‫در حال حاضر، شاهد...
‫اقدام محیط زیست در راستای احیای خویش...
‫در مبدأ جغرافیایی کنونیمون هستیم.
‫در این ناحیه که با ترانشه‌ای مصنوع...
‫به عمق دوازده متر، عرض دویست متر ‫و طول چندین کیلومتری مرزبندی شده،
‫مجددا تنوع حیاتی در حد...
‫متنوع‌ترین اکوسیستم‌های ‫دوره هولوسن مشاهده می‌شه.
‫دلیل اصلی وقوع این تجدید حیات،
‫یکی از شکارچیان رأس هرم غذایی در دنیاست.
‫این شکارچی به شدت توانمند بوده ‫و می‌تونه تنهایی یا به کمک گله شکار کنه.
‫تسلیم‌ناپذیریش در حدیه ‫که اصلا نمی‌خوابه.
‫این‌قدر مرگباره که انسان‌های اولیه ‫از دسته‌هاشون فرار می‌کردن...
‫و تو این حیات وحش متروکه ‫به نام «ناحیه مرگبار»...
‫رهاشون کردن.
‫گونه‌زایی انسان‌های خردمند...
‫موجب شد انسان‌ها ‫به شکار بدل گشته...
‫و بدین ترتیب مردگان خردمند...
‫که خودم چنین نامی براشون گذاشتم،
‫در رأس هرم غذایی قرار گرفتن.
‫من سال‌ها مشغول بررسی و درک...
‫الگوی پیچیده مهاجرت انسان‌های مرده بودم...
‫که به شدت تحت تأثیر صدا قرار داره...
‫و بدین شکل حضور شکارشون رو حس می‌کنن.
‫این یکی گونه آفتابگردانه.
‫ظاهرا حس شنوایی قدرتمندی داره...
‫و همیشه زودتر از بقیه ‫به اختلالات واکنش نشون می‌ده.
‫گونه گاما از اولین گونه‌های اصلیم بود.
‫تونسته از حملات متعددی ‫از جانب انسان‌ها...
‫و دیگر حیوانات شکارچی ‫جون سالم به در ببره.
‫این هم گونه شماره بیست و یکه.
‫هیچ گونه‌ای بیش از این گونه...
‫درکم رو نسبت به مردگان خردمند ‫افزایش نداده.
‫به خاطر همین گونه است ‫که می‌تونم این‌قدر به گله‌شون نزدیک باشم.
‫از قدیم گفتن هر چی بیشتر، بهتر،
‫این مثل راجع به مردگان خردمند به شدت صادقه،
‫آخه با گله‌های بزرگی که گاهی...
‫تعدادشون به چند هزار تن می‌رسه، ‫سفر می‌کنن.
‫زنجیره غذایی طبیعت ‫گاهی اوقات حتی...
‫به نوزادها هم رحم نمی‌کنه.
‫ولی زیبایی محیط زیست ناب همینه دیگه.
‫درست و غلطی در کار نیست.
‫صرفا روند مشقت‌بار حیات در جریانه.
‫گندش بزنن.
‫ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز ‫:: DigiMoviez.Com ::..
‫جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت ‫دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید: DigiMoviez@
‫شکارچیان جمجمه بزرگ‌ترین خطر ‫حیات مردگان خردمند محسوب می‌شن.
‫به این ناحیه نفوذ می‌کنن ‫تا سرشون رو به غنیمت ببرن.
‫اون سمت ترانشه...
‫با جمجمه مردگان پروپاگاندا ‫راه می‌اندازن و ملت رو می‌ترسونن.
‫کارشون به شدت زننده و وحشیانه است.
‫تباهی انسان‌ها اصلا تمومی نداره.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و آیـــدا» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و AydaNaderiSubT@
‫آهای!
‫آهای، کسی اونجاست؟
‫کمک کنین!
‫وای خدا! آخ!
‫کمک کنین!
‫آخ!
‫آخ! وای!
‫ای خدا.
‫خواهش می‌کنم کمک کنین!
‫«قــــصه‌های مــردگان مــتحرک» ‫[فصل اول/قسمت چهارم]
‫آخ!
