‫ترجمه | حامی مغیثی ‫T.me/timelordsubs
‫- سلام. ‫- سلام «بریجت»، ببخشید دیر کردم.
‫می‌دونی بهتر از مریضی ‫که دیر میاد...
‫مریضیه که کلا نمیاد.
‫خب آخرین بار کجا بودیم؟
‫بذار یادداشت هامو ببینم... آها آره!
‫"تد لسو داره رو مخم راه میره."
‫خیلی‌خب، نمی‌خواد باهام روراست باشه.
‫و هرموقع که نزدیکه تا آسیب‌پذیر بشه،
‫اون یه ارجاع خیلی مبهم ‫به یک چیز بخصوصی میده...
‫...که یه مرد چهل ساله ‫آمریکایی ممکنه بگه.
‫پس نمی‌خواد آسیب پذیر باشه، نه؟
‫چقدر هم شبیه تو نیست.
‫ولم کن. من و مربی «لسو» ‫اصلا شبیه هم نیستیم.
‫«شارون»، تو هم همینکارو کردی.
‫اون از شوخ طبیعش استفاده می‌کنه، ‫تو از هوشت استفاده می‌کردی.
‫بی‌خیال.
‫من از طبیعت ناهنجار خودم استفاده نمی‌کردم ‫که خودمو از مردم قرنطینه کنم.
‫باشه، حالا یکم می‌کردم.
‫شک دارم با مربی «لسو» ‫به جایی برسی...
‫مگر اینکه گاردت رو پایین بیاری، ‫و باهاش همراه بشی.
‫راست میگی.
‫معلومه که راست میگم! ‫حالا می‌خوای چی کارش کنی؟
‫- حواست به سگت باشه. ‫- چی؟
‫- از لباست متنفره. ‫- برو درتو بذار!
‫لعنتی!
‫زنگ بزن 999. یکی زنگ بزنه 999.
‫« مربی لسو »
‫ترجمه | حامی مغیثی ‫T.me/timelordsubs
‫سلام بچه ها.
‫خب، واقعیتش من یه فرصت تجاری جدید ‫و سرگرم کننده برای مربی دارم.
‫فقط یه قرار عمومیه. ‫پول خوبی توش داره.
‫واسه باشگاه هم خیلی خوبه.
‫اگه یکی از شما هم ‫خواست کمکم کنه...
‫با سخنگوی این...
‫باشه پس. کون لق جفتتون.
‫اینکه مجبور نبودیم ‫حرفی بزنیم قابل احترامه.
‫خودش درک می‌کنه.
‫من قراره یه سخنگو باشم.
‫«تد» کجاست؟
‫- پیام داد، گفت وضعیت اورژانسی پیش اومد. ‫- چی؟
‫- نپرسیدم. ‫- چرا؟
‫چون اورژانسیه.
‫اگه می‌خواست بدونیم چیه، ‫خودش می‌گفت.
‫ما یکشنبه نیمه نهایی جام‌حذفی ‫توی استادیوم ومبلی داریم.
‫- کی قراره تمرین بده. ‫- من.
‫- تو؟ ‫- «تد» گفت. به تخمم هم نیست.
‫- لعنتی، باید برم. ‫- کجا میری؟
‫به تو هیچ ربطی نداره.
‫خب... فکر کنم فقط ما موندیم...
‫- خودت تمرین بده. ‫- ممنونم.
‫عالی می‌شه، بنظرم... ‫آره، ممنون.
‫« بابا »
‫خیلی‌خب رفیق. شروع کنیم.
‫شروع کن، پسر. ‫همینه، آره.
‫عالی هستی. خوبه.
‫همینه، تونستی ‫تونستی، تونستی.
‫سلام بابا.
‫«سم»... می‌دونی واسه چی زنگ زدم؟
‫نه، قربان.
‫بهت زنگ زدم چون دستور داده شده...
‫جلوی نفت سریتیوم توی نیجریه گرفته بشه.
‫چی؟ این که خیلی خوبه!
‫و تو اونی هستی که ‫بخاطرش این تصمیم گرفته شده.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم، پسر.
‫ممنونم بابا.
‫البته من اینکارو کردم چون ‫خودت انگیزه‌اش رو بهم دادی.
‫ممنون که همچین فکری می‌کنی، ‫چون کاملا درسته.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم. ‫خیلی‌خب، خداحافظ.
‫هوی! چی کار می‌کنی؟
‫لعنتی.
‫- چرا چیزی نگفتی؟ ‫- رو گردنم بود.
‫آره، شرمنده.
‫بنظرم تو برو. ‫خودم دارمش.
‫« خانم رئیس »
‫هنوز اصطلاح مورد علاقه‌ای ندارم
‫که موقع ریدن به مردم چی باید بگم.
‫تو چی میگی؟
‫"باید خط لبم رو درست کنم."
‫مردا که نمی‌فهمن یعنی چی
‫و زن‌ها هم درک می‌کنن ‫که وقت و تمرکز نیاز دارم.
‫« امشب شام توی "لی‌توچی"، ساعت 8 » ‫« اونجا می‌بینمت. تو هم منو می‌بینی. »
‫با کله قبول کن!
‫بچه ها! سه تا نقطه! ‫سه تا نقطه! سه تا نقطه...
‫« می‌بینمت. »
‫آره!
‫همینه!
