‫«پادشاه»
‫تو زندگی، همه‌چیز پایانی داره
‫بعضی از آدما ساکت می‌شینن تا ‫اون پایان بیاد سمت‌شون...
‫بعضی‌ها هم دست به کار میشن...
‫یه راست میرن سمتش
«اتاق بازجویی»
‫من یه تصمیم گرفتم
‫حالا که این قصه رو من شروع کردم...
‫پایانشم خودم به ارمغان میارم
‫این قصه رو کس دیگه نه...
‫خودم تموم می‌کنم
‫«آگاه بَی‌اوغلو»
‫تعریف کن ببینم
‫آقای مأمور... کار من بود
‫همه‌ی اون آدما رو من کُشتم
‫تک به تک‌شون رو...
‫همه‌شون
«Reza Reyez ترجمه از»
‫شخصیت - فصل دوم، قسمت اول
‫24 روز قبل
‫نکن اینکارو! چند بار بهت گوشزد کردم
‫چیه خب؟ داره کیف می‌کنه
‫باشه ولی فشارش بالا میره
‫مخصوصا شوهرم تر و خشکش می‌کنه، دمش گرم
‫منظورم حموم کردنـو دست‌شویی رفتنشه
‫همه‌شو شوهرم انجام میده
‫واسه همین، دیگه نیازی به پرستار نداریم. متشکرم
‫خب، هرطور میل‌تونـه
‫پس برگه‌های ترخیصـو امضاء کنین...
‫- بفرمائید اتاق من ‫- باشه
‫وقتی به خونه‌ی سالمندان رفتم، ‫داشتم اَدا در میاوردم
‫مثلاً بیماریم پیشروی کرده و ‫منم از دنیا بُریدم
‫بعد از اون همه کشت و کشتار، ‫بهترین جا برای مخفی شدن...
‫بیماری‌ای به نام آلزایمرـه
‫اما بعدش تظاهرهام به واقعیت تبدیل شده و،
‫اونجایی که مخفی شده بودم، ‫محبوس شدم و خبر نداشتم
‫بابا!
‫بابا. پاشو. میریم خونه
‫بابا
‫چی‌شده؟
‫این تیکه‌شو چی؟
‫عشقم، می‌رفتیم هتل دیگه
‫گفتم بهت دیگه «ارتن». ‫بودن تو محیطی که می‌شناسه، خیلی مهمه
‫یعنی باید اطرافش چیزایی باشه که ‫حافظه‌شو بتونه برگردونه
‫بابایی. مادرمه مگه نه؟
‫«مبروره» یادت اومد. نه؟
‫از کجا یادش بیاد ناموساً؟
‫بابایی
‫ببین
‫اینو می‌خوری، باشه؟
‫همه‌شـو باید بخوری، زودباش
‫بخور بخور بخور... آفرین
‫بابا
‫یادته منو برده بودی مدرسه شبانه‌روزی؟
‫خیلی بچه بودم
‫تو غمت نباشه
‫من ولت نمی‌کنم
‫باشه؟
‫یالا. تو مامانمو نگاه کن
‫ذوحال
‫یالا بابا
‫چیه؟
‫عشقم، این آدم چند ساله لب تر نکرده
‫به هیچی جز «تام جونز» واکنش نشون نمیده ‫(خواننده راک، پاپ - اهل ولز)
‫آخه تو چه‌طور فکر می‌کنی حالش خوب میشه ‫من که تو کَتم نمیره
‫مهندس شیمی چجوری این دارو رو بهت داد
‫یعنی معلوم نیست اصلاً داروئـه یا نه، ‫آزمون و خطا نشده، تست نشده
‫ممکنه عوارض ذاشته باشه، اصلاً بهش فکر کردی؟
‫کجا رفت؟
‫داره تو خونه‌ش می‌گرده
‫«روز اول»
‫«روز هفدهم»
‫بابایی
‫شما تا حالا از مرگ برگشتین؟
‫من برگشتم...
‫ولی به کجا برگشتم؟
‫همینـه که مهمه
‫باشه، به زندگی برگشتم ولی...
‫دقیقاً به کجای زندگیم برگشتم؟
‫من چیکار کردم؟
‫یادم رفت به آقا منیره آب بدم
‫آقا منیره! کجایی آقا منیــ...
‫ذوحال!
