‫اولین یارِ ماموریت، آنابث چیسه!
‫حالا نوبت داوطلب‌های دیگه‌ست.
‫پسر، مگه چی خوردی تو؟
‫وای! صبر کن ببینم. ‫نمی‌خوام باهات چپ بیفتم.
‫فقط خیلی کنجکاوم بدونم.
‫سلام.
‫ببخشید نتونستم بیام مراسم گزینشت.
‫من... می‌دونی که...
‫داشتم پی‌پی ایشون رو بیل می‌زدم.
‫آره، شرمنده.
‫گمونم آقای دی زیاد خوشش نیومد ‫که درمورد مامانم بهم گفتی.
‫نه.
‫نه خوشش نیومد.
‫خب، حالا کی رو انتخاب کردی که باهات بیاد؟
‫تو رو.
‫بامزه بود. نه جدی کی رو انتخاب کردی؟
‫تو رو انتخاب کردم.
‫چرا؟
‫کسی که تو رو دوست صدا می‌کنه ‫بهت خیانت می‌کنه،
‫و در آخر نمی‌تونی مهم‌ترین چیز رو نجات بدی.
‫من بهت اعتماد دارم.
‫و... الان ‫هیچی از این مهم‌تر نیست.
‫بهترین خوراکی‌ها رو برمی‌دارم.
‫چه قدر بهت پول دادن؟
‫۲۰۰ دلار نقد و یه کیسه از اینا.
‫فکر کنم کانادایی باشن.
‫یا هم مال رستوران «چاک ‌ئی.چیز»ـه. ‫ نمی‌دونم.
‫اونا دراخماهای طلائن.
‫دنیای انسانی دلار داره، ‫دنیای افسانه‌ای دراخما.
‫باهم قاتیشون نکن.
‫اینو برات آوردم.
‫خب اینا...
‫جالبن.
‫مایا.
‫واقعاً جالبن.
‫یه هدیه از طرف بابامه.
‫مایا.
‫قبل از این که گرور رو انتخاب کنم ‫تو فکر انتخاب تو بودم.
‫گرور خیلی قوی‌تر از چیزیه ‫که بقیه فکر می‌کنن.
‫می‌ترسیدم.
‫این یه فرصته که مامانم رو ‫از دست هیدس نجات بدم.
‫نمی‌تونم بذارم چیزی مانعم شه.
‫و می‌‌ترسم...
‫که اگه مانع ماموریت بشه ‫آنابث هم مانع من شه.
‫و تو بهم گفتی هر چی بشه طرف اونی
‫- و... ‫- اشکال نداره.
‫واقعاً می‌گم. من... درک می‌کنم.
‫فقط وقتی رفتین مراقب همدیگه باشین.
‫واقعاً دلش برای درخته تنگ می‌شه نه؟
‫اولین بار که آنابث ‫با تالیا و لوک اومد اینجا،
‫هیولاها اونا رو تعقیب می‌کردن.
‫گماشته‌های هیدس. خواهران.
‫فیوری‌ها.
‫- خانم دادز؟ ‫- آره!
‫یکیش معلم جبرمون بود. الکتو.
‫تالیا برگشت بجنگه ‫تا برای دوستش زمان بخره.
‫ساتیرِ اون سعی کرد جلوشو بگیره ‫ولی گوش نکرد.
‫واسه همین تو لحظه‌ی آخر...
‫زئوس مداخله کرد تا جونش رو نجات بده و...
‫اون رو تغییر شکل داد.
‫بهترین راه حل قدرتمندترین موجود جهان
‫برای نجات جون دخترش...
‫این بود که به درخت تبدیلش کنه؟
‫اون شجاع‌ترین نیمه‌خدایی بود که می‌شناختم.
‫اون شجاعانه جنگید ‫و به سرنوشت یه قهرمان دچار شد.
‫به سرنوشت میوه‌ی کاج دچار شد.
‫بچه‌های ممنوعه همیشه در خطرن،
‫حتی قوی‌تریناشون. حتی تالیا.
‫و تو تالیا نیستی.
‫دقیقاً طبق گفته‌ی من پیش برو ‫تا شاید بتونی جون سالم به در ببری.
