‫یک زندگیِ ساختگی رو قبول نکن
‫می‌خوام با خودم روراست باشم
‫نمی‌تونم چرخ سرنوشت رو متوقف کنم
Woah Woah
‫یک زندگیِ ساختگی رو قبول نکن
‫می‌خوام با خودم روراست باشم
‫نمی‌تونم چرخ سرنوشت رو متوقف کنم
Nero_Sun \ Anime-List.net
‫آه! زمان مثل برق می‌گذره
‫من فقط دور خودم می‌چرخم
‫یه زندگیِ کسل‌کننده داشتم
‫خیلی زود، پیر و پژمرده می‌شم
‫نمی‌تونم با واقعیت مواجه بشم
‫از قدم برداشتن هراس نداشته باش
‫ما حلش می‌کنیم!
‫بدون انجام هیچ‌کاری
‫قبل از اینکه تسلیم بشی
‫هیچ‌کس در تنهایی زندگی نمی‌کنه
‫دنبال اون نور بگرد
‫حتی اگر بقیه دارن می‌درخشن
‫میان خارها و دردها
‫از اون قدرت استفاده کن
‫تا به سمت فردا هدایت بشیم
‫از قلب و روحت پیروی کن
‫مهم نیست
‫چقدر در ناامیدی غرق بشم
‫اهمیت نمی‌دم
‫به سمت آینده
‫بهش برس، باور داشته باش
‫عجیبه.
‫تا اونجا که تونستم با قدرتِ روحم تلاش کردم،
‫ولی هنوز هویتِ واقعیِ حامی‌های تو رو پیدا نکردم.
‫پس خودت باید بهم بگی.
‫گلِ مِیز...
‫دقیقاً متوجه نمی‌شم، ولی این یه ربطی به اون داره.
‫ولی، ‫هیچ علاقه‌ای بهش ندارم.
‫پس این چطوره؟
‫چطوره قبلش ببینیم...
‫... کدوم یکی از ما قوی‌ترـه؟
‫رد می‌کنم.
‫یک سامورایی فقط در مواقع مرگ و زندگی روی کسی شمشیر می‌کشه،
‫نه برای اختلافات جزئی.
‫اینقدر جدیش نگیر، فقط می‌خوام یکم خوش بگذرونم.
‫اگه فقط برای خوش‌گذرونی از شمشیر استفاده می‌کنی...
‫پس این وظیفه‌ی منه که اصلاحت کنم.
‫هوی.
‫اجازه نده فریبت بده.
‫درسته، خواهرم گفت تا «اون روز» نباید مبارزه کنیم.
‫اون متوجه نمی‌شه.
‫تو این دنیا، اگه صادقانه رفتار کنی بقیه فکر می‌کنن که یه احمقی.
‫چیزی که اهمیت داره...
‫اینه که الان بی‌دفاعی!
‫نیزه!
‫هیچ‌کس موقع مبارزه‌ی واقعی، چنین حرف‌هایی نمی‌زنه، دایکیو-دونو.
‫تو مبارزه‌ی قبلی‌مون...
‫برخلاف مهارت‌هایی که از تمرین‌های جامع یاد گرفتی، هنوزم تو مبارزه تجربه‌ی کمی داری.
‫عجب تحلیلی...
‫این مزخرفات رو بهم تحویل نده!
‫هرچقدر یه سلاح بلندتر باشه، راحت‌تر می‌شه مسیر حرکتش رو تشخیص داد.
‫به‌خصوص تو همچین حملاتِ ضعیفی.
‫که اینطور. تعجبی نداره که می‌خواستی خوش بگذرونی.
‫لعنتی...
‫ولی برای من،
‫کاتانا وسیله‌ای بود تا باهاش تو اون جهنم دووم بیارم.
‫وظیفه‌ی مهمِ یه سامورایی...
‫اینه که تردید نکنه...
‫تا جونش رو برای اربابش فدا کنه.
‫شرمنده که تو مبارزه‌ی قبلی‌مون از همه‌ی توانم استفاده نکردم.