‫چطوری چنین کاری کردی؟
‫ممنون.
‫من ایمی هستم.
‫نباید می‌اومدی اینجا.
‫عه، کجا می‌ری؟
‫می‌شه کمکم کنی؟ ‫گم شدم.
‫قاچاقچی هستی؟
‫بهمون حمله کردن. ‫از گروهم جدا افتادم.
‫مطمئن نیستم چند روزه، ‫ولی احتمالا سه تا پنج روزه...
‫که تک و تنهام.
‫حالم خیلی بده.
‫سر تا پام درد می‌کنه.
‫دستم درد می‌کنه، سردرد دارم، ‫وای خدا، انگار یکی...
‫داره از تو شکمم بهم مشت می‌زنه.
‫خودم می‌دونم چه فکری به ذهنت رسید.
‫اصلا گازم نگرفتن.
‫آخ.
‫ای خدا، احیانا ضد درد نداری؟
‫هر چی داشته باشی می‌خورم.
‫آهای!
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫من که دزد نیستم.
‫اگه از همین می‌ترسی،
‫قرار نیست ازت دزدی کنم.
‫من با انسان‌ها همکاری نمی‌کنم.
‫ای آشغال عوضی.
‫خودم می‌دونم اون بالایی.
‫کافیه دو دقیقه باهام صحبت کنی.
‫صرفا می‌خوام بدونم چطوری برم...
‫خواهش می‌کنم باهام صحبت کن.
‫بذار بیام بالا!
‫عه، واقعا می‌خوای من رو ‫این پایین ول کنی، ها؟
‫آخ!
‫ظاهرا دیگه فقط خودم و خودتیم رفیق.
‫ببین، درک می‌کنم که نمی‌خوای کمکم کنی،
‫ولی اگه خودم جای تو بودم، ‫کمک می‌کردم.
‫اگه بخوای من رو اینجا طعمه کنی،
‫واسه چی اون همه زحمت کشیدی ‫که جونم رو نجات بدی، ها؟
‫دارم معده‌درد می‌میرم.
‫حالم خیلی بده.
‫راستش، شاید همین‌جا آخر خط باشه.
‫شاید دم در خونه‌ات بمیرم.
‫در اون صورت، موقع باز کردن در مراقب باش،
‫آخه احتمالا تا اون موقع تبدیل شده باشم.
‫اگه گوشت گردنت رو کندم، ‫شرمنده‌ام.
‫از الان عذر می‌خوام.
‫بیدار شو.
‫باید این رو بخوری.
‫این چیه؟
‫آب ذغال، اسپیره، ‫زنجبیل، زردچوبه...
‫و روغن صمغ کندره.
‫آها، حتما بالا میارمش.
‫عه، چیکار می‌کنی؟
‫آها.
‫شابیزکه.
‫اگه خوب نرسیده باشه، سمیه.
‫داشتی طی چند روز اخیر ‫مرگ تدریجی خودت رو رقم می‌زدی،
‫پس یا باید بخوریش، یا بمیری.
‫تصمیمش با خودته.
‫بیست و چهار ساعت آینده ‫واسه جفتمون...
‫خیلی ناخوش‌آیند می‌شه.
‫ولی ناخوش‌آیندیش واسه تو بیشتره.
‫معده‌ام خیلی بهتر شده.
‫سردردم هم رفع شده. ‫مرسی.
‫اگه نذاشتم تا صبح بخوابی، عذر می‌خوام.
‫کلی خواب بد عجیب و غریب دیدم...
‫و وقتی بلند شدم، دیدم نیستی.
‫کجا رفته بودی؟
‫کار داشتم.
‫آها.
‫راستش، درست می‌گفتی.
‫دیشب خیلی سخت گذشت.
‫استفراغم اون‌قدر شدیدی بود ‫که انگار کونم از مریم...
‫بالا اومده بود و داشتم برعکس...
‫از دهنم می‌ریدم.
‫طرز کار دستگاه گوارش این شکلی نیست.
‫آره، واسه همین گفتم:
‫«انگار کونم از مریم بالا اومده بود.»
‫اون چیه؟
‫آنتن دورسنجیه.
