‫بذارید براتون تعریف کنم که چطوری مُردم.
‫می‌تونیم فرار کنیم.
‫بریم خونه‌ی خودمون.
‫هیس.
‫ازدواج کنیم. خونواده تشکیل بدیم.
.کُلی بچه بیاریم
‫باید دوباره برم خرید.
‫تو هم واسه شام حاضر شو.
‫باید ژاکت بپوشم؟
‫باشه.
‫تو رستوران می‌بینمت.
‫بروک
‫اندازه‌ی اندازس.
‫خیلی قشنگه.
‫مرسی
‫دفعه بعد که رفتم خرید، .تو هم با خودم می‌برم
‫تو هم قـ-قشنگ شدی.
‫انتخاب‌هام محدود بودن.
‫کت‌شلوار بپوشی راحت‌تر نیستی؟
‫چرا باید کت‌شلوار بپوشم؟
‫شوخی کردم.
‫نگراش نباش. خیلی قشنگ شدی.
‫به‌نظرت مامانت خوش‌تیپ نشده؟
‫خوش‌تیپ بودن هیچ معنایی نداره.
‫همینجوری گفتم.
‫ولی حس خوبی داره، مگه نه؟
‫مطمئنی این کار فکر خوبیه؟
‫نگهبانا سر پستن.
چندهفته‌ای هست که داریم تو این منطقه می‌گردیم.
‫امنه.
‫بریم.
‫وای. چطوره؟
‫عالیه.
‫دل تو دلم نیست که بقیه هم لباست رو ببینن.
‫- آره ‫- بریم
‫آقا، میشه باز هم بریزین؟
‫بله قربان.
‫آره
‫ممنون
‫شب‌بخیر، آقای لانگستون.
‫دوباره حس اون قدیما رو دارم.
‫چیزی نیست.
‫اون دختر شماست؟
‫چرا کنارش ننشستین؟
‫شاید لازم باشه بیشتر تلاش کنین.
‫چی؟
‫قصد توهین ندارم، ولی خیلی ضایع شدین.
‫شرمنده، ولی بالاخره یکی باید می‌گفت دیگه.
‫خب، شما حق نداشتین که بگین.
‫شاید
‫فقط یه چند هفتس که اومدم اینجا،
‫ولی می‌دونم اوضاع از چه قراره.
‫بروک خودش رو به آب و آتیش ‫می‌زنه تا همه‌چی رو خوب جلوه بده.
و یه چندتایی مثل تو هم با مظلوم‌نمایی پیداشون میشه
‫و می‌خوان بشینن دور ‫ این سفره‌ای که پهن شده.
‫درست نمیگم؟
‫می‌دونی چند نفر حاضرن همه ‫کاری بکنن تا اینجا باشن؟
‫اگه نمی‌خوای اینجا باشی خب...
‫برگرد تو اتاقت.
‫به‌خاطر لیدیا اومدم اینجا.
‫پس چرا اونجا نشسته؟
‫باید برم بازم شراب بیارم.
‫دی، تو چراغا رو خاموش کردی؟
‫چیه؟
‫فقط واکرهان دیگه.
‫اون متصدیه قابل‌اعتماد نیست.
‫بیلی رو میگی؟ تو مگه به ‫ کسی هم اعتماد می‌کنی؟
‫لیدیا جست‌وگریخته داشت یادآوری می‌کرد
‫که تولدش نزدیکه.
‫فکر کنم می‌خواد بهمون یه چیزی بگه.
‫دی، واسه تولدش بهم کمک کن.
‫حقشه سورپرایزش کنیم.
‫می‌دونم. مسئله فقط مخارجشه.
‫فقط همین یه بچس.
‫بالای یه سال شده، دی.
کلی هم وقت واسه این که با شرایط سازگار شی بهت دادیم.
بچه‌ها چهارچوب و یه زندگی عادی می‌خوان.
برنامه‌ریزی، قانون، جشن و از این چیزا...
‫همه‌شون مهمن.
‫نگرانم
‫به‌نظرم داری انتظاراتش رو خیلی می‌بری بالا.
‫دلم به حالت می‌سوزه دی.