‫با ادغام روح،
‫ترجیح دادم اون فشار رو به بدنِ اربابم وارد نکنم.
‫ولی بازم یه چتر بهم ضربه زد.
‫واقعاً که...
‫نباید یه ساموراییِ پیر رو مسخره می‌کردم.
‫خودشو چسبوند!
‫خب، فکر کنم حق با توـه.
‫خیلی وقت پیش...
‫کاتانا در آستانه‌ی مرگ بود.
‫یه روز، وقتی خیلی مست بودم،
‫به اربابِ قبلی‌ام یه سری زدم.
‫پول، اربابم رو زشت و چاق کرده بود.
‫و هرجا رو که نگاه می‌کردم، فقط تفنگ می‌دیدم.
‫این حرف نداره.
‫بیاید جلو!
‫عجب... چطور همه‌چیز اینقدر خسته‌کننده شد؟
‫یه زمانی مبارزه به این معنی بود که روحت رو بذاری وسط.
‫دایکیو-دونو...
‫الان حالم بهتره.
‫می‌تونی...
‫یه چندتا از اون مهارت‌های شمشیرزنی‌ت که دیدم رو بهم یاد بدی؟
‫می‌خوای... من بهت...؟
‫نه، نه، نه! چی می‌گی دایکیو-دونو؟!
‫اونقدر قوی نیستم که به بقیه آموزش بدم!
‫خجالت نکش! فقط بهم یاد بده!
‫بی‌خیال دیگه!
‫عجب اسکل‌هایی.
‫کلاس به زودی شروع می‌شه، یوهان.
‫آره، راست می‌گی.
‫پس آمیداماروی افسانه‌ای اینه...
‫خیلی قوی‌ـه.
‫شایسته‌ی خانواده‌ی آساکوراـه.
‫اینطوریاس؟
‫از نظر من شبیه یه بچه‌ کوچولوی بی‌ارزش‌ـه.
‫آره خب، با تو قابل مقایسه نیست.
‫ولی...
‫آمیدامارو، روح قدرت‌مندی‌ـه که با،
‫شمشیرِ نورانیِ آمیداریو
‫اربابِ قبلیش به قاره‌ی مو رفت.
‫اون پتانسیل‌های این بچه رو بالا می‌بره.
‫به‌عنوان یه سامورایی، به خوبی از اربابش حمایت می‌کنه.
‫خیلی خوب می‌شه اگه از همدیگه جداشون کنیم.
‫باورم نمی‌شه که تاحالا نیومدی مدرسه.
‫وقتی برگردیم کلاس، مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫چرا...؟
‫منظورم سرنوشتی‌ـه که به‌عنوان یه دانش‌آموزِ انتقالی در انتظارته.
‫همین که پاتو بذاری تو کلاس، ازت یه مُشت سؤال می‌پرسن.
‫خونه‌ات تو کیوتو چه شکلی‌ـه؟ خانواده‌ات چیکار می‌کنن؟
‫نزدیک‌بینی؟
‫بازوت چی شده؟
‫چرا لباست رو کردی تو شلوارت؟
‫می‌تونی همه‌ی اینارو جواب بدی؟
‫که اینطور...
‫به‌نظر کار سختی میاد.
‫ولی فکرِ اینکه بقیه بیان سراغم، هیجان‌زده‌ام می‌کنه!
‫نه، این وحشتناکه! چون وارد یه زمینِ مین‌گذاری شده می‌شی!
‫گوش کن، هر اتفاقی هم که بیفته، نباید حقیقت رو راجع‌به خانواده‌ات بگی.
‫زندگیت می‌تونه تبدیل به جهنم بشه.
‫جهنم؟
‫حتی اگه دروغ بگی...
‫اون خود بزرگ‌بینی‌ای که داری، نشون می‌ده که چقدر عجیب‌غریبی.
‫چنین نظری درباره‌ی من داری؟
‫من با کسی حرف نمی‌زنم.
