‫مووی کاتیج، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ‫MovieCottage.com
‫سال 1955 هستیم.
‫آهنگ شماره یک بیلبورد ‫»Rock Around The Clock» ‫هستش.
‫از اون آهنگ های که بدجوری میره تو مخت.
‫حالا، چند تا موضوع جالب.
‫توی سال 1955، یه همبرگر که ‫کنارش سیب زمینی سرخ کرده داره
‫فقط 30 سنت قیمتش میشه.
‫کتاب کمیک 10 سنت میشه. ‫رمان هم 25 سنت قیمتشه.
‫دوروز از زمانی که نزدیک بود ستاره ی دنباله ‫دار «بیلی» نابودمون کنه می‌گذره،
‫و به یه نحوی ما به سال ‫1950 برگشتیم.
‫خودمم هنوز نمی‌دونم چه جوری همچین ‫اتفاقی افتاد.
‫نمی‌دونم صرفا به زمان گذشته رفتیم،
‫یا در زمان گذشته‌ی یه دنیا ‫موازی دیگه هستیم.
‫ولی اوضاع توی «ریوردیل» متفاوته.
‫برای مثال، من و سگ‌ام «هات داگ» توی یه ‫واگن قطار رها شده زندگی می‌کنیم،
‫که خیلی هم باحاله راستش.
‫و توی دبیرستان «ریوردیل» همه‌مون ‫دوباره سال اولی هستیم.
‫«بتی» و «کوین» دیگه دوست عادی نیستن،
‫و باهم قرار میذارن.
‫برادر دوقلوی «شرل» زنده‌ست، ‫ولی اسمش «جیسون» نیست.
‫«جولیان»ـه.
‫فعلا خبری از «رجی» نیست.
‫ولی «آرچی» هستش، و هنوزم مثل «چارلز اتلس» ‫داره هیکل ـش رو می‌سازه.
‫هیچکدوم‌شون زندگی قبلی و
‫قبل از نوجوان شدن‌مون رو یادشون نیست،
‫و منم تلاشی نکردم بهشون بگم.
‫منتظر بودم با تنها کسی که
‫ممکن بود بتونه این اتفاق رو برامون ‫شفاف سازی کنه، دوباره ارتباط برقرار کنم،
‫چون اون آدم هم قابلیت تغییر زمان رو داشت،
‫و هم فرشته ی محافظ شهر، و دوست دختر خودم ‫«تبیتا تیت» بود.
‫اتوبوس «میسیسیپی» اومد.
‫موندم واقعا اونجا به همون بدی که
‫توی رادیو میگن، بوده.
‫من می‌دونستم «پاپ» قراره ‫چه خبری رو بشنوه.
‫از بد هم بدتر بوده.
‫«تبیتا»، «تونی» و چند نفر دیگه از ‫سیاه پوست های مدرسه
‫رفته بودن میسیسیپی، برای دادگاه
‫دو مرد که یه نوجون سیاه‌پوست ‫به نام «امت تیل» رو کشته بودن،
‫سر اینکه به یه زن سفید پوست سوت زده بود.
‫هیئت منصفه سرجمع 67 دقیقه ‫صبر کرد
‫و بعدش قاتل هارو تبرئه کردن.
‫این اتفاق یکی از شرم آور‌ترین
‫و شوکه کننده‌ترین اتفاقات این تاریخ ‫و یا هر تاریخ دیگه ای بود.
‫اه، تبتا؟
‫رای دادگاه رو توی رادیو شنیدم.
‫واقعا حالم بد شد.
‫- اگه کمکی لازم داشتی... ‫- خودمون هم در تلاشیم بفهمیم،
‫حرکت بعدی مون قراره چی باشه... ‫ولی ممنون از پیشنهادت.
‫اسمت «جاگهد» بود، درسته؟
‫آم، آره. آره.
‫خبرش رو بهت میدم.
‫طاقت فرساست.
‫قلب آدم رو می‌شکنه.
‫هرکی که گفته دهه ی پنجاه
‫بهترین دهه ی تاریخ بوده
‫باید خودش رو یه دکتر نشون بده.
‫آرچی؟ میشه یه لحظه باهات صحبت کنم؟
‫چی شده، مامان؟
‫عکس های دیگه ای از تصادف «جیمز دین» ‫چاپ کردن.
‫اوه، حتی نمی تونم بهت نشون‌شون بدم.
‫نباید بشینی این عکس هارو ببینی، مامان،
‫- ناراحتت میکنه. ‫- نه، چیزی که ناراحتم میکنه
‫- اینه که تو یه وقت پشت فرمون بی‌احتیاطی کنی. ‫- اوه.
‫و برای همینم....
‫باید کلید ماشین رو بدی به من، آرچی.
‫دیگه حق نداری سوار اون ‫ اتومبیل سرعت بالا، بشی.
‫مامان. نه! من همیشه ‫با احتیاط رانندگی میکنم.
‫ماشین پرسرعتی نیست.
‫فقط یکم از بقیه ماشین های معمولی بهتره.
‫روی درهاش عکس آتش کشیدن.
‫- مامان. ‫- همین الان سوئیچش رو بده.
‫«زیرنویس از کسری Caseraw»
‫نظرت چیه، «بتی»؟
‫«تونی»، تو واقعا قلم خوبی داری.
‫به عنوان سردبیر ارشدی که توی ‫«بلو اند گلد» کار میکنه
‫این بهترین مقاله‌ایه که توی
‫این دو سال اخیر خوندم.
‫ولی قبلا هم سعی کردیم مقاله‌ی ‫«امت تیل» رو چاپ کنیم.
‫و هر دو دفعه هم مدیر «فدرهد» ‫مقاله هارو رد کرد.
‫بتی، شنیدم «مامی تیل» بعد از ‫اعلام رای دادگاه
‫یه سخنرانی فوق العاده و الهام بخش داشته.
‫و من این فرصت رو داشتم تا با کسایی که
‫«امت» رو از نزدیک می‌شناختن، ‫دوستاش، همسایه‌هاش
‫یه مصاحبه داشته باشم.
‫و بهشون قول دادم تا کمک‌شون کنم ‫داستانش رو به گوش همه برسونم.
‫منم از ته دل حرفات رو قبول دارم.
‫یه جلسه با «فدرهد» می‌ذارم.