‫این‌قدر درگیر مسائلی شدی ‫ که ممکن بود اشتباه پیش بره
‫که نمی‌تونی از خوشی‌ها لذت ببری.
‫این تاثیر خوبی رو لیدیا نداره.
‫احتیاط و لذت بردن هر دو ‫ باید به جای خودشون باشن.
‫واسه همین برای همش برنامه‌ریزی کردم،
‫تا بتونیم بار همدیگه رو به دوش بگیریم.
‫وگرنه چه فایده‌ای داره؟
‫لیدیا دختر نازیه
‫لیاقتش بیشتر از ایناس.
‫مواظب باشین!
‫شرمنده!
‫یکی‌شون از کشتی افتاد پایین.
‫وقتی بابا رو کشتم، نُه سالم بود.
‫حقش بود.
‫ تـرجمه از «آیــــدا و محمدعلی sm» ‫ ::. Ayda.NDR & mmli_sm .::
«قــــصه‌های مــردگان مــتحرک» [فصل اول/قسمت سوم]
‫فکر کنم بعد از مرگ بابا اوضاع خوب شد.
‫کاری که باید می‌کردم رو کردم.
‫به زن‌هایی مثل من این رو گفتن.
‫بعدش دنیا از هم پاشید،
‫و تو زیرزمین گیر بابای لیدیا افتادم،‌ فرانک.
‫مطمئن نیستم واقعاً می‌خواستم بکشمش یا نه.
‫ولی خوشحالم این کار رو کردم.
‫بجنبین دیگه!
‫تکون بدین به خودتون! انگیزه‌ها رو ببرین بالا!
‫- ایول بروک! ‫- آره لوییز.
‫مشت بزن!
‫یک، دو، سه، چهار!
‫خب بچه‌ها،
‫عقل سالم در بدن سالم.
‫خودتون که استادین.
‫بریم!
‫آره! ایول!
‫یه لحظه میای؟ یه مشکلی پیش اومده.
‫باشه. تاد، میشه جام وایسی؟
‫دست بجنبونین!
‫همینطوری!
‫- آره لوییز! ‫- آره!
‫- سلام ‫- سلام
‫سلام بچه‌ها.
‫از دیشب کسی آقای لانگستون رو ندیده.
‫تنهایی هم که نرفته بیرون.
‫شصت و سه سالشه.
‫- قایق نجات هست؟ ‫- آره
‫آخرین باری که دیدنش کِی بوده؟
‫نصفه‌شب
‫دفعه آخری که کابین‌ها رو چک کردیم.
‫واسه شیفت صبح نیومده بود.
‫دی، تو آقای لانگستون رو ‫بعد از بررسی اتاقا ندیدی؟
‫فقط دیدم که تو بار داشت مشروب می‌خورد.
‫کسی هم صدایی نشنیده؟
‫آخه نمیشه که یه آدم تو یه کشتی گم بشه.
‫من یه صدای شیرجه‌ شنیدم.
‫چی؟ کِی؟ پس چرا چیزی نگفتی؟
‫دیشب بود.
‫تو مرداب همیشه از این صداها هست.
‫- قورباغه‌ها، تمساح‌ها، واکرها. ‫- راست میگه بروک.
‫صدای هرچیزی می‌تونست باشه.
‫جز این که آقای لانگستون الان گم شده.
‫از بیلی بپرسین.
‫اون داشت واسش مشروب می‌ریخت.
‫آره
‫بلی، آقای لانگستون دیشب چقدر مشروب خورد؟
‫پیرمرده رو میگی؟ اَه.
‫دیگه صاف نمی‌تونست راه بره.
‫خودم مجبور شدم راهیش کنم.
‫با مارگو مجبور شدم برش گردونم تو اتاق.
‫حالش خوبه؟
‫نه. گم شده.
‫- احتمال داره افتاده باشه بیرون. ‫- چی؟
‫ما که به‌خدا برش گردوندیم تو اتاقش.
‫- واقعاً... معذرت می‌خوام... ‫- نه، تقصیر تو نیست.
‫هی. بهتر نیست با قایق نجات بریم دنبالش؟
‫جمع شیم بریم مرداب رو بگردیم.