‫به این‌خاطر معروفم.
‫پس خرابش نکن.
‫به این خاطر معروفی؟
‫نکنه تو هم هیچ دوستی نداری؟
‫منظوری نداشتم.
‫راستش...
‫از بچگی، دلم می‌خواست که دوست پیدا کنم.
‫می‌دونم که باید یه‌جورایی خودم رو مخفی کنم.
‫پس نگرانش نباش.
‫این حقیقت داره که ما باهم دشمنیم،
‫تا اون روز، قراره فقط باهم همکلاسی باشیم.
‫به‌عنوان اولین دوستت،
‫هرطور شده ازت محافظت می‌کنم.
‫واقعاً مخت عیب داره.
‫چی؟ دوباره قیافه‌ات اینطوری شد؟
‫بیا به کلاس برگردیم.
‫یادت باشه حرف اضافی نزنی.
‫ببخشید.
‫ای بابا...
‫حرف اضافی نباید بزنم. باید خون‌سردیم رو حفظ کنم.
‫درسته. نباید هیجان‌زده بشم.
‫علاقه‌ی شدیدِ بقیه، کم کم ناپدید می‌شه.
‫من بالاخره اومدم مدرسه، تا وقتی هانا-کون اینجا باشه مشکلی برام پیش نمیاد.
‫خب...
‫مثل اینکه یه دانش‌آموز جدید داریم.
‫بذارید معرفی‌ش کنم.
‫سلام، من آلومی از آمریکا هستم.
‫اسم فامیلیم نیوم‌برچ‌ـه.
‫از اونجایی که پدرم عضو خاندانِ پاچ‌ـه، یکم عجیب به‌نظر می‌رسه.
‫لطفاً هوامو داشته باشید!
‫همه‌ش همین بود!
‫بچه‌ها از آشنایی باهاتون خوش‌وقتم!
‫از کجای آمریکا اومدی؟
‫خونه‌ات چه شکلیه؟
‫دوست‌پسر داری؟ خیلی خوب ژاپنی حرف می‌زنی!
‫هی، همدیگه رو هل ندید.
‫یکی یکی سؤال بپرسید.
‫باورم نمی‌شه! اون اینجا چیکار می‌کنه؟!
‫اون عنوانِ «دانش‌آموزِ انتقالیِ جدید» رو ازم گرفت!
‫پس اونجایی، نامزد-کون!
‫پسر عموت، چشم‌بند-کون هم که اینجاست!
‫چی شد که اینقدر زود باهم دوست شدید؟!
‫بی ال؟ مگه نگفتی از سینه‌های بزرگ خوشت میاد؟
‫حواست باشه، اگه بهم خیانت کنی، پدرتو در میارم!
‫اون نامزدشه؟
‫چشم‌بند؟
‫سینه؟
‫بی ال...؟
‫نه-سان، مثل اینکه یه‌دفعه...
‫موقعیتم رو به‌خاطر...
‫بی ال؟
‫اسم من آساکورا لوکاـه.
‫از امروز به این مدرسه میام.
‫لطفاً با ناشی‌گری‌هام کنار بیاید،
‫هم‌کلاسی‌های عزیز.
‫لعنتی. عاشق شدم رفت.
‫چی می‌گی ریو-سان؟! این دختر کاملاً دیوونه‌س!
‫اسکل!
‫معلومه که دلیلِ مهمی داره که لوکا-سان اینطوری رفتار می‌کنه.
‫طوری که حرف می‌زنه خیلی شبیه به انیمه و رُمان‌های راحت‌خوان می‌مونه.
‫منظورت از رمان راحت‌خوان چیه؟!
‫اون حتماً بدون هیچ دوستی، در تنهایی زندگی می‌کرده.
‫در واقع،
‫اون مثل یه بچه گربه‌ی گمشده، از دنیای واقعی به دنیای دو بُعدی پناه برده.
‫منظورت از دنیای دو بُعدی چیه؟!
‫به خودت بیا، ریو-سان!