‫این یه ماشین سرعتیه.
‫این ماشین پیشرفته تر و تقویت شده ‫تر نسبت به یک ماشین معمولیه.
‫خب، این اتفاق برای...
‫خانم «تورنتن»، شرمنده مزاحم ‫کلاس تون میشم،
‫ولی می‌خواستم شخصا دانش آموز جدیدی
‫رو که به دبیرستان ریوردیل‌مون اضافه شده ‫معرفی کنم.
‫به تازگی از «لس‌ آنجلس» آفتابی ‫به اینجا اومده‌
‫اوهو.
‫حتی توی سال 1955 هم، ‫«ورونیکا لادج» می دونست
‫چه جوری یه ورود مهیج داشته باشه.
‫خوشوقتم.
‫ممنون، جناب «فدرهد».
‫حالا، قبل اینکه خودتون بپرسید،
‫باید بگم که، بله! من همون ‫«ورونیکا لادج»
‫دختر «هایرام» و «هرمانی لادج،
‫زوج ستاره‌ای برنامه‌ی تلوزیونی
‫شماره ی یک آمریکا «اوه میها»، هستم.
‫تا یه مدت مشخص،
‫قراره که پیش خاله و شوهر خاله ام
‫توی ساختمان «پمبرووک» ریوردیل ‫زندگی کنم.
‫حالا چرا؟ خب،
‫احتمالا خبر فیلم اقتباسی جدید شرکت «مترو گلدوین مایر» ‫که اسم فیلمش «شهر ماست» رو شنیدین.
‫هرچند نمی تونم تایید کنم که بازیگر نقش اول
‫دختر مظلومه‌ی فیلم، «امیلی وب»
‫از قبل مشخص شده
‫که قراره یه نوستاره‌ی مو مشکی، ‫یعنی «من» باشم،
‫به نظرم زمان خوبی بود تا در این فرصت
‫از هالیوود فاصله بگیرم
‫و با سبک زندگی توی شهرهای کوچک آشنا بشم.
‫ولی لطفا، ازتون می‌خوام که با من ‫مثل بقیه‌ی دانش آموز‌‌ها رفتار کنید
‫نه مثل دختر یکی از خاندان سلطنتی.
‫ممنون.
‫میشه پیشتون بشینم؟
‫- راستش... ‫- معلومه، حتما.
‫فکر کنم سر کلاس خانم «تورنتن»
‫اسم هاتون رو یاد گرفته باشم.
‫آرچی. بتی.
‫کوین. جولیان.
‫همم.
‫اسم تو چی بود؟
‫- شرل. ‫- آها. شرل.
‫خب، موضوع صحبت چیه؟
‫- به منم بگید. ‫- فوت نگهانی «جیمز دین»، دیگه.
‫من مدیر گروه طرفدارهاش توی ‫دبیرستان «ریوردیل»ـم.
‫سریال مامان و بابات خیلی خنده داره.
‫ما هر هفته می‌بینیمش.
‫هم شما و هم بقیه،
‫اگه گفته‌های «آقای نیلسن» حقیقت داشته باشن.
‫کجای لس آنجلس زندگی میکردی؟
‫«بل ایر».
‫توی یه عمارت قدیمی و ترسناک که ‫قبلا مال «وینسنت پرایس» بوده.
‫نزدیک خونه ی «جیمز دین»ـه؟
‫وایسا، نگو که «جیمز دین» رو می‌شناختی؟
‫کوین، انقدر عقب مونده نباش.
‫«جیمز دین» ستاره بود.
‫با «الیزابت تیلور» و «راک هادسن» ‫دوست بود.
‫راستش، من و «جیمی» دوستای ‫خوبی بودیم.
‫توی استخر «شاتو مارمادوک» باهم ‫لخت شنا کردیم.
‫- لخت شنا می‌کردی؟ ‫- با جیمز دین؟
‫یه دفعه بود یا همیشه از اینکارا میکردین؟
‫لابد بعدش هم میخوای بگی ‫باهم قرار می‌ذاشتین.
‫نه، ولی بدش هم نمیومد ‫هر دو طرف رو امتحان کنه.
‫هم دخترها هم پسرها.
‫وایسا. صبر کن ببینم. یعنی میخوای بگی ‫که «جیمز دین»...
‫هان؟ آخه اون که به نظر شبیه
‫مردهای عادی بود. ‫میشه گفت مثل گاوچرونا بود انگار.
‫چطور جرات میکنی اینطوری راجع بهش حرف بزنی؟
‫خودت انقد عقب مونده نباش.
‫نمیدونم چرا از شنیدن این دروغ های کثیف
‫از دهن یه دختره‌ی بی‌بند و بار
‫که در کنار یه مشت منحرف بزرگ شده
‫و به سکس پارتی و مجلس های اورجی ‫میرفته، انقدر تعجب زده شدم.
‫حالا هم با اجازه‌تون، دیگه هیچ ‫اشتهایی ندارم.
‫«سال مینئو» چطور؟
‫یادتون نره، امروز بعد از مدرسه گروه ‫ستاره شناسی، جلسه داره.
‫می‌خوایم چند تا ایده برای ‫جمع کردن کمک های مالی بدیم
‫تا بتونیم قبل از رسیدن ستاره‌ی ‫دنباله دار «بیلی»،
‫یه تلسکوپ جدید بخریم.
‫ستاره ی دنباله دار «بیلی» دوباره ‫قراره تو آسمون بیاد؟
‫بچه ها!
‫کی؟
‫اوه، تا دو سال دیگه نمیاد، آقای «جونز».
‫ولی تلسکوپی که می‌خوایم بگیریم ‫خیلی گرونه،
‫و این تنها فرصتیه که می‌تونیم
‫توی زندگیمون یه ستاره‌ی ‫دنباله‌دار رو ببینیم.
‫نباید از دستش بدیم.
‫هی، «ورونیکا»، میشه تا خونه ‫باهات راه بیام؟
‫راه؟
‫من شبیه دخترهایـم که تا خونه راه میرن؟
‫بریم، «رانی»؟
‫ممنون از پیشنهادت، آرچی،
‫ولی همونطور که می‌بینی از قبل ‫یه نفر هست که تا خونه اسکورتم کنه.
‫اه، عذر می‌خوام.