‫چی‌شده؟ اینجا چیکار داری؟
‫بابا، تو منو می‌شناسی؟
‫یعنی چی می‌شناسی؟ شوخیت گرفته دخترم؟
‫دنبا آقا منیرم، بگو ببینم اونو دیدی؟
‫آقا منیره، ظرف آبش اینجا بود
‫بچه‌ ظرف آبش اینجا بود، الان نیست
‫آقا منیره، کجایی پسرم؟
‫تو دستشوئیه؟
‫گیر نیفتاده باشه. منیر
‫- خدایا شکرت. بابایی ‫- آهای، کی داخله؟
‫- بابایی، تو منو یادت اومد؟ ‫- کی داخله؟ آقا منیره اونجایی؟
‫دخترم چی میگی؟ یعنی چی یادت اومد؟
‫والا جواب داد. داروئـه جواب داد
‫ای بابا!
‫ارتن، بابام منو می‌شناسه
‫تو اینجا چیکار داری؟
‫- تو رو هم شناخت. خدایا دمت گرم ‫- خِیر باشه ارتن؟ تو اصلاً نمیومدی شهرت
‫وایسا ببینم. شماها چطوری اومدین داخل؟
‫تو کلید داشتی؟
‫بابایی
‫دخترم، چی‌شده؟ چرا گریه می‌کنی؟
‫بلایی سر «دِوا» اومده؟
‫گفت دِوا، گفت دِوا
‫ای بابا، چی بگم؟ بگم محمود؟ ‫اسم بچه دِوا نیست مگه؟
‫یه لحظه، نکنه شماها درو باز گذاشتین؟ ارتن
‫تو درو باز گذاشتی و آقا منیره فرار کرده؟
‫- باباییـه منـــه ‫- اگه همچین کاری کرده باشین، کلاه‌مون میره تو هم
‫عیب نداره، عیب نداره، چیزی نیست. ‫آقا منیره
‫اون مهندس شیمیِ تو جایزه نوبلـو می‌گیره، رد خور نداره
‫آقا منیره
‫بابا، تو واقعاً همه‌چیو یادته؟
‫دخترم...
‫ من، کِی یه چیزیـو یادم رفته؟
‫فامیلیت چی بود، بابا؟
‫شوخیت گرفته؟ ایسگای منو گرفته پسرم؟
‫مگه جز من بَی‌اوغلویِ دیگه‌ای هم هست؟
‫- آقا منیره، آقا منیره. کجا مونده این بچه؟ ‫- معجزست. به خدا معجزست
‫- بابا، منم یه چیزی ازت می‌پرسم ‫- آقا منیره
‫- چی؟ ‫- بابا، تو شغلت چی بود؟
‫- از چه کاری بازنشست شدی؟ ‫- دخترم، برین خدا روزیتونـو یه جای دیگه حواله کنه
‫بابایی، شغلت چی بود؟ از کجا بازشسته شدی؟
‫یعنی چی کجا؟ از چیز...
‫از کجا بابا؟
‫تو چیز... کار می‌کردم
‫چه‌کاری؟
‫تو چیز دیگه...
‫کاتب دادگاه؟
‫من حقوق خوندم، چه ربطی داره؟
‫دانشگاه رو تموم نکردی، باباجون. ‫از وقتی با مامان ازدواج کردی، دانشگاهـو ول کردی
‫گفتی چند سال؟
‫27
‫27 سال، ‫27 سال کاتب دادگاه بودم؟
‫همچین چیزی ممکن نیست، ‫یه اشتباهی شده، شدنی نیست
‫بابا
‫ها؟
‫ببین، این عکسو ببین،
‫بابا، اینجا دادگاهِ آردیچانـه
‫فهمیدی؟
‫نگاه کن، اینجا چیا داریم، می‌دونی؟
‫نگاه کن، مثلاً این عکسا تو «سیلوپی» گرفته شدن ‫(شهر کُردنشین ترکیه)
‫ببین، دو رو برت کیـا هستن، ‫همه‌شون رفیقای دادگاهیـت، همکارات
‫یعنی میگی کُل عمرمو، ‫اون همه سالـو تو مأموریت گذروندم؟
‫منظورت اینه؟
‫نه باباجون، اونجوریـام نیست، ‫تو خیلی خوشبخت بودی...