‫- واو. خدای من. ‫- همینه!
‫کاپیتان.
‫چیه داداش؟
‫مایلم موهام رو کوتاه کنی.
‫چی؟
‫مطمئنی، داداش؟
‫آره، گمونم هستم.
‫خیلی‌خب، بعد تمرین.
‫- «آیزاک»، «آیزاک». ‫- ای وای!
‫صبر کن ببینم، خانم.
‫یعنی میگی من می‌تونم تمام ‫استخون‌های بدنم رو بشکنم،
‫یکی ممکنه منو جلوی ‫هر بیمارستانی بندازه،
‫یا مثلا توی سطل آشغال باشم،
‫و شما درقابل هیچ و پوچ ‫حاضرید از من مراقبت کنید؟
‫معلومه که می‌کنیم.
‫واقعا عاشق این کشورم. ‫عاشق این شهرم.
‫راستی می‌دونستی «وینی پوه» بر اساس ‫یه خرس واقعی توی باغ‌وحش لندن بوده؟
‫ای بابا.
‫وای نه...
‫از چیزی که فکر می‌کردم بدتره.
‫می‌تونه راه بره!
‫معجزه رخ داده!
‫خدا پدر علم رو بیامرزه!
‫سلام دکی. ‫دکی، حال دکی خوب می‌شه؟
‫آره، عکس‌هاش که خوب بنظر اومد.
‫خوبه، خونریزی داخلی نداره؟
‫- نه. ‫- یا هماتوم ساب‌دورال؟
‫نه. مثل اینکه شما زیاد ‫درمورد آسیب های مغزی می‌دونید.
‫آره، اوایل سی سالگی خیلی ‫سریال "آناتومی گری" می‌دیدم.
‫و واقعیتش من مربی فوتبالم.
‫نوع آمریکایی، می‌دونی؟
‫همونی که همه توش ضربه مغزی می‌شن ‫یا زانو هاشون می‌شکنه.
‫خب، اونم ضربه مغزی شده.
‫به سرش چند تا بخیه هم خورده.
‫پس باید یه چند روزی ‫استراحت کنی، باشه؟
‫ولی جدای از اون، ‫شوهرت همین الان می‌تونه ببرت خونه.
‫اون شوهر من نیست.
‫آره، آره، آره. ‫دست من که حلقه نیست.
‫- نه، ما فقط دوستیم. ‫- همکاریم.
‫- همکار های دوستانه. ‫- من شوهر ندارم.
‫آره، ولی ناراحت هم نیست.
‫می‌دونی، خیلی زن مستقلیه.
‫و کاملا می‌تونم خودم ‫خودمو ببرم خونه.
‫- دیدی گفتم؟ ‫- ببخشید، دکتر «فیلدستون».
‫جزو قوانین بیمارستانه که ‫بیماران مغزی نمی‌تونن
‫بدون مراقبت جایی برن.
‫و هیچ سیاستی هم مثل ‫سیاست بیمارستان نیست.
‫چون جلوی اینو دیگه نمی‌شه گرفت.
‫بذار کمکت کنم، عزیزدلم.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫ممنون که اومدید، مربی «کنت».
‫خواهرم توی بیمارستانه. ‫توی بخش اورژانس کار می‌کنه.
‫همیشه نمی‌تونه بیاد چون همیشه ‫یکی پیدا می‌شه که...
‫چاقو رفته باشه تو چشمش ‫یا یه چراغ رفته توی...
‫آره، متوجه شدم. سرش شلوغه.
‫«فیبی»، می‌شه تا من و دایی ‫حرف می‌زنیم بری رنگ‌آمیزی کنی؟
‫بله، خانم «بوون».
‫می‌شه یه سوال شخصی بپرسم؟
‫- بابای «فیبی». ‫- تخم سگیه که دومی نداره.
‫- زنده‌ست؟ ‫- ببخشید، آره. یه تخم سگ زنده‌ست.
‫درسته.
‫خب، مربی «کنت»، ما یه مشکلی ‫با رفتار های «فیبی» داشتیم.
‫- بگو دیگه. ‫- فحش میده. خیلی زیاد.
‫چقدر بد فحش میده؟
‫امروز به یکی از هم‌کلاسی هاش ‫گفت "کسخل نفهم".
‫- مگه بود؟ ‫- آره.
‫ولی مسئله اون نیست.
‫شما خبر دارید که این رفتار رو ‫ممکنه از کجا یاد گرفته باشه؟
‫خودم؟
‫ای تف.
‫این پنجمین بارش بود. ‫اول اخطار دادیم، بعد تنبیه.
‫متأسفانه باقی روز رو ‫باید توی خونه بگذرونه.
‫می‌دونی چه تأثیری روش داری.
‫ازش استفاده کن.
‫هوی!
‫باید بریم.
‫واسه حرفی که زدم متأسفم، خانم «بوون».
‫ممنون، «فیبی».
‫دایی «روی»، می‌شه بستنی بخوریم؟
‫گمشو بابا!
‫ببخشید.
‫گ-بابا.
‫برو، تکون بخور.
‫اکلیل تخمی.
‫هرطور حساب می‌کنم، ظالمانه ترین ‫شوخی خرکی عمرم نبود،
‫ولی هیچ‌کس نباید کاری کنه ‫یکی ساندویچ وازلین بخوره.