‫اون وقت من تا خونه قراره چه جوری برم ‫برادر عزیزم؟
‫مگه پا نداری؟
‫با پات برو.
‫متاسفم.
‫خانم «توپز»، خانم «کوپر»،
‫ولی مقاله‌تون رو برای بررسی به ‫دکتر «وردز» دادم،
‫و به نظر جفت‌مون،
‫برای چاپ مناسب نیستش.
‫مقاله ی «تونی»، جامع، هوشمندانه، ‫و سنجیده ست.
‫با تمام این تفاسیر، به عنوان یه ‫روانشناس کودک،
‫نظر حرفه ای من اینه که جزئیات ‫پرونده ی «امت تیل»
‫برای ذهن های جوان و تاثیر پذیر
‫بیش از اندازه خشن و آزار دهنده ست.
‫مردم، و دانش آموزهاتون باید
‫عمق این فاجعه رو متوجه بشن تا ‫دوباره همچین اتفاقی رخ نده...
‫مثلا اینجا.
‫همچین اتفاق های اینجا توی ‫ریوردیل نمیفتن.
‫و لازمه که بهتون یادآوری کنم
‫ما جزو اولین دبیرستان های این کشور هستیم ‫که دانش آموزهای سیاه پوست رو جدا نکردیم.
‫- کافی نیست؟ ‫- اصلا.
‫ما هیچ معلم سیاه پوستی نداریم.
‫هیچ درسی درباره‌ی نویسنده‌های ‫سیاه پوست نداریم.
‫تغییرات یک شبه اتفاق نمی‌افتن خانم «توپز».
‫شما خیلی مقاله‌ی خوبی نوشتین.
‫بهتره به همین تعریف کفایت کنید.
‫مامان، بابا، هنوز چیزی نگفتین.
‫مقاله‌ای که دوستم «تونی» نوشته بود ‫رو خوندین؟
‫آره، خوندیم عزیزم.
‫و؟
‫و واقعا خوب نوشته شده بود.
‫- خیلی خوب نوشته شده بود. ‫- اوهوم.
‫پس روی آنتن می‌خونیش، بابا؟
‫اوه، عزیزم، ما هرشب فقط 15 دقیقه روی ‫آنتن پخش داریم.
‫واقعا لازمه یک دقیقه از زمان ‫برنامه‌مون رو روی موضوعی بذاریم...
‫که هیچ ارتباطی با ما نداره؟
‫بابا، همه برنامه‌ی شبانه‌ی شمارو ‫نگاه میکنن.
‫فکر کن چه تاثیری می‌تونه بذاره
‫اگه مجری اخبار ریوردیل درباره‌ی ‫«امت تیل» صحبت کنه.
‫الیزابت، به این راحتی ها هم نیست، عزیزم.
‫خودت که می‌دونی هر داستان و گزارشی
‫که ما بخوایم بدیم باید اول
‫توسط اسپانسر هامون تایید بشه.
‫و متاسفم، ولی این موضوع تو ‫حوزه‌ی کاری اون‌ها نیست.
‫و منظورت از اسپانسر هاتون،
‫خانواده «بلاسم»، صاحب کارخانه‌ی ‫تولید «شربت افرا»ـه.
‫ولی اگه اون ها اسپانسرمون نباشن،
‫دیگه نمی‌تونیم برنامه‌مون رو گسترش بدیم.
‫همم. در واقع، دیگه نمی‌تونین به ‫خودتون افزایش حقوق بدین.
‫بتی. عزیزم، چرا انقدر این مسئله ‫برات مهمه؟
‫چون اتفاقی که برای «امت تیل» افتاد ‫ناعدالتی محض بود.
‫یه نمادی از جنایت که تمام چیزهای
‫که تو این کشور اشتباهه، رو داره نشون میده.
‫و هیچکسی به جز دوستم «تونی»
‫و دوستاش به این موضوع اهمیت نمیدن.
‫می‌دونم به نظرت دیوونگیه، جاگ.
‫اولین لحظه‌ای که دیدمش،
‫حس می‌کردم صاعقه بهم خورده.
‫مثل اون ابرقهرمانه «شزم».
‫ولی آخه یه پسر دوچرخه سوار مثل من ‫چه جوری می‌تونه
‫مخ یه دختر مثل «ورونیکا لادج» رو بزنه؟
‫برای همین هم امشب این خوشگله رو ‫می‌خوام قایمکی ببرم بیرون.
‫اعتراف میکنم، وقتی «آرچی» داشت باهام ‫دردودل میکرد،
‫من داشتم به مغزم فشار می‌آوردم.
‫اگه ستاره‌ی دنباله‌دار «بیلی» باعث شد ‫ما به گذشته بیایم،
‫شاید بتونه دوباره به آینده برمون گردونه.
‫ولی کمک لازم دارم.
‫ولی حالا که دوستام زندگی قبلی شون ‫رو به یاد نمیارن،
‫چه جوری باید یادشون بیارم؟
‫باید یه مدرک عینی باشه تا حافظه شون ‫رو برگردونه، ولی چه مدرکی؟
‫جاگ، چکش بابام رو ندیدی؟ ‫باید این رو بدم تو.
‫چکش پدرت؟
‫همه یه وسیله آوردن؟
‫یه پیک گیتار و چکش بابام رو میذارم.
‫تیری در تاریکیه.
‫ولی ممکنه اون جعبه‌ی وسایل یادگاری که
‫موقع فارغ التحصیلی دفن کردیم، ‫از اون حادثه‌ی ستاره‌ی دنباله‌دار
‫که مارو به گذشته فرستاد، ‫نجات پیدا کرده باشه؟
‫شاید وسایل توی جعبه باعث بشه ‫یه تکونی به حافظه شون بخوره.
‫بیل تو دست و بالت داری؟
‫خداروشکر!
‫خب، خب، خب.
‫غافلگیرم کردی.
‫پسر آمریکایی اصیل‌مون قایمکی ‫ماشین سرعتی می‌رونه.
‫می‌خواستم اگه بشه امروز تا خونه برسونمت.
‫پس قرارمون همین شد.
‫آرچی. ورونیکا.
‫یه جلسه ی اضطراری توی اتاق موسیقی ‫گذاشتم. زود باشید.
‫اون پسره کی بود؟
‫این آت و آشغال ها چیه، جاگهد؟
‫عنوان‌هاش شبیه دکتر «سوز»ـه.