‫به چه دردی می‌خوره؟
‫باید تکمیلش کنم.
‫جمجمه انسان راست‌قامته، مگه نه؟
‫از کجا بلد بودی؟
‫در حین جست و جوی آذوقه، ‫مدرسه‌ای قدیمی پیدا کرده بودیم...
‫و یه سری کتاب زیست‌شناسی، ‫شیمی و جبر و احتمال برداشتیم.
‫از بخش پرندگان کتاب زیست‌شناسی ‫بیشتر از همه خوشم میاد.
‫آره.
‫پرندگان رو خیلی دوست دارم.
‫عاشق کشت و کشتار واکرهایی، مگه نه؟
‫واکرها؟
‫آها. ‫آره، ما واکر خطابشون می‌کنیم.
‫من یه کپه جسد مردگان خردمند ‫پیدا کردم که سرشون رو بریده بودن.
‫مردگان خردمند؟
‫تو این‌جوری خطابشون می‌کـ...
‫شکارچی جمجمه‌ای؟
‫نه، من اهل این کارها نیستم. ‫جمجمه جمع نمی‌کنم.
‫- خیلی‌خب. ‫- قسم می‌خورم.
‫پس واسه چی اومدی اینجا؟
‫اِم، عضو گروهی‌ام که سعی داریم ‫مجددا تو «ناحیه مرگبار» ساکن بشیم.
‫شکارچیان جمجمه کمکمون می‌کنن ‫از ترانشه عبور کنیم.
‫اینجا جای انسان‌ها نیست.
‫واسه همین ترانشه حفر کردن دیگه.
‫تا حالا نرفتی اون طرفش؟
‫تا حالا ندیدی اوضاع اون طرف چقدر خرابه؟
‫آره، واقعا باورم نمی‌شه این همه ‫محیط زیست در اختیارشون گذاشتیم.
‫مشکل انسان‌های خردمند همینه.
‫این‌قدر همه‌چی رو تصاحب می‌کنن ‫که دیگه چیزی باقی نمونه،
‫وقتی هم طبیعت خساراتمون رو جبران می‌کنه،
‫باز هم همون رفتارمون رو تکرار می‌کنیم.
‫گیج شدم. داری از واکرها دفاع می‌کنی ‫یا از طبیعت؟
‫الان دیگه جفتشون یکسانن.
‫ای خدا، وای، خیلی وقته اینجا تک و تنهایی.
‫به نظرم وقتشه از اینجا بری.
‫خب، من که مسیرم رو بلد نیستم.
‫گم شدم. ‫بلد نیستم برگردم.
‫باشه، خب، دفعه بعدی ‫با خودت نقشه بیار.
‫از گونه شماره بیست و یک ‫خیلی عکس گرفتی.
‫می‌شناسیش؟
‫خواهش می‌کنم برو.
‫یعنی دوستته؟ ‫واسه همین اینجایی؟
‫آخه در غیر این صورت، ‫کمی غیرعادیه...
‫که این شکلی واکرهای مختلف رو بپای.
‫من دارم مردگان خردمند رو بررسی می‌کنم.
‫از رفتارگراییشون گرفته...
‫تا الگوی مهاجرتشون رو بررسی می‌کنم.
‫گونه شماره بیست و یک ‫از نمونه‌های آزمایشیمه.
‫- همین و بس. ‫- رفتارگرایی کجا بود؟
‫اون‌ها که صرفا ول می‌چرخن...
‫و سعی می‌کنن ما رو بکشن. ‫بفرما، تحقیقاتت تکمیل شد.
‫راستش، آدم صرفا با مشاهده کردن،
‫اطلاعات زیادی کسب می‌کنه.
‫مثلا من شاهد بودم ‫گونه شماره بیست و یک سگی وحشی رو بکشه،
‫ولی جای این که خودش سگه رو بخوره،
‫ولش کرد که باقی گله ‫پشت سرش بخورنش.
‫به نظرم چنین اعمالی نشونه ‫از خود گذشتگی و سخاوته.
‫آره، شاید هم حضور ‫شکار دیگه‌ای رو حس کرده بود.
‫باز هم داری ساده‌سازی می‌کنی.