‫رویای ما اینه که، به غربِ توکیو غلبه کنیم!
‫الان برای وقت‌گذرونی با یه دخترِ اوتاکو وقت نداریم!
‫خفه شید!
‫دوست‌های منم بهم می‌خندیدن.
‫برای همین خیلی برام قلدری می‌کردن!
‫هیچ‌کس اجازه نداره تو دنیای دو بُعدی،
‫مانع رویاها و ماجراجویی‌های ما بشه!
‫برای همین می‌خوام ازش محافظت کنم.
‫از تمام عوضی‌هایی که می‌خوان اون رو پایین بکشن.
‫من ایچی‌هارا ریوجی، رئیس این مدرسه هستم.
‫اگه تو دردسر افتادی، بهم بگو.
‫باشه.
‫در این صورت، یه نفر هست که می‌خوام برام بکشیش.
‫بله؟
‫باورم نمی‌شه.
‫اون دختر...
‫اون کاملاً جایگاه اجتماعیِ من رو داره از بین می‌بره.
‫اشکالی نداره اینطوری مدرسه رو ترک کنیم؟
‫نمی‌تونم حتی یه ثانیه‌ی دیگه، اینجا بمونم!
‫چطور تونست چیزهایی مثل «نامزد» و «سینه» رو به زبون بیاره؟!
‫اون کاملاً تصور خفنی که از خودم ساخته بودم رو نابود کرد!
‫ولی...
‫بی ال چیه؟
‫اینو ازم نپرس، کله خر!
‫درسته که اونجا راحت نبودیم.
‫ولی فکر نکنم کار درستی باشه که دانش‌آموزها از مدرسه بیان بیرون و وقت‌شون رو هدر بدن...
‫راستی، اخیراً یه پاساژِ جدید تو تپه‌ی فون‌باری ساختن.
‫پاساژ؟
‫یه مرکز خریدـه.
‫واقعاً هیچی نمی‌دونی، نه؟
‫ببخشید.
‫خیلی‌خب، می‌رم یکم اونجا وقت‌کُشی کنم.
‫یوهان، نمی‌خوای بیای؟
‫با... باشه...
‫ولی اگه مدرسه رو بپیچونیم، اراذل و اوباش به حساب نمیایم...؟
‫سخت نگیر. این بهتر از اینه که بخوای یه نفرو بکشی.
‫هوی. داریم می‌ریم پاساژ! شما هم میاید؟
‫پاساژ؟
‫اون دیگه چیه؟
‫وای! شما چه مرگ‌تونه؟!
‫اگه یکم درباره‌ی جامعه‌ی مُدرن چیز یاد بگیرید، چیزی ازتون کم نمی‌شه‌ها!
‫انگار خیلی بهشون خوش می‌گذره.
‫دنبالشون نمی‌رم. نمی‌تونم اینطوری با آدم‌های معمولی سروکله بزنم.
‫خودم می‌دونم.
‫هرچی نباشه، مدت زیادی‌ـه که باهم وقت می‌گذرونیم.
‫منم علاقه‌ای ندارم که دنبال‌شون برم.
‫پس کِی می‌خوای واردِ عمل بشی؟
‫وقتی شروع بشه، رؤسا دورِ هم جمع می‌شن.
‫برای گلِ مِیز.
‫قول دادی که تا اون‌موقع تمام موانع رو توی ژاپن از بین ببری.
‫نگران نباش.
‫من همین الانم قدمِ بعدی رو برداشتم.
‫مطمئنم...
‫که دنیای جدیدی رو بهت تقدیم می‌کنم.
‫ببینید!
‫به این می‌گن مرکزِ خرید!
‫فروشگاه‌هایی که تمام خواسته‌های انسان‌ رو برآورده می‌کنن!
‫یه عالمه غذا داره!
‫واقعاً همه‌چیز داره، حتی سینما!
‫اینجا...
‫زیون مال، تو جنوبِ شرقیِ جنوبِ کورومه‌س!
‫نظرتون چیه؟! حرف نداره، مگه نه؟!