‫چرا؟
‫پیداش که نمی‌کنیم.
‫اگه مُرده باشه دیگه کاری نمیشه کرد.
‫- نمیشه که همینطوری ولش کرد. ‫- مجبوریم. نولان راست میگه.
‫مرداب کم خطر نداره،
‫- یکم دیگه هم هوا تاریک میشه. ‫- بروک
‫جنا، ببخشید که سر این قضیه رو راستم،
‫ولی اگه سیل بشه چی؟
‫من و بیلی می‌تونیم بعداً وسایل رو ‫ جمع کنیم، اینطوری وقت میشه.
‫نه. نه.
‫می‌دونم وضعیت وحشتناکیه، ‫ولی سوخت‌مون کمه.
‫تا ایستگاه بعدی هم که ۴۰ کیلومتر راهه.
‫باید راه بیفتیم.
‫ما از کشتی‌مون محافظت می‌کنیم،
‫کشتی‌مون هم از ما.
‫خب دیگه. لنگر رو بدیم بالا.
‫الان میرم. فقط قبلش این رو تموم کنم.
‫ممنون. جنا، یه جلسه برگزار کن.
‫باید به همه بگیم چیشده.
‫- شاید مجبور شیم یه سری از قوانین رو عوض کنیم. ‫- باشه.
‫چنگال‌ها سمت چپ.
‫چاقوها سمت راست.
‫بروک میگه یه لباس دیگه می‌خوام.
‫یه لباسی واسه مهمونی باغی.
‫- مهمونی باغی دیگه چیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ولی بهش گفتم از پری‌ها خوشم میاد، ‫ پری‌ها هم تو باغ زندگی می‌کنن.
‫- پس شاید... ‫- به پری‌ها اعتقاد داری عزیزم؟
‫چنگال‌ها رو طبق اندازه باید بچینی.
‫اونی که کوچیک‌تره میره آخر.
‫چرا؟
‫چون بروک دوست داره گُنده‌بازی کنه.
‫چی‌کار داری می‌کنی؟
‫محض احتیاط.
‫فکر کنم مهمونی باغی جالب باشه.
‫می‌تونی بری مامان.
‫تو دلت می‌خواد بری عزیزم؟
‫شما رو گفتم.
‫بدون من می‌میری.
‫شما که فکر می‌کنی ‫درهرصورت می‌میرم، مگه نه؟
‫می‌تونم نجانتت بدم.
‫نمی‌ذارم دستش بهت برسه.
‫من بروک رو دارم.
‫کارت رو تموم کن ببینم.
‫سلام
‫اومدی واسه لنگر بهم کمک کنی؟
‫- صدای چی بود؟ ‫- چی؟
‫یه چیزی انداختی تو آب.
‫چیزی نبود. نکنه یه چیزی ازم افتاده؟
‫یه آینه بود، مگه نه؟
‫چی؟
‫اون بیرون چه‌خبره؟
‫چی داری میگی؟
‫بروک! بروک!
‫- هی، چیشده؟ ‫- برو دنبال بروک.
‫- اگه کمک می‌خوای خودم هستم. ‫- گفتم برو دنبال بروک!
‫بریم
‫اومدم
‫هی. چیشده؟
‫نمی‌دونم. من که داشتم لنگر رو می‌کشیدم بالا.
‫دی یهو داد و فریاد کرد.
‫داشت با آینه به یکی تو ساحل علامت می‌داد.
‫زده به سرش. من آینه ندارم.
‫می‌تونین بیاین بگردین.
‫وقتی مچش رو گرفتم، انداختش تو آب.
‫خودت دیدی که داشت علامت می‌فرستاد؟
‫دروغ میگه. اصلاً کسی اون بیرون نیست.
‫راست میگه. مرداب پر واکره.
‫اریکا کجاس؟
‫قرار بود کمکت کنه.
‫اینجام. داشتم اون یکی توری رو می‌نداختم.
‫تا همین دوثانیه پیش کنار بیلی بودم.
‫داشتیم کار می‌کردیم.