‫اینم از «رانی فاوچ».
‫مبترکانه.
‫از کجا می‌دونستی من توی بیمارستانم؟
‫واسم چند تا پیام صوتی گذاشتی. ‫آره، دقیقا بخوام بگم 32 تا.
‫- فکر می‌کردم اونا خودشون پاک می‌شن. ‫- آره، ولی من همشونو ذخیره کردم.
‫خودتم باید بهشون گوش بدی، ‫چیزای خفنی هستن.
‫- لطفا، نیازی نیست. ‫- مشکلی نیست، بیا یکیشو آوردم.
‫«تد»، «شارون» هستم، الان نمی‌تونم ‫بیام پای تلفن.
‫ولی اگه می‌خوای گوش منو ‫با کلی کسشعر پر کنی...
‫چون می‌ترسی که به طور سالم ‫احساسی بشی، پیام بذار.
‫بیپ!
‫- منظوری نداشتم. ‫- اینطوری نگو. یه ذره که داشتی.
‫آدم ضربه مغزی شده، نه؟ ‫همینو نمی‌گفتن؟
‫بعدیش حتی پای «استیون ساندهایم» ‫هم وسط می‌کشه.
‫چون داری "امشب" رو ‫از "داستان غرب" می‌خونی،
‫ولی جفت نقش‌های «تونی» ‫و «ماریا» رو خودت اجرا می‌کنی.
‫که به نوعی... خیلی هیجان آوره. ‫ایناهاش.
‫امشب، امشب.
‫دیدی؟
‫کل پرده اول رو اجرا می‌کنی. ‫واقعا محشره.
‫چرا شلوغش کردید؟
‫الآن نه.
‫دوست من، «آیزاک» با اون ‫ماشین تبدیل به هنرمند می‌شه.
‫ولی هر فصل می‌تونه ‫یه بار موهاتو کوتاه کنه.
‫واسه همین باید حواست باشه ‫که موقعیتش خیلی خاص باشه.
‫من مال خودمو گذاشتم ‫واسه شب دومادی.
‫یا ختنه سورانی.
‫درستشم همینه.
‫داداش، باورم نمی‌شه واسه یه قرار ‫داری حرومش می‌کنی.
‫آره، اومدیم و دیدی فقط ‫پشت گوشی جذاب بود.
‫بچه ها...
‫من معتقدم...
‫که این ممکنه یه چیز خاص بشه.
‫ما همینجا قراره بمونیم...
‫خدای من!
‫دهنتو ببند، «جان ماس».
‫شرمنده.
‫خدای من. خدای من.
‫مثل «دریاچه قو»ـه.
‫اوه! همینه!
‫« بابا: ترتیب بلیت های ومبلی منو دادی؟ »
‫بیا تو!
‫سلام.
‫قضیه چیه؟
‫من تا وقتی دفترم... وجود داره ‫اومدم اینجا.
‫واقعا مشکلی ندارم.
‫اگه چیزی بریزم رو زمین، ‫هرچی بخوام کنارم هست.
‫خیلی ناراحت کننده‌ست.
‫چه کمکی از دستم برمیاد، «جیمی»؟
‫می‌شه واسه بابام و دو تا از دوستاش ‫بلیت های ومبلی رو بگیرم، لطفا؟
‫البته، بخش خانواده؟ وی.آی.پی؟
‫به من بود که توی پارکینگ ‫واسش جا می‌گرفتم.
‫این بلیت هم دارم می‌گیرم ‫که از سر خودم وا کنمش.
‫پدر و پسر.
‫خیلی عجیبه.
‫باید درموردش آهنگ بسازن.
‫- فکر کنم ساختن. ‫- آره، می‌دونم فقط...
‫بگذریم.
‫تو... با پدرت صمیمی بودی؟
‫مثل هرکس دیگه با هم جور نبودیم.
‫پیچیده بود.
‫مال من پیچیده نیست. ‫اون یه آشغاله.
‫تحت هر شرایطی از زندگیش ‫یه آدم آشغاله.
‫اینو نمی‌شه کاریش کرد. ‫می‌گیری چی میگم؟
‫من سعی می‌کنم پدرمو واسه چیزی که هست ‫دوست داشته باشم، و واسه چیزی که نیست ببخشم.
‫ببین «جیمی»، هرچیزی که هست. ‫بازم پدرته، که یعنی بلیت وی.آی.پی.
‫اسم؟
‫«جیمز تارت».
‫دوستاشم «دنبو کولنز» و «باگ» هستن.
‫- «باگ»؟ ‫- «باگ» معمولی. با «گ».
‫مثل حیوون. ‫(حشره)
‫اسمش قانونیه. خودش گذاشته.
‫چون مثل یه حشره کوچیکه؟
‫نه، چون واسه پول ‫حاضره حشره بخوره.
‫گرفتم.
‫خیلی ممنون.
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫باز یا بسته؟
‫بسته.
‫اینطوری کمتر سوال می‌پرسن.
‫- خیلی‌خب. ‫- خداحافظ.
‫بابت بستنی ممنون، دایی «روی».
‫هوی!
‫«فیبی»، نباید فحش بدی.
‫ولی خودت که همیشه میدی.
‫آره.
‫و واسه من فرقی نداره، ‫چون من بازیکن فوتبال بودم.