‫روشنه؟
‫فکر می‌کنه رئیسه؟
‫پس فکر کردی کی رئیس می‌شد؟
‫گفتم لابد رای‌گیری‌ای چیزی می‌کنیم.
‫ماموریت‌های قهرمان‌ها ‫مجموعه‌‌ای از وقایع سرنوشت‌سازه.
‫اونا امپراطور‌ی‌ ساختن و نابود کردن...
‫مسیر تمدن انسانی رو تغییر دادن...
‫تعادل قدرت رو روی کوه المپ عوض کردن.
‫ماموریت یه چیز مقدسه.
‫و وقتی ماموریتی داری ‫یعنی با خود خدایان...
‫صحبت می‌کنی.
‫امکان نداره یه چیز مقدس همچین بویی بده.
‫ما سربازیم و اومدیم ماموریت، نه مسافرت.
‫مرسی از اطلاع‌رسانیت.
‫ولی اگه انقدر مهمه
‫چرا کایرون بلیت هواپیما نخرید؟
‫به نظر میاد زیاد در اولیت نیست، نه؟
‫ببخشید، فکر کردم یکی بهت گفته.
‫چی رو بهم بگه؟
‫پرسی، فقط قرار نیست هیولاها مانعمون شن.
‫تو یه بچه‌ی ممنوعه‌ای.
‫ممکنه خود زئوس بخواد بیاد سراغت.
‫آسمون قلمروی اونه.
‫ما رایگان کمکت می‌کنیم
‫تا سعی کنی توش سفر کنی.
‫آره، هیچکس نگفته بود.
‫خب، من می‌رم یه کم خوراکی ‫واسه‌ خودمون بخرم.
‫- منم باهات میام. ‫- نه، تو همینجا می‌مونی.
‫چرا؟ اینجا بوی گند می‌ده.
‫هیولاها نمی‌تونن از بین این بو ‫ بوی تو رو حس کنن.
‫ واسه همین می‌خوام اینجا باشی.
‫می‌خوام رای‌گیری کنم.
‫کی فکر می‌کنه همه‌مون باید باهم بریم ‫تا یه هوایی بخوریم
‫- و واسه خودمون خوراکی بخریم؟ ‫- رای‌گیری نداریم.
‫شماها چیپس و نوشابه دوست دارین؟
‫فکر نکنم تصمیمش با تو باشه ‫که نتونیم رای‌گیری کنیم.
‫- متاسفم که اینو می‌شنوم. ‫- باشه.
‫می‌خوام رای‌گیری کنیم که ‫می‌تونی تصمیم بگیری رای‌گیری کنیم یا نه.
‫گرور لطفاً، می‌شه به...
‫- دوستت کمک کنی؟ ‫- واقعاً نمی‌خوام من تعیین‌کننده باشم.
‫فکر بهتری دارم.
‫♪ ای بابا، جاده داره ناهموار می‌شه ♪ ‫♪ چون دوستایی دارم ♪
‫♪ که نمی‌تونن باهم کنار بیان ♪
‫♪ وای عزیزم! ‫وقتی بچه‌ها دارن بداخلاق می‌شن ♪
‫♪ راه حلش خوندن این شعره... ♪
‫چی کار می‌کنی پسر؟
‫شعر اتفاق نظره.
‫بند دومش تشویقمون می‌کنه ‫که حرفای خوبی درمورد هم بزنیم.
‫یه چند بار که بخونی شگفت‌زده می‌شی...
‫که اختلاف‌نظرها چه جوری...
‫از بین می‌رن.
‫شما چیپس و نوشابه دوست دارین؟
‫- فرقی نداره. ‫- بله لطفاً.
‫باشه.
‫سیستم رای‌گیریمون کار نمی‌کنه.
‫[انبه، پرتقال، انگور، گیلاس]
‫نمی‌شه کامل از هیولاها دوری کرد.
‫از چیزی که فکرشو کنی خیلی زیادترن.
‫راهش اینه قبل این که ببیننت، ببینیشون.
‫این حقیقت داره که احتمالش بیشتره که اونا ‫یه نیمه‌خدای قوی‌تر رو حس کنن.
‫بچه‌ی «سه خدای بزرگ»، ‫زئوس، پوسایدن و هیدس...
‫بیشتر از همه در خطره.
