‫تـرجمه از «آیــدا و محمدعلی sm» ‫:::. t.me/mmli_Subs & Ayda.NDR .:::
‫ ♪ یه رازی دارم ♪
‫ ♪ میشه پیش خودت نگهش داری؟ ♪
‫ ♪ قسم بخوری به کسی نمیگی ♪
‫ ♪ بهتره تو جیب‌ـت قایم‌ـش کنی ♪
‫ ♪ و تا گور با خودت ببریش ♪
‫ ♪ اگه بهت بگم ‫ باید مطمئن شم ♪
‫ ♪ که حرفم رو به کسی نمیگی ♪
‫ ♪ چون دو نفر فقط درصورتی ‫ می‌تونن یه راز رو نگه دارن ♪
‫ ♪ که یکی‌شون مُرده باشه ♪
‫ ♪ دو نفر فقط درصورتی ‫ می‌تونن یه راز رو نگه دارن... ♪
‫« دروغگوهای کوچک زیبا» ‫« مدرسه تابستانی »
‫♪ که یکی‌شون مُرده باشه ♪
‫واقعاً معذرت می‌خوام آرچی.
‫حقت نبود تو اون قفس باشی.
‫رُز خبیث، واقعی‌ـه.
‫خودم دیدمش.
‫تو این بازی قایم باشک مزخرف ‫تعقیب‌ـم کرد.
‫پس یعنی رُز واترز توی میلووده ‫و داره اذیت‌مون می‌کنه.
‫- یا... ‫- یا این که مُرده،
‫و یه روانی مثل رُز لباس پوشیده ‫و داره اذیت‌مون می‌کنه.
‫درهرصورت کار یه هرزه‌ی پیر لاغرمردنی‌ـه.
‫پس بذارین بیاد سراغ من ‫تا دمار از روزگارش در بیارم.
‫وقتی به مغازه‌ی رزی ریکاتا رسیدم، ‫یه نوشته‌ی عجیب اونجا بود.
‫«این امتحان روز تولدت‌ـه.
‫یه دختر بازمانده باید بتونه ‫از هر تله‌ی مرگی فرار کنه.
‫تو قایم شو. ‫من می‌گردم.»
‫عملاً داره میگه که ‫ما همه‌مون دخترای بازمانده‌‌ایم.
‫که یعنی یکی از ماها ممکنه نفر بعدی باشه.
‫عجب وضع ریدمانی‌ـه.
‫حالا چی‌کار باید بکنیم؟
‫به‌نظرم باید با هم یه عهد بذاریم.
‫که هیشکی جواب گوشی‌ـش رو نده.
‫تو عمرم تاحالا در این حد رو فرم نبودم.
‫خودم این هرزه رو ناکار می‌کنم.
‫آروم باش «دختر میلیون دلاری».
‫به‌نظرم جواب این سوال رو می‌دونم.
‫اما... دکتر سالیوان. ‫درسته دیروقت‌ـه اما نباید یه امتحانی بکنیم؟
.خودش گفت هر کار ضروری‌ای که پیش اومد
‫خیلی‌خب.
‫رفت رو پیغام‌گیر.
‫سلام. این پیغام برای دکتر سالیوان‌ـه.
‫ایموجن‌ و دختراییم.
‫می‌خواستیم بدونیم امکانش هست ‫که یه جلسه فوری برامون بذارین؟
‫هرچه سریعتر.
‫ممنون میشم که زنگ بزنین ‫و بهمون اطلاع بدین لطفاً.
‫لولا، باید درمورد کسی که ‫ بهت زنگ زد بهم بگی.
‫همونی که ازت خواسته بود ‫من رو به اون مهمونی سورپرایزی ببری.
‫کی بود؟
‫تو رو خدا لولا.
‫این خیلی خیلی مهم‌ـه.
‫گفت اسم‌ـش رُزه،
‫و از اون طرف زنگ زده.
‫« یکشنبه » ‫« هشتم ژوئن »
‫دیشب یه فکر عجیب به ذهنم رسید،
‫اگه احضار روح‌مون کار کرده باشه چی؟
‫مامان بزرگ‌ـم گفت که شب تولدم ‫با رُز حرف زده،
‫و اون رُز حتماً یه روح بوده.
‫نخیر. یعنی چی؟ ‫میشه بیخیال روح بشیم لطفاً؟
‫جواب‌ـش رو نده.
‫از دفتر دکتر سالیوان‌ـه.
‫- سلام. ‫- سلام خانم آدامز.
‫از دفتر دکتر سالیوان تماس می‌گیرم.
‫پیغام‌تون به دست‌مون رسید
‫اما دکتر سالیوان دچار یه صانحه‌ی جزئی شدن ‫و الان تحت درمان هستن.
‫کجا؟ ‫بیمارستان؟
‫اجازه ندارم بگم اما به زودی ‫برای یه وقت دیگه باهاتون تماس می‌گیرم.
‫پشمام!
‫امکان نداره اتفاقی باشه.
‫شاید هم باشه.
‫چندساعت بعد این که یه قاتل روانی ‫به ماوس حمله کرد،
‫واسه سالیوان پیغام گذاشتیم ‫و بعدش هم دچار صانحه شده.