‫یه لحظه صبر کنین. خوب به چیزی ‫که توی دست‌تونه نگاه کنین.
‫چیزی رو به یادتون نمیاره؟ ‫چیزی... حس نمی‌کنین؟
‫خب، از ژاکته خوشم میاد ولی تا حالا ‫تو زندگیم ندیده بودمش.
‫من سر صحنه‌های فیلم برداری زیادی رفتم،
‫لوازم صحنه‌ی با کیفیت رو می‌تونم ‫تشخیص بدم، این ها هم چیزهای خوبین.
‫-لوازم صحنه نیستن. ‫- «هدویگ و اینچ عصبانی».
‫نمی‌فهمم. «اینچ» چیه؟
‫کی اصلا وقت کردی چکش بابام رو
‫توی کلمن بذاری؟
‫من نکردم. تو اینکارو کردی.
‫همه ی ما 67 سال پیش یه وسیله‌ی که
‫از نظر احساسی برامون باارزشه توی اون ‫جعبه گذشتیم.
‫- ولی در آینده. ‫- آینده؟
‫آره. بله.
‫می‌دونم دیوانگی به نظر میاد، باشه؟
‫فقط گوش کنین.
‫به خاطر یه اتفاق فاجعه‌بار،
‫همه‌ی ما، به گذشته فرستاده شدیم...
‫و حتی شاید توی یه دنیای موازی باشیم.
‫و لازمه که به آینده خودمون برگردیم.
‫زمان حال خودمون، امیدوار بودم که با
‫نشون دادن این وسایل‌ها، حافظه‌تون برگرده.
‫باشه. وسیله‌ی تو چی بود؟ ‫تو چی گذاشته بودی؟
‫یه کلاه کاموایی بود.
‫ولی نمی‌دونم چرا توی جعبه وسایل نبود.
‫اوه.
‫خب. من همراهیت میکنم.
‫آره. باشه.
‫توی آینده، کی معروف‌تره؟
‫من یا الیزابت تیلور؟
‫اون رو ول کن. تازه اومده.
‫یه دید کلی بهمون بده. آینده چه شکلیه؟
‫امم...
‫از کجا شروع کنم؟ اه...
‫فهمیدم.
‫دیگه از تلفن‌های ثابت استفاده نمی‌کنیم.
‫از یه سری تلفن به اسم ‫«تلفن هوشمند» استفاده می‌کنیم،
‫که می‌تونیم همه جا با خودمون ببریم.
‫و جالبیش اینه که حتی باهاش ‫تماس هم نمی‌گیریم.
‫فقط تکست می‌فرستیم، که مثل پیغامه
‫و روی «اسپاتیفای» آهنگ گوش میدیم
‫و، اوه، اینترنت داریم.
‫اینترنت مثل یه
‫دایرة المعارف بزرگه که با چندتا کلیک ‫همه‌چی رو میاره.
‫خب، راجع به خودمون بگو.
‫ما زمان آینده چه شکلی بودیم؟
‫خب. «ارچی» عضو ارتش میشه و ‫به جنگ میره.
‫بتی، تو توی «اف‌بی‌آی» بودی
‫و قاتل‌های سریالی رو پیدا میکردی،
‫که فکر کنم هنوز با عبارت «قاتل سریالی» ‫اینجا آشنا نشدن.
‫ورونیکا، تو صاحب کازینویی.
‫ولی قبل از اون، یه بار داشتی،
‫که تونی ازت خرید و به یه بار ‫موتور سوارها تبدیلش کرد.
‫کوین، تو کارگردان چندتا ‫نمایش موزیکال بودی،
‫و عضو یه فرقه برداشت اعضای ‫بدن انسان‌ها شدی.
‫هاه. اوه!
‫خب. من چی؟
‫اه، تو توسط اجدادت تسخیر شدی و ‫تبدیل به یه جادوگر شدی.
‫اوه.
‫اگه تو آینده همچین کارهای می‌کردیم،
‫برای چی بخوایم به اون موقع برگردیم؟ ‫خیلی بدبخت بودیم که.
‫آره، و اصلا چه جوری برگردیم؟
‫خب، من یه نظری دارم.
‫حالا، نظر احمقانه‌ایه، ولی ‫شاید جواب بده.
‫به جای اینکه صبر کنیم تا ستاره‌ی ‫دنباله‌دار «بیلی» بیاد،
‫راه دیگه‌ای که برای شکستن سد ‫فضا-زمان داریم
‫اینه که «آرچی» و «بتی»
‫روی تخت «آرچی» همدیگه رو ببوسن،
‫و یه بمب زیر تخت‌شون بترکونیم.
‫خیلی خوب، جاگ، دیگه بسه پسر.
‫- بیا بریم یه قدم بزنیم. ‫- نمی‌خوای که کتکم بزنی؟
‫چون توی زمان آینده خیلی خشن بودی.
‫چی؟ نه، می خوایم فقط حرف بزنیم.
‫- زود باش. ‫- فقط... نگاهش کنید.
‫- تو متوجه نمیشی. ‫- نه، جاگ، تو متوجه نمیشی.
‫ما از آینده نیومدیم.
‫جاگهد، سال 1955یم.
‫و همینجوریش اوضاع به خودی خودش
‫بدون این داستان‌های تخیلی
‫راجع به سفر در زمان و
‫دنیاهای موازی، سخت هست. ‫آخه منفجر کردن بمب؟
‫جاگهد ازت خواهش میکنم. اگه ‫حواست رو جمع نکنی،
‫مردم ممکنه فکر کنن جات پیش
‫بقیه ی مریض‌های توی دیوانه خونه‌ست.
‫فکر میکنی من دیوانه‌ام؟
‫نه، من...
‫به نظر من فقط تو قوه‌ی تخیل خیلی ‫فعالی داری.
‫و به نظرم بهتره از این قوه تخیلت
‫برای نوشتن داستان و کمیک بوک استفاده کنی
‫تا اینکه بخوای مارو قانع کنی
‫که توی یه نمایش علمی-تخیلی
‫گیر افتادیم.
‫جاگ، زندگی خوبه.
‫بی‌عیب و ایراد نیست، ولی آخه ‫چی بی‌عیب و ایراده؟
‫فقط بهم اعتماد کن رفیق، باشه، لطفا؟
‫باشه.