‫دو بار متوالیه که چنین کاری می‌کنه،
‫ذهن من هم دنبال تجزیه و تحلیل ‫و دلیل این کارشه.
‫غریزه‌اش حمایت کردنه...
‫و از امنیت باقی اعضای گله‌اش ‫اطمینان حاصل می‌کنه.
‫آها، به نظرم قبلا آشنات بوده.
‫رو مسئله اشتباهی تمرکز کردی.
‫من دنبال علمم.
‫بقا یا عدم بقامون به علم وابسته است.
‫پایه و اساس حیات رو این سیاره علمه.
‫هیچی به پای علم نمی‌رسه.
‫باشه، به نظر من که دنبال علم نیستی.
‫به نظرم پژوهشی شخصی ‫و غیرعادی رو در پیش گرفتی.
‫برداشت تو از اعمالم مهم نیست.
‫خب، نقشه‌ات از چه قراره؟
‫قراره تا ابد تعقیبش کنی؟
‫دیروز، بعد از این که ‫فرستنده‌اش رو...
‫خراب کردی، گمش کردم.
‫عه.
‫عذر می‌خوام.
‫باید پیداش کنم، ‫مجددا بهش فرستنده وصل کنم...
‫و تا بلایی سرش نیومده، ‫به گله‌اش برسونمش.
‫پس یعنی دیروز که نجاتم داده بودی،
‫در واقع داشتی اون رو نجات می‌دی؟
‫آخه واقعا ذهنت خیلی خرابه.
‫وقتشه بریم.
‫می‌شه حداقل بهم بگی...
‫چاتاهوچی از کدوم طرفه؟
‫داشتن می‌رفتن شرق همون‌جا.
‫ای خدا، مرسی.
‫بهتره بدونی ‫که اقدام برای سکونت...
‫تو این ناحیه وقت تلف کردنه.
‫امیدوارم تا طبیعت...
‫حکمش رو اجرا نکرده، ‫متوجه اشتباهت بشی.
‫خداحافظ. ‫برنگردی‌ها.
‫سلام.
‫امروز بعد از ظهر پیش رفیقت بودم. ‫آدم خوبیه.
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫نه، شوخی نکردم.
‫واقعا رفیق شماره بیست و یکت رو پیدا کردم.
‫کجاست؟ سالمه؟
‫هوم.
‫آره، تا جایی که می‌دونم، در امانه.
‫کجاست؟
‫خب، می‌تونم بهت بگم، ‫ولی به نظرم اگه کمک کنی...
‫گروهم رو پیدا کنم، ‫قشنگ‌تر می‌شه.
‫نه بابا، اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره. آره بابا.
‫نه، راحت باش. ‫اشکالی نداره.
‫وایستا، وایستا.
‫به حرفم فکر نکردی؟
‫هوم، به کدوم حرفت؟
‫به نفعته اینجا ساکن نشی.
‫اینجا خطرناکه.
‫خب، همه‌جا خطرناکه دیگه.
‫احتمال مرگم تو این ناحیه...
‫با اون طرف ترانشه فرقی نداره.
‫اعضای گروه من مهربونن، خب؟
‫سعی نداریم بلایی ‫سر کسی بیاریم.
‫هوای همدیگه رو داریم و در کل...
‫دنبال جایی هستیم...
‫که بتونیم ساکنش بشیم ‫و زندگیمون رو پیش ببریم.
‫خودم می‌دونم خیلی وقته ‫که اینجا...
‫تک و تنهایی، واسه همین ‫احتمالا درک نکنی، ولی...
‫گروه من دار و ندارمه.
‫سپیده‌دم حرکت می‌کنیم.
‫آها.
‫درخت‌ها رو علامت زده بودم...
‫و تا تونستم ردشون رو گرفتم.
‫- باورم نمی‌شه این‌قدر دوراندیشی کردی. ‫- آها، من که احمق نیستم.
‫- من هم نگفتم احمقی. ‫- ولی از لحنت چنین برداشتی کردم.
‫ببخشید...
‫می‌بخشم!