‫نه، اصلاً هم مشکوک نیست.
‫پارسال، «اِی» تهدید کرد که اگه ‫به کسی بگیم، همه‌مون رو می‌کُشه.
‫این طرف شوخی‌بردار نیست.
‫همون طور که پارسال یاد گرفتیم،
‫باید سرمون رو پایین ‫و دهن‌هامون رو بسته نگه داریم.
‫باشه، اما دکتر سالیوان رو چی‌کار کنیم؟
‫اگه کسی عمداً بهش آسیب برسونه...
‫من ردش رو می‌گیرم،
‫یه سر و گوشی آب میدم ‫و خبرش رو بهتون میدم.
‫مطمئنی؟
‫آزمایش سوم‌ـه.
‫لنس، گفتم که اگه قبل ازدواج ‫سکس داشته باشیم، همچین اتفاقی می‌افته.
‫هر تصمیمی که بگیری جودی،
‫هرطور بخوای این وضعیت رو حل و فصل کنی،
‫من پشتت می‌مونم.
‫وایسین!
‫این جزو سکانس نبود.
‫نگفتم؟
‫نمیشه سکانس رو تغییر بدی. ‫بی‌احترامی‌ـه.
‫جزو سکانس هست پدر مالاکای.
‫فقط یکم... ‫عوض‌ـش کردیم.
‫یه سری تغییر ریزه میزه.
‫قضیه چیه کِلی؟
‫پدر مالاکای، ‫مامان،
‫من یکم... ‫شک دارم.
‫به «خانه رستگاری».
‫چندتا از موضوعاتی که داریم بررسی‌شون می‌کنیم
‫متاسفانه ممکنه که ‫برای بعضی‌ها دردناک باشه.
‫کسایی که برام مهم‌ـن.
‫واقعاً ناراحت شدم.
‫این‌‌ها شک‌های خودت نیستن کِلی.
‫شک‌های شیطان‌ـن!
‫برای همینه که باید توی کلیسا باشی
‫و روی «خانه رستگاری» کار کنی ‫نه توی پیست اسکی روی یخ.
‫فردا بیا و به گناهت اعتراف کن کِلی.
‫اعتراف... ‫و طلب بخشش کن.
‫ایموجن، چطوری پرستارها راهت دادن؟
‫شاید بهشون گفته باشم... ‫که دخترتون‌ـم.
‫که اینطور.
‫اما همه‌مون نگران‌تون بودیم.
‫میشه بگین که دقیقاً ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫داشتم از دفتر می‌رفتم، ‫از پله‌ها میومدم پایین
‫که تو اون موقع نباید این کار رو می‌کردم،
‫بعدش یکی هولم داد.
‫کی هول‌تون داد؟ ‫دیدین‌شون؟
‫ندیدم. ‫پشت‌ـم بودن.
‫گمون کنم که کار یکی از ‫بیمارهای سابق‌‌ـم باشه.
‫همچین کارهایی سابقه داشته.
‫اما خبر خوب اینه که الان حالم خوبه.
‫واقعاً ناراحت شدم.
‫عجب کابوسی.
‫ایموجن، منشی‌ـم گفت که زنگ زدی ‫و انگار یه کار فوری داشتی.
‫اون...
‫یه اشتباهی پیش اومد.
‫اما حالا که تا اینجا اومدم، ‫می‌خواین از کافه‌تریا چیزی بگیرم؟
‫یه فنجون پودینگ شاید خوب باشه.
‫« گیرنده ناشناس »
‫خب. ‫چی از جون‌مون می‌‌خوای؟
‫الو؟ ‫شما تبیتا هیورث هستین؟
‫شاید.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫من رئیس دنی مگوایر هستم.
‫از جشنواره‌ی وحشت بین‌المللی پیتسبرگ .تماس می‌گیرم
‫تبیتا شمایین؟
‫بله خودم هستم.
‫شرمنده. ‫این چندوقته همش تماس تبلیغاتی برام میاد.
‫تبیتا، یکی از فیلم‌سازهایی که واسه جشنواره ‫قبول کرده بودیم، مجبور شد انصراف بده.
‫همونطور که می‌دونی، فیلم کوتاه‌ـت ‫ برای شرکت توی جشنواره قبول نشد،
‫اما خیلی تاثیرگذار بود.
‫می‌خواستیم ببینیم اخیراً فیلمی ساختی
‫که بتونیم برای جشنواره درنظرش بگیریم؟
‫جشنواره وحشت زنگ زد؟ ‫چه خوب!
‫داستان اون یکی فیلم کوتاهت چیه؟
‫هنوز وجود خارجی نداره.
‫اما دو روز وقت دارم ‫تا بفرستم.
دهنم سرویس‌ـه، آره؟
‫نه بابا.
حتماً می‌تونی توی دو روز ‫یه فیلم جدید .ضبط و تدوین کنی. به سبک گونزو
‫من همه‌جوره کمک می‌کنم.
‫سوال اصلی اینه که...
‫اصلاً ایده‌ای داری که فیلم کوتاهت ‫درمورد چی باشه؟
‫تایید شد که یه صانحه عجیب نبوده.
‫یکی دکتر سالیوان رو از پله‌ها هُل داده پایین.