‫اولین باره که همچین چیزی می‌بینم.
‫خیلی درخشان‌ـه.
‫کِی تونستن همچین جایی بسازن؟
‫خیلی هیجان‌زده نشید!
‫منم خوشم میاد. منو یاد فیلم‌های ژانرِ زامبی می‌ندازه.
‫اون چیه، هانا-کون؟
‫چی رو می‌گی؟
‫این رستوران...
‫واقعاً یه اختاپوسِ کامل رو کباب می‌کنن...؟
‫البته که نمی‌کنن!
‫چطوره بریم یه نگاهی به اطراف بندازیم؟
‫برید پیِ کارتون!
‫پس تاکویاکی اینه...
‫بوی خیلی خوبی داره...
‫می‌شه امتحانش کنم...؟
‫بهتره قبل از اینکه بیان بخوری.
‫پس...
‫باشه...
‫خیلی نرمه...!
‫بیا بازم امتحان کنیم...
‫چطور فقط با یه خلال‌دندون برش می‌داری؟!
‫هرچی تلاش می‌کنم سخت‌تر می‌شه!
‫از هم وا رفت!
‫یه دقیقه خودتو کنترل کن، باشه؟! دهنتو باز کن!
‫خوشمزه‌س.
‫مگه نه؟
‫چه زری می‌زنی؟ همه‌ش رو دیدم.
‫تمومش کنید.
‫همین الان.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟!
‫شما یه‌دفعه از مدرسه غیب‌تون زد، خب معلومه که دنبال‌تون می‌کنم.
‫چرا اینقدر ترسیدی؟ عذاب‌وجدان گرفتی؟
‫بین شما دوتا رابطه‌ای هست؟
‫اینطور نیست! چرا اینقدر با بچه‌های کلاس متفاوت رفتار می‌کنی؟!
‫خب معلومه، می‌خوام باهاشون گرم بگیرم.
‫چی؟
‫به علاوه...
‫من یه شامان هستم، سومین ایتاکونو آنا.
‫مهم نیست کجا فرار کنی، من باخبر می‌شم.
‫چون مادرِ واقعیت بهم تعلیم داده.
‫مادرِ واقعی‌ام؟
‫اون ازدواجِ مارو تأیید کرده.
‫چطور می‌تونی همچین تصمیمی بگیری؟!
‫من چیزی درباره‌ی تو نمی‌دونم!
‫شاید فراموش کرده باشی، ولی من همه‌چیزو راجع‌بهت می‌دونم.
‫ها؟! چی گفتی؟!
‫فراموشش کن!
‫هانا-کون!
‫حالا که کتک‌ت زدم دیگه می‌رم خونه...
‫فقط یادت باشه که حواست رو به اطرافت بدی.
‫اونا همین الانم دست به کار شدن.
‫اگه شریکِ روحی‌ت برات ارزشی داره...
‫... پس بهتره از همدیگه جدا نشید.
‫آخ...
‫چه مرگشه؟ چرا منو اینطوری می‌زنه...؟
‫منظورش از «اونا» کی بود؟
‫از کجا بدونم؟
‫از آلومی هیچی نمی‌دونم.
‫و هیچ‌وقت هم با مادرم ملاقات نکردم.
‫ایتاکونو آنا...
‫به‌عنوان کیویاما آنا به دنیا اومد...
‫در کمترین زمان، متنِ ماوراییِ سِنجی ریاکِتسو رو که توسط جد بزرگ‌مون ‫آساکورا هائو، نوشته شده بود رو رمزگشایی کرد.
‫و قدرت فوق‌العاده‌ای داره...
‫با تسبیحی که هزار و هشتاد مُهره داره.
‫خب، در این حد رو شنیدم.
‫ولی تو همه‌ی اینارو از کجا می‌دونی؟
‫اون کسی بود که خانواده‌ام بیشتر از همه ازش می‌ترسید.