‫هیچ‌کس مهم نیست اگه ما فحش بدیم. ‫بخشی از کارمونه. باید بدیم.
‫ولی نمی‌تونی یه دکتر باشی، ‫یا یه معلم، یا یه...
‫دامپزشک حیوانات وحشی.
‫یا دامپزشک حیوانات وحشی باشی. ‫هنوزم درک نمی‌کنم یعنی چی.
‫میری تو جنگل درمانشون می‌کنی ‫پولی هم بهت نمیدن.
‫مهم نیست.
‫مسئله اینه اگه فحش بدی ‫نمی‌تونی اون کاره بشی.
‫ببین، من و تو خیلی ‫با هم وقت می‌گذرونیم.
‫و من لحظه به لحظه‌اش رو دوست دارم.
‫من نمی‌دونم کنار یه بچه ‫چطوری رفتار کنم.
‫و بعضی اوقات...
‫من نگران می‌شم...
‫که دارم تورو با بدترین بخش خودم ‫آلوده می‌کنم.
‫اینطور نیست.
‫دایی «روی»، تو خیلی ‫چیزای خوبی یادم دادی.
‫من اونو به اون پسره گفتم ‫چون یه آدم زورگوـه.
‫بخاطر تو، من تو روی زورگو ها ایستادم.
‫و داورها.
‫ولی بدون فحش هم می‌تونم ‫اینکارو بکنم.
‫آره.
‫چون تو از من بهتری.
‫من به خوبی توام.
‫شاید جفتمون بتونیم فحش رو ترک کنیم.
‫گمشو بابا.
‫من نمی‌تونم.
‫ولی تو می‌تونی.
‫گفتم لطفا.
‫باشه، دایی «روی».
‫خوبه، حالا برو بیرون.
‫می‌شه واسه یه بازی ‫پرنسس و اژدها بیای داخل؟
‫می‌شه یه بار من اژدها باشم؟
‫نه.
‫باشه، ولی به نفعته ‫چوب‌دستیمو درست کرده باشی.
‫خیلی‌خب،
‫مطمئنم دوچرخه همراه بگیری ‫حملش آسون تر هم می‌شه.
‫ممنون که منو تا خونه رسوندی. ‫از اینجا به بعد مشکلی ندارم.
‫این پنجمین باریه که اینو میگی.
‫برم این کوچولو رو بذارم یه جایی ‫و خودمم بعدش برم.
‫آره، اینم از این.
‫جای خوبیه، بفرما.
‫مسکن شرکتی، ها؟
‫نا امید کننده نیست، نه؟
‫واقعیتش کلا کاری نمی‌کنه. ‫بخشی ازش همینه دیگه، نه؟
‫این پشت چی داریم؟ هی.
‫چه عالی. بخش سرگرمی خونه.
‫خب، می‌دونی چیه، بهتره فقط ‫بگم خوبه و بحثو عوض کنم.
‫موقتیه.
‫آره بابا، چی موقتی نیست توی زندگی؟
‫- چای می‌خوری؟ ‫- حالمو بهم نزن.
‫نه، منظورم این بود که... ممنون. ‫فقط اون آشغالو نمی‌خورم.
‫آب و شراب هم دارم.
‫مرغ و تخم مرغ با هم؟ آره.
‫یکم آب می‌خورم. ‫عالی می‌شه، ممنون.
‫آب شیر خوبه؟
‫آره، من دوست دارم آب آشامیدنیم مثل زمین ‫برای «کایری ایروینگ» باشه، صاف.
‫خب، قراره دوچرخه جدید بگیری؟ ‫یا یه مدت نمی‌خوای سوار بشی؟
‫نمی‌دونم. هنوز بهش فکر نکردم.
‫خب، امیدوارم زودتر برگردی رو اسب. ‫منظورم از اسب هم دوچرخه‌ست.
‫ولی چقدر جالب می‌شد اگه ‫موقع سرکار رفتن سوار اسب بشی.
‫همه اینطوری بهت می‌گفتن ‫دکتر «شرون» اسب‌سوار یا...
‫می‌دونی، یه چیزی می‌گفتن.
‫واقعا باید استراحت کنم.
‫رو چشمم رفیق. منظورم همکار بود.
‫خوشمزه مثل همیشه.
‫آره، خیلی‌خب، نه، ‫منم الان میرم و...
‫اگه چیزی نیاز داشتی فقط خبرم کن.
‫می‌دونی، امروز خیلی ترسیده بودم.
‫و کار من اینه که به مردم یاد بدم ‫چطوری با چیزی که سر من اومد کنار بیان.
‫من خوبم، ممنون.
‫خداحافظ، مربی «لسو».
‫خیلی‌خب دکی. مراقب خودت باش.
‫خدایا! سلام.
‫چرا تلفنو جواب میدی؟
‫پنج دقیقه پیش قرار بود بری داخل.
‫آره، نمی‌تونم برم.
‫بی‌خیال، تو مشتته. ‫برو اون داخل.
‫یا قراره محشر ترین ‫شب زندگیت بشه،
‫یا قراره انقدر بد باشه
‫که برای باقی مدت دوستیمون ‫منو بابتش تنبیه کنی.
‫البته اینم بد نمی‌شه.
‫منم الآن قطع می‌کنم، ‫و تو میری داخل، نه؟
‫انقدر خوشگلی که نمی‌تونم تحمل کنم.