‫ولی چیزی که اونا رو جذب می‌کنه ‫قدرتت نیست.
‫پیچیده‌تر از این حرفاست.
‫اونا بوی ترس رو می‌فهمن.
‫اونا که زنبورهائن.
‫چیزی که یه هیولا حس می‌کنه ‫یه جورایی به هیولا بستگی داره.
‫بعضیا بهتر می‌تونن بی‌کفایتیت رو حس کنن.
‫بعضیا، حس نیازت به شکوه ‫و احساس شرمت رو حس می‌کنن.
‫مهمه که یادت باشه اگه یه وقت ‫مجبور شدی با یکیشون روبرو شی...
‫هرجای زرهت که ضعیف‌تر باشه،
‫هیولا احتمالاً درست می‌ره سراغ همون قسمت.
‫هیچی جلودارشون نیست، حتی مرگ.
‫اگه شماها کارتون رو بهتر بلد بودین
‫شاید به این راحتی نمی‌فهمیدم اینجایین.
‫اگه تالیا کارش رو بهتر بلد بود
‫احتمالاً یه دسته سنجاب اون رو ‫به خونه‌شون تبدیل نمی‌کردن.
‫هیدس واسه همین فرستادت اینجا؟
‫که پز کاری رو بدی که تقریباً ‫فقط یه بار درست انجام دادی؟
‫چه قدر همه چی عوض شده.
‫تو دیگه اون دختر وحشت‌زده‌ای نیستی ‫که سال‌ها پیش اومدم سراغت.
‫چرت و پرت نگو. ‫اونقدرها هم نترسیده بودم.
‫شاید. شاید.
‫به هر حال حالا به نظر میاد
‫که دقیقاً همونی هستی که می‌گن.
‫افتخارِ نسل آتنا.
‫شاید قوی‌ترین بچه‌ی نیمه‌خدایی ‫که وجود داره.
‫برای چی اومدی اینجا؟
‫اومدم دوستت رو ببرم.
‫ببریش؟ برای چی؟
‫من راجع به دستوری که بهم می‌دن ‫سوال نمی‌کنم.
‫بهم گفتن «سریع و بی‌سروصدا بیارش.»
‫از این اتوبوس بکشونش بیرون
‫تا بتونم دور از چشم بقیه ‫بی‌سروصدا ببرمش
‫و ماموریت شما بدون مانع ‫و دردسر انجام می‌شه.
‫جفتمون می‌دونیم که اون کمکی بهتون نمی‌کنه
‫و شاید حتی دست و پاگیر بشه.
‫بعضی از بچه‌ها باید از راه سختش ‫ درس عبرت بگیرن.
‫ببین، من با اتفاق نظر مخالف نیستم،
‫فقط مطمئن نیستم که اون شعر ‫جوری که فکر می‌کنی اثر بذاره.
‫بچه‌ها باید اون پنجره رو باز کنید! سریع!
‫فکر نکنم این پنجره‌ها رو بشه...
‫وای نه.
‫برو برو برو برو!
‫همگی وسایلاتون رو ول کنین ‫و از در جلویی اتوبوس خارج شین.
‫ببخشید. خانم.
‫آنابث بیا بریم!
‫آهای!
‫کارمون اینجا تموم شد. بریم.
‫جلوتر یه جایی می‌رسیم به یه «راه ساتیری».
‫راه ساتیری چیه؟
‫یه راهی میون حیات وحشه.
‫ساتیرهای جست‌و‌جوگر ازشون استفاده می‌کنن.
‫اینجوری ردیابیمون سخت‌تره.
‫عالیه، ولی اگه توی حیات وحش بمونیم
‫تلفن از کجا پیدا کنیم؟
‫تلفن می‌خوایم چی کار؟
‫تا به اردوگاه زنگ بزنیم.
‫تا کمک بگیریم.
‫نیازی به کمک نداریم. همه چی خوبه.
‫همه چی خوبه؟
‫ما حتی به «ترنتون» هم نرسیدیم،
‫الان هم توی یه جنگل سرگردونیم.
‫من حتی نمی‌دونستم که نیوجرسی جنگل داره،
‫ولی یکی پیدا کردیم.
‫من که می‌گم همه چی کاملاً برعکسِ خوبه.