‫آره؟ تو آخرین نفری هم بودی
‫- که آقای لانگستون رو دید. ‫- واقعاً میگی؟
‫- اتهام خیلی بزرگی داری می‌زنی دی. ‫- نه، نه، نه. ما که نمی‌شناسیمش.
‫فقط سه هفتس اومده اینجا.
‫می‌خوای چی‌کارش کنم؟
‫از شرش خلاص شیم.
‫- چی؟ ‫- از شرش خلاص شیم.
‫اون... می‌خواد من رو بکشه!
‫می‌خواد من رو بکشه! چاقو دستشه!
‫- بیلی! ‫- نه، نه، نه!
‫اون دیوونس! چاقو دستشه!
‫بیلی! بیلی! بیلی! نه!
‫بیلی! بیلی!
‫بیلی!
‫نولان، برو عرشه‌ی بالایی!
‫باشه، دارم میرم.
‫چه مرگته دی؟
‫با چاقو تهدیدش می‌کنی؟
‫منظورم... منظورم این نبود.
‫پس واسه همینه که لیدیا ازت می‌ترسه؟
‫دروغگو
‫دروغگو!
‫درمورد دخترم باهام حرف نزن!
‫اسم دخترم رو نیار!
‫اندازه یه کارگر کار گذاشتی رو دست‌مون.
‫تا وقتی یکی دیگه رو ‫پیدا نکردم باید جاش وایسی.
‫و اگه فقط یه بار دیگه کسی ‫ رو تو این کشتی تهدید کنی
‫مثل کاری که الان کردی، فاتحت خوندس.
‫بین این همه واکر و مار و تمساح
‫چطوری می‌تونه از مرداب زنده بیاد بیرون؟
‫لیدیا. عزیزم!
‫تو زیرزمین دیوونه شدم.
‫لیدیا هم دید.
‫سعی کردم پشیمون باشم.
‫سعی کردم.
‫لیدیا؟
‫لیدیا، عزیزم. مامان اومده.
‫درک نمی‌کنی.
‫فقط می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫همه‌چی مرتبه.
‫حال مامان خوبه.
‫عزیزم؟
‫فکر کنم یکم فضا می‌خواد.
‫کجاس؟
‫چه کار وحشتناکی هست
‫که یه دختربچه رو به‌قدری می‌ترسونه
‫که از دست مامان خودش هم قایم میشه؟
‫گوش کن ببین چی میگم.
‫لیدیا بچه‌ی منه.
‫هرکاری هم که می‌کنم، واسه محافظت از بچمه.
‫و من تنها کسی‌ام که زنده نگهش می‌داره
‫و مطمئن میشم که خودش هم ‫ خودش رو زنده نگه می‌داره.
‫حالا بگو کجاس؟
واسه همچین زندگی‌ای؟
‫بگو کجاس
‫وگرنه دفعه بعدی که این چاقو رو می‌چرخونم
‫توی سرته.
‫بیاین اینجا!
‫هیس
‫- بازم پیدا کردم! ‫- کمک!
‫- تفنگ دستشه! ‫- مواظب باشین!
‫تفنگش نیست.
‫لیدیا کجاس؟
‫بازم بشمار. همه‌شون رو می‌خوایم.
صدای بیلیه؟
‫من میرم اسلحه خونه. غیب‌شون زده.
‫نه، باید تلاشم رو بکنم. اینا مردم منن.
‫بگو لیدیا کجاس.
‫تو قایق نجات.
‫بشینین رو زانوهاتون.
‫همه رو بشمارین.
‫بلی. بیخیال، همه‌مون رو که می‌شناسی.
ما که خطری نداریم. چی‌کار داری می‌کنی؟
‫علیک سلام نولان.
‫مرسی حالم خوبه. آره از مرداب زنده اومدم بیرون.
‫- ممنون که پرسیدی. ‫- چی می‌خوای؟
‫خب، امروز تو قایق یه جا خالی شد،
‫به‌خاطر اتفاق ناراحت‌کننده‌ای که واسه‌ی آقای لانگستون افتاد.
‫من و پسرهام باید از شر ‫ شیش‌نفر دیگه‌تون خلاص شیم،
‫تا جا واسه همه‌مون باشه.