‫خانم «ولتون». «ربکا».
‫«سم»!
‫- سلام، سلام. ‫- چه تصادفی.
‫مشکل... مشکل چیه؟
‫چی؟ آها خدا، آره. من فقط...
‫یکم مضطرب بودم ‫چون قراره یکی رو ببینم.
‫خیلی‌خب، پس...
‫لازم نیست مضطرب باشین، ‫مثل همیشه جذاب شدین.
‫ممنون، «سم».
‫خدایا، من که نمی‌خوام مزاحم...
‫- شبت بشم. ‫- اصلا، ممنونم. همچنین.
‫مدل موی محشریه.
‫- خب، خیلی ممنون. ‫- آره.
‫خیلی عجیب شد.
‫« سم هم اینجاست. چه عجیب! »
‫«کیلی» سلام رسوند.
‫اوه... بگید منم سلام رسوندم.
‫« من پشت میز بارم. کُت آبی. »
‫لعنتی!
‫- چیه؟ ‫- لعنتی.
‫- چیه؟ چیه؟ چیه؟ ‫- خدایا، نگو که این واقعیته!
‫- ولی هست... ‫- می‌دونستم نباید بیام اینجا.
‫- ولی اومدی، تو... ‫- نه، «سم».
‫ما نمی‌تونیم... من رئیستم.
‫نه، نه، تو خیلی جوونی. ‫چند سالته؟ 24 سال؟
‫- من... من 21 سالمه. ‫- خدایا، من چه بچه‌بازی هستم.
‫حس می‌کنم ازت سو استفاده کردم. ‫پیامارو ببین، انگار بچه بازی کردم.
‫همچین کاری نکردی، باشه؟ ‫نمی‌دونستیم کی به کیه.
‫باشه، ولی الآن که می‌دونیم. ‫و این شدنی نیست
‫نه، این شدنی نیست. ‫و اینم اصلا اتفاق نیفتاد، باشه؟
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا.
‫ما... می‌تونیم همچنان...
‫- ببخشید، ببخشید. ‫- سلام، ببخشید.
‫گوش کن، همچنان می‌تونیم شام بخوریم، خب؟ ‫لازم نیست قرار عاشقانه باشه.
‫می‌شه فقط یه تصادف بامزه باشه،
‫که خیلی تصادفی اومدیم توی ‫یه رستوران فوق العاده...
‫جفتمون تنها...
‫و گرسنه هم هستیم.
‫پیش میاد دیگه.
‫نه؟
‫آخه منم گشنمه.
‫« مربی لسو »
‫سلام، مربی «لسو».
‫چطوری دکی، امشب برنامه اینه که ‫هر 20 دقیقه حالت رو بپرسم.
‫پروتکل عادی ضربه مغزیه دیگه.
‫ولی هرموقع بهت زنگ می‌زنم ‫قراره صدامو عوض کنم.
‫که واسه تو جذاب بمونه.
‫احساس سرگیجه یا حالت تهوع ندارید؟
‫پس خندیدنت همچین صدایی داره.
‫من خوبم، مربی «لسو».
‫پس 20 دقیقه دیگه حرف می‌زنیم. ‫«اسلینگ بلید».
‫هی، «تد»...
‫بله؟
‫امروز ترسیده بودم. ‫خیلی ترسیده بودم.
‫عاشق دوچرخه سوار شدنم. ‫همیشه حینش خوشحالم.
‫بعد امروز، نگران بودم که نتونم ‫دیگه از دوچرخه سواری لذت ببرم.
‫من همیشه گفتم ترس ‫مثل زیرپوش می‌مونه.
‫نه، نمی‌خوام بحثشو بکنیم. ‫نمی‌خوام دلگرمی بدی.
‫«تد»، فقط می‌خواستم بهت بگم ‫چه احساسی داشتم.
‫خب، خیلی ممنون. ‫خیلی خوشحالم.
‫منم خوشحالم که اینکارو کردم.
‫آخر هفته بهت خوش بگذره.
‫خیلی‌خب، «ای.سی.ام».
‫نمی‌دونم کی هستی، ولی قراره ‫بیام سراغ «ک.و.ن»ـت.
‫بزن بریم.
‫خیلی‌خب.
‫خدایا این کیف ته نداره.
‫من تحسینت می‌کنم.
‫معمولا خانما از اون کیف‌دستی‌های ‫کوچیک سرقرار میارن.
‫- اسمشون چیه؟ ‫- کلاچ.
‫کلاچ.
‫نه، ترجیح میدم همینطوری حفاری کنم،
‫به جای اینکه از اون کیف‌های کوچیک ‫بگیرم که گوشیت هم توش جا نمی‌شه.
‫- اینم از این. ‫- اینم یه قرار نبود.
‫می‌دونم.
‫خب...
‫می‌شه اینکارو بعدا نکنیم؟
‫می‌خوام تنها برم توی خونه.
‫خیلی‌خب.
‫نه، نه، دیگه راه نداره، «سم».
‫جدی بودم.
‫باید جدی باشم.
‫آره، آره، البته. درست میگی.
‫- از طرفی، شنبه بازی مهمی داریم. ‫- درسته.
‫جفتمون باید استراحت کنیم.
‫آره.
‫خوبه.
‫- شب بخیر. ‫- ممنون.
‫خدای من.