‫از وقتی بچه بودم، بهم یاد دادن که اگه خانواده‌ی اصلیِ آساکورا حمله کردن،
‫مهم نیست شرایط چطور باشه،
‫اگه باهاش مواجه شدی باید فرار کنی.
‫اونا گفتن که اون...
‫... حتی می‌تونه خدا رو عقیم کنه...!
‫جون من؟
‫خب، مثل اینکه تامائو به پای مامانِ واقعیِ من نمی‌رسه...
‫صبر کن.
‫اگه شاگرد مامانم باشه و اسمش رو به ارث برده باشه...
‫لعنتی...
‫اگه باهاش ازدواج کنم، باید همون‌کاری رو بکنم که بابام کرد...!
‫و همون الگو رو دنبال کنم...!
‫باهم زندگی می‌کنیم و اون تا همیشه کنارم می‌مونه...
‫واقعاً؟
‫البته.
‫که اینطور...
‫نمی‌خوام برم خونه...
‫می‌گم هانا-کون...
‫پس دوست داری بیای خونه‌ی من؟
‫خیلی کوچیکه.
‫ولی فکر کنم خواهرم از دیدنت خوشحال بشه،
‫بنا به یه سری دلایل...
‫متأسفانه...
‫چنین اتفاقی نمیفته.
‫چون هانا-کون،
‫نمی‌تونه دوباره به خونه برگرده.
‫نه-سان؟
‫یو، بابت اون‌ روز ممنونم.
‫ولی من برای انتقام نیومدم اینجا.
‫شنیدم لوکا-سان رو اذیت می‌کنی.
‫نمی‌تونم ازش بگذرم.
‫امروز، قدرت واقعی‌ام رو بهت نشون می‌دم.
‫یادگارِ کاماکورا!
‫شمشیرِ چوبی «الاغِ قرمز».
‫من به‌عنوان شاگرد کاماکورا دایبوتسو، در نگاهِ اول عاشقش شدم.
‫من تو رو با این شمشیرِ خونین به جهنم می‌فرستم.
‫ولی نه-سان! مگه قرار نشد فعلاً آتش‌بس کنیم؟!
‫حق با توـه، یوهان. برای همینم هست که من دخالتی نمی‌کنم.
‫ولی نمی‌شه جلوی اتفاق‌های تصادفی رو گرفت...
‫اون...!
‫مشکلی ندارم.
‫مهم نیست چندنفر بهم حمله کنن، من نمی‌بازم.
‫بزن بریم آمیدامارو! ‫اورسول: کلاه‌خودِ شیطان!
‫هرچقدرم که صداش بزنی، نمیاد پیشت.
‫چون این در اختیارِ من‌ـه.
‫آمیدامارو... سنگ شده؟
‫هانا-کون!
امیدی سرگردان، رشته‌ای درهم پیچیده
فقط به تو تقدیمش می‌کنم
مثل ستاره‌هایی که در آخرین لحظات عمرشون برای آسمون التماس می‌کنن
ما دوتا
مسیری که طی کردی، حتی اگر ندونی چی انتظارتو می‌کشه
زمان محکم همه‌چیز رو نگه می‌داره
چه قوانین علت و معلولی برای رسیدن به اونجا نیازه؟
نمی‌دونم. ولی اینجا در آن سوی آغاز قرار داره
ستاره‌ی سرنوشت داره چشمک می‌زنه
روح و احساسات، مسیر رو تغییر می‌دن
آه، این گل شکوفا می‌شه
حالا، صدای قلبت طنین‌انداز می‌شه
امیدی سرگردان، رشته‌ای درهم پیچیده
فقط به تو تقدیمش می‌کنم
تا آخر عمر جریان داره
یعنی چی می‌دونه؟
برگرد، دوباره متولد شو
دنیایی که نمی‌تونه باقی بمونه، همونطور که ازش می‌گذره
عشقی در سکوت می‌درخشه
اون چراغ راهنمای آینده‌ رو به نفر بعدی می‌ده
‫قسمت بعد: مرکز خریدِ حیرت‌انگیز.