‫«عمراً!»
‫«بهت گوش نمی‌کنم، داداش!»
‫«این چه حرف زشتی بود زدی!»
‫«من اینو به‌خاطر خودت می‌گم.»
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه، شارلوت رو نگاه می‌کنم.
‫شارلوت، داری با عروسک‌هات بازی می‌کنی؟
‫نه، بازی نمی‌کنم.
‫اون حرف‌های خیلی زشتی به برادرش می‌زنه.
‫ای داد بیداد، خواهرش حتماً جون به لبش کرده.
‫برای همین داشتم دعواش می‌کردم.
‫حسابی ادبش کن.
‫چــشــم.
‫شارلوت خیلی کوچیک‌تر از ماست، ‫برای همین هنوز وجه‌ بچگانه‌ش رو حفظ کرده.
‫شاید به‌خاطر همینه که می‌تونه به‌راحتی تنهایی بازی کنه.
‫این هم داستان یه برادر بزرگ و خواهر کوچیکه،
‫که درسایه‌ی زیرکی و شجاعت‌شون، بعد از اینکه پدر و مادرشون...
‫به امون خدا ول‌شون می‌کنن، نجات پیدا می‌کنن.
CWThierry
SayaKa,
Dawn
CWThierry
SayaKa,
Dawn
‫مامان و بابا هر روز صبح بیدارمون می‌کنن.
‫بعد از صبحانه، بابا توی کلاس بهمون درس می‌ده.
‫مامان تمیزکاری می‌کنه و لباس‌هامون رو می‌شوره.
‫اگه بریم نزدیک حصارها، به اصلاح‌وتربیت می‌فرستنمون.
‫دوشنبه‌ها، گرتل از دنده‌ی چپ بلند می‌شه، ‫برای همین باهاش صحبت نمی‌کنم.
‫سه‌شنبه‌ها، من از دنده‌ی چپ بلند می‌شم، ‫پس باهام صحبت نکنین.
‫صبح بخیر، بچه‌ها.
‫وقتشه بیدار بشین.
‫موضوع چیه، فریتز؟
‫آه، بازم جات رو خیس کردی.
‫تو شیش‌سالته، پس چرا نمی‌تونی تنهایی بری دستشویی؟
‫آخه، توی یه قصه خوندم که یه‌نفر از تاریکی نگاه می‌کنه.
‫فریتز.
‫نباید واقعیت رو با قصه اشتباه بگیری.
‫هانسل.
‫گرتل.
‫وقت صبحانه‌ست، بیاید سالن‌ غذاخوری.
‫چشم، بابا.
‫ممنون بابت غذا.
‫فریتز خیلی خل‌وچله.
‫قصه‌های من‌درآوردی رو بی‌چون‌وچرا باور می‌کنه.
‫رناته.
‫باید یه‌مقدار متین‌تر باشی.
‫به خاطر بسپارش.
‫چشم، مامان.
‫لطفاً کتاب‌هاتون رو باز کنین.
‫بابا.
‫یکی از صفحات کتاب من پاره شده.
‫خیلی‌خب.
‫از روی کتاب میرا که بغل‌دستت نشسته، بخون.
‫چشم، بابا.
‫اولریک.
‫اون یه ساعت شکسته‌ست؟
‫سر کلاس باهاش ور نرو.
‫درس رو شروع می‌کنیم.
‫میرا، هیدروژن دراثر هم‌جوشی هسته‌ای، تبدیل به هلیوم می‌شه.
‫هلیوم دراثر هم‌جوشی هسته‌ای، به چی تبدیل می‌شه؟
‫بله بابا، تبدیل به کربن می‌شه.
‫خب، پس کربن دراثر هم‌جوشی هسته‌ای، به چی تبدیل می‌شه؟
‫تبدیل به آهن می‌شه.
‫بله بابا، تبدیل به آهن می‌شه.
‫آفرین به تو.
‫به عبارت دقیق‌تر، بریلیم درجریان ‫فرآیند سوختن هلیوم، تشکیل می‌شه.
‫سپس فرآیند آلفا سه‌گانه...
‫اگه توپ جای خیلی دوری بره، من می‌رم برش می‌دارم.
‫شما همین‌جا بمونین، بچه‌ها. دنبالش نرین.
‫متوجه شدین؟
‫کارل.
‫سرجات بمون.
‫کارل، تو بیرونی. برو بشین!