‫اوراکل ما رو فرستاده ماموریت،
‫خدایان فرستادن.
‫فکر کردی قراره آسون باشه؟
‫قراره سخت باشه.
‫برای همینه که فقط افراد خاص انتخاب می‌شن.
‫اگه به اردوگاه زنگ بزنیم
‫عملاً داریم می‌گیم انتخاب کردنِ ما ‫ اشتباه بود.
‫من که هیچ مشکلی با این مسئله ندارم.
‫همه اشتباه می‌کنن.
‫چرا انقدر از هویتت می‌ترسی؟
‫چی؟
‫می‌دونین نکته‌ی جالب این راه ساتیری
‫اینه که عمو فردیناند من توی ماموریت خودش
‫از همین مسیر رفته؟
‫یعنی چی که از هویتم می‌ترسم؟ نمی‌ترسم.
‫چرا، می‌ترسی.
‫تو یه بچه‌ی معمولی نیستی.
‫بچه‌های معمولی کاری که توی اردوگاه ‫با کلاریس کردی رو نمی‌کنن.
‫هیدس بهترین مامورهاش رو نمی‌فرسته
‫که بچه‌های معمولی رو بگیرن.
‫تو بخشی از چیزی هستی
‫که خیلی بزرگتر از چیزیه ‫که الان درک می‌کنیم.
‫ما باید این راه رو بریم، ‫چه دوست داشته باشی چه نه،
‫چه بخوای چه نخوای!
‫اگه نمی‌خوای زنگ بزنی اردوگاه باشه!
‫پس حداقل بیا به مامانت زنگ بزنیم.
‫ببخشید؟
‫آتنا؟ مادرت.
‫اگه می‌شد به بابام زنگ می‌زدم ‫ولی ما زیاد باهم حرف نمی‌زنیم.
‫به خاطر بی‌توجهی همیشگیش و این چیزها.
‫ولی تو و مادرت انگار باهم صمیمی هستین.
‫پس چرا از اون کمک نخوایم؟
‫گرور، می‌شه به دوستت توضیح بدی
‫که باید خودشو جمع کنه؟
‫نمی‌تونی ازش بخوای، نه؟
‫- آخرین باری که باهات حرف زد کی بود؟ ‫- گرور.
‫نمی‌دونم چرا همه‌ش اونو میاری وسط.
‫- اون طرف منه. ‫- چی باعث شده همچین فکری کنی؟
‫اون محافظ منه، وظیفه‌شه.
‫- اول محافظ من بود. ‫- اول؟
‫اول یعنی چی؟
‫خیلی هیجان‌انگیزه که می‌خوایم ‫پا جای پای عمو فردیناند بذاریم.
‫از اون بهتر اینه که می‌شه ‫دوباره باهاش حرف زد.
‫تالیا، لوک و آنابث یه ساتیر محافظ داشتن.
‫اون تو بودی.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫شما هم بو رو حس می‌کنین؟
‫- گرور، شوخی نمی‌کنم... ‫- نه، منم شوخی نمی‌کنم. فقط ساکت.
‫همبرگر.
‫گرور.
‫- چی کار می‌کنی... ‫- یکی داره وسط ناکجاآباد..
‫توی «راه ساتیری» همبرگر درست می‌کنه.
‫هر کسی که هست...
‫مال دنیای ماست.
‫بی‌خیال توروخدا.
‫چیه؟
می‌گن عمه «ام» یه باغ پر از انسان‌های ‫سنگی با قیافه‌های وحشت‌زده داره.
‫این آدم هرکی هست، اهل دنیای خودمونه.
‫به‌نظرتون «ام» مخفف اسم کِیه؟
‫ای وای.
‫بهتره تا وقتی فرصت‌ش رو داریم ‫فلنگ رو ببندیم.
‫باید همون موقع که به‌تون گفتم ‫پیشنهادم رو قبول می‌کردین.
‫پیشنهاد؟ چی می‌گه این؟
‫نه امروز وقت این کارهاست دوستانِ من،
‫نه جلوی خونه‌ی من جای مناسب‌ش،
‫لعنت بهش!