‫می‌شه یه سوالی بپرسم؟
‫هدفت از این همه تحقیقات چیه؟
‫چه سودی برات داره؟
‫بذار یه‌چیزی نشونت بدم.
‫وای!
‫انگار یه دنیای دیگه‌ست.
‫حیواناتی که از باغ‌وحش‌ها فرار کردن، ‫اونجا تشکیل زندگی دادن.
‫خیلی باهوشن!
‫شنیدم فلامینگو های نر و ماده...
‫یه مایع شیر مانند عجیب ‫ توی گلوشون درست می‌کنن
‫و بچه‌هاشون از اون مایع تغذیه می‌کنن.
‫خب اولاً که خیلی حال‌بهم‌زنه، اما...
‫چطوری این کار رو می‌کنن؟
‫«مُعجزه طبیعت»
‫خیلی باشکوهه، اینطور نیست؟
‫چرا، خارق‌العاده‌ست.
‫و...همه گونه‌ها هستن دیگه؟
‫اره.
‫حتی بعضی‌هاشون نزدیک ۵ یا ۱۰ ‫درصد بزرگ‌تر از اندازه قبلاً شدن!
‫چـرا؟
‫چون دیگه آدم‌ها مزاحم‌شون نیستن.
‫من عضوِ یه گروه تحقیقاتی بودم که ‫از زمان فروپاشی تا الان...
‫روی محیط زیست مطالعه می‌کردیم.
‫متاسفانه یه‌سری اختلافات پیش اومد ‫و از هم جدا شدیم.
‫ما از زندگی‌مون برای موفقیت ‫این تحقیق زده بودیم.
‫باید احترامش رو حفظ کنم.
‫خیلی چیزها برای یادگیری وجود داره.
‫پس یه‌جورایی داری این کار رو به‌خاطر ‫جامعه خودت انجام می‌دی!
‫دیدگاهِ تو نسبت به این موضوعات...
‫خیلی محدود و کوتاهه.
‫من و تیمم کشف کردیم که...
‫مردگان خردمند بخشی از طبیعت هستند.
‫مثل شماره ۲۱ و اون واکرهایی که دور تا دورشون ‫نوار احتیاط بود؟
‫قضیه اون‌ها چیه؟
‫خب می‌دونی؟ اون خیلی خاصه.
‫هفت ساله که تحت نظرش دارم.
‫شغلِ من مشاهده، جمع‌آوری...
‫تجزیه و تحلیل اطلاعات و هرگز ‫دخالت نکردن توی کار طبیعته.
‫هرگز.
‫وقتی که تقریباً داشتم واکرت رو به کشتن می‌دادم، ‫دخالت کردی!
‫اره خب برای اینکه از تحقیقاتم محافظت کنم ‫چاره دیگه ای نداشتم.
‫تصمیم خیلی سختی بود،
‫تو فکر می‌کنی خیلی آدم ‫واقع‌گرا و مغروری هستی...
‫اما اینقدر احساساتی‌ای که خدا می‌دونه!
‫خب، احساسات گند می‌زنه به همه‌چی.
‫می‌دونی، آدم‌های زیادی رو توی زندگیم ‫از دست دادم.
‫شب‌ها تا صبح توی فکرشونم و گریه می‌کنم
‫اما خاطراتی که ساختیم...
‫فقط اونا باقی موندن.
‫اگه به‌خاطر وجودِ اون خاطرات نبود،
‫مدت‌ها پیش تسلیم شده بودم.
‫ارتباطات انسانی دار و ندار ماست!
‫واقعاً؟
‫خب از نظر من باید اون سمت خندق واسه ‫خودت دوست پیدا کنی، نه اینجا.
‫می‌دونی این چیه؟
‫یه ژاکت که از پوست خرس درست شده؟
‫اون دوستم که همیشه با هم تحقیق می‌کردیم ‫این رو بهم داد.
‫اوه! به‌نظر که خیلی از تو خوشش نمی‌اومده!
‫اره از پوست مردگان خردمند ساخته شده!
‫واسه همین می‌تونم راحتِ نزدیک‌شون بشم ‫و کاری باهام نداشته باشن.
‫تا وقتی که حواسم جمع باشه؛ ‫هیچ طوری‌ام نمیشه.