‫چی برای خودت می‌بری و می‌دوزی. تو روی خط پا گذاشتی!
‫نذاشتم!
‫گذاشتی!
‫هانا روی خط پا گذاشت، پس کارل بیرون نمی‌ره.
‫آخ جون!
‫ایش، اصلاً کیف نمی‌ده.
‫موافقم.
‫هانا. نباید بی‌ادبی کنی.
‫چشم، مامان.
‫متوجه شدین، بچه‌ها؟
‫بله، مامان.
‫وای خدا!
‫گرتل، بدو!
‫دراین‌باره بهتون تذکر داده بودیم.
‫اگر بعد از خاموشی بدون ‌اجازه از تخت‌تون ‫بیرون بیاین، رشدتون متوقف می‌شه.
‫گرتل می‌خواست بره دستشویی.
‫هانسل خوابش نمی‌برد، برای همین گفتم بیا یکم قدم بزنیم.
‫درهرصورت، توی دستشویی هیچ مدادشمعی‌ای نیست.
‫چشم، بابا.
‫همه‌ی خطاهاتون رو یادتونه؟
‫والا...
‫خب، اکثرشونو.
‫پنجاه‌وسه ‌بار یواشکی از تخت‌تون فرار کردین.
‫سی‌ونه‌ بار توی کلاس غیبت داشتین.
‫هفتاد‌وشش‌ بار غذا توی ظرف‌تون مونده.
‫نمونده!
‫فقط انداختمش دور!
‫پس، اصلاح می‌کنم.
‫شما هفتادوشش‌ بار غذاتونو دور انداختین چون‌که بدخوراکید.
‫من بدخوراک نیستم!
‫فقط نمی‌خواستم بخورمش!
‫و قابل‌توجه‌تون،
‫چهل‌ودو بار به اصلاح‌وتربیت فرستاده شدین، ‫چون‌که نصفه شبی آسی‌مون کردین.
‫گوش‌تون با منه؟
‫ما تمایلی به انجام این‌کار نداشتیم،
‫ولی شما به تنبیهی ورای اصلاح‌وتربیت احتیاج دارید.
‫امشب اجازه ندارین توی تخت‌تون بخوابین.
‫شب رو در جنگل سپری کنین.
‫جنگل؟
‫هان؟!
‫روشن شد؟
‫چشم، مامان.
‫تا صبح باید بیرونِ این حصار بمونین.
‫مجبوریم وارد جنگل بشیم یا می‌تونیم نزدیک حصار بمونیم؟
‫تصمیمش با خودتونه.
‫کلاس فردا طبق برنامه‌‌ی همیشگی تشکیل می‌شه.
‫خوب بخوابید.
‫مگه می‌شه توی جنگل هم خوابید؟
‫از آموخته‌هاتون توی کلاس،‌ استفاده کنید.
‫این جزئی از تنبیه‌تونه.
‫بیا بریم، هانسل.
‫واقعاً نیازه تا این حد دور بشیم؟
‫بیا برگردیم.
‫چی داری می‌گی؟
‫مامان گفت تصمیمش با خودمونه.
‫صرفاً تا جایی که بتونیم، پیش می‌ریم.
‫گرتل، حالیته چی داری می‌گی؟
‫فردا صبح کلاس داریم. اگه خیلی دور بشیم، دیرمون می‌شه.
‫نه که همیشه به‌موقع سر کلاس می‌ریم.
‫یا نکنه از مامان و بابا می‌ترسی؟
‫این‌طور نیست!
‫آره، جون خودت.
‫راست می‌گم!
‫هان؟ جلوتر یه کلبه می‌بینم.
‫کلبه؟
‫تاحالا نشنیدم توی جنگل یه کلبه باشه.
‫ولی هستش، ببین؟
‫حق با توـه!
‫شاید لازم نباشه شب رو بیرون بخوابیم.
‫بیا یه نگاه بندازیم!
‫هـــه، مطمئنی؟
‫شیرینی!
‫هی،‌ گرتل...
‫خوش‌مزه‌س!
‫هانسل، تو نمی‌خوری؟
‫خب...
‫خوش‌مزه‌س.
‫ولی آخه، این کلبه برای چیه؟
‫شاید مامان و بابا ساختنش تا برای یه کلاس ازش استفاده کنن؟
‫چه‌ کلاسی؟
‫«چگونه بعد از خوردن یه‌عالمه شیرینی، دل‌درد نگیریم.»