‫آقایون، حواسا جمع باشه.
‫خب بچه ها می‌خوام چشماتون رو ببندین.
‫اطرافو ببینید.
‫منظورم این بود خوب اطرافو ببینید.
‫ولی یادتون باشه، چیزی که پشت سر منه. ‫فقط یه زمین عادی فوتباله.
‫مثل همه استادیوم های دیگه‌ست.
‫فکر کنم اگه اندازه بگیرید می‌بینید که ‫همه چیز اندازه زمین خودمون توی نلسونه.
‫- نه دقیقا. ‫- چی شد؟
‫اینجا 500 یارد مربع بزرگتره.
‫- جدی؟ یعنی یه اندازه نیستن؟ ‫- نه.
‫- این بزرگترین زمین کشوره. ‫- برای "سیتی" منفعت بزرگیه.
‫پسر پسر. این بازی چقدر قوانین ‫عجیب و غریب داره.
‫هنوزم گاهی سرش گیج می‌شم. ‫خیلی‌خب.
‫باشه بزرگتره.
‫ببین، می‌دونم همتون از بچگی بازی‌هایی ‫که توی این زمین بوده رو دیدید،
‫پس احتمالا یکم مضطرب هستین.
‫حتی منم مو به تنم سیخ شده.
‫یادمه یه بچه بودم، ‫جلوی تلویزیون نشسته بودم،
‫«کوئین» رو می‌دیدم که همونجا بود... ‫برای خیریه اجرا می‌کرد.
‫- نه، اینجا نبود. ‫- اون ومبلی قدیمی بود.
‫اونجا حتی بزرگتر بود.
‫حالا مهم نیست.
‫مسئله اینه، ما اینجاییم خب؟
‫توی این ومبلی.
‫اونی که «فردی مرکوری» ‫پاشو داخلش هم نذاشت.
‫و امروز مال ماست ‫که تاریخ رو بسازیم.
‫و من معتقدم که قراره ‫همین کار هم بکنیم.
‫یه دور دیگه نگاه بندازید، ‫بعد برگردیم سر کارمون.
‫کلی کار داریم.
‫ریچموند!
‫سیتی! سیتی!
‫- سیتی! ‫- سیتی!
‫همینه، بجنب!
‫دیدی، اونقدرم بد نیست، نه؟
‫به‌به، چه صندلی های مرتبی هم هستن، رفیق.
‫وقتی پسرت بازیکن نیمه‌نهایی باشه ‫همینم باید بهت بدن.
‫البته توی تیم درستی که نیست، ‫ولی چی کارش کنیم؟
‫بفرما، اینو بزن بچه جون.
‫اگه این بازی رو ببریم، ‫خالکوبی ریچموند رو می‌زنیم.
‫من که یکی زدم.
‫- کجات؟ ‫- به تو مربوط نیست.
‫من فقط مطمئن نیستم اینطوری...
‫ولی اگه مهم ترین بازی عمرشون باشه چی؟
‫آره، منم به همین امید میگم.
‫تو خوبی، مربی؟
‫اوه، آره.
‫دارم تمرین تنفسی رو می‌کنم ‫که دکی یادم داد، همین.
‫امیدوارم دوباره مشکل شکمت نباشه.
‫بگو که ککتل میگو نخوردی.
‫نه، هیچ‌وقت.
‫بچه ها، وقتشه.
‫بزن بریم. بیا.
‫بچه ها، یه لحظه صبر کنید.
‫باید یه چیزی بهتون بگم.
‫توی بازی تاتنهام وقتی رفتم بیرون،
‫بخاطر این نبود که... می‌دونی ‫دلم درد گرفته بود.
‫بخاطر این بود که حمله عصبی بهم دست داد.
‫اخیرا چند وقت یک بار ‫بهم دست میده...
‫و دارم روش کار می‌کنم.
‫ولی فقط خواستم واقعیت رو بهتون بگم.
‫حالا خوبه؟
‫- آره. ‫- آره، البته.
‫خیلی‌خب، باشه. بریم سراغش.
‫- با شماره سه. ‫- صبر کنید!
‫منم باید یه اعترافی بکنم.
‫من توی محدوده های زمانی ‫مهلت نقل و انتقالات اشتباه کردم،
‫واسه همینه که اون دفاع فوق‌العاده ‫برزیلی رو نتونستیم بگیریم.
‫خدای من.
‫- چیزی نیست. ‫- خوبه.
‫- آره، خوبه. ‫- مشکلی نیست.
‫- خیلی‌خب. ‫- همینه. آره.
‫خب، حالا بگیم.
‫من گزارش هایی که شما ‫می‌نویسید رو نمی‌خونم.
‫هرموقع بحثش شد دروغ گفتم.
‫حوصله سر بر هستن، ‫و منم خوشم نمیاد.
‫ممنون که واقعیت رو گفتی.
‫من وانمود می‌کنم در لحظه ‫چیزی به ذهنم میرسه،
‫ولی ایده‌های خوبی هستن ‫که ماه ها اونارو داشتم.
‫وانمود می‌کنم بداهه هستن.
‫حرکت خوبیه.
‫توهم بار اول.
‫یه باری توی این فصل بود که ‫خیلی اتفاقی تحت تأثیر ماشروم بودم.
‫"اتفاقی"؟
‫یه شب خونه «جین» بودم، ‫از قوری اشتباهی چایی خوردم.