‫- باشه، میکنم... ‫- میکنی؟
‫باریکلا.
‫حس میکنم این اواخر همش
‫دارم ازت معذرت خواهی میکنم، تونی.
‫ولی... پدر و مادرم گفتن بدون اجازه‌ی
‫خانواده «بلاسم» نمی‌تونن داستانت رو بگن،
‫و خانواده «بلاسم» هم ‫اسپانسر اخبار شبانه‌ست، و....
‫خب، تعجبی هم نداره.
‫موقعی که «امت» به قتل رسید، ‫هیچکس نمی‌خواست درباره‌اش حرف بزنه
‫یا چیزی درباره‌اش بشنوه.
‫خانم «تیل» مجبور شد عکس‌های ‫مراسم تدفین پسرش رو پخش کنه
‫تا مردم به خودشون بیان.
‫از این موضوع خبر نداشتم.
‫قبل اینکه «امت» رو دفن کنن،
‫مادرش خواست که تابوتش رو باز بذارن
‫تا مردم ببینن چه اتفاقی برای پسرش افتاده.
‫که چه جوری کتکش زدن، شکنجه‌اش کردن، ‫و صورتش رو نابود کردن.
‫تونی، یه کپی از عکس‌ها داری؟
‫خونه‌ست.
‫مال موقعی که توی خبرنامه بود.
‫مطمئنی میخوای ببینیشون؟
‫چرا شما دوتا اینجوری بُغ کردین یه گوشه؟
‫مگه فقیرین.
‫جولیان ناراحته چون که اون دختره‌ی ‫از دماغ فیل افتاده‌ی قلابی «ورونیکا لادج»
‫- ولش کرده تا با «آرچی اندرو» بیرون بره. ‫- هم.
‫«شرل» هم عصبانیه چون یهویی ‫اون دیگه قشنگترین،
‫و جذاب ترین دختر دبیرستان ریوردیل نیست.
‫انگار مثلا قبلا بوده.
‫بگذریم، این مجله‌های سینمایی مسخره ‫توی صندوق پست برای تو بود.
‫شاید یکم حالت رو بهتر کنه.
‫- خوشمزه‌ان، نه؟ ‫- خیلی خوشمزه‌ست.
‫حقیقتا، به نظرم این پیاز سوخاری‌ها
‫از سوخاری‌های «برون دربی» خوشمزه‌ترن.
‫اوه. «برون دربی» چیه؟
‫یه رستوران زنجیره ای که شوهر
‫«گلوریا سوانسون» توی لس آنجلس راه انداخته.
‫«گلوریا سوانسون» کیه؟
‫می‌دونی چیه؟ بیا بیخیالش بشیم.
‫به اندازه کافی درباره هالیوود حرف زدیم. ‫تو از خودت بگو.
‫می‌خوام همه چی رو ‫درباره‌ی «آرچی اندرو» بدونم.
‫پسر ماشین‌سوار خوشتیپ‌مون. ‫تفریحاتت چیه؟
‫خب، روی ماشینم کار میکنم.
‫از ورزش خوشم میاد.
‫اینجا میام غذا می‌خورم.
‫و کنار رودخونه‌ی «سوئیت واتر» می‌چرخم.
‫آره.
‫امیدوارم برای لخت شنا کردنه که میری.
‫بیشتر برای ماهیگیری بود.
‫قبلاها با بابام می‌رفتیم.
‫چرا قبلاها؟
‫خب، پدرم دیگه پیشمون نیست.
‫توی جنگ کره خدمت میکرد ‫و دیگه پیشمون برنگشت.
‫- اوه، ببخشید. نمی‌خواستم... ‫- نه، اشکالی نداره.
‫اشکال نداره. توهم نمی‌دونستی.
‫بگذریم، الان من و مامانمیم فقط.
‫و اونم نیمه‌وقت توی مغازه لباس فروشی ‫مرکز شهر کار میکنه.
‫اوه. پس، واجب شد یه سر برم پیشش.
‫بهش میگم حتما بهت تخفیف بده.
‫دختر چطور؟
‫خب، تو که خیلی خوشتیپی،
‫فکر کنم دختر دورت زیاد ریخته باشه.
‫اه...
‫خب، فکر کنم با این حرف دارم گور ‫خودم رو میکنم، ولی...
‫حقیقتا، من تا حالا ‫دوست دختر جدی‌ای نداشتم.
‫واقعا؟
‫چرا اونوقت؟
‫نمی‌دونم. شاید هنوز ‫دختر مناسب‌ام رو ندیدم.
‫تا الان.
‫متهم!
‫عذر میخوام؟
‫شرل، مشکلت چیه؟
‫مشکلم اونه، آرچی.
‫«ورونیکا لادج» یه دروغگوی شیاده.
‫و من کاری میکنم که همه بفهمن.
‫تو قرار نیست توی فیلم «شهر ما» بازی کنی.
‫«ناتالی وود» بازیگرشه. اینجا نوشته.
‫از وقتی اومدی داری بهمون دروغ میگی.
‫برام سوال شد که واقعا توی «ریوردیل» ‫چیکار میکنی؟
‫خودت انتخاب کردی بیای یا
‫خانواده‌ات تورو از سرخودشون وا کردن ‫و فرستادن اینجا تا
‫از شر دختر افسارگسیخته و لوس و ‫دروغگو‌شون خلاص شن؟
‫هی، چیزی... نیست.
‫«شرل» کلا... این شکلیه.
‫ولی نگران نباش، کسی اون رو جدی نمیگیره.
‫هرچند این دفعه، حق با اونه.
‫من کامل باهاتون روراست نبودم.
‫واقعیت اینه که، خانواده ام واقعا من رو ‫به اینجا تبعید کردن.
‫چرا همچین کاری کردن؟
‫چون من مشکل سازم،
‫و وقتی یه مشکلی وارد زندگی شون میشه،
‫از شر اون مشکل خلاص میشن.
‫یه جورایی، حس میکنم از بدو تولد
‫من رو از خودشون دور می‌کردن.
‫و از وقتی... اون سریال لعنتی‌شون شروع شد
‫نادیده‌ام می‌گرفتن و بهم بی‌توجهی می‌کردن.