‫رُز خبیث؟
‫سالیوان اون رو ندیده.
‫گفت ممکنه یکی از بیمارهای سابقش باشه.
‫یعنی رُز خبیث دکتر سالیوان رو واسه این ‫ زیرنظر گرفته که... واقعاً چرا؟
‫چون براش اون پیغام رو گذاشتیم؟
‫چون قصد داشتیم درمورد اون ‫ امتحان سخت ماوس بهش بگیم؟
‫که یعنی حالا که نمی‌تونیم به‌طور مستقیم ‫به دکتر سالیوان هشدار بدیم،
‫می‌خوام مخفیانه حواسم بهش باشه.
‫ماوس، چیشده؟ ‫یه جوری شدی انگار می‌خوای بالا بیاری.
‫بچه‌ها من...
‫فکر کنم شاید من مسئول ‫به‌وجود اومدن رُز خبیث باشم.
‫اولین روزهای اسپوکی‌اسپاگتی ‫که دادگاه داشت برگزار می‌شد،
‫رفتم تو سایتش و...
‫یه چیزایی درمورد ماسک آرچی نوشتم.
‫جزئیاتی نوشتم که فقط کسایی که از نزدیک ‫ ماسک‌ـش رو دیدن، ازش خبر داشتن.
‫این که از تکه‌های چرم ‫به هم دوخته شده.
‫ماوس، چطوری این معنی رو میده ‫که تو رُز خبیث رو به‌وجود آوردی؟
‫مردم اون جزئیات دوخت‌های ماسک‌ اِی رو خوندن،
‫و عملی‌ـش کردن،
‫افسانه رو ساختن ‫تا این که توی داستان گفتن
‫که آرچی از پوست مادرش ‫واسه درست کردن ماسک استفاده کرده.
‫و حالا یکی با صورت خونی اون بیرونه
‫و داره میاد سراغ‌مون.
‫ببخشید ولی...
‫تو مقصر این اتفاقات نیستی ماوس.
‫آره، یکی شمایل‌نگاری رُز خبیث رو دزدیده
‫اما این تقصیر تو نیست رُز.
‫و طبق همین نکته
‫به احتمال زیاد خود رُز واترز ‫ زیر اون بانداژها نیست.
‫اگه رُز واترز واقعی رو پیدا کنیم ‫و ردش رو بزنیم
‫می‌تونیم بفهمیم یا حداقل ‫یه چیزایی سر در بیاریم.
‫وایسین. ‫اسپوکی‌اسپاگتی.
‫- می‌تونیم با اون رُز واترز رو پیدا کنیم. ‫- اما چطوری؟
‫اگه یه جایی اون بیرون باشه، ‫مردم شاید دیده باشنش
‫یا یه شایعاتی به گوش‌شون رسیده باشه ‫که الان کجاس.
‫ما فقط باید سوال کنیم
‫و ببینیم چه جواب‌هایی می‌گیریم.
‫پس نقشه‌ی بعدی‌مون اینه.
‫درحال حاضر تنها نقشه‌مون‌ـه.
‫من که پایه‌ـم
‫اگه هم زنده باشه، ‫می‌فهمیم که روح نیست.
‫می‌خوام یه چیزی بگم که هیچ ربطی ‫به موضوع بحث‌مون نداره،
‫شاید فردا به کمک‌ همه‌تون نیاز داشته باشم.
‫قضیه چیه؟
‫احتمال بالایی داره که یه شانس دیگه ‫واسه رسیدن به جشنواره‌ی وحشت داشته باشم.
‫جشنواره‌ی وحشت بین‌المللی پیتسبرگ.
‫اما باید فوری‌فوتی یه فیلم کوتاه دیگه بسازم،
‫البته اگه بتونم بفهمم که درمورد چی باشه.
‫خب، پروژه‌ی سینمایی بعدی‌مون ‫ قراره چی باشه؟
‫« دوشنبه »
‫خب، فکر کنم یه موضوعی پیدا کرده باشم.
‫اما عملاً مثل فیلم «آرواره‌ها» ‫ تو یه سالن سینما می‌مونه.
‫اوه، ‫تعریف کن ببینم.
‫یه آپارات‌چی روانی که بیست سال پیش ‫یکی رو تو سالن سینما کشته،
‫آخرهفته، برای مهم‌ترین فیلم تابستون، ‫از تیمارستان فرار می‌کنه.
‫مدیر سینما شک می‌کنه ‫که شاید به پناهگاه قدیمی‌ـش برگرده
‫و می‌خواد سینما رو تعطیل کنه.
‫اما مالک طمع‌کار می‌خواد ‫سینما باز بمونه
‫چون نمی‌خواد درآمد فروش بلیط‌ها رو .از دست بده
‫یعنی همون چیف برودی ‫علیه شهردار وان،
‫اما یه روانی به‌جای اون کوسه بازی می‌کنه.
‫واقعاً فکر هوشمندانه‌ایه. ‫کِی به ذهنت رسید؟
‫دیشب. ‫کاملاً یهویی به ذهنم رسید.
‫به‌نظر من که خیلی خفن‌ـه. ‫بریم تو کارش.
‫خودت نقش اول رو بازی می‌کنی دیگه؟ ‫شخصیت مدیر سینما.