‫- شغلتو خیلی دوست داشتی ‫- از کجا می‌دونی؟
‫ها؟ از کجا می‌دونی خوشبخت بودم؟
‫یعنی، اونطور به‌نظر می‌رسیدی، باباجون
‫پس خودمو گول می‌زدم
‫بابا، تو الان داری عصبی میشی، ‫از کوره در میری، ولی...
‫خب قرار بود چه کار دیگه‌ای بکنی؟
‫از کجا بدونم، دخترم؟ ‫چه‌‌می‌دونم چه کارِ دیگه‌ای می‌کردم؟
‫من نمی‌دونم که! یادم نمیاد، ‫کی بودم، چی بودم، چیکار می‌کردم
‫نمیشه
‫من روح شاعرانه‌ای دارم
‫روح شاعرانه؟
‫«من یک درخت گردویم در پارک گلخانه
‫نه تو از آن آگاهی و نه پلیس»
‫اگه روح شاعرانه نداشتم، ‫از کجا شعر ناظم حکمت یادم می‌موند؟
‫منی که شغلم یادم نیست
‫باباجون، لطفاً این کارو با خودت نکن
‫تو تا دیروز، ما دوتا رو یادت نمی‌اومد
‫الأن خودتو نگاه کن لطفا، شعر و شاعریـو
‫تو تنها آدمی هستی که آلزایمرو شکست داده
‫خواهش می‌کنم به این فکر کن
‫خوب شدم چی شد؟ نه ببین، ‫فهمیدم و یادم اومد، چی‌شد مثلا؟
‫همون‌جوری ولم می‌کردی
‫خواهش می‌کنم همچین حرفیو نزن، ‫بابا، به‌خدا خیلی ناراحت میشم
‫آقا منیره هم نیست، گربه‌ی بیچاره رو چیکارش کردین؟
‫گربه کجاست؟
‫باباجون، گربه‌ای نیست، به‌خدا
‫یعنی چی نیست؟
‫کاش بمیرم و راحت شم!
‫این چه دنیاییـه؟ این چه زندگی‌ایـه؟
‫آقا منیره هم نیست، ‫من بمیرم و راحت شم
‫باباجون
‫حافظه بسته شد
‫باباجون، باباجون
‫- بسته شد ‫- بابایی
‫بابا، بابایی، بابا خوبی؟
‫تو که قرار بود خودتو بکشی...
‫خدا می‌دونه چه‌قدر بدبخت بودی
‫یه گلوله تو مغزت خالی می‌کردی
‫نتونستی مگه نه؟
‫چونکه ترسیدی
‫از مرگ ترسیدی
‫مرتیکه‌ی بزدل
‫تو از گشنگی هم ترسیدی، کونی
‫واسه همین رفتی کاتب شدی، نه؟
‫ولی من نمی‌ترسم
‫می‌دونی چرا؟
‫چون آگاه بی‌اوغلو منم
‫من باید همین الأن برم بیرون، کار دارم
‫کجا بابا؟
‫کاری می‌کنم که تا امروز نکردم
‫چه کاری؟
‫زندگیمو می‌کنم
‫چیکار می‌کنی؟ چه‌جوری زندگی می‌کنی؟
‫ازت دوتا سول دارم
‫یک: ماشین مادرت کجاست؟
‫دو: کدوم خری اینارو پام کرده؟
‫تو کی هستی؟ کی هستی؟
‫- بابا، خیلی خوشگله ‫- خیلی نازه
‫بابا! بابا! اوف
‫بابا! وایسا!
‫- ارتم، چرا جلوشـو نگرفتی؟ ‫- داشتم پولشو می‌دادم، ذوحال
‫داداش نزن
‫آه!
‫آه
‫آقای مامور، آقای مامور
‫عموجان، خوبی؟
‫من آدم کشتم
‫چی داری میگی، عمو؟
‫آدمای زیادی کشتم
‫قاتلم، میگم قاتلم من
‫قربان، یه نگاه می‌ندازی، یه چیزی میگه این
‫چیزی شده، عمو؟
‫تو سابقه هم نداری، عمو
‫خب دارم توضیح میدم، من اون همه آدم کشتم ‫«امروز»
‫چرا باور نمی‌کنی؟
‫باشه عمو، قبوله. ‫الان میاد، حرفاتو به اون بگو
‫کی میاد؟
‫آقای دادستان بفرمایید
‫تو برو
‫- قضیه اینه، تو یادت افتاده چند نفرو کشتی ‫- بله
‫ولی نمی‌دونی کی هستن، درسته؟
‫خیر، یادم نمیاد
‫یادت میاد چرا این آدما رو کشتی؟
‫نه، اونم یادم نمیاد
‫آ! من یادم رفت بگم...