‫همچین چیزی نیست.
‫خوش‌مزه‌ن؟
‫این‌ها از اون کیک‌های شیرینی‌ان که شما بچه‌ها عاشقش هستید.
‫خیلی خوش‌مزه‌ن. تو عمرم همچین شیرینی‌هایی ندیدم!
‫ببخشید که بی‌اجازه اومدیم تو.
‫شما رو خیلی‌خوب تربیت کردن. و به‌نظر بچه‌های زرنگی میاین.
‫اما صرفاً این کافی نیست.
‫هــــه؟
‫شنیدی چی گفت، هانسل؟
‫هی هی، به‌نظرت می‌ذاره شب رو اینجا بمونیم؟
‫آره، راست می‌گی.
‫مامان‌بزرگ، می‌شه شب رو اینجا بمونیم؟
‫اشکالی نداره، اما مگه نباید برگردین خونه؟
‫مامان و بابا ما رو بیرون کردن.
‫به حق چیزهای ندیده و نشنیده.
‫فقط یه امشب؟ تا هروقت که می‌خواین، اینجا بمونین.
‫ممنونم!
‫نه، یه شب کافیه. ممنون که کمک‌مون کردین.
‫غذا خوردین؟
‫بله، شام خوردیم.
‫پس، یه‌چیز گرم براتون میارم.
‫بشینید و منتظرم بمونین.
‫به‌نظرت عجیب نیست؟
‫چی؟
‫بابت بی‌اجازه داخل اومدن و خوردن شیرینی‌هاش، دعوامون نکرد.
‫بیراه نمی‌گی.
‫ما نصفه‌ شبی سرمونو انداختیم پایین و ‫اومدیم تو، ولی گذاشت شب رو بمونیم.
‫و الان داره یه‌چیز گرم برامون درست می‌کنه.
‫واقعاً عجیبه.
‫شاید هم صرفاً مهربونه.
‫چه بدونم.
‫زیر لب چی دارین می‌گین؟
‫نه، چیزی نمی‌گفتیم.
‫این چیه؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫بوی خوبی داره.
‫سوپ؟
‫شاید، از کجا معلوم.
‫مزه‌ش چه‌جوریه؟
‫تاوقتی نخوردیش که نمی‌فهمی.
‫شیرینه! و یه‌کوچولو تلخ.
‫بافت گچی داره و یه‌جورایی غلیظه.
‫خوش‌مزه‌س.
‫هنوزم معتقدی سوپه؟
‫این... سوپ نیست. بیشتر تو مایه‌های نوشیدنیه تا غذا.
‫درسته. این یه نوشیدنی به‌اسم کاکائوـه.
‫ظاهراً هنوز خیلی چیزها هست که باید یاد بگیرین.
‫ما چیزهای زیادی می‌دونیم!
‫هوم، آره...
‫اثر پلتیه، اثر سیبک،
‫نیتریک و استخراج، میتوکندری‌ها و عدد رینولدز.
‫تبدیل فوریه، فرمول اویلر،
‫انحراف معیار، و غربال اراتوستن.
‫هــــوم.
‫خب، این‌ها همه خوبن، ولی یه‌چیز مهم‌تر هست.
‫یه‌چیز مهم‌تر؟
‫انتهای دنیا.
‫انتها؟
‫دنیا که انتها نداره.
‫اوه، این‌طور فکر می‌کنی؟
‫دنیای ما یه کره‌ی بزرگه.
‫آره.
‫اگه یکسره پیش بری، دور دنیا سفر می‌کنی.
‫اشتباه می‌کنین.
‫دنیا خط پایانی داره که نمی‌تونین ازش جلوتر برین.
‫همچین چیزی وجود نداره. دروغ می‌گی.
‫مگه من به شما دروغ می‌گم؟
‫شما می‌گین یه کره‌ست، ولی تاحالا با چشم‌های خودتون دیدینش؟
‫ندیدم...
‫دیدی گفتم؟
‫ولی انتهاشم ندیدم کجاست.
‫تو دیدی، مامان‌بزرگ؟
‫من دیدم.
‫جدی؟
‫دروغ می‌گه.
‫چرا باید به شما بچه‌ها دروغ بگم؟
‫بذارین نشون‌تون بدم.