‫- داری شوخی می‌کنی! ‫- می‌دونم، مسخره به نظر می‌رسه
‫ای کاش می‌شد از راه‌حل آسون‌تری پیش رومون بود،
‫اما دی مجبورم کرد.
‫الان دیگه می‌دونم یکی دو نفر نیستین...
‫که لیاقت اینجا موندن رو ندارید.
‫بیلی، بیخیال! اینکارو نکن.
‫می‌تونیم حلش کنیم.
‫ببین چطوری لباس پوشیدن...
‫مشخصه که تسلیم شدن!
‫بروک سخت تلاش می‌کنه تا به همه‌تون یه زندگی جدید هدیه بده،
‫به همه‌چی و همه‌کس اهمیت می‌ده،
‫یه زندگی باوقار و عزت براتون ساخته!
‫اون‌وقت شما قوانین رو رعایت نمی‌کنید.
‫طوری رفتار می‌کنید که انگار دنیا به آخر رسیده، البته برای شما، بایدم به آخر برسه!
‫چرا من رو با اونا جمع می‌بندی؟
‫من...عاشقِ بروک‌ام.
‫برای تمام زحمت‌هایی که می‌کشه ‫ارزش قائلم.
‫این دی‌ایه که باید الان اینجا زانو زده باشه نه من.
‫اره، دی...
‫دی کجاست؟ ‫لیدیا چی؟
‫لیدیا رو برد یکم قدم بزنن.
‫تاد...
‫تلاش خوبی برای پیچوندم بود، ‫اما من برنامه رو می‌دونم
‫فقط هفته‌ای یه‌بار ‫پیاده‌روی داریم.
‫بدون استثناء.
‫یه زن بیوه با یه دخترِ کوچولو، ‫برید پیداشون کنید.
‫بروک کجاست؟
‫- نمی‌دونم ‫- من اینجام!
‫- وقتی می‌خواست تفنگ‌ها رو بدزده مچش رو گرفتم ‫- هی! هی آروم باش!
‫این همونیه که ازش تعریف می‌کردم،
‫کاری باهاش نداشته باش.
‫لطفاً، به کسی صدمه نزنید! باشه؟
‫ما... اتاق بهتون می‌دیم.
‫باشه؟ افرادت، اونا...
اونا آدم‌های خیلی خوبی‌ان، نه؟
‫لبخند بزنید بچه‌ها.
‫منکه آدم الکی برات نمیارم، بروک.
‫تو خیلی آدم خوبی هستی، ‫اما دیگه زیادی از حد.
‫بهشون بهای بیش از حد می‌دی.
‫اگه می‌خوایم جهان رو از نو بسازیم، ‫به بهترین آدم‌ها نیاز داریم.
‫به‌خاطر همین لانگستون پیر باید ‫از جمع‌مون می‌رفت...
‫- تازه اریکا هم دیگه پیر شده... ‫- گور بابات!
‫من فقط دارم چیزهایی که توی ‫فکرته رو به زبون میارم!
‫من هیچوقت ‫همچین کاری نمی‌کنم.
‫قبول داری؟ می‌دونم...
‫دلم نمی‌خواد روندت رو عوض کنی.
‫همینطوریت خوبه!
‫واسه همین به من نیاز داری،
‫تا خودت باشی و عوض نشی.
‫تا به کارهای سخت‌تری که تو نمی‌تونی، ‫رسیدگی می‌کنم.
‫نــه! بیلی...
‫شرط می‌بندم الان با خودتون می‌گین ای ‫کاش دی من رو کشته بود.
‫برگام، دیگه داشتم فاتحه ‫خودم رو می‌خوندم!
‫بیلی، بیلی، اینکارو نکن! ‫منُ ببین! اینکارو نکن
‫این‌ها آدمای خوبی‌ان، ‫تو که مارو می‌شناسی.
‫با خودمون زندگی کردی،
‫ببین، یا من یا اون‌ها بروک!
‫نه، لازم نیست ‫اینطوری باشه!