‫اگه مشکلی هست، چرا نمیاین ‫داخل تا کمک‌تون کنم حلش کنیم؟
‫آلکتو؟ دوست نداری ‫به‌مون ملحق بشی؟
‫اینطور که معلومه دوست نداره.
‫تا وقتی که من باهاتونم ‫کاری از دست‌ش برنمیاد.
‫اما منظورم این نیست که ‫می‌ره پِی کارش...
‫چون مطمئناً دوست نداره توی ماموریت ‫بر گردوندن پسر پوسایدن شکست بخوره!
‫اصلاً از کجا...
‫ناسلامتی یه فرزند ممنوعه ‫موردپذیرش قرار گرفته.
‫فکر فکردی صداش در نمیاد؟
‫از آشناییتون خوشبختم، ‫پسرِ پوسایدن.
‫من «مدوسا» ام.
‫پرسی بهش اعتماد نکن.
‫اون یه هیولاست.
‫تصمیم این‌که با کدوم هیولا ‫در بیافتیم با خودمونه،
‫اما فعلاً این یکی می‌خواد شما ‫رو تیکه تیکه کنه!
‫و من دعوت‌تون کردم بیاین با هم ناهار بخوریم. ‫انتخاب با خودتونه.
‫می‌تونیم بهش اعتماد کنیم.
‫- چی؟ ‫- داداش...
‫نمی‌تونم توضیح بدم، اما...
‫مامانم همیشه داستان‌های ‫مدوسا رو برام تعریف می‌کرد.
‫پیام‌شون این بود که مدوسا ‫آدمی که مردم فکر می‌کنن نیست.
‫منم که به حرف‌های مامانم ‫اعتماد کامل دارم.
‫من می‌رم داخل. ‫شما هم هرطور راحتین...
‫تو دیگه...
‫حتماً خیلی گرسنه‌تونه.
‫سرتون رو با خوراکی‌های روی میز گرم ‫کنید تا یه‌چیز درست حسابی حاضر کنم.
‫به‌نظرت چیزی نریخته توشون؟
‫پرسی، می‌خوام باهات صادق باشم ‫مثل سگ گشنمه
‫و این ریسک رو به‌جون می‌خرم.
‫ممنون که اومدی.
‫قضیه واسه من خیلی بـوداره!
‫چرا؟
‫از این بابت نگرانی که چون دخترِ آتنایی
‫نکنه ازت کینه‌ای چیزی ‫به دل داشته باشم نه؟
‫نیازی نیست نگران باشی. ‫ما مثل والدین‌مون نیستیم.
‫من و تو بیشتر از چیزی که ‫فکر می‌کنی شبیه به هم هستیم.
‫لطفاً بشینید ‫و نوش جان کنید.
‫خب اگه تو هیولا نیستی، ‫پس چی ای؟
‫یک بازمانده!
‫قطعاً بیشتر از این چیزهایی.
‫چون یه «فیوری» اون بیرونه و مثل ‫سگ ازت می‌ترسه!
‫چون خبر داره ممکنه ‫باهاش چیکار کنم،
‫اصلاً از قُلدرها خوشم نمیاد، ‫وقتی اینطوری میان جلوی در خونه‌ام،
‫بیشتر از زمانی که انتظارش رو داشتن ‫این‌جا معطل می‌شن.
‫خدایان موهبتی به من عطا کردن که ‫هیچکس نمی‌تونه سر به سرم بذاره.
‫کاری که مادرم باهات کرد، ‫موهبت نبود،
‫نفرین بود!
‫می‌بینم که به مادرت وفاداری.
‫آره.
‫- ازش دفاع می‌کنی؟ ‫- همیشه.
‫- دوستش داری؟ ‫- معلومه که آره.
‫منم ازش دفاع می‌کردم.
‫منم دوستش داشتم.
‫اصلاً می‌دونی چطوری ‫کارم به این‌جا کشید؟
‫من می‌دونم.
‫می‌دونی؟
‫گمون کنم؟
‫آتنا دار و ندار من بود.
‫می‌پرستیدمش، به درگاه‌ش دعا می‌کردم ‫براش هدیه می‌بردم...
‫اما هرگز جواب نمی‌داد.
‫حتی کوچیک‌ترین نشونه‌ای که ‫من بدونم قدردانِ عشق و محبتیه که بهش دارم.