‫برای همین منم شروع کردم پرخاش‌گری کردن
‫و مثل دخترهای لوس و پولدار رفتار میکردم ‫تا توجه‌شون رو جلب کنم.
‫و چیزی که باعث شد تیر خلاص رو بزنن
‫و من رو اون طرف کشور بفرستن...
‫اون تصادف بود.
‫تصادف «جیمز دین»؟ تو توی ماشین بودی؟
‫نه، من توی کاروان، پیش بقیه‌ی ‫دخترهای خوش گذرون بودم.
‫قرار بود برای خوش گذرونی جیمی توی ‫مسابقه، پیشش باشیم.
‫بگذریم، برای اینکه اسمم رسانه‌ای نشه،
‫والدینم من رو با هواپیمای شخصی
‫به ریوردیل فرستادن.
‫تا با خاله و شوهر خاله‌ات زندگی کنی.
‫خاله و شوهرخاله‌ای در کار نیست، آرچی.
‫اینجا خونه‌ی مامان بابامه.
‫باورم نمیشه... همچین کاری کردن.
‫اینکه، تبعیدت کنن تا تنها زندگی کنی.
‫مثل پرنسس های داستان، فکر کنم.
‫اون سریال بچه‌ی واقعی‌شونه، نه من. آرچی.
‫آرچی.
‫مامان.
‫- چرا بیداری؟ ‫- منتظر تو بودم.
‫رفته بودم گاراژ پیچ گوشتی بیارم،
‫دیدم ماشین رو بردی بیرون.
‫- مامان، می تونم برات توضیح بدم. ‫- حق نداری از خونه بیرون بری، آرچی.
‫به خاطر اینکه بدون اجازه ی تو ماشین خودم ‫رو بیرون بردم؟
‫از کی تاحالا این کار جرم شده؟
‫عکس های تصادف «جیمز دین».
‫نمی تونم تورو هم مثل پدرت از دست بدم.
‫دلم نمیخواد نصفه شبی بهم زنگ بزنن
‫بگن ماشینت رو به تیر برق کوبیدی.
‫اینجوری نکن، مامان. همچین اتفاقی نمی‌افته.
‫این اتفاق نمی‌افته.
‫و قول میدم سریع نرم.
‫دیگه مسابقه ماشین نمیرم.
‫اصلا به «بتی» میگم ماشینم رو به ‫حالت معمولی دربیاره
‫تا دیگه بیشتر از سرعت...
‫- 40 کیلومتر در ساعت بره. ‫- بیست و چهار تا.
‫سی و دو‌تا.
‫- قبوله. ‫- قبوله.
‫- سی و دوتا خوبه. ‫- آره. باشه.
‫«اوه میها»! با بازی «هیرام لادج» ‫«هرمانی لادج»
‫و «تیلی تمپل» در نقش «رانی کوچولو».
‫زنیکه عوضی.
‫الو؟
‫ورونیکا؟ ورونیکا، صدام رو داری؟
‫مامان؟
‫آره. آره، دارم. حالت چطوره؟
‫- کجایی؟ ‫- گوش کن، عزیزم، یه دقیقه بیشتر وقت ندارم.
‫ولی، ام، شنیدم پسر آوردی خونه‌ات درسته؟
‫می‌دونی که ما نفرستادیمت ریوردیل
‫تا باز دردسر درست کنی، ورونیکا.
‫مامان، بیخیال. چیزی نبود.
‫یکی از همکلاسی هامه.
‫خوبه، خوبه. خوشحالم از شنیدنش.
‫مامان، راجع به روز شکرگذاری تصمیم گرفتی؟
‫- می‌تونم برگردم. ‫- اوه، عزیزم، ببخشید. من باید برم.
‫عمو «اورسن»ـت الان رسید. ‫ولی لطفا، عزیزم دردسر درست نکن،
‫پسربازی نکن، بعدش درباره تعطیلات ‫تصمیم میگیریم.
‫باز بهت زنگ میزنم. بوس.
‫ممنون که خبرنامه رو بهم قرض دادی، تونی.
‫فکرش هم نمی‌کردم.
‫عکس ها باعث میشن واقعیت رو ‫بیشتر حس کنی، مگه نه؟
‫می‌تونی تصور کنی خانم «تیل» چه
‫قدرت و شجاعتی داشت که اجازه داد ‫منتشرش کنن؟
‫واقعا نمیشه تصورش کرد.
‫ولی کمکم کرد که تصمیم بگیرم
‫مقاله ات رو توی ویراست بعدی
‫«بلو اند گلد» چاپ کنم.
‫هرچه بادا باد.
‫من که یه جور دیگه فکر میکنم.
‫هیچکس نمی‌خواست این عکس هارو ببینه
‫و «فدرهد» و خانواده «بلاسم» هم
‫نمی‌خوان مقاله ام بخونن، قبوله.
‫ولی چطوره که یه شعر درباره‌ی «امت تیل»
‫موقع اطلاعیه‌ی صبحگاهی بخونیم؟
‫- ولی «شرل» اطلاعیه صبحگاهی رو میخونه. ‫- دقیقا.
‫ببین، من زیاد نمی‌شناسمش،
‫ولی باید بزدل بودن خانواده اش ‫رو جبران کنه.
‫می‌خوای کمکم کنی خفتش کنیم؟
‫سلام، جاگهد.
‫تبیتا. سلام.
‫یادته قبل‌تر پیشنهاد داده بودی
‫اگه کمک خواستیم بهت بگم؟
‫اوه، آره. آره، البته.
‫خب، انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان ‫از «امت تیل» خواسته تا توی کشور سفر کنه
‫و درباره‌ی اتفاقی که برای پسرش افتاد ‫صحبت کنه،
‫و خانواده‌ی من هم می‌خوان بهش ملحق بشن.
‫تصمیم گرفتم منم باهاشون برم.
‫بعد اینکه به «تونی» توی یه جریانی کمک کردم.
‫اوه. فوق العاده‌ست.
‫- می‌خوان بهت اجازه بدن مدرسه رو ول کنی؟ ‫- نه.
‫ولی از «فدرهد» اجازه‌ی مخصوص گرفتم.
‫کتاب‌هام همراهمه،
‫ولی می‌خواستم یه دوستی داشته باشم ‫که کمکم کنه،
‫تا عقب نیفتم.
‫باشه. آره، حتما.
‫ممنون.