‫الان فکرکردی بعد از اینکه همه رو کشتی
‫مثلاً چه اتفاقی میوفته؟
‫تا آخر عمر خوش و خندان ‫زندگی می‌کنیم؟
‫اینطوری برنامه ریزی کرده بودیم، ‫مگه نه؟
‫البته خب امروز تو خیلی چیزها ریدم...
‫باید بعضی چیزها رو تغییر بدیم،
‫اما تو هنوزم می‌خوای به بقیه ‫دلگرمی الکی بدی...
‫- دلگرمی؟ ‫- اره
‫اصلاً سگ خورد، شاید وقتی فهمیدید ما هستیم که...
‫اینجا رو امن نگاه می‌داریم، ‫ازم خوش‌تون اومد
‫تا دیگه هیچوقت ‫همچین اتفاقاتی نیوفته.
‫بیلی توروخدا بس‌کن!
‫بس‌کن!
‫جـنا! جنا رو بکش.
‫اون هیچوقت واسه کارهای سخت ‫داوطلب نمی‌شه.
‫- اصلاً برنامه‌ریزی رو رعایت نمی‌کنه ‫- دروغ‌نگو! تـو همیشه همه‌چی رو ماست‌مالی میکنی
‫- بدون اون هیچی نیستی! ‫- اون همیشه به من حسودیش می‌شه!
‫- همیشه حسودی می‌کرده ‫- چه گوهی داری می‌خوری؟
‫خفه‌شید!
‫اگه دی و لیدیا هرچه زودتر نیان،
‫تک به تک‌تون رو نفله می‌کنم.
‫وایسا، وایسا، وایسا...
‫- کمک‌تون می‌کنیم پیداش کنید ‫- اره
‫- کمک‌تون می‌کنیم ‫- اره، من خودم دی رو دیدم
‫اره اصلاً نیازی نیست اینطوری باشه!
‫چی می‌گی؟ اون فقط یه دختر بچه‌ست.
‫می‌خوای یه دختر بچه رو بکشی؟
‫- دی، نه! ‫- خودشه؟
‫به سمت زندگی‌ای جدید فرار کردم...
‫اما تا آخر عمرت که نمی‌تونی فرار کنی!
‫لیدیا...
‫بروک؟ بروک کجاست؟
‫من مامانتم! خوب گوش کن ببینم چی می‌گم!
‫همینجا بمون و یه کلمه هم ‫از دهنت در نیاد!
‫فهمیدی؟
‫بگو " اره مامان "
‫اره مامان.
‫اون آدم‌ها بهمون خیانت کردن.
‫به تو خیانت کردن.
‫نگران نباش داریم می‌ریم یه جای امن، باشه؟
‫الان فقط چشم‌هات رو ببند و بخواب، ‫چشم‌هات رو ببند.
‫ساکت، آفرین.
‫چون هیچکس جز خودمون ‫به دادمون نمی‌رسه!
‫مامان؟ مامان خوبی؟
‫مامان؟
‫نــــه!
‫نه، نه، نه، نه!
‫عزیزم توروخدا سروصدا نکن! ‫سروصدا نکن.
‫مامان!
‫لیدیا عزیزم...
‫بیا اینجا لیدیا.
‫لیدیا...
‫نه، نه!
‫لیدیا دخترم، باید بیای اینجا پیشم!
‫بیا اینجا، یالا! بیا...
‫فکرکن اصلاً اینجا نیستی عزیزم...
‫تو یه جای خیلی قشنگی.
‫دوستت دارم؛ عزیزم.
‫پیش مامانی جات امنه.
‫نمی‌ذارم تو رو بگیرن!
‫الان چشم‌هات رو ببند.
‫بازشون نکن.
‫نگران نباش عزیزم...
‫مراقب باش، ‫مراقب باش.
‫اینجا بشین.
‫الان، همینجا بمون
‫و تا وقتی نیومدم دنبالت، از اینجا جم نخور!
‫فهمیدی؟
‫نگاهش کن...
‫قول یه زندگی جدید رو به دخترم دادی!
‫بعدشم زدی زیرش.
‫تقصیر خودت بود.
‫زنیکه مریض...
‫کاری که برای نجات دادنش مجبور ‫بودم رو کردم!