‫من صرفاً مثل تو نبودم دخترجون،
‫بلکه جای تو بودم.
‫حاضر بودم تا آخر عمرم با این ‫وجود که جوابم رو نمی‌داد
‫بپرستمش.
‫اما یک روز، یه خدای دیگه اومد ‫و اون سکوت رو شکست.
‫پدر تو! خدای دریا بهم گفت که ‫من رو دوست داره.
‫جوری به من اهمیت می‌داد که هیچکس دیگه‌ای ‫تا به حال بهم اهمیت نداده بود.
‫اما بعد آتنا سر و کله‌‌ش پیدا شد ‫و جـار زد که من آبروش رو بردم
‫و باید مجازات بشم.
‫پدرت نه،
‫من!
‫تصمیم گرفت من رو از دید عموم مخفی کنه
‫تا کسی نتونه داستان‌م رو ‫برای آیندگان تعریف کنه.
‫اینطوری نبوده.
‫مادر من همیشه با انصافه!
‫خدایان می‌خوان اینطوری فکر کنین ‫که اون‌ها عاری از خطا هستند.
‫ولی با قُلدرها هیچ تفاوتی ندارن.
‫می‌خوان که ما خودمون رو ‫بابت کوتاهی‌هاشون، سرزنش کنیم.
‫ماجرا از این قرار نبوده. ‫داری دروغ می‌گی.
‫یه‌چیزی داره می‌سوزه.
‫می‌شه بیای تو آشپزخونه کمکم کنی؟ ‫فکرکنم ناهار آماده‌ست.
‫گرور...
‫آماده باش بریم.
‫معمولاً اینطوری رفتار نمی‌کنه.
‫تا یه مقداری هست. ‫اما زیاده‌روی کرد.
‫بهت خیانت می‌کنه.
‫افرادی مثل اون، دیر یا زود ‫خیانت می‌کنن
‫همیشه کارشونه.
‫بعید می‌دونم همچین آدمی باشه.
‫پس وقتی که زمان‌ش برسه ‫به راحتی تو رو از سر راه‌ش کنار می‌زنه.
‫تو چرا نگرانی؟
‫من و مادرت یه‌جورایی ‫مثل دوتا خواهریم.
دوتامون گیر یه هیولا افتادیم
‫برای همین حس می‌کنم ‫باید حواسم بهت باشه.
‫هیولا؟
‫مادرم هیچوقت پدرم رو هیولا ‫خطاب نمی‌کرد.
‫الان کجاست...
‫مامانت رو می‌گم.
‫جاش امنه؟
‫نه.
‫نیست.
‫اون‌وقت به دوست‌هات برای ‫نجات دادنِ مادرت اعتماد داری؟
‫اگه نجات دادن مادرت، رسالت ماموریت‌شون ‫رو نقض کنه، همچنان کمکت می‌کنن؟
‫من می‌تونم...
‫بهت کمک کنم اون‌ها رو ‫بفرستی رد کارشون،
‫تا از شرشون خلاص بشی.
‫اگه خودت دلت می‌خواد.
‫زودباشین.
‫ما سه نفریم و اون یه نفره!
‫از هم جدا می‌شیم، نمی‌تونه ‫هم‌زمان بیفته دنبال همه‌مون.
‫- به این سادگی‌ها نیست. ‫- هست.
‫نقشه‌مون از این قراره. من پرواز می‌کنم ‫و توجه‌ش رو جلب می‌کنم.
‫هرموقع داد زدم «مایا»، شما دو نفر...
‫وای. خیلی‌خب...
‫برو پایین...
‫خیلی‌خب بهتره یه نقشه جدید بچینیم.
‫ما شبیه والدین‌مون نیستیم، ‫تا وقتی که خودمون تصمیم بگیریم شبیه‌شون باشیم.
‫شما دوتا تصمیم‌تون رو گرفتید.
‫دخترِ مادری خودخواه...
‫که خودش هم تصمیم گرفت خودخواه باشه.
‫و تو، می‌تونستی به پدرت نشون بدی
‫ایستادگی برای عزیزانت چطوریه...
‫می‌تونستی به‌جای اطاعت از ‫امر و نهی های اون،
‫مادرت رو نجات بدی.