‫به‌راحتی می‌شه دید که دنیا انتها داره یا نه.
‫شما بچه‌ها توپ‌بازی می‌کنین؟
‫آره، بازی می‌کنیم.
‫بازی می‌کنیم.
‫دفعه‌ی بعد که توپ‌تون از حصار خارج شد، با پاهای خودتون...
‫برید دنبالش.
‫چی؟
‫عمراً بشه این‌طوری فهمید.
‫خیلی با اطمینان حرف می‌زنی، ‫درحالی که هنوز حتی امتحانشم نکردی.
‫خب، هرطور میل‌تونه. شما رو مجبور به انجام کاری نمی‌کنم.
‫چه خوشگله! این چیه؟
‫یعنی چی می‌تونه باشه. شیرینی‌ـه؟
‫هی، مامان‌بزرگ، این‌ چه‌جور شیرینی‌-
‫هان؟
‫رفته؟
‫هان؟
‫قضیه چی بود اصلاً؟
‫خواب؟
‫آدم‌ها که باهم خواب یکسان نمی‌بینن.
‫واقعاً؟
‫امتحانش می‌کنی؟
‫بیا دفعه‌ی بعد که توپ از حصار خارج شد، امتحانش کنیم.
‫بعدش بازم دعوامون می‌کنن.
‫خب، تا اون‌موقع نباید دست از پا خطا کنیم.
‫اگه فرستاده باشنمون به اصلاح‌وتربیت، ‫نمی‌ذارن بریم بیرون بازی کنیم.
‫اون پیرزن و انتهای دنیا، راز کوچولوی ما می‌شه.
‫باشه، یه رازه.
‫مامان و بابا هر روز صبح بیدارمون می‌کنن.
‫بعد از صبحانه، بابا توی کلاس بهمون درس می‌ده.
‫مامان تمیزکاری می‌کنه و لباس‌هامون رو می‌شوره.
‫اگه بریم نزدیک حصارها، به اصلاح‌وتربیت می‌فرستنمون.
‫روزهای چهارشنبه، بچه‌های کلاس باهم هم‌خوانی می‌کنن.
‫من و گرتل همیشه ساکت می‌مونیم.
‫روزهای جمعه، بچه‌های کلاس تمرین آوازخوانی می‌کنن.
‫من و گرتل همیشه ساکت می‌مونیم.
‫برای همین، روزهای جمعه همیشه می‌فرستنمون اصلاح‌وتربیت.
‫ولی من و گرتل از جمعه‌ها متنفریم، پس اشکالی نداره.
‫بذارین نشون‌تون بدم.
‫به‌راحتی می‌شه دید که دنیا انتها داره یا نه.
‫شما بچه‌ها توپ‌بازی می‌کنین؟
‫دفعه‌ی بعد که توپ‌تون از حصار خارج شد، با پاهای خودتون...
‫برید دنبالش.
‫هانسل.
‫هانسل، نباید از اون جلوتر بری.
‫انتهای... دنیا...
‫هانسل.
‫مامان.
‫گفتم بذار من توپ رو بیارم.
‫ببخشید.
‫باید این موضوع رو به بابا اطلاع بدم.
‫چشم.
‫هانسل، احیاناً چیزی ندیدی؟
‫منظورتون چیه؟
‫اگه ندیده باشی، اشکالی نداره.
‫زود باش بیا برگردیم.
‫مامان.
‫اینجا هیچ‌چیزی نبود.
‫ولی من باید بابت سرپیچی کردن از شما، تنبیه بشم،‌ درسته؟
‫لازم نبود تو هم تنبیه بشی، گرتل.
‫ولی آخه دلم نیومد تنهات بذارم.
‫و مطمئنم می‌ترسیدی.
‫می‌ترسیدم؟
‫آره، ترسیدم.
‫آخه، دنیا واقعاً‌ انتها داره.
‫دل‌تون می‌خواد بازم از این‌ها بخورین؟
‫امروز وقتی داشتیم بیرون بازی می‌کردیم، ‫همون‌طور که گفتین، دنبال توپ رفتم.
‫دنیا خط پایانی داشت؟
‫توپ عقب برگشت،
‫انگار که یه دیوار نامرئی بود.
‫اون انتهای دنیاست.
‫مامان تاحالا بهمون نگفته.
‫که اینطور؟ یعنی دلیلش چیه.