‫نمی‌دونم. به‌نظرم بیشتر از اون آدم‌هایی‌ـم ‫که تو پشت‌صحنه کار می‌کنن.
‫آره خب.
‫اما اگه دلت خواست هم ‫می‌تونی جلوی دوربین باشی.
‫آخه عین ستاره‌های فیلم‌ها خوشگلی.
‫بعدشم، همیشه حال میده که نقش دخترِ ‫ بازمانده رو یه سیاه‌پوست بازی کنه، نه؟
‫آره.
‫ایموجن، نمی‌خوام ناسپاس باشم یا بگم ‫ دوست ندارم اینجا باشی، اما تو مگه کار نداری؟
‫یا هرکار دیگه‌ای که بتونی ‫تو این روز آفتابی تابستونی بکنی
‫به‌جز این که اینجا پیش من باشی؟
‫به هیچ وجه.
‫امروز تعطیل‌ـم ‫برای همین در خدمت شمام.
‫خب، کلمه‌ی شیش حرفی برای ‫یه عروسک یا غذای مهمونی؟
‫باربی.
‫آره، باریکلا.
‫وای.
‫هشت افقی، کلمه هفت حرفی، ‫مشاوره‌ی حرفه‌ای.
‫شوخی می‌کنی.
‫کلمه‌ای یهودی به معنی «سرنوشت».
‫یادگارنامه.
‫- تو یه جمله ازش استفاده کن ببینم. ‫- خیلی‌خب.
‫تو و تشویق‌کنندگی یه یادگارنامه نیستین.
‫شاید بهتر باشه فعالیت فوق‌برنامه رو ‫به کارن بسپاریم.
‫هی! ‫اینقدر گیر نده.
‫- اولین هرم‌ـم بود. ‫- و قراره آخری‌ـش باشه.
‫شرمنده کوچولو.
‫وظیفه‌ی منه که تو رو سالم نگه دارم.
‫ایموجن، چی شد یهو رفتی تو خودت؟
‫ام...
‫من و مامانم هروقت مریض بودم ‫یا آسیب می‌دیدم
‫جدول حل می‌کردیم.
‫کاش می‌تونستم بگم ‫که با گذر زمان آسون‌تر میشه.
‫اما خیلی چیزها از جمله سوگواری ‫زمان مشخصی ندارن.
‫انگار خودتون هم تجربه‌ـش رو داشتین.
‫من هم به اندازه‌ی خودم غم داشتم.
‫می‌خواین به کسی زنگ بزنم دکتر سالیوان؟
‫عضو خونواده‌ای یا دوستی که ‫نگران‌تون باشه
‫یا بخواد بهتون سر بزنه.
‫نه. ‫لازم نیست.
‫کلمه‌ی بعدی رو بگو.
‫« تعطیل بعلت مراسم خصوصی »
‫اینا دیگه چی‌ان تبی؟ ‫همه رو امروز جور کردی؟
‫خب، کریستین توی زیرزمین‌ـش ‫ خیلی‌ از وسایل رو داشت.
‫بقیه‌ـش رو هم مثل راجر کورمن ‫از دوستا و دوستای دوستامون گرفتیم.
‫آپاراتچی یا همون آرواره‌ها ‫توی سالن سینما،
‫صحنه‌ی ۱-الف. ‫برداشت اول.
‫آماده، ‫حرکت.
‫کات!
‫حرف نداشت.
‫ممنونم. ممنونم. ‫ممنونم.
‫همه‌چی آماده‌ـس؟
‫فکر کنم. ‫موقع بررسی فیلم دوباره چک می‌کنم.
‫« سه‌شنبه »
‫پیتزا فروشی پین‌بال بفرمایین؟
‫الو؟
‫بازم مزاحم تلفنی.
‫این احمق‌ها اینقدر بیکارن؟
‫معلومه که واقعاً بیکارن.
‫من باید یه استراحتی بکنم.
‫بنی گفت بپرسم چی شده.
‫آره. ‫شرمنده.
‫شرمنده. فقط امروز نمی‌تونم ‫مزخرفات بنی رو تحمل کنم.
‫هی، می‌خوای یه سر از اینجا بریم؟
‫جدی؟
‫آره. امروز انگار اصلاً نمی‌گذره.
‫کون لقش.
‫آره. ‫کجا می‌خوای بریم؟
‫خونه‌ی بابام...
‫یه استخر فوق‌العاده داره، ‫خودش هم به‌خاطر سفر کاری نیستش.
‫می‌تونیم بریم اونجا، ‫کسی هم نمی‌فهمه اونجا بودیم.
‫پس دخترا موافقن که ‫ بری تو سایت اسپوکی‌اسپاگتی؟
‫تو این مورد آره.
‫اسپوکی‌‌اسپاگتی به این وضع انداخت‌مون،
‫باید ببینم کسی می‌تونه کمک کنه ‫از این وضع در بیایم.
‫یا حداقل یکی از مظنون‌هامون رو ‫ از فهرست پاک کنه.
‫دارم تو فروم‌ها می‌نویسم ‫که دنبال «رُز واترز» می‌گردم
‫تا بتونم وارد قلمروش بشم.