‫حالا که قرار نیست کمکم کنید ‫به‌شون درس عبرت بدم،
‫فکرکنم باید خودتون رو ‫به درس عبرتی براشون تبدیل کنم.
‫وقتی که مجسمه‌هاتون رو به المپ فرستادم،
‫اون موقع می‌فهمن با بد کسی در افتادن.
‫بلند شو.
‫بیا ببینم چیکاره‌ای.
این بخش توی برنامه‌هام نبود.
‫حالا!
‫- شما هم شنیدین؟ ‫- حالت خوبه؟
‫چیزی گفتی؟
‫- ای وای. ‫- پیداش کردی؟
‫امیدوارم.
‫می‌خوای بقیه‌ راه رو بدیش دست من؟
‫نه. نه. خودم حواسم هست.
‫فقط حواست باشه جهت‌ش درسته، قبل از این‌که
کلاه رو برداریم بذاریم روش.
‫- نکته خوبی بود. ‫- خیلی‌خب.
‫- ببخشید من دستم بنده... ‫- آهان آره.
‫چی شده؟
‫این عمو فردیدناندـه.
‫وای...
‫واقعاً متاسفم گرور.
‫ظاهراً تا این‌جا ماموریت‌ش رو پیش برده بوده.
‫ما هنوز حتی به «ترنتون» هم نرسیدیم.
‫اما نگاهش کن...
‫اون مثل بقیه نیست...
‫اصلاً نترسیده.
‫با...با سرش الکتو رو فراری دادی؟
‫آره.
‫خوبه.
‫حرکت خوبی بود.
‫خب بهتره حرکت کنیم. ‫هوا داره تاریک می‌شه.
‫حالا با کله‌ش چیکار کنیم؟
‫بدون کوچک‌ترین تلاشی ‫باهاش یه فیوری رو شکست دادم.
‫نمی‌شه که همینطوری ‫یه‌جا ولش کنیم بریم.
‫کلاهه رو می‌ذارم رو سرش ‫و توی زیرزمین خاک‌ش می‌کنم.
این‌طوری خطری برای کسی ایجاد نمی‌کنه.
‫آره.
‫خیلی‌خب، حالا می‌شه بریم سروقت ‫موضوعات مهم‌تر؟
‫کدوم موضوعات مهم‌تر؟
‫«می‌تونستی مادرت رو نجات بدی»
‫یه همچین حرفی زد، انگار قبلاً ‫با هم حرف زده بودین.
‫- مامانت هنوز زنده‌ست؟ ‫- پیش هیدس‌ـه.
‫- ممنون بابت ابراز نگرانی‌ات. ‫- بچه‌ها لطفاً بس کنید.
‫معلومه که نگرانم. ‫اصلاً واسه چی این ماموریت رو قبول کردی؟
‫چرا مدوسا باید همچین حرفی بزنه؟
‫حالا که این‌طوریه، قضیه اون حرف ‫«باید پیشنهادم رو قبول می‌کردین» چیه؟
‫چرا باید همچین حرفی بزنه؟
‫اونم از زبون کسی مثل الکتو؟
‫کافیه!
‫کلاه هدیه مادرش بود.
‫تنها راه ارتباط‌شون از طریق اونه.
‫همچین چیزی خیلی با ارزشه دیگه!
‫خب چطوری می‌خوایم مطمئن بشیم ‫که هیچ خطری نداره؟
‫فعلاً نظری ندارم.
‫و تو، حالت خوبه؟ ‫مامانش زنده‌ست!
‫اصلاً می‌دونی چقدر تحت فشارـه؟
‫این‌که باید بین نجات دادن دنیا
‫و نجاتِ تنها کسی که واقعاً براش عزیز بوده ‫ یکی رو انتخاب کنه.
‫چرا اینطوری صحبت می‌کنی؟
‫چون از صبح دارم مثل سگ تلاش می‌کنم ‫بدون ناراحت کردن شما دوتـا،
‫نذارم این ماموریت از هدف‌ش دور بشه.
‫اما ظاهراً برای این‌که بتونیم ادامه بدیم ‫باید یکم ناراحتی پیش بیاد.
‫تو جنگل یه سوال ازت پرسید،
‫و تو جواب ندادی. ‫از چی می‌ترسی؟
‫- از چی صحبت می‌کنی؟ ‫- خوب شنیدی چی گفتم.