‫خب، اهمیتی نداره کی چی می‌گه یا چیکار می‌کنه.
‫فقط چیزی که تو خودت ازش مطمئن شدی، واقعیه.
‫مامان‌بزرگ، تو می‌دونی چی واقعیه؟
‫البته که می‌دونم. دلت می‌خواد بدونی؟
‫می‌خوام.
‫اوه، چقدر نسبت به احساساتت روراست شدی.
‫آخه، تا حالا چنین اتفاقی نیفتاده بود.
‫هیچ‌کس توی مدرسه بهم چیزی در مورد انتهای دنیا نگفته بود.
‫پس لطفاً بیشتر در مورد اینکه چی واقعیه بهم بگو!
‫خیلی‌خب.
‫در عوضش، ازت می‌خوام که خواسته‌م رو برآورده کنی.
‫مامان‌بزرگ، خواسته‌ی تو چیه؟
‫الان نمی‌تونم به زبون بیارمش.
‫فعلاً، باید برگردی به مدرسه و دنبال چیزهایی بگردی که غیرعادی به‌نظر میان.
‫منظورت چه چیزهاییه؟
‫انتظار نداشته باش لقمه رو بذارم توی دهنت. خودتم فکرتو به کار بنداز.
‫اتفاقات غیرعادی همیشه رخ می‌دن. فقط لازمه که حواست رو جمع کنی.
‫اصلاً با عقل جور در نمیاد.
‫اگه همیشه‌ی خدا اتفاق میفتن پس چطوری می‌شن غیرعادی؟
‫هرچی که لازم بود رو گفتم.
‫خودتون ته‌و‌توی بقیه‌ش رو در بیارید.
‫و این‌ها رو فراموش نکنید.
‫این‌ها چین؟
‫این‌ها... شبیه همون چیزی‌ان که خورد به پیشونیت.
‫راست می‌گی، شبیه همن یا بهتره بگم یکی‌ان.
‫این‌ها می‌شن راهنمای مسیرتون،
‫پس حواستون بهشون باشه.
‫و اون‌ها رو نخورید، وگرنه دیگه چیزی براتون نمی‌مونه.
‫راهنمامون؟
‫اون‌ها راه رو بهتون نشون می‌دن.
‫می‌شه یه‌کم واضح‌تر بگی؟
‫وقتی زمانش برسه خودتون می‌فهمید.
‫اوه؟
‫دوباره؟ باز دوباره غیبش زد!
‫آره.
‫بهتره آتیش رو خاموش کنیم.
‫خوش اومدید.
‫چیز غیرعادی‌ای به چشم‌تون خورد؟
‫چیز خاصی نبود.
‫از زمانی که شروع به خوابیدن توی جنگل کرید ‫از خودتون پیشرفت نشون دادید.
‫یه تغییرِ خوب.
‫مامان و بابا تحت تأثیر قرار گرفتن.
‫ممنون بابا، مامان.
‫امیدواریم که به پیشرفت‌تون ادامه بدید.
‫بله.
‫مامان و بابا هر روز صبح بیدارمون می‌کنن.
‫بعد از صبحانه، بابا توی کلاس بهمون درس می‌ده.
‫مامان تمیزکاری می‌کنه و لباس‌هامون رو می‌شوره.
‫روزهای شنبه، ما عکس می‌گیریم.
‫من و گرتل همیشه فرار می‌کنیم.
‫روزهای یکشنبه، زباله‌هامون رو می‌سوزونیم.
‫چیزی باقی نمی‌مونه.
‫فریتز رو نمی‌بینم.
‫شاید فرستادنش اصلاح‌و‌تربیت.
‫ولی فریتز که هنوز بچه‌ست.
‫فریتز؟
‫اوه، همون شاشو رو می‌گه.
‫حتماً به‌خاطر اینکه مدام می‌شاشه توی تختش، فرستادنش اصلاح‌وتربیت.
‫تقصیر اون نیست که. هنوز بچه‌ست.
‫و فرستادنش به اصلاح‌وتربیت هم مشکلش رو حل نمی‌کنه.
‫یهویی چت شده، هانسل؟
‫فریتز گم شده.
‫یعنی شماها نمی‌خواید بدونید کجا رفته؟
‫دونستنش هم کمکی نمی‌کنه.
‫آدم‌ها همین‌طوری غیبشون می‌زنه، ولی من هیچ‌وقت خیلی نگرانشون نشدم.