‫خیلی‌خب. ‫دقیقاً واسه‌ی چی؟
‫تا رُز رو پیدا کنم. ‫نه روح .یا کازپلی‌ـش رو، خود رُز واترز واقعی رو
‫برفرض اون بیرون بود ‫ و پیداش هم کردی، بعدش چی؟
‫واسه شروع ازش می‌پرسم که اون بود که توی ‫ رُزی ریکاتا خواست زنده زنده آتیشم بزنه
‫یا کار یه نفر دیگه بوده.
‫هنری، اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫به‌خاطر اتفاقایی که بین‌مون افتاد ‫حال‌ـم اصلاً خوب نبود فرن.
‫اگه هم می‌خوای دیگه نرقصی، ‫تصمیم خودته.
‫اصلاً لازم نیست بهم توضیحی بدی.
ببخشید که اونطوری واکنش نشون دادم
‫و می‌خواستم بهت بگم که،
‫من تو آموزشگاه «وای» ‫کلاسِ آموزشِ شنا ثبت نام کردم.
‫هنری! این دیگه واقعاً نیاز نبود...
‫خودم دلم می‌خواد. می‌خواستم ‫بهت نزدیک باشم.
‫خب؛ واقعاً تلاش‌ت رو ستایش می‌کنم
‫اما اگه واقعاً می‌خوای شنا یاد بگیری،
‫من می‌تونم بهت یاد بدم.
‫برات کلاسِ خصوصی بذارم.
‫همین‌جا؛ بعد از این‌که همه رفتن.
‫کلیدهاش دست خودمه.
‫خب ظاهراً از کلاس‌های «وای» خیلی بهتره!
‫پـشمام! شبیه‌ خونه‌ی بتـمنه!
«دیــ.جـی‌مــ.وویــ.ز»
‫هیچوقت نگفته بودی ‫بابات اینقدر مایه‌دارـه!
خیلی آدم لاشی‌ایه...
‫وقتی من و مامانم بیشتر ‫از همه بهش نیاز داشتیم ول‌مون کرد.
‫اما خب همچین جای خفنی رو داره دیگـه!
‫منم رمز آژیرهای خطـرش رو می‌دونم.
‫خب، بابات این همه ‫پول رو از کجا آورده؟
‫یکی مثلِ «فـارما بـرو»ـه.
اما موادهایی رو خرید و فـروش می‌کنه که
‫مامان‌هـامون بهش معتاد شدن.
‫و وقتی که مامانم بیشتر از هر زمانی بهش ‫نیاز داشت، اون و خانواده‌ش رو ول کرد رفت.
‫کون لقش.
‫توی همچین عمارتی زندگی می‌کنه ‫و اینقدر پول داره
‫اما هزینه‌های درمان مامانت رو نمی‌ده؟
‫یعنی هیچی‌ِ هیچی؟
‫می‌گه مامانت لیاقتِ کمک من رو نداره.
‫می‌دونی چـیه؟
‫اگه واسه درمان مامانت پول نمی‌ده،
‫پس خودمون دست به کار می‌شیم!
‫بابات کُلی ساعت رولکس داشت...
‫اگه یدونش رو برداریم ‫و بفروشیم، به‌نظرت می‌فهمه؟
‫باشه.
‫بـیا حال این مادرجنده رو جـا بیاریم!
‫واقعاً عجیبه...
‫چیزی شده؟
‫بابای استل داره زنگ می‌زنه؛ ‫که سال به سال هم بهم زنگ نمی‌زنه.
‫آم...
‫باید حتماً جواب بدم دکتر سالیوان.
‫الـو؟
‫واقعاً ازت ممنونم.
‫مامان بلیک خیلی یهویی فوت شد
‫و گوش استر هم که عفونت کرده
‫برای همین نمی‌تونه سوار هواپیما بشه.
‫خدای من؛ اصلاً نیازی به توضیح نیست.
‫کاملاً درک می‌کنم.
‫شماره‌هایی که ممکنه ‫یه‌وقت به‌کارت بیان روی در یخچاله.
‫باید قبل از خواب دو قطره از این بریزی ‫توی گوش سمت چپش؛ تو قطره هم اول صبح.
‫دو قطره قبل از خواب؛ ‫دو قطره هم اول صبح.
‫آقای وینترز؛ جز من کسی نبود نـه؟
‫واسه همین به من زنگ زدین؟
‫به تو زنگ زدم چون یکی رو ‫می‌خواستم که بتونم بهش اعتماد کنم
‫کسی که می‌دونم کاملاً ‫حواس‌ش به بچه‌مون هست.
‫باشه باشه.
‫قول می‌دم ‫هیچ اتفاقی نمیفته.
‫بابایی خیلی دوستت داره دختر نازم.
‫فردا برمی‌گردیم. ‫باز هم ممنون.
‫عوضـیا.
‫پس‌که من باید به گناه‌هام اعتراف کنم؟ ‫مـن باید دوباره باکـره بشم؟
‫نشونت می‌دم مامان.
‫[ امشب چیکاره‌ای؟ بریم شـنا؟ ] ‫[ - بـریم! ]
‫حرف نداری!
‫- ممنونم. تو هم همینطور! ‫- تو استعـدادت خدادادیـه!