‫- نمی‌دونم والا. ‫- ولی می‌دونی!
‫انگار با آنابث دعوا داری؛ ‫با من دعوا داری.
‫چون پیش‌گـو گفت یکی از شما ‫بهم خیانت می‌کنید!
‫«یکی از دوستان نزدیکت به تو خیانت می‌کنه،
‫و تو از نجات چیزی که ‫به‌شدت برات با ارزشه، باز می‌مونی.»
‫بقیه حرف‌هاشم تو این مایه‌ها بود.
‫آنابث رو به این دلیل انتخاب کردم چون ‫فکر نمی‌کردم اصلاً دوست بشیم.
‫تو رو هم به این دلیل که مطمئنم
‫هرچی هم بشه، بهم خیانت نمی‌کنی. ‫اما الان حس می‌کنم خیلی تنهام.
‫نمی‌دونم چه غلطی کنم یا ‫به کی اعتماد کنم.
‫منظورم این نبود.
‫الکتو گفت اگه تو رو به‌ش تحویل بدیم ‫توی انجام ماموریت‌ به‌مون کمک می‌کنه.
‫تو چی گفتی؟
‫خواهرش رو کشتم!
‫مدوسا هم به من گفت اگه قید شما دوتا ‫رو بزنم کمکم می‌کنه مامانم رو نجات بدم.
‫تو چی گفتی؟
‫سرش رو قطع کردم!
‫خودتون که انتخاب نکردین ‫نیمه‌خدا باشین.
‫این ماموریت هم به خواست خودمون نبوده.
‫اما می‌تونیم تصمیم بگیریم ‫تا وقتی که سه‌تامون با همیم،
‫اجازه ندیم کسی احساس تنهایی کنه.
‫اگه نمی‌تونین که همین الان برگردیم اردوگاه.
‫چون به هیچ عنوان موفق نمی‌شیم.
‫یه فکر بهتر برای حل ‫این موضوع دارم.
‫هرمسِ پیک؛ هرچی بخوای ‫به هرجا که بگی ارسال می‌کنه.
‫بعضی از مرسوله‌ها هم می‌رن به المپ.
‫پرسی، نمی‌خوای که سر مدوسا ‫رو بفرستی المپ؟
‫چرا که نه؟
‫- چون خدایان خوش‌شون نمیاد. ‫- اصلاً.
‫- به هیچ عنوان. ‫- چرا؟
‫مگه چیزهای خطرناک رو نمی‌فرستن اون‌جا؟
‫مثل باطری که وقتی خراب می‌شه ‫برش می‌‌گردونن جایی که تولید شده.
‫ببین. اصلاً فکر خوبی نیست.
‫- این‌کار رو گستاخی تلقی می‌‌کنن ‫- منم گستاخم!
‫آره اما ما نیستیم.
‫یعنی به هیچ عنوان.
‫ببینید.
‫مدوسا می‌خواست ماموریت ما رو خراب کنه. ‫از مامانت بدجور کینه‌ای به دل داره.
‫اگه بخوایم از این دیدگاه بهش نگاه کنیم،
‫می‌تونیم سر مدوسا رو به عنوان هدیه ‫براشون ارسال کنیم. نه؟
‫و به علاوه...
‫اینجوری بخشی از مامانت همیشه باهامونه.
‫ممنون.
‫حالا منظورم از کنار هم بودن ‫همچین چیزی نبود...
‫پای خطرات خیلی زیادی این وسط درمیونه که...
‫قراره اون آهنگه رو بخونی نه؟
‫باشه.
‫♪ خدای من ♪
‫♪ - جاده پر از دست اندازه ♪ ‫♪ - خب حالا... ♪
‫♪ با هم دوست باشید ♪
‫تــرجمه از « فائزه شاهمرادی و آیدا »
‫گذرگاه کوه المپ
‫باورتون نمی‌شه!
‫«پس از تیتراژ ادامه دارد»
‫باید همین الان حرکت کنی.
‫اون «کامیرا» بود؟
‫پوسایدن تا الان بهم هیچ کمکی نکرده.
‫از این به بعد هم کمکم نمی‌کنه.