‫چیو؟
‫حواسی نمونده واسم
‫من آلزایمر دارم
‫واسه همین یادم نمیاد
‫- آلزایمر؟ ‫- آره
‫ای خدا
‫فهمیدم عمو
‫یه دیـقه وایسا، صورتاشون یادمه
‫یادمه کجا زدمـشون
‫حتی یادم میاد منم چی به اونا گفتم، ‫اونا بهم چی گفتن
‫همه‌شونو یادمه
‫مثلاً اینو بگم که...
‫یه شب تو یه کوچه تنگه بودیم...
‫حتماً کوچه‌ی بی‌اوغلو بود
‫احتمالاً یکی از کوچه پشتی‌هایِ جاده استقلال بوده
‫من وایساده بودم وسط راه، ‫ اونا هم داشتن میـومدن
‫- چند نفر بودن؟ ‫- سه نفر
‫یه کوچه... بی‌اوغلو، سه نفر
‫بعدش چی‌شد؟
‫قیافه رو ببین ناموساً، این چیه؟
‫تیپـو نگـا
‫شماها مافیا هستین؟
‫هیس، وایسا، داره یه چیزی میگه
‫چی؟
‫میگم مافیا هستین؟
‫مریضه این
‫کسخلی تو، ها؟
‫این وقت شب دنبال دردسری؟ سیکتیر کن
‫واسا بینم، ماسکتو بردار
‫ول کنین بابا، بریم. ‫باید باید بریم دفتر صدقی
‫گفتی کی؟
‫داشتن به دفتر کی می‌رفتن؟
‫یه آدم به اسم صدقی، ‫گفتن داریم میریم دفتر صدقی
‫اونم لنگه‌ی همینـاست لابد، مافیاست
‫تو از کجا می‌دونی اونا مافیان؟
‫خودشون گفتن، ‫اصلاً از تیپ و قیافه‌شون مشخص بود
‫پالتو و کُت‌های مشکی پوشیده بودن
‫منم اون‌موقع اعصاب نداشتم
‫وقتی هم یکی‌شون بهم متلک انداخت
‫قشنگ رفت رو اعصابم
‫چی میگه؟
‫مرتیکه‌ی هزار پدر
‫گفتن شماها مافیایـین یا نه
‫آره، مافیایـیم، چیکار می‌خوای بکنی؟
‫خوبه، اینم از مافیاتـون
‫این بود، من اینو کُشتم
‫دو نفر هم کنارش بودن، اونارم کشتم
‫تو اینا رو ول کن، این داستانو از یکی شنیدی؟
‫از کی بشنوم؟
‫من شخصاً کشتمـشون، از کجا در بیارم این قصه‌ها رو؟
‫با چی کشتی؟
‫والا، با تفنگ
‫همچین چیزی؟
‫نه، اینجوری نبود، کلت بود
‫اصلاً ازش صدا در نمی‌اومد
‫یعنی میـومد، ولی صدای خفیفی بود
‫آها، به‌خاطر صدا خفه‌کن، صداش کم بود
‫این زنو می‌شناسی؟
‫نه، نمی‌شناسم، کیه؟
‫سگ‌کُش تویی؟
‫من چرا سگو بکشم، روانی‌ام؟
‫چه‌جوری دلم بیاد حیوونا رو بکشم، سگ و گربه و اینا
‫میگم، آدم کشتم، آدم. سگِ چی
‫تو چرا این قصه رو تعریف می‌کنی؟
‫چه‌بدونم، یه آن اومد تو ذهنم، ‫با خودم گفتم: این چه کاری بود کردم
‫از خودم ترسیدم به خدا
‫تو یه اعترافی می‌کنی که...