‫پس واسه همین نیوفتادن دنبال‌مون؟
‫دقیقاً.
‫یه‌روز یه‌ شعر درمورد اینکه آدم‌ها ‫چطوری باید ماسک بزنن خوندم
‫ژاکتت من رو یاد اون شعر انداخت.
‫- شعر دوست داری؟ ‫- اره
‫باورت می‌شه؟
‫منم اهل خوندن‌ام...
‫البته فقط یدونه کتاب شعر دارم که...
‫ اونم حدود ۱ میلیون بار خوندمش.
‫من کُلی کتاب مختلف دارم،
‫اگه دوست داشتی می‌تونی ‫چندتاشون رو برداری برای خودت
‫خب، اگه همه‌ آدم‌ها بمیرن واکرها چی می‌شن؟
‫یعنی اونا که نمی‌تونن تولید مثل کنن،
‫و این بیرون برای خودشون می‌چرخن و می‌پوسن
‫اصلاً وضعیت خوبی برای ‫یه گونه زیست محیطی نیست.
‫چشم بسته غیب گفتی‌ها!
‫مشخصاً این وضعیت یه پارادوکسه.
‫یعنی خب من اینطور فکر می‌کنم.
‫مردگان خردمند تا زمانی که آدم‌ها زنده باشن، ‫وجود دارن
‫که بقای ما انسان‌ها رو زیر سوال می‌بره
‫اره...می‌فهمم منظورت چیه!
‫فقط فکر نمی‌کنم که...
‫چیه؟
‫این یه کبوترتاج ویکتوریاست!
‫توی کتابم نوشته بود اون‌ها در خطر انقراض‌ان.
‫سلام، چقدر خوشگلی شما...
‫سلام!
‫تو منقرض نشدی!
‫همین جایی...
‫نه! نه...
‫نه، نه.
‫شاید هرگز به توافق نرسیم،
‫اما باید بگم تو واقعاً طبیعت رو دوست ‌داری!
‫دوست نداری بهم کمک بدی؟
‫توی چی؟
‫یه دستیار که توی تحقیقات بهم کمک بکنه مثلاً.
‫منکه تا ابد زنده نیستم،
‫وقتی من مُردم تو راهم رو ادامه می‌دی.
‫اره بعدشم تک و تنها به ‫زندگی ادامه بدم.
‫ واسه خودت تو این فضای امن و بکر زندگی می‌کنی.
‫بهشت شخصی خودت!
‫بد نیست، اما نظرت چیه بیای ‫ و با مردم من زندگی کنی؟
‫و دوباره توی نابودی طبیعت دست داشته باشم؟
‫نه، لازم نیست اونطوری باشه.
‫اشتباهات گذشته رو تکرار نمی‌کنیم
‫یه جای جدید کمپ می‌زنیم.
‫- من دیگه به آدم‌ها امیدی ندارم ‫- نه بابا؟
‫ولی من فکر می‌کنم می‌ترسی!
‫می‌ترسم؟ از چی؟
‫اینکه دائم می‌رینی به آدم‌ها ‫یه بهونه‌ست تا هیچ‌کاری براشون انجام ندی!
‫می‌خوای به اوضاع سر و سامون بدی؟ ‫با گروه من شروع کن!
‫قول می‌دم هرچی بگی می‌گیم چشم!
‫- اونقدرها آسون نیست. ‫- چرا؟
‫خب گیریم که گروهت گفتن چشم ‫و اوضاع درست شد،
‫نسل‌های بعدی چی؟
‫یه اما و اگر گرفتی دستت ‫با همه‌چی مخالفت می‌کنی!
‫هم به تحقیقات ادامه می‌دیم
‫و هم مردم با خیال راحت زندگی می‌کنن.
‫علم و زندگی بدون هم بی‌معنی‌ان!
‫پس توروخدا هی نگو فقط علم مهم و ارزشمنده،
‫چون دیگه تکراری شده.
‫تو فکر می‌کنی من بی‌احساسم و ‫جون مردم برام مهم نیست.
‫اما اینطور نیست.
‫نه‌بابا؟ چیزی که من شنیدم فقط ریدن به آدم‌ها
‫و اینکه ما بدترین موجوداتیم بود.