‫واقعا ممنونتم.
‫- باهات در تماسم، باشه؟ ‫- رواله.
‫یعنی، خیلی هم خوب.
‫سلام، شرل.
‫میشه یه لحظه باهات صحبت کنیم؟
‫چه کمکی ازم برمیاد... تونی، درست گفتم؟ ‫و «بتی».
‫خانواده‌ی تو اخبار رو کنترل میکنه که یعنی
‫هرچیزی که ریوردیل تماشا میکنه ‫تحت کنترل اوناست،
‫و مدیر «فدرهد»
‫درباره چیزهای که می‌تونم توی ‫«بلو اند گلد» چاپ کنم، تصمیم می‌گیره.
‫صاحب‌های قدرتی که مانع منتشر شدن مقاله‌ی
‫من درباره‌ی «امت تیل» هستن، ولی ‫تو می‌تونی درستش کنی.
‫موقع اطلاعیه‌ی صبحگاهی.
‫به عنوان نماینده سال اولی‌ها، ‫من اجازه ندارم مقاله‌ای که
‫مدیر «فدرهد» رد کرده، بخونم.
‫مقاله نیست، یه چی دیگه‌ست.
‫میکروفون رو قطع میکنه. ‫قبلا هم اینکارو کرده.
‫ما خودمون «فدرهد» رو یه کاری می‌کنیم.
‫فقط باید بذاری چند دقیقه میکروفونت رو ‫قرض بگیرم.
‫چی باید بخونم؟
‫صبح بخیر، خانم «بل».
‫آماده‌ی اطلاعیه‌ی صبحگاهی هستین؟
‫انگاری، یکی از همکلاسیات، «تبتا تیت»،
‫توی زمین فوتبال غش کرده.
‫مدیر «فدرهد» الان داره بهش ‫رسیدگی میکنه.
‫باید براشون نمک بودار ببرم.
‫اه، ای وای.
‫بلدی چه جوری میکروفون رو روشن کنی دیگه؟
‫معلومه، البته.
‫نگران نباشید، خانم «بل». ‫چیزی نمیشه.
‫بای بای.
‫صبح بخیر، ریوردیلی‌ها.
‫به جای رسم همیشگی اطلاعیه‌ی صبحگاهی، ‫من «شرل بلاسم»،
‫میکروفون‌ام رو به یکی از
‫همکلاسی‌هاتون، «تونی توپز» میدم.
‫لطفا کامل به صحبت هاش توجه کنید.
‫احتمالا بعضی‌هاتون شنیده باشید چه اتفاقی ‫در حال حاضر توی «میسیسیپی» افتاده.
‫یک پسر 14 ساله به اسم، «امت تیل»
‫به خاطر سوت زدن به یک خانم سفید پوست ‫که صحت قضیه حتی کامل مشخص نیست
‫به قتل رسیده و قاتلانش تبرئه شدن.
‫یک مقاله درباره‌ی دادگاهش نوشتم،
‫و هیچکس دلش نمیخواد بخونتش چون ‫«زیادی ناراحت کننده‌ست».
‫پس، به جاش، می‌خوام یه شعر ‫براتون بخونم
‫که نویسنده‌ی بزرگ آمریکایی
‫«لنگستون هیوز» درباره‌ی «امت تیل» سروده.
‫اسمش «میسیسیپی- 1955» هستش.
‫و امیدوارم کلامش رو درک کنید و ‫بهش فکر کنید
‫و درباره‌اش باهم صحبت کنید.
‫"آه عجب غمی! آه، عجب افسوسی!
‫آه، عجب دردی!
‫که اشک و خون به مانند باران باهم درآمیختن
‫و وحشت دوباره به «میسیسیپی» آمد.
‫ببخشید؟
‫وحشت کجا بوده است؟
‫در تعطیلات؟ در شمال؟
‫در بخش‌های دیگر کشور،
‫دور از دید، بدون خبری؟
‫نقاب زده شده با چشمانی غرض آلود
‫که از پشت نقاب می‌بینیم؟
‫آه، چه غم، افسوس، دردی،
‫که اشک و خون به مانند باران باید ‫باهم آمیخته بشند
‫در «میسیسیپی»!
‫و وحشت، بو گرفت،
‫هرچند عرقی سرد به جا ماند."
‫فکر نکنم هیچکدوم از دانش آموزان ‫ریوردیل تا حالا
‫همچین شعری شنیده بودن.
‫خوشبختانه، ارزش هر تنبیهی که
‫دخترا قرار بود بشن، رو داشت.
‫دروغ‌ها، نافرمانی، حقه بازی.
‫من واقعا حالم بد بود.
‫بعدش حالم بهتر شد.
‫حب شما هیچوقت نگفته بودید اجازه نداریم
‫موقع اطلاعیه صبحگاهی، شعر بخونیم.
‫اونم شعری که توسط یکی از بزرگترین ‫شاعرامون نوشته شده.
‫همه‌ی شعرهای که توی اطلاعیه صبحگاهی ‫خونده میشه رو من باید تایید کنم.
‫اولین باریه که همچین قانونی میشنوم،
‫ولی بهتون قول میدم، از این به بعد،
‫تمامی شعرهارو برای تایید میارم.
‫به جان خودم قسم می‌خورم.
‫نمی‌دونم شما خانم‌ها فکر کردین ‫چه دستاوردی داشتین.
‫ولی یه دستاوردی اتفاق افتاد.
‫با اتفاقات اخیری که افتاده، ‫شاید برامون مفید باشه
‫تا درباره‌ی شعری که «لنگستون هیوز» ‫سروده، صحبت کنیم.
‫چه حسی بهتون دست داد؟
‫عصبانیت.
‫غم.
‫ناامیدی.
‫واقعا فقط 14 سالش بوده؟
‫آره.
‫از همه ما تو اینجا کوچیک‌تر بوده.
‫نصف شبی از خونه‌اش بیرونش آوردن،
‫کتکش زدن، شکنجه‌اش کردن.
‫جسدش رو توی رودخونه انداختن.
‫واقعا اشتباهه.
‫خانم «توپز»، خانم «تیت»، آقای «واکر»،
‫می‌دونم که برای دادگاه به ‫«میسیسیپی» رفته بودین.