‫حالا که حرفش شد، فریتز هم اولیش نبوده.
‫اگه جدی بهش فکر کنی، می‌بینی خیلی‌های دیگه هم گم شدن.
‫چیزه، مثل گرتا و توماس.
‫و اون یارو اولریک، یادته؟
‫آره، اونو یادم میاد. معمولاً ساعت‌ها و چیزهای دیگه رو جدا می‌کرد.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، هیچ‌کدومشون به حرف مامان و بابا گوش نمی‌کردن.
‫شاید همه‌شون رفتن توی دل جنگل.
‫شاید به درس‌های بابا گوش نمی‌کردن،
‫برای همین نمی‌دونن که چطوری باید برگردن.
‫این‌طوری که نمی‌شه.
‫فقط در صورتی که بعد از اصلاح‌وتربیت توبه نکنی می‌فرستنت جنگل.
‫واقعاً؟
‫نمی‌دونستم این‌طوریه.
‫هانسل، تو خیلی بیشتر از ماها در مورد این چیزها می‌دونی.
‫می‌گم، یه چیزی در مورد این قضیه عجیبـ ـ
‫کلاس به‌زودی شروع می‌شه.
‫فوراً برید سمت کلاس درس.
‫چشم، بابا.
‫بریم.
‫اوهوم.
‫می‌گم، خیلی خودت رو درگیر این قضیه نکن، هانسل.
‫بعداً می‌بینمت.
‫گمونم «اتفاقات غیرعادی» واقعاً «همیشه رخ می‌دن».
‫درست مثل حرفیه که کارل و بقیه زدن.
‫واقعاً فقط فریتز نبوده.
‫خیلی‌های دیگه هم ناپدید شدن.
‫چرا متوجهش نشدم؟
‫نه، شاید متوجه شدی.
‫تخت‌های بیشتر و بیشتری خالی شدن.
‫پس نکته‌ی عجیبش اینه که من می‌دونستم،
‫ولی برام مهم نبوده.
‫شاید اون‌ها هم مثل ما به‌زور به جنگل رونده شدن...
‫ولی گم شدن و هیچ‌وقت نتونستن راهشون رو به خونه پیدا کنن؟
‫نه، می‌تونستن پیش حصارها بخوابن.
‫تصورش سخته که همه‌شون گم شدن.
‫تازه‌شم، فقط یه مسیر وجود داره، ‫پس چطور ممکنه گم شده باشن؟
‫ولی خارج از مدرسه، ما جز جنگل...
‫و کلبه‌ی اون پیرزن، جای دیگه‌ای رو نمی‌شناسیم.
‫و راجع‌به کلبه‌ی اونم همین یه‌ماه پیش فهمیدیم.
‫نمی‌شه گفت اون بچه‌ها کجا رفتن.
‫چرا، هنوزم می‌شه.
‫چطور؟
‫کسی که ندیدت؟
‫گرتل، چطور...
‫چون تو رو می‌شناسم، هانسل.
‫گرتل؟
‫بریم.
‫اگه خودت تنها بودی هم قصد داشتی بری، مگه نه؟
‫اینجاست؟
‫آره.
‫همینجاست.
‫شیرینی‌ها رو آوردی؟
‫محض اطمینان.
‫اون‌ها قرار بود راهنمامون باشن.
‫شاید بالأخره زمانش رسیده.
‫شاید. کی می‌دونه؟
‫این دیگه چیه؟
‫نمی‌دونم. جایی که انتهای دنیا به تهش می‌رسه؟
‫یا شایدم فراتر از اون؟
‫می‌خوای بری، هانسل؟
‫آره.
‫نگران نباش، گرتل.
‫بیا.
‫اوهوم.
‫حس عجیبی داره.
‫چی؟
‫من همیشه کسی بودم که دستت رو برای راهنمایی می‌گرفتم.
‫همیشه که نبود.
‫چرا بود.
‫همیشه‌ی خدا غر می‌زدی، ولی آخرش راه میفتادی دنبالم.
‫خب، پس چرا بعضی اوقات جاهامون رو باهم عوض نکنیم؟
‫اینجا کجاست؟
‫بیا یکم بریم جلوتر.
‫این‌ها چین؟ تا حالا شبیه‌شون رو ندیده بودم.
‫این چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫فریتز، اولریک... همه‌شون بچه‌هایی هستن که گم شدن.