‫هرکس این کارها رو کرده باشه، حبس ابد داره، متوجهی؟
‫آره، می‌فهمم. چی بگم خب
‫یه آن به ذهنم اومد و منم اعتراف کردم، اصلاً بهش فکر نکردم
‫حبس ابد؟ طبیعیـه. چی قرار بود بشه
‫جناب دادستان، خونوادش اومدن، ‫ بیماره طرف، آلزایمر داره
‫از دیشب گمشده بود، دختر و دامادش دنبالش بودن
‫چیکار کنیم؟
‫آقا آگاه، شما آلزایمر داری
‫بله
‫یه قصه‌هایی سرهم کردی، ‫ولی به‌نظرم همه‌شون توهمـه
‫تو توهم زدی
‫چی بگم؟ خدا شفات بده
‫- تو رو خدا این وقت شب دیوونم نکن، ببین دیگه روانی شدم خواهشاً نکن ‫- بهت گفتم جواب نمیده
‫بهت گفتم از استرالیا برنگردیم، چقد گفتم
‫- الأن واسه من کشته مُرده‌ی استرالیا شدی؟ ‫- آره شدم
‫به زور آوردمت، ارتم؟
‫- به زور آوردم؟ ‫- خوب شد
‫چیکار کنم، حال و روزتو ببین
‫فقط تصیر منه؟
‫من مقصرم؟
‫باید مثل یه مرد به کارا می‌رسیدی
‫البته خواستم باور کنم، خیلی هم دلم خواست
‫با خودم گفتم همه‌ش رویا بوده، ‫من کسیـو نکشتم
‫آدم چه‌جورم خودشو گول می‌زنه
‫ولی از اون بدتر...
‫اون شب که داشتم به اون جنایات اعتراف می‌کردم، ‫نگو یه جانور رو بیدار کردم
«سگ‌کُش»
«قربانی‌ای که باز هم اهل کامبوراست»
«شخصی»
‫بله جناب دادستان
‫صدقی
‫چطوری، خوبی؟
‫خوبم ممنون
‫خوب بهم گوش بده
‫بهت یه اسم میدم، دیگه حسابمون تسویه میشه
‫همه‌ی حساب‌ کتابـارو می‌بندیم، فهمیدی؟
‫یعنی، یه اسمی میدی بهم که ‫به تسویه شدنِ حساب‌هامون بی‌ارزه؟
‫بگو ببینم
‫کسی که رامیز رو کشته، پیدا کردیم
‫کدوم رامیز؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫داداش حکمت، کارِ نِورا نبوده، ‫کار یکی دیگه‌ست، کسی که اصلاً نمی‌‌شناسیمـش
‫حتی ویدئوشم واست فرستادم
‫طرف یه جوری با جزئیات گفته ‫ که حتماً خودش بوده
‫چیکار کنم الأن؟ می‌خوای همین امشب کارشو بسازم
‫چون آدرسش مشخصه
‫نه صبر کن
‫من یه نگاه به اون ویدئویی که فرستادی بندازم
‫داداش، اگه به دل نمی‌گیری، یه چیزی ازت بپرسم
‫کادر، واقعاً زندست؟
‫بالأخره قاتل داداشت رو پیدا کردیم
‫فقط کادر، یارو میگه آلزایمر دارم...
‫واسه همین فقط اینقدرشو یادمه
‫دادستان به صدقی گفته، ‫یارو واقعاً مریضه
‫مخش پریده
‫واسه همین ارزششو نداره، داداش
‫تو اصلاً دخالت نکن
‫همین‌جا خودمون حلش کنیم، تموم شه بره
‫«بوداپست»
‫سی ساله تو غربت صبر کردی...
‫الأنم... ارزش داره به‌خاطر این پاشی... مگه نه؟
‫یکی یه خبر الکی میده، مردم خبردار میشن...
‫الکی سفره‌های قدیمی رو باز نکنیم
‫الانم که همه فکر می‌کنن تو مُردی
‫من ویدئو رو واست می‌فرستم
‫والا جناب مأمور...
‫من که اونا رو زدم، داشتن جون میدادن، ‫منم انگار تازه متولد شدم
‫اینا همینـطور که داشتن تو درد جون میدادن، ‫من دلم می‌خواست قهقهه بزنم و بخندم
‫امکان نداره، ولی شده
‫والا جناب مأمور...
‫من که اونا رو زدم، داشتن جون میدادن، ‫منم انگار تازه متولد شدم
‫اینا همینـطور که داشتن تو درد جون میدادن، ‫من دلم می‌خواست قهقهه بزنم و بخندم
‫من که اونا رو زدم، داشتن جون میدادن، ‫منم انگار تازه متولد شدم
‫اینا همینـطور که داشتن تو درد جون میدادن، ‫من دلم می‌خواست قهقهه بزنم و بخندم
‫ببین از همین الان حرفامونو بزنیم، ‫ بابات خوب شده، روز به روز بهتر میشه...