‫کاری که هر مادر واقعی‌ای می‌کنه رو کردم!
‫همه مُردن!
‫ممکن بود لیدیا رو هم بکشن!
‫- نه! ‫- برو کنار
‫لیدیا، برو کنار!
‫یه بلاهایی سرت آورده که ‫روحتم خبرنداره، عزیزم.
‫- برو کنار ‫- نه
♪ لیدیا، همون خانمی که خالکوبی داره ♪
♪ چشمانی داره که همه دیوونه‌اش هستن ♪
♪ اونی که همه‌چی رو می‌دونه ♪
♪ لیدیا؛ ملکه خالکوبی ها ♪
♪ روی کمرش یه خالکوبی خفن داره! ♪
♪ غرور و متکبر به روی موج‌ها، ♪ ♪ موج‌های آبی، سفید و قرمز ♪
‫گریه‌نکن، گریه‌نکن ‫بیا اینجا، بیا بغلم.
‫مامانی پیشته!
‫طوری نیست.
‫حق با توئه، نمی‌کُشمش عزیزم.
‫کاری باهاش ندارم دخترم.
‫بیا عروسکت رو بگیر.
‫الانم دیگه گریه نکن.
‫آروم...
‫گریه‌نکن، باشه؟
‫هیچ‌کاری باهاش ندارم.
‫ببین؟ تفنگ رو گذاشتم توی کیف.
‫حق با لیدیا بود...
‫حتی مرگ هم زیادیته!
‫اینم خط و نشون من، از این به بعد ‫هرجا که بری...
‫من پیشتم و بهت یادآوری می‌کنم...
‫چطوری دخترم رو نااُمید کردی!
‫می‌خوام برگردم تو کشتی
‫بهت که گفتم لیدیا، کشتی از بین رفت
‫الان دیگه فقط خودمون دوتاییم.
‫از اولم همین رو می‌خواستی نه؟
‫تا به بروک ثابت کنی در اشتباهه!
‫اون کاملاً در اشتباه بود، عزیزم.
‫داشت دروغ به خوردت می‌داد.
‫الان وقتشه که حقیقت رو بدونی؛
‫من اونقدری دوستت دارم که ‫حقیقت رو بهت نشون بدم.
‫نمی‌خوام پیش تو باشم!
‫می‌خوام برم ادامه مهمونی‌ام رو بگیرم.
‫باید قوی باشی، لیدیا.
‫یالا دیگه!
‫بابایی می‌گفت وقتی با بقیه مردم ‫باشی همیشه جات امنه.
‫باید یاد بگیری بدون کمک مردم زندگی کنی!
‫مردم به هم آسیب می‌زنن.
‫پشت هم رو خالی می‌کنن.
‫مردم چیزی جز آشوب ندارن، لیدیا.
‫نه اونا اینطوری نیستن.
‫تو اینطوری‌ای!
‫ببین می‌دونم الان زیاد از من خوشت نمیاد، عزیزم...
‫اما من تنها کسی ام که تو داری، ‫و دوباره نااُمیدت نمی‌کنم.
‫بابایی کجاست؟
‫عزیزم، بابات آدم ضعیفی بود.
‫نباید مثل اون باشی، خب؟
‫مثل اون نباش!
‫باشه؟
‫اینجا جای امنی نیست.
‫بیا راه بیوفتیم.
‫باشه؟
‫رودخونه کجاست؟
‫رودخونه‌ای درکار نیست عزیزم.
‫یادت باشه، از پیش من جم نخور.
‫خب...می‌تونیم خودمون مهمونی بگیریم!
‫نه لیدیا؟
‫چندتا آدم دارن میان.
‫شاید آدم‌های کشتی باشن.
‫نه، عزیزم.
‫بیا پشت من.
‫گفتم بیا پشت من.
‫لیدیا، همین الان!
‫همین الان!
‫وقتشه...
‫وقتِ چی؟
‫وقتشه بهت نشون بدم چطوری ‫زنده بمونی!
‫ببین من چطوری اینکارو می‌کنم.