‫نظرت درمورد
قتل توی سینما چیـه؟
‫یا توی سـالنی که فیلم اتفاق میفـته؛ ‫لوکیشن اصلی خودمون.
‫قاتلی که توی سـینما میفته دنبال جوون‌ها؛ ‫نه یه مشت آدم که واسه شنا رفتن توی آب.
‫- خیلی فکر خوبیه! ‫- آره.
‫محشره! الان می‌نویسمش.
‫دل تو دلم نیست شروع کنیم!
‫آقای وینترز. سلام.
‫ببین، نمی‌خوام بترسونمت ‫اما شرکت سیستم امنیتی
‫خونه به‌مون زنگ زد و گفت
‫یکی از پنجره‌های خـونه باز شده!
‫مطمئنم به‌خاطر باده اما...
‫الان می‌رم ببینم چی شده.
‫و اگه مشکلی بود به‌تون زنگ می‌زنم.
‫- سلام. ‫- سلام جانی.
‫ببخشید که نیومدم سرکار؛ ‫الان سـرت شلوغه؟
‫از اون‌جایی تو به کل شهر گفتی من ‫دختـربـازم؛ دیگه اونقدرها سرم شلوغ نیست.
‫شلوغش نکن کلاً به یه نفر گفتم.
‫حالا؛ دوست داری هم رو ببینیم؟ ‫من باید یه چند ساعتی از دخترم نگه‌داری کنم.
‫و اگه دوست داشتی خوشحال می‌شم بیای.
‫حتماً. آدرس رو برام بفرست.
‫همین الان؛ می‌بینمت پس.
‫اما هرچی زودتر بیای بهترـه!
‫خیلی‌خب، از کجا شروع کنیم؟
‫اولین درس‌مون چـیه؟
‫نظرت چیـه...اول نفس‌ت رو حبس کنی؟
‫وای!
‫ظاهراً دوتامون همچین ایده‌ای داشتیم.
‫- آره، مغزهای بـاهوش مثل هم فکر می‌کنن ‫- آره.
‫ببخشید که این‌طوری اومدیم فـرن؛
‫فقط می‌خواستم یه شب از مامانم دور باشم ‫و بتونم خوش بگذرونم.
‫اما ظاهراً مزاحم شدیم؛ پس می‌ریم.
‫نیازی نیست کلی؛ جایی نرین.
‫بپرید داخل آب.
‫آب گـرمه.
‫- الان دلم می‌خواد همین‌جا غرق بشم ‫- منم میام.
‫امیدوارم اشتباه برداشت نکنی،
‫اما فکرکنم احساس خطر کردی ‫که بهم زنگ زدی؟
‫- من... ‫- باشه. باشه.
‫می‌خوای چاقو و بچه رو یه لحظه بدی به من ‫و نفس بکشی؟
‫آره واقعاً.
‫باشه.
‫ممنون.
‫خوشحالم که میونه‌تون با هنری اوکی شده.
‫می‌دونم این اخیراً یکم به مشکل خورده بودین.
‫هنـری برات تعریف کرده؟
‫نه؛ نه فقط برای من. ‫برای همه تو گروه کلیسا.
‫گروه این کلاس‌های کایروس که ‫کشیش ملاخای داره برگزار می‌کنه
‫و همه‌مون رو مجبور کرده شرکت کنیم.
‫کلاس کایروس دیگه چیـه؟
‫از این فعالیت‌های بزرگ گروهـیه.
‫آدم با خودش صادق می‌شه و تراماهاش ‫رو به‌اشتراک می‌ذاره و از گناه دور می‌کنه.
‫یعنی رابطه‌مون اینقدر به هنری تراماهای مختلف داده...
‫نه؛ نه اصلاً اینطوری نیست.
‫فقط خیلی از این ناراحت بود که
‫تو تمام این مدت بهش دروغ می‌گفتی و این‌ها.
‫فهمیدم.
‫چقدر عالی که دوست‌پسرم می‌ره مسائل شخصی‌مون
‫رو با افراد کاملاً غریبه به اشتراک می‌ذاره.
‫- آم؛ استل کجاست؟ ‫- توی اتاقش خوابه.
‫حالت خوبه؟
‫این...چند روز خیلی همه‌چی بهم ریخته.
‫کلی اتفاق‌های مزخرف افتاد.
‫همه‌چی از شب تولد ماوس شروع شد.
‫یکی می‌خواسته بکشتش و از اون سمت ‫هم یکی تراپیست‌مون رو روی پله‌ها هل داده
‫می‌تونم بقیه‌ش رو بگم‌ها، ‫اما فکرکنم بهتره خفه‌خون بگیرم
‫چون گفتن این چیـزها یا جونت رو به‌خطر می‌اندازه
‫یا مثل سگ می‌ترسی و فرار می‌کنی
‫- که واقعاً هم طبیعیه و درک می‌کنم ‫- من فرار نمی‌کنم
‫یعنی من شبیه روانی‌ها نیستم؟
‫راستش با اکثر دخترهایی که دیت می‌کنم ‫چندماه اول تظاهر می‌کنن همه‌چی عالیه
‫و بعـدش یهو اون روشون رو نشون می‌دن.