‫یه‌دونه خدمتکار زن می‌گیریم
‫تا آخر سال تو سیدنی باشیم، تو رو خدا
‫واسه اینکه بیایم اینجا، ‫همه‌ی کارها رو عقب انداختیم، نمیشه که
‫دیگه نمی‌خوام بیش‌تر از این دیر بشه
‫وگرنه همین‌جا کنفرانس برگزار می‌کنم
‫تو استانبولم بهم خیلی پیشنهاد میشه
‫اوف ارتن، اصلاً به فکر من نیستی
‫به عنوان شوهرت معلومه که به فکرتم
‫ولی به عنوان مدیربرنامه‌ت، ‫باید به فکر کارتـم باشم، عشقم
‫صفیه خانوم، کجایین؟
‫یالا، وقت قاقالیلیـه
‫وقت صبحونه‌ست
‫صفیه خانوم
‫یالا، بخور غذاتو...
‫دنبال آقا منیرم، گمشده
‫آها
‫صفیه خانوم
‫آها
‫اینجایی تو
‫با خودم گفتم، اینم مثل آقا منیره گمشد
‫خدا نکنه، بیا
‫بابا
‫چیه دخترم، دارم به صفیه خانوم غذا میدم
‫باشه، بیا صبحونه بخوریم، وقت داروته
‫باشه، باشه دارم میام
‫صفیه خانوم
‫خداروشکر، بالاخره از خونه بیرون اومدید، ‫پدربزرگ، چطوری؟
‫چطور باشم، دِوا جان؟ خوب نیستم والا
‫خیلی هم حالت خوبه، توپِ توپی
‫به‌خاطر موبایله، اون عوضی نشون میده
‫مامان، یه‌کم دیگه واسم پول می‌فرستی؟
‫دِوا...
‫دِوا جان، تازه فرستادیم، بی‌خودی چه پولی؟
‫بی‌اوغلو هم خیلی عوض شده، مگه نه بابا؟ ‫وضعشو ببین
‫ارتن
‫ارتن، یه لحظه میای؟ ارتن
‫دِوا، پول می‌خواد
‫دِوا جان، خیلی زنگ زدم، جواب نداد
‫من تازه پول فرستادم واست
‫بی‌اوغلو نمونده که عوض هم بشه
‫اوضاع و احوالشو ببین
‫آدما به جای راه رفتن همدیگه رو لگد می‌کنن
‫بی‌اوغلو تموم شده
‫آگاه بی‌اوغلو هم تموم شده
‫ماشین
‫چند روزه اونجا افتاده، کسی هم به فکرش نیست
‫شماها آلزایمر گرفتین یا من؟
‫ماشین به اون بزرگی رو آدم چه‌جوری یادش میره؟
‫بابا
‫مسافرین عزیز... توجه فرمایین
‫برای حفظ و امنیت جونتون، از خط زرد رنگ جلوتر نرید
‫سلام
‫- سلام ‫- سلام
‫ببخشید، این کارت چیه؟
‫واسه سالمندانه، با این مترو رایگانه
‫- میشه یه نگاه بندازم؟ ‫- بفرمایید
‫کارت رایگان سالمندان
‫آره، دیگه پیر شدیم
‫بله
‫یه چرت کوچیک زدما، بیدار که شدم همه‌چی عوض شده بود
‫دنیا عوض شده بود
‫آره همین‌طوره، مملکت از این رو به اون رو شده
‫آره
‫من خیلی وقته خارج بودم...