‫اوهوم.
‫وایسا. یه صدایی می‌شنوم.
‫یکی داره میاد.
‫بیا قایم شیم.
‫مامانه.
‫هانسل.
‫فرار کن!
‫زود باش!
‫حالت خوبه؟
‫بله، مامان.
‫یالا، برو.
‫نکنه توی فضاییم؟
‫فضای فضا؟
‫یعنی دقیقاً کجاییم؟
‫این عجیب به کار میاد.
‫ولی نمی‌تونیم خیلی جلومون رو ببینیم.
‫دستم رو ول نکنی ها.
‫ول نمی‌کنم که.
‫قول بده.
‫فهمیدم بابا.
‫می‌گم گرتل، تو هم می‌بینیش؟
‫یا من دارم توهم می‌زنم؟
‫ببین.
‫اونجا.
‫پس به اینجا می‌رسید.
‫اوهوم.
‫حالا چی؟ برگردیم به مدرسه؟
‫که این‌طور. باید تجربه‌ی دلخراشی بوده باشه.
‫خب، چیزی هم یاد گرفتید؟
‫هیچی.
‫من که هیچی نفهمیدم و الان حتی بیشتر هم گیج شدم.
‫که این‌طور.
‫از اینکه متوجه شدی چقدر چیز هست که نمی‌دونی، خسته شدی؟
‫اگه این‌طوره، برگردید به مدرسه‌تون و همه‌چی برمی‌گرده به روال سابق.
‫ولی فقط در این صورت که می‌خوای ‫چیزهایی که دیدی و یاد گرفتی رو فراموش کنی.
‫اگه دلت می‌خواد می‌تونم بهت کمک کنم.
‫این شیرینی خوشمزه مشکلت رو حل می‌کنه
‫نه.
‫نمی‌خوام بخورمش.
‫که این‌طور.
‫مطمئنی، هانسل؟
‫دنیا یه خط پایانی داره.
‫و فراتر از اون، یه جای دیگه هست.
‫مامان به یه دلیلی اونجا بود، و...
‫بهم بگو، مامان‌بزرگ.
‫من هیچی نمی‌دونم.
‫می‌خوام بدونم که واقعیت چیه.
‫حقیقتش اینه که نمی‌خواستم این رو بهت توضیح بدم، ولی...
‫بیا با یه داستان از زمان‌های قدیم شروع کنیم.
‫روزی روزگاری، یه سیاره‌ی آبی وجود داشت.
‫اونجا خونه‌ی اجداد باستانی شما بود.
‫یه سیاره؟ یعنی توی فضا؟
‫درسته. یکم پیش بیرون از پنجره دیدیش.
‫ولی اون سیاره غیرقابل سکونت شد.
‫بهش می‌گن زمین گوی برفی. حتماً در موردش شنیدی.
‫نسل بشر همون‌طور که به دنبال اطمینان از زنده موندن بچه‌هاش بود...
‫امیدش رو پای چندتا چیز گذاشت.
‫این مکان یکی از همون چیزهاست.
‫ما بچه‌هایی انسانی مثل شماها رو تربیت می‌کنیم و پرورش می‌دیم.
‫و وقتی که تشخیص بدیم برای زندگی توی دنیای بیرون مناسبن،
‫اون‌ها رو راهی می‌کنیم که برن.
‫تنها آرزوی من اینه که تک تک شماها رو با خیال راحت بفرستم بیرون.
‫پس یعنی می‌گی که ما آماده‌ایم؟
‫آره، گمونم آماده‌اید.
‫خوشحالی؟
‫خب، خیلی یهویی بود.
‫ولی دلت نمی‌خواد که مدرسه برگردی، می‌خواد؟
‫خب این که هست، ولی...
‫یا نکنه دلت می‌خواد که توی جنگل زندگی کنی؟ ‫فکر می‌کنم راه‌و‌چاهش رو بهت یاد دادن.
‫یاد که دادن، ولی...
‫چطور می‌تونی بعد از تمام این قضایا هنوز بلاتکلیف باشی؟
‫برای تو الان فقط یه انتخاب واضح وجود داره.
‫این ما رو می‌بره اونجا؟ ولی من نمی‌دونم چطوری کار می‌کنه.
‫فقط بشین داخلش و خودش بقیه‌ی کارها رو انجام می‌ده.