‫برای همین واقعاً برام مورداحـترامه که ‫این چیزها رو باهام به‌اشتراک می‌ذاری
‫گفتی «اکثر دخترایی که باهاشون دیت می‌کنی» ؟
‫فقط منظورم این بود که ‫من می‌خوام هـوات رو داشته باشم.
‫توی هرچیزی که نیاز داری.
‫آقای وینترز؟
‫یکی رو از دوربینِ زنگ خونه ‫دیدین که اومده داخل؟
‫آهان...دوستم جانی بود.
‫کم کم می‌ره الان.
‫عالیه.
‫باشه. فردا می‌بینمتون.
‫بابای استل بود.
‫خوبه.
‫می‌تونم...می‌تونم ‫توی ماشین بشینم و منتظرت بمونم.
‫تا صبـح؟
‫من بی‌کارم کلاً...
‫یعنی بعد از این‌که آبروم رو بردی ‫دیگه کاری ندارم...
‫- خدای من! پشمام. ‫- چی شد؟ مردم کامنت گذاشتن؟
‫آره! اونم صدها نفـر‍! ‫جاهایی که رُز واترز رو دیدن
‫یا فکر می‌کنن ممکنه اونجا زندگی ‫کنه رو نوشتن
‫کلبه‌ی توی جنگل؛ ‫قبرستان میل‌وود
‫انـبار پشت اون مهمونیِ «یوکـی‌2»
‫پشمام! پس رُز واترز دیگه توی میل‌وود معروف شده.
‫دارم یه لیست درست می‌کنم تا ‫بریم تک تکشون رو بررسی کنیم.
‫ماوس! پشمام. ‫ببین چقدر زیـادن!
‫بهت گفته بودم جدیداً به بهترین ‫دوست پسر دنیا تبدیل شدی؟
‫می‌تونیم با موتور من بریم.
‫کجا بودی؟ موهـات خیسه!
‫رفته بودم شنا مامان. همین.
‫تنـهایی؟
‫نجس شدی!
‫گناه‌کـار!
‫چه حرفی برای دفاع از خودت داری بزنی؟
‫مامان نـه! توروخدا! مامان نــه!
« سه‌شنبه »
‫گفتم حتماً گشنته...
‫ممنون مامان.
‫ما باید قوی باشیم قوی؛ ‫به‌خاطر هم قوی باشیم
‫قوری برای مردم این شهر.
‫چشم مامان. قول می‌دم.
‫واقعاً موندی!
‫قول دادم می‌مونم دیگه!
‫خیلی خفن شده تبی!
‫می‌تونیم از چندتا فیلم بگیریم که مثلاً زاویه ‫دید قاتل رو نشون می‌ده از اون سمت سینما
‫آره؛ شاید. ‫بهش فکر می‌کنم
‫اما اگه دوست نداری و نمی‌خوای ‫هیچ اصراری نیست.
‫نه؛ اوکیه بابا.
‫- فقط... ‫- چیه؟ چی شده؟
‫هوف؛ خیلی‌خب...
‫ایده‌ی قتل توی سینما؛
‫من و یـارو چیپ زودتر به ذهن‌مون رسیده بود
‫یعنی خب؛ ایده من بود
‫اما من و چیپ همیشه می‌شنستیم پیش هم ‫و درمورد تمام فیلم‌های
‫ترسناکی که قراره بود بسازیم ‫حرف می‌زدیم و رویاپردازی می‌کردیم
‫درسته که واقعاً خوش گذشت این چندتا ‫صحنه‌ای که گرفتیم اما...
‫یه‌جورایی ام...
‫ناراحتت کرد؟
‫انگار یه قسمتی از گذشته‌ام رو همه‌ش یادم میاره؛
‫و شاید تا ابد هم همینطور بمونه.
‫تبی؛ تو به اون آدم هیچ‌چیزی بدهکار نیستی.
‫نذار این موقعیت‌ رو ازت بگیره!
‫فیلم جدیدت حرف نداره؛ خودت هم حرف نداری.
‫توی جشنواره وحشت هر ‫اتفاقی بیفته مهم نیست
‫تو یه فیلم جدید ساختی!
‫این واقعاً کم چیزی نیست...
‫اشکالی که نداشت؟
‫نه.
‫منکه مشکلی نداشتم.
‫تو چی؟
« ناشناس »
‫الـو؟
‫آره. آره. قبول می‌کنم.
‫تو تنها کسی هستی که ‫می‌تونه کمکم کنه.
‫دوستم جن، بابایِ حروم‌زاده‌ش ‫انداخته‌ش زندان
‫پشمام! چی شده؟
‫از زندان بهم زنگ زد.
‫یواشکی رفته تو خونه‌ی باباش
‫تا یه سری وسایل و لباس این‌ها برداره
‫اون مادرجنده هم زنگ زده پلیس
‫الانم انداختنش زندان
‫تا وقتی که یکی براش وثیقه بذاره.
‫هزار دلار.
‫وای...
‫خیلی زیاده...
‫اما مشکلی نداره. ‫بریم آزادش کنیم.
‫واقعاً؟ ممنون. ممنونم!
‫ببخشید؛ فرن برایانت؟
‫سلام.
‫حال دخترتون چطوره؟
‫بهتره.