‫بعد از اینکه تیم‌مون از هم پاشید، ‫دوسال سرگردون بودم
‫تا اینکه پایگاه رو پیدا کردم.
‫رفتم بالا، در زدم و در باز شد...
‫وقتی دیدم کی اونجاست، احساساتی ‫در من برانگیخته شد که
‫هرگز نمی‌دونستم در من وجود دارن یا نه.
‫حالا کی بود؟
‫هـمکار سابق‌ام توی دانشگاه، دکتر موزلی!
‫وقتی تیم از هم پاشید،
‫اون اولین کسی بود که دلش رو زد به دریا.
‫فکرمی‌کردم حتماً کارش ساخته شده ‫اما اونجا بود،
‫به مطالعاتش ادامه می‌داد.
‫من کاملاً نا اُمید شده بودم؛
‫هر لحظه منتظر مرگ‌ام بودم.
‫پیدا کردن اون برای من ‫تولدی دوباره بود.
‫اما چند ماه که گذشت،
‫متوجه تغییراتی توی دکتر موزلی شدم،
‫ضعیف‌تر شده بود
‫زود خسته می‌شد،
‫لاغر شده بود،
‫وقتی که بلاخره ازش پرسیدم ‫چه مشکلی پیش اومده؟
‫گفت سرطان داره.
‫ازم قول گرفت تا نکشمش و روش مطالعه کنم.
‫دکتر موزلی شماره ۲۱‌ــه.
‫خب پس می‌شناسیش، ‫چرا گفتی نمی‌شناسیش؟
‫توی مطالعه و تحقیق خیلی مهمه که...
‫هیچ دیدگاه خاصی نداشته باشی.
‫اینا رُفقای تو هستن؟
‫اره.
‫این دیگه چیه؟
‫ببین ببین می‌تونم توضیح بدم
‫- دروغ‌ گفتی! ‫- نه! نه
‫ببین، شکارچیان جمجمه به این شرط ‫ما رو از خندق رد کردن
‫که براشون جمجمه جمع کنیم.
‫صدای هاناست!
‫هــانا! پَت!
‫نه! نباید دخالت کنی...
‫بذار طبیعت کار خودش رو بکنه.
‫الان دیگه ما بخشی از ‫زنجیره غذایی هستیم!
‫نه! زده به سرت؟
‫به علم هیچ ربطی نداره.
‫ولش کن!
‫واکرها، مــن! من اینجــام.
‫نـه!
‫اون شماره ۲۱ــه.
‫امی، توروخدا کمکم کن!
‫افتاده توی آب، کمکم کن بیاریمش بیرون!
‫نذاشتی به دوست‌هام کمک کنم.
‫ببخشید، می‌دونم خیلی خودخواهم.
‫لطفاً کمکم کن، کمکم کن نجاتش بدم.
‫هرکاری بگی می‌کنم، میام پیش گروهت.
‫توی جامعه‌تون زندگی می‌کنم.
‫نه بابا؟ ‫ پس " نباید تو کار طبیعت دخالت کنیم " چی شد؟
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫باید برم بیارمش.
‫نه! نمی‌تونی که بری توی آب.
‫- از سرما یخ می‌زنی! ‫- اون بهم احتیاج داره
‫- اگه بری می‌میری! ‫- بهم احتیاج داره
‫خدای من.
‫زده به سرت؟
‫فقط....فقط....بذار ‫با طناب می‌کشمش اینجا، باشه؟
‫لعنتی!
‫گرفتمش! گرفتمش! گرفتمش...
‫بیا، بیا بکش ‫تو هم بکش لطفاً.
‫آروم، آروم...
‫یواش!
‫زودباش، داره از هم می‌پاشه.
‫چیزی نشده، الان درست می‌شه ‫درست می‌شه.
‫هیچ مشکلی پیش نمیاد، خب؟
‫خـدای من!
‫- نه نه! ‫- ولش کن!
‫- نه! نه... ‫- ولش کن! ولش کن...
‫نــه!
‫نه، نه
‫مردیکه عوضی.