‫درحالی که خوابیدی به یه دنیای جدید سفر می‌کنی.
‫ولی فقط یه دونه صندلی داره.
‫گرتل باید کجا بشینه؟
‫متأسفانه، یه مشکل دیگه هم هست که خودت باید حلش کنی.
‫من نمی‌تونم توی این مورد کمکت کنم.
‫خودت باید حلش کنی.
‫هانسل؟
‫هوم؟
‫من نمی‌تونم باهات بیام.
‫چرا؟
‫چی شد؟ چه خبر شده؟
‫متوجه نشدی؟
‫فقط تو می‌تونی من رو ببینی.
‫من صرفاً بخشی از تو هستم.
‫ها؟
‫نه، اینکه...
‫مامان و بابا هر روز صبح بیدارمون می‌کردن.
‫بعد از صبحانه، بابا توی کلاس بهمون درس می‌داد.
‫مامان تمیزکاری می‌کرد و لباس‌هامون رو می‌شست.
‫اگه می‌رفتیم نزدیک حصارها، می‌فرستادنمون اصلاح‌وتربیت.
‫دوشنبه‌ها،
‫کجا می‌رفتم و با کی بودم؟
‫ولی...
‫هانسل.
‫نترس، هانسل.
‫من شجاعت تو رو قرض گرفتم.
‫معذرت می‌خوام.
‫ولی به خودت برگردوندمش. می‌تونی حسش کنی، مگه نه؟
‫الان دیگه به تنهایی مشکلی نداری.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫هیچم خوب نیستم.
‫تو هم باید پیشم بمونی، گرتل!
‫من تنهایی نمی‌تونم هیچ‌کاری بکنم!
‫می‌تونی.
‫تو انتخاب کردی که تا اینجا پیش بیای.
‫تو اینجایی چون با دوتا پاهای خودت تا اینجا اومدی.
‫من توی هیچ‌کدوم از این‌ها بهت کمک نکردم.
‫مطمئنم که تا یه‌مدت احساس تنهایی می‌کنی.
‫ولی، تو داری این سفینه رو به دنیای بیرون هدایت می‌کنی.
‫و کلی چیزهای جدید که بلد نبودی یاد می‌گیری.
‫می‌دونم که از پسش برمیای، هانسل.
‫باشه؟
‫خیلی چیزها هست که درک نمی‌کنم، گرتل.
‫تا همین دیروز داشتم توی مدرسه باهات زندگی می‌کردم.
‫ولی دیگه راه برگشتی نیست.
‫چی شده که کار به اینجا کشید؟
‫کاش هیچ‌وقت نمی‌فهمیدم که تو وجود نداشتی.
‫حتی اگه حقیقت همین باشه.
‫شاید بهتر بود اون شکلاتی که مامان‌بزرگ بهم تعارف کرد رو می‌خوردم.
‫گرتل.
‫خسته نباشی.
‫این‌دفعه با چالشی روبه‌رو بودیم که هربار غافلگیرمون می‌کرد.
‫ولی به لطف تو، اون بچه صحیح و سالم رفت.
‫بقیه‌ش رو بذار به عهده‌ی همکارت.
‫دیگه استراحت کن.
‫خب خب،
‫باید برای بچه‌ی بعدی آماده بشم.
‫هانسل؟
‫واقعاً خودتی هانسل!
‫انتظارشو نداشتم که اینجا ببینمت.
‫منم بابا، فریتزم!
‫عـــه؟
‫اوه، فهمیدم.
‫حتماً از مسیر اصلی منحرف شدی.
‫خوشحالم که صحیح و سالم به اینجا رسیدی.
‫بقیه هم خوشحال می‌شن.
‫بقیه؟
‫اولریک و توماس هم اینجا فرود اومدن.
‫مطمئنم دلتنگشونی.
‫آه، در مورد تو گمونم خیلی هم دلتنگ نباشی.
‫حتماً تمام بدنت به‌خاطر نشستن طولانی خشک شده.
‫بیا برگردیم به کمپ. اونجا می‌تونی استراحت کنی.
‫اوهوم.
‫چیزی شده؟
‫هانسل؟
‫ممنونم.
‫خداحافظ، گرتل.
‫نمی‌خوای یه امتحانی بکنی؟
‫این‌ها از اون کیک‌های شیرینی‌ان که شما بچه‌ها عاشقش هستید.