‫آها
‫با خودم میگم اون استانبول کجاست
‫آره کجاست؟
‫ولی من یادم نیست
‫آلزایمر دارم
‫دارو می‌خورم
‫بهم می‌سازه انگار
‫مثلاً یه چیزو یادم اومد
‫یادم اومد ماشینو کجا پارک کردم، ‫دارم میرم برش‌دارم
‫- خوبه، خیلی خوبه ‫- آره
‫شماره تلفن‌ها رو یادمه
‫دیگه چی می‌خواین؟
‫قبلاً یادم نمی‌موند
‫ولی من خودمـو یادم نمیاد، داداش
‫من کی بودم؟ چه‌جور آدمی بودم؟ اصلاً نمی‌دونم
‫دخترم تعریف می‌کنه
‫بهم میگه، اینجوری بودی، اونجوری بودی ‫این‌کارو کردی، اون کارو کردی
‫والا تعجب کردم
‫چه کارا که نکردم
‫بعدش از دست آدما عصبانی شدم
‫بعدش اونقدر اعصابم به هم ریخت که ‫تک‌به‌تک‌شون رو کشتم
‫لابد تو رویا بوده
‫ناخودآگاه بوده
‫یعنی، همونطور که فهمیدی، هیچی نموند واسم
‫محاکمه و اینا، هیچی نموند
‫ولی، سعی دارم اینو بیاد بیارم...
‫که من چه‌جور آدمی بودم، چه آرزویی داشتم؟ ‫چیکار کردم؟
‫اگه بفهمم...
‫آدم می‌تونه بدونِ اینکه خودشو بیاد بیاره، زندگی کنه؟ ‫همچین چیزی ممکنه؟
‫من به‌خاطر همون دارو می‌خورم
‫ولی چه‌بدونم، شاید خبری نیست ‫همینه که هست
‫به قول یونس امره: ‫«یه منِ دیگه درونم هست»
‫شایدم درونم آگاهِ دیگه‌ای وجود نداره
‫وجود داره
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫هست هست، باور کن
‫درون تو یه آگاه دیگه هست
‫در اصل من به همین خاطر اومدم سراغت
‫یعنی چی؟
‫گفتم این که دارو می‌خوره، عقلش میاد سرِ جاش
‫اولش دخل جد و آبادشو بیارم
‫چی میگی تو؟ روانی‌ای؟ برو واینسـا
‫- یه دقیقه به حرفام گوش بده ‫- چیو گوش بدم؟ کسشر نگو برو رد کارت
‫- گوش بده ‫- برو پی کارت
‫- بذار بگم چه بلایی قراره سرت بیاد ‫- خدایا، دست از سرم بردار
‫به تو چه چیا قراره سرم بیاد؟ برو رد کارت
‫همه‌ی اطرافیانت،
‫همه‌ی عزیزانت، دونه دونه دخلشون میاد
‫آخرشم دخل خودت میاد
‫مریضی چیزی هستی؟ برو پی کارت
‫اولش گفتی من کی هستم؟
‫اون جنایاتی که به پلیس اعتراف کردی...
‫تو همونی هستی که اون آدما رو کشته
‫مبادا بری پیش پلیس
‫می‌ندازنت زندان، خونوادت بی‌صاحاب میشه
‫اونموقع هم اونا رو می‌کشم ولی ‫اگه تو نبینی حیف میشه
‫تو از کجا می‌دونی من رفتم پیش پلیس ‫و چی بهشون گفتم؟ کی هستی تو؟
‫من کسی هستم که مجازاتت می‌کنه، آقا آگاه
‫چه مجازاتی؟ من کسی رو نکشتم ‫همه‌ی اونا توهم بود
‫دادستان هم همینو گفت
‫از همین الان مجازاتت شروع شد، ‫باید به جون بخری، چاره‌ای نیست
‫چه مجازاتی؟ مگه من چیکار کردم؟
‫دخترتو، دامادتو، نوه‌تو، همه‌تونـو...
‫یه جوری خاک می‌کنم که...
‫همه‌ی دنیا بیان نتونن پیداشون کنن
‫چرا؟ من که کاری نکردم
‫تو برادر منو کشتی
‫چه ربطی داره، من چرا برادرتو بکشم؟
‫نمی‌دونم، خودت باید یادت بیاد
‫چیو یادم بیاد؟
‫روند بهبودیِ تو داره آروم پیش میره، ‫من یه‌کم سرعتشو بیش‌تر کنم
‫- اینو یادت میاد، نه؟ ‫- این چیه؟
‫این، بزرگ‌ترین گناهیـه که تو زندگیت مرتکب شدی
‫شخصی...
‫تو اینو زدی به پیشونی برادرم، آقا آگاه
‫ولی الان می‌دونی رو پیشونی تو چی نوشته؟
‫کادر
‫چی؟
‫ببخشید عمو
‫وایسا
‫چیو یادم میاد؟
‫چه ربطی داره؟
‫چیو یادم میاد؟
«Reza Reyez ترجمه از»