‫بازی پورت واله رو میگی؟
‫- آره. ‫- آره.
‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫ممنون، بچه ها.
‫ممنونم.
‫- حالا بریم بزنیم در کونشون. ‫- با شمار سه بگید کون.
‫- من که پایه‌ام. یک دو سه. ‫- کون!
‫باکلاس شدی چایی می‌خوری، ها؟
‫نمی‌دونستم چطوری بهت بگم.
‫استادیوم ومبلی، تاج محل فوتبال انگلیسی.
‫رویای هر فوتبالیست جوانی.
‫میدان جنگی برای ورزشکاران ‫با ردپای غول ها بر روی آن.
‫به امید افزودن قصه‌ای دیگر ‫به این زمین پر از ماجرا،
‫ای.اف.سی ریچموند متواضع،
‫هیچ‌ جام بزرگی برنده نشده.
‫آخرین باشگاه لندنی که اولین ‫بازی خود را در ومبلی انجام داد.
‫تجدید خصومت ها بر علیه ‫بزرگترین تیم این سرزمین،
‫منچستر سیتی توانا.
‫همین یازده ماه پیش بود...
‫که این تیم به شکل دل‌خراشی ‫توسط سیتی حذف شد.
‫«جیمی تارت» اون زمان بازیکن سیتی بود، ‫و به سقوط ریچموند کمک کرد.
‫بعد سیتی کاری کرد که اون سقوط کنه، ‫و اکنون دوباره یک گری‌هاند هست.
‫بجنب! بجنب!
‫سیتی به دنبال جامی دیگر است. ‫و ریچموند به دنبال انتقام.
‫همگی حاضر هستند، در مقابل هم، ‫درست در استادیوم ومبلی.
‫این نیمه نهایی جام حذفیه، ‫و اکنون شروع می‌شود.
‫- گل برای منچستر سیتی. ‫- لعنتی!
‫نه!
‫- چطوری این آفساید نیست؟ ‫- چون اون فقط منفعلانه آفساید بود.
‫من هنوز این قانون کوفتی رو نمی‌فهمم. ‫مشکلی نداره.
‫- چیزی نیست بچه ها! ‫- کرنر برای سیتی.
‫و یک گل!
‫- لعنتی. ‫- شد دو هیچ.
‫دو هیچ!
‫لعنتی!
‫این ضربه ایستگاهی ‫بنظر خطرناک میاد.
‫و واقعا بود. سه هیچ.
‫آنها روی نیمکت های ریچموند ‫دنبال راه حل هستند.
‫دفاع کنید!
‫- باید سه تا مهاجم ببریم. ‫- نه. برای دفاع اتوبوسی دیر نیست.
‫- دیگه دیر شده. ‫- بچه ها، نوبتی لطفا.
‫خیلی‌خب، نگران نباشید. ‫چیزی نیست.
‫آیا ریچموند در نیمه دوم ‫موفق می‌شه بازی رو عوض کنه؟
‫وای نه، یک گل دیگه. ‫و شد چهار هیچ.
‫زودباشید پسرا! ‫شما بهتر از این حرفایید!
‫کم کم دنبال یکی می‌گردید ‫که اونو مقصر بدونید.
‫هی داور، چشماتو باز کن ‫مرتیکه دیلاق خواجه!
‫وای نه. هیچ‌وقت با «مایک دین» ور نرید.
‫نمی‌تونی اینو بگی، رفیق.
‫بفرما.
‫ببخشید «مایک»، هممون می‌دونیم ‫تو آلت تناسلی داری.
‫بدترشم شنیدم.
‫خیلی‌خب، همینه! ادامه بدید!
‫و یه پنالتی.
‫- داور! ‫- چی شد؟
‫چی شد؟
‫و سیتی هرگونه شک و تردید را ‫درمورد این بازی از بین می‌برد.
‫اگه این بازی یک جنگ بود، ‫آنها خاتمه دهنده‌اش بودند.
‫واقعیتش «آرلو»، تمام جنگ ها باید ‫قبل بیخ پیدا کردن تموم بشن.
‫ریدم تو این زندگی.
‫بی‌خیال مربی. همینه که هست.
‫آره، همینه که هست.
‫هی «جیمی»! الان گل بزن.
‫شوت بزن! بجنب!
‫تنها چیز خوبی که امروز ‫می‌شه درمورد ریچموند گفت
‫اینه که موی «سم اوبیسانیا» ‫واقعا محشر شده.
‫سیتی میره تا در فینال ‫با لیستر بازی کنه.
‫و می‌تونید مطمئن باشید ‫که نا امیدی ریچموند،
‫همه بر روی شانه‌های ‫«جیمی تارت» ویران شده خواهد بود.
‫رو کونم تتو زدم.
‫خیلی‌خب...
‫«سم»، همچین باختی که ‫امروز داشتید چه حسی داره؟
‫خب، سخته.
‫واقعا سخته. متأسفم که ‫طرفدار هارو نا امید کردیم.
‫چیزی نمی‌شه گفت. ‫همینه که هست.
‫فردا دوباره تلاش می‌کنیم.
‫آقای «تارت».
‫یکی اومده دیدن شما.
‫میگه پدرتونه.
‫آره.
‫لباس تنتونه؟
‫دیدی گفتم، عوضی؟
‫آقایون! آقایون!