‫دوست‌هام به‌خاطر تو جون‌شون رو از دست دادن
‫نزدیک بود دوتامون هم به کشتن بدی!
‫اونم فقط واسه‌ی نجات دادن یه واکر به‌دردنخور؟
‫- اون واکر نی‌ــ... ‫- خفه‌شو بابا.
‫فقط خفه‌شو!
‫هیچ خدایی رو بنده نیستی!
‫واسه ثابت کردن موفقیت کارهای خودت ‫هی کسشعر می‌بافی،
‫ولی تا الان هیچ گوهی نخوردی!
‫فقط گاز گرفته شدن ما رو تماشا کردی.
‫هیچ گوهی نخوردم...
‫چون دوست‌هات همه‌شون مُردن!
‫- همه‌تون مُردید. ‫- چی می‌گی؟
‫اون‌ها بوی اجساد رو حس می‌کنن.
‫اجساد مُرده رو می‌خورن.
‫نه، هانا! هانا، هانا.
‫هــانا! داره برمی‌گرده.
‫نه، نه! وایسا، وایسا.
‫مردگان خردمند به گُله‌های بزرگ‌تر می‌پیوندن
‫بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شن و یه گَله عظیم تشکیل می‌دن.
‫اونی که تو کشتی و شماره ۲۱،
‫داشتن می‌رفتن به اون گله بپیوندن...
‫که گیر دوستای جناب‌عالی افتادن.
‫کَمپ شما درست وسط
‫مسیر اون‌ها قرار داره.
‫هیچ‌کدوم از دوست‌هات جون سالم به در نمیبرن.
‫خب، خب پس باید بهشون خبر بدیم.
‫خیلی دیره، دیگه خیلی دیره!
‫اگه بری اونجا می‌میری!
‫تمام این مدت می‌دونستی مردم من قراره بمیرن
‫و هیچ حرفی نزدی.
‫چرا زدم!
‫بهت گفتم اینجا امن نیست.
‫خودت گوش ندادی!
‫پس می‌خوای بذاری همه‌شون بمیرن؟
‫دست من نیست، دستِ طبیعته!
‫بیا با هم برگردیم پایگاه.
‫تو باهوشی، هوشت به کارمون میاد.
‫هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری وجود داره!
‫اگه برگردی و بخوای نجات‌شون بدی...
‫سرنوشتت رو با دستای خودت رقم زدی.
‫خب، ترجیح می‌دم بمیرم تا مثل تو زندگی کنم.
‫نه!
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و آیـــدا» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و AydaNaderiSubT@
‫ویدیو شماره ۴۳۰۶، مشاهده و بررسی:
‫دراز کشیده بودم که...
‫این شعر از «امیلی دیکنسون» ناخوداگاه ‫به ذهنم خطور کرد.
‫بارها و بارها...
‫«طبیعت چیزی است که ما می‌بینیم»
‫«این تَپه...»
‫«این بعدازظهر...»
‫«سنجاب»
‫«کسـوف»
‫«زنبور عسل»
‫«طبیعت بهشت است»
‫«طبیعت آن چیزی‌ست که می‌شنویم»
‫«صدای گنجشک»
‫«دریــا»
‫«صدای شلیک تفنگ»
‫«نــــه...»
‫«طبیعت تـوازن است»
‫«طبیعت همان چیزی‌ست که ما می‌شناسیم»
‫«چیزی که هنوز هنر بیان کردن آن را نداریم»
‫ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز ‫:: DigiMoviez.Com ::..
‫«و عقل ما در بیان آن....
‫ناتوان است»
‫[آنچه در قسمت بعد خواهید دید]
‫- قاتل! ‫- قاتل اونجاست!
‫- چی؟ ‫- پیدات می‌کنیم!
‫چه‌خبر شده؟
‫اینجا جای تو یا بقیه آدم‌ها نیست.
‫چطور دلت اومد؟
‫چیکار می‌کنید؟
‫هیچی یادم نمیاد،
‫اما من قاتل نیستم.
‫شیطان! باید تقاص کاری که با پسرم کردی رو بدی!
‫صبرکنید!
‫گاهی، کشتن نیز نوعی رحمت است.