‫خواستم دوباره بیام و شخصاً ازت تشکر کنم
‫خداروشکر که هنوز آدم‌هایی مثل ‫شما توی دنیا وجود دارن.
‫مثل من؟
‫کسایی که انسانیت خیلی براشون مهمه.
‫کسایی که می‌پرن توی دل خطر و ‫از چیزی قایم نمی‌شن!
‫نوآ واقعاً ببخشید که تو رو قاطی این ‫مشکلات خانوادگی‌ام کردم
‫نه؛ نه؛ نه؛ نیازی به معذرت‌خواهی نیست.
‫حالم بده چون دزدیدن اون ساعت رولکس ایده من بود.
‫فقط...
‫احساس می‌کنم واقعاً تنهام...
‫اینطور نیست جن.
‫تو تنها نیست.
« هنری »
‫کون لقش.
‫- چی می‌خوای هنری؟ ‫- من هنری نیستم!
‫وقتشه ببینیم به‌اندازه کافی قوی شدی
‫یا هنوزم اون فـرن کوچولو و ترسـو و ضعیف قدیمی!
‫من الان توی بهترینِ وضعیت زندگی‌ام هستم
‫خودم دخل این عوضی رو میارم.
‫آماده‌ام!
‫فقط بگو کِی و کجا عوضی!
‫منطقه صنعتی سمتِ جنوب شهر.
‫غروب؛ تنها میای! خودم و خودت.
‫باشه.
‫اگه کسی رو با خودت ‫بیاری اذیت می‌شن...
‫خدای من.
‫«یه دختر بازمانده هیچوقت قدرت و قُوت‌ش رو از دست نمی‌ده»
‫باید تیرآهـن رو بلند کنی.
‫اگه قبل از این‌که ‫زمان به اتمام برسه، به زمین اصابت کنه
‫یکی از عزیزانت می‌یره!
‫ببینیم اونقدری که می‌گی قوی‌ای یا نه
‫استفاده از قدرت‌ذهنی برای غلبه به مشکلات فیزیکی ‫از پسش برمیای.
‫سلام. ماوس، چه‌خبر؟
‫یه سوال عجیب داشتم.
‫گفتی آخرین باری که رز واترز رو ‫دیدی بی‌خانمان بود نـه؟
‫آره؛ تو «خونه‌ی سوپ» دیدمش.
‫چـرا؟
‫احساس می‌کنم می‌دونم ‫الان کجا زندگی می‌کنه...
‫دهکده چادرها رو بلدی؟ همونی که کنارِ پل قدیمیه؟
‫یکی توی اسپوکی‌اسپاگتی نوشته ‫اونجا زندگی می‌کنه...
‫- همینجا. ‫- یعنی الان اون‌جایی؟
‫آره.
‫اش پیشته؟
‫نه. از هم جدا شدیم. ‫ایده من بود.
‫باشه. باشه. ‫هیچ کاری نکن.
‫دخترها رو جمع می‌کنیم ‫و میایم پیشت.
‫بعد همگی با هم می‌ریم ‫دنبال رز می‌گردیم.
« ایموجن آدامز »
‫فـرن کجاست؟
‫نمی‌دونم؛ جواب پیام‌ها و زنگ‌هام رو نداد
‫اما احتمالاً توی استخر مشغول کـاره.
‫خیلی‌خب؛ من یه عکس از روی اسپوکی‌اسپاگنی ‫پیدا کردم
‫که تقریباً قیافه رز واترز رو نشون می‌ده
‫باید این دور و اطراف رو بگردیم
‫و از مردم بپرسیم آیا می‌شناسنش یا نـه ‫و شاید پیداش کردیم.
‫آره. همین‌جاست ‫اون طرف زیر پل زندگی می‌کنه
‫ببخشید. شما رز واترز هستید؟
‫خودشه.
‫خواهش می‌کنم...
‫فقط درمورد پسرتون آرچی ‫چندتا سوال داری.
‫آرچی واترز می‌خواست من رو بکشه.
‫می‌خواست دوست‌هام رو بکشه.
‫آرچی زنده‌ست؟
‫آره اما نگران نباشید. ‫کاری باهاتون نداره.
‫رُز نـه!
‫رُز خواهش می‌کنم!
‫مـاوس! مـاوس؟
‫بچه‌ها؛ باید یه مدرکی پیدا کنیم که ‫ثابت کنـه واقعاً خودش بوده
‫وگرنه تمام زحمات‌تون واسه هیچ و پوچ بوده.
‫صبرکن ببینم.
‫- پشمام! ‫- آنجلا واترز!
‫پس خودش بوده.
‫خدای من؛ این پرونده رُزه...
‫اون موقع که توی «رادلی» بوده. ‫همه اطلاعاتش این‌جاست...
« دکتر آن سالیوان .... »
‫- یا خدا... ‫- چی شده؟
‫دکتر سالیوان، دکتر رز واترز بوده!
‫چـی؟
‫تونستم!
‫موفق شدم.
‫لعنتی.
‫تونستم.
‫شوخی‌ات گرفته...
‫تـرجمه از «آیــدا و محمدعلی sm» ‫:::. t.me/mmli_Subs & Ayda.NDR .:::