‫هی، خیلی سخت بود، بچه ها. ‫واقعا سخت بود، ولی خجالتی نداره،
‫چون می‌دونید، بازی باختن هم داره.
‫شما ها هم اصلا شانسی نداشتید.
‫اینم از پسر من.
‫گوشت و خون من.
‫«جیمی» بیچاره، پسر من.
‫حالا شاید من فکر کنم ‫قلبش هنوز توی منچستره
‫واسه همین انقدر توی ‫نیمه اول گند زد.
‫واقعا حال کردی. حال کردی پسر.
‫آخه چی تو سرت بود؟ ‫شوخی می‌کنم بابا.
‫هی ببین، یه لطفی بهمون می‌کنی ‫«دنبو» و «باگ» رو از حراست رد کنی
‫می‌خوان برن تو زمین یکم عکس بگیرن، باشه؟
‫همچین کاری نمی‌کنم.
‫فقط دو ثانیه می‌خوان برن داخل ‫یه نگاهی بندازن.
‫همچین کاری نمی‌کنم.
‫چی؟
‫قرار نیست بری رو دنده چپ...
‫حالا چون زدن دهنتون رو سرویس کردن، نه؟
‫با من اینطوری حرف نزن.
‫خیلی‌خب، ببین از این خوشت میاد یا نه.
‫اون سریال مسخره که بازی کردی رو یادته؟
‫با اون فقط کار رو واسه منچستر سیتی ‫راحت تر کردی که پرتت کنه بیرون.
‫و ببین الان کجایی.
‫با یه مشت ناشی بازی می‌کنی. ‫ناراحت نشید، ناراحت نشید.
‫پشتتو به من نکن، بچه ننه.
‫خدایا.
‫آره، باشه.
‫این یکی رو مجانی بزن.
‫- وقت رفتنه. ‫- می‌خوای شروع کنی؟ بیا جلو.
‫- یادت نره از کجا اومدی. ‫- درو بپا.
‫اوپس.
‫سلام، مربی «لسو».
‫بابت باخت شرمنده‌ام.
‫و اوه، بابت دوچرخه جدید ممنونم.
‫خیلی لطف دارین، ‫ولی نیازی نبود.
‫مربی «لسو»؟
‫وقتی شونزده سالم بود پدرم خودشو کشت.
‫همچین بلایی سر من و مادرم اومد.
‫خیلی متأسفم، «تد».
‫و ببین، نمی‌دونم این همون جاییه که ‫بعضی از مشکلاتم سرچشمه می‌گیرن یا نه...
‫نه، مسلما همینه.
‫آره، با عقل جور درمیاد.
‫می‌خوای الان درموردش حرف بزنی؟
‫نه، نه، الآن نه. ‫باید برگردم پیش تیم.
‫فقط می‌خواستم بهت بگم.
‫باشه، ممنون که بهم گفتی، «تد».
‫لطفا اگه لازم داشتی بهم زنگ بزن.
‫می‌زنم.
‫می‌زنم، ببخشید. می‌زنم.
‫چیزی نیست، شب بخیر «تد».
‫هی، مربی.
‫بله؟
‫تو خوبی؟
‫آره بابا، نه، اومدم یه زنگی بزنم.
‫- شب سختی بود، نه؟ ‫- آره.
‫خب، تو چی...
‫می‌خوای بریم «شرایبر» و «لیو» ‫بازی دربیاریم؟
‫خوب شد گفتی...
‫نمی‌خوام با شما برگردم. ‫می‌خوام تنهایی برم.
‫آره، حتما. نه، البته.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫خب، به «هنری» قول دادم ‫که باهاش چت تصویری کنم.
‫یه رسیتال توی مدرسه داشتن، ‫می‌خوام بدونم چطور پیش رفت.
‫ولی بعدا می‌بینمت، خب؟
‫هی، هی، هی، ‫مراقب خودت باش، باشه؟
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫و فردا رو یادت نره...
‫نوبت قهوه تو توی بازی فیلمه.
‫- آره. ‫- صبح زود.
‫هی مربی، کبوتر با کبوتر.
‫اون کبوتر که نه، ولی...
‫پیش‌تر، منچستر سیتی ‫ای.اف.سی ریچموند را...
‫با رژه از گل‌های فوق العاده، ‫پنج هیچ در جام حذفی شکست داد.
‫و «جالوت» «داوود» را ‫سر جایش می‌نشاند.
‫این هم «سم اوبیسانیا» پس از بازی.
‫خب... خب سخته. ‫خیلی خسته...
‫خیلی متأسفم که طرفدار هارو نا امید کردیم.
‫خیلی بد باختیم.
‫ولی تلاشمون رو کردیم.
‫هرکاری لازم بود کردیم،
‫و بنظر من همین کافیه. ‫چون بدترین چیز اینه که تلاش نکنی.
‫چون تلاش کردن ترسناکه، ‫چون ممکنه خیلی چیز هارو توش از دست بدی.
‫باید با جون و دل بازی کنی.
‫وگرنه هدف از بازی چیه؟
‫ممنونم.
‫« الآن مصاحبه‌ات رو دیدم. این اطرافی؟ »
‫« خونه من توی 152 میدان وارگریو »
‫آره.
‫چرا آدرستو واسم فرستادی.
‫واسه دفعه بعد.