‫اگه ناراحت نمیشید، درباره‌ی ‫تجربه‌ای که داشتید صحبت کنید،
‫به نظرم باارزشه برامون تا درباره‌ی
‫چیزهای که دیدین، بشنویم.
‫خانم «توپز».
‫دوست دارین شما شروع کنید؟
‫پرتنش، اما لازم بود،
‫گفتگویی که شاید تا چندین دهه ‫شروع نشده بود
‫اون روز بعدازظهر در دبیرستان ‫ریوردیل، شروع شد.
‫سلام، خوشگله.
‫نظرت چیه؟
‫دوست داری بریم رستوران پاپ، رانی؟
‫همم.
‫دو تا راه پیش رومه.
‫روشن و تاریک، سریع و آهسته،
‫سطحی و صادقانه.
‫ولی امروز...
‫می‌خوام پیاده برم، آقایون.
‫بالاخره اتفاق افتاد؟
‫عقلم رو از دست دادم؟
‫شاید سال 1955 یه رویا نیست. ‫شاید... اون آینده،
‫شاید اون یه رویا بوده.
‫و من بالاخره بیدار شدم.
‫سلام، آقای غریبه.
‫میشه پیشت بشینم؟
‫آره.
‫فکر کردم... داری میری.
‫من تبیتای سال 1955 نیستم.
‫اون پیش خانوادشه دارن به «ممفیس» میرن.
‫- من... ‫- فرشته ی نگهبان ریوردیل.
‫همون تبیتای که همه چی رو یادشه و ‫تورو دوست داره.
‫اوه، خدای من!
‫باید از قدرت کنترل زمانت استفاده کنی
‫و همه‌مون رو از 1955 برگردونی.
‫آرچی میخواد من رو بفرسته کلاس‌های ‫تعلیم و تربیت نوجوانان.
‫خدای من، واقعا... از دیدنت خوشحالم.
‫منم از دیدنت خوشحالم.
‫ولی نمی‌تونم برمون گردونم.
‫هنوز نه.
‫چرا؟ چرا نمی‌تونی؟
‫اون قمار لحظه‌ی آخریمون برای ‫متوقف کردن ستاره‌ی دنباله‌دار
‫که ریوردیل رو نابود نکنه، موفقیت آمیز نبود.
‫پس با ریوردیل برخورد کرد؟
‫و یک واقعه در سطح انقراض انسان‌ها شروع کرد.
‫ما... همه مون مردیم؟
‫این دنیا... همونه؟
‫- همون دنیای بعد مرگ؟ ‫- نه، ما زنده ‌ایم.
‫توی گذشته، یه نقشه دوم داشتم.
‫موقع برخورد ستاره، من از هرقدرتی ‫که برام مونده بود
‫استفاده کردم تا همه رو به گذشته بفرستم
‫یه نقطه‌ای که به ما فرصت لازم
‫برای برگشت به آینده رو بده، آینده‌ای که
‫توش ستاره دنباله دار ‫ریوردیل رو نابود نکرده.
‫اصلا این ممکنه؟
‫امیدوارم.
‫ولی اگه بشه، باز باید به تنها اینکارو کنم.
‫با جستجو و گره گشایی خط‌های زمانی مختلف
‫که موقع برخورد ستاره‌ی دنباله‌دار ‫بهم پیچیدن و درهم تنیده شدن.
‫خب، بقیه‌مون چی؟
‫همه‌تون باید توی این دهه
‫تلاش‌تون رو بکنین تا آدم‌های موفقی بشید،
‫تا به قول یکی از قهرمان‌های زندگیم،
‫قوس اخلاقی این دنیا به سمت عدالت خم بشه.
‫اینجوری، وقتی من گره خط‌های زمانی ‫مختلف رو باز کنم،
‫می‌تونیم به «ریوردیل»ـی برگردیم
‫که در شرف سقوط اخلاقی و اجتماعی نیست.
‫ولی یه توصیه‌ای رو هم بگم.
‫با این همه خط‌های زمانی مختلف ‫ و دنیاهای دیگه،
‫ممکنه یه مدت طول بکشه، پس بهتره ‫خودت رو به اینجا وفق بدی.
‫اوه.
‫آخه، چه جوری؟
‫من همه چی رو درباره‌ی گذشته یادمه.
‫تو با سوالاتی که می‌پرسی، ‫پیامدهای که درست می‌کنی...
‫باعث شدی من به اینجا بیام.
‫جاگهد.
‫اینکه همه چی رو یادته یه ناهنجاریه،
‫یه ناهنجاری خطرناک که من اومدم با
‫پاک کردن حافظه‌ات، درستش کنم.
‫وگرنه، چیزهای که می‌دونی ‫ممکنه دیوونه‌ات کنه،
‫یا ممکنه باعث بشه کاری کنی که
‫این خط زمانی رو خراب کنه.
‫خب من... همه‌چی رو فراموش میکنم؟
‫آره.
‫می‌تونی مثل بقیه بشی، توی حال ‫زندگی کنی.
‫در لحظه.
‫من... من نمی‌خوام تو و رابطه‌مون رو ‫فراموش کنم.
‫می‌دونم.
‫ولی باید اینکارو بکنی.
‫اینجوری بهتره.
‫مووی کاتیج، مرجع دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ‫MovieCottage.com
‫برای اطلاع از آخرین آدرس سایت، مووی‌کاتیج را در تلگرام دنبال کنید ‫@MovieCottage
‫اون چند ثانیه ی اول بعد از ‫ناپدید شدن فرشته تبیتا،
‫می‌تونستم اثر بوسه‌اش رو هنوز حس کنم.
‫ولی در اون لحظه، هنوز یادم بود.
‫باید همه‌چی رو می‌نوشتم، داستان‌مون رو،
‫زندگی‌مون رو، قبل از اینکه دیر بشه.
‫ولی بعد، مثل مه‌ای که توسط ‫خورشید در حال بخار شدنه،
‫همش رو فراموش کردم.
‫فقط تونستم سه کلمه بنویسم.
‫خم شدن. به سمت. عدالت.
‫چه معنی‌ای میداد دقیقا؟
‫و اون حتی عجیب‌ترین اتفاق هم نبود.
‫بلکه ظاهر شدن ناگهانی و غیرقابل توضیح
‫چیزی بود که تا حالا ندیده بودم.
‫«زیرنویس از کسری Caseraw»