‫ببین و یادبگیر، باشه؟
‫باید شجاع باشی! وگرنه زنده نمی‌مونی عزیزم.
‫- زودباش ‫- مامان، نمی‌تونم
‫چرا می‌تونی، ‫باید بتونی!
‫نمی‌خوام.
‫- چاقو رو بگیر دستت ‫- چی؟
‫صاف بزن وسط کله‌شون، باشه؟
‫- نمی‌تونم ‫- باید بتونی.
‫نمـــی‌تونــم.
‫یالا، بیاین اینجا.
‫بیاین.
‫بیاین، بیاین.
‫یالا.
‫لیدیا.
‫ما جز هم کسی رو نداریم.
‫ما همیشه کاری که تشخیص می‌دیم ‫درسته رو انجام می‌دیم.
‫حتی اگه به ضرر آدم‌هایی ‫که دوست‌شون داریم باشه.
‫لیدیا...
‫لیدیا!
‫لیدیا، عزیزم.
‫مامان؟
‫دفعه آخرت باشه فرار می‌کنی میری!
‫شنیدی چی گفتم؟
‫اونا اینجان.
‫کی؟
‫صداشون رو شنیدم.
‫صدای کی عزیزم؟
‫درخت‌ها مامان، ‫دارن حرف می‌زنن.
‫جن‌ها، می‌خوان من رو بگیرن مامان.
‫می‌خوان من رو ببرن.
‫توروخدا بذار فرار کنم.
‫لطفاً، می‌خوام برم.
‫متاسفم...
‫متاسفم عزیزم!
‫بابت همه‌چی.
‫می‌خوام از اینجا برم مامان.
نه سالگی سن زیادی نبود (اشاره به قتلی که در 9 سالگی مرتکب شده بود)
حتماً اون موقع خیلی کوچیک بودم
‫من خیلی خودخواه بودم عزیزم.
‫اینقدر از دنیای بدون تو می‌ترسیدم که...
از خودت توی این دنیا غافل شدم
‫دوستت دارم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫لیدیا خیلی کوچیک بود.
‫این دیگه چه زندگی‌ایه؟
اصلاً جای امنی برای بچه‌ها نیست
‫مامان؟
‫خسته‌ات شده عزیزم.
‫خیلی خستته.
‫نه؟
‫چشم‌هات رو ببند.
‫عروسکت رو بغل کن.
‫خیلی کوچیک بود.
‫ببخشید عزیزم.
‫ببخشید که نتونستم نجاتت بدم.
...نزدیک بود که دوتامون بمیریم، تا اینکه
‫می‌بینیمتون، می‌بینیمتون
‫می‌بینیمتون
‫نجاتشون می‌دیم.
‫دیدی؟ درخت‌ها...
‫اونا حرف می‌زنن.
‫کی اونجاست؟
‫جلوش رو بگیرین!
‫مــا اومدیم، اومدیم
‫نجاتش می‌دیم؛ ‫نجاتش می‌دیم
‫تو دیگه کی هستی؟
‫چی از جون‌مون می‌خوای؟
‫من هرا ام.
‫حرف نزن!
‫من از طبیعت فرار می‌کردم...
‫اما اون موقع‎، اون موقع پایان دی...
‫و شروع آلفا بود.
‫با تو آشنا شدم.
و تو بهم عشق ورزیدی
‫تـرجمه از «آیــــدا و محمدعلیsm» ‫::. Ayda.NDR & mmli.sm .::
[آنچه در قسمت بعد خواهید دید]
‫کسی اونجا نیست؟
‫کمکم کن!
‫آدم‌ها به اینجا تعلق ندارن.
‫من با یه گروهم که می‌خوان دِدسکتور ‫رو دوباره راه بندازن.
‫این دیگه چیه؟
‫من درمورد گذشته بشریت مطالعه می‌کنم
‫علـم تنها راه نجاته.
‫فقط یکم عجیب به‌نظر میاد که...
‫هر واکری از راه می‌رسه ‫ازشون عکس می‌گیری.
‫دخالت نکن.
‫بذار طبیعت کار خودش رو بکنه.
‫واکر شماره 21
‫توروخدا، کمکم کن نجاتش بدم!