CWThierry
‫چرا مردم هاملین..
‫به‌خاطر خلاص‌کردن شهر از دست موش‌ها به نی‌نواز پول ندادن؟
‫فکر می‌کنم احساس می‌کردن ارزشش رو نداره.
‫ولی نباید زیر قولشون بزنن.
‫همون‌طور که توافق کرده بودن از شر موش‌ها خلاص شد.
‫به‌نظر می‌رسه اون‌ها با اینکه زیر قولشون بزنن مشکلی نداشتن.
‫برای همینه که نی‌نواز در ازاش بچه‌ها رو برد.
‫در آخر اون‌ها چیزی ارزشمند‌تر از پول رو از دست دادن.
‫بچه‌ها چی؟
‫برای اون‌ها چه اتفاقی افتاد؟
‫اون‌ها توسط نی‌نواز بُرده شدن...
‫و تاابد به خوبی و خوشی زندگی کردن؟
‫حتماً همین‌طوره.
SayaKa,
Dawn
CWThierry
SayaKa,
Dawn
‫پنج یکی، پنج‌تا. پنج‌ دوتا، ده‌تا.
‫پنج سه‌تا، پونزده‌تا. پنج‌ چهارتا، بیست‌تا.
‫پنج پنج‌تا، بیست‌وپنج‌تا. پنج شیش‌تا، سی‌تا.
‫پنج هفت‌تا، سی‌و‌پنج‌تا. پنج هشت‌تا، چهل‌تا.
‫پنج نُه‌تا، چهل‌و‌پنج‌تا.
‫کس دیگه‌ای جواب این سؤال رو می‌دونه؟
‫ماریا، چی شده؟ مثل اینکه حواست پرته.
‫اوه، آقا معلم. داشتم به ابرها نگاه می‌کردم.
‫ابرها؟
‫ابرها دارن از سمت غرب میان، که یعنی قراره به‌زودی بارون بیاد.
‫من بارون رو دوست دارم.
‫دنیا رو پاک و تمیز می‌کنه.
‫تمام چیزهای زشت و کثیف از بین می‌رن.
‫مشکلی نیست که چشم‌انتظار بارش بارون باشی. ‫هرچی نباشه محصولات روستا هم به بارون بنده.
‫ولی ازت می‌خوام که حواست به درس‌هات هم باشه.
‫معذرت می‌خوام، آقا معلم.
‫جواب سؤال رو می‌دونی؟
‫۵۳.
‫درسته.
‫می‌گم، آقا معلم؟ توی زمین‌های مزرعه ‫همیشه تعداد شیارهای جای شخم عدد زوجن، درسته؟
‫پس چرا اون‌یکی یه عدد فرده؟
‫توی بعضی از موارد شاید جواب عدد فرد باشه.
‫گراند کُد می‌گه اگه می‌تونید محاسبات زمین کشاورزی رو انجام بدید،
‫به ریاضیات دیگه‌ای احتیاج ندارید.
‫هـ ـ همین‌طوره.
‫گراند کُد درست می‌گه.
‫هرچند، همیشه استثنائاتی هم وجود دارن.
‫هیچ مزرعه‌ای یه مربع کامل نیست، درسته؟
‫درسته. اون‌ها مربع کامل نیستن.
‫درست مثل حرفیه که زدید، آقا معلم.
‫توی روستای ما، باید بعد از ۱۷ سالگی مدرسه رو ترک و شروع به‌کار کنی.
‫ماریا، برای تو هم همین‌طوره.
‫می‌دونم.
‫من فقط یه ماه دیگه دانش‌آموز شما هستم.
‫ازت می‌خوام تا قبل‌از اون هرچی که می‌تونی یاد بگیری.
‫هنوزم چیزهای زیادی هستن که باید ازشون مطلع بشی.
‫همسایه‌م دبورا توی ۱۲ سالگی مدرسه رو ترک کرد.
‫و کارول هم توی ۱۴ سالگی.
‫ولی فکر نمی‌کنم که گراند کُد برای من استثنائی قائل بشه.
‫اون به همون اندازه که به دیگران سخت می‌گیره، به خودشم می‌گیره.
‫فکر نمی‌کنم که اون اجازه بده که شخصِ‌تو بیشتر از این توی مدرسه بمونی.
‫درست می‌گید، احتمالاً.
‫ماریا، من نگران حالتم.
‫تو باهوشی، ولی احساساتی و رؤیاباف هم هستی.
‫موندم یعنی برای دنیای واقعی آماده هستی یا نه.
‫فهمیدم!
‫امروز بهت یه درس ویژه می‌دم. بعداز مدرسه جایی نرو.
‫یه درس ویژه؟
‫آره، تا بتونی توی زمان کوتاه قبل‌از ‫فارغ‌التحصیلی تا حد امکان بیشتر یاد بگیری.
‫ممنونم، آقا معلم.
‫ولی اگه نرم خونه گراند کُد دعوام می‌کنه.
‫اینکه ولگردی یا تنبلی نیست.
‫مطمئنم که مادربزرگت اجازه‌ش رو می‌ده.
‫امیدوارم حق با شما باشه.
‫مطمئنم می‌دونید گراند کُد چطور آدمیه، نه؟
‫معلومه.
‫اون رئیس بزرگ روستای ماست، ‫همون‌قدر که سخت‌گیره مهربون هم هست.
‫برای همینه که امروز می‌رم خونه.
‫بهتره که من اونجا باشم.
‫نگران حال ماریا هستم.
‫اون باهوشه و هرچیزی که بهش یاد می‌دم رو می‌فهمه.
‫ولی گاهی می‌تونه بچگی کنه و دور از واقعیت باشه.
‫یعنی اون آماده‌ست که با اون زن‌های محکم و قوی کار کنه؟
‫کاری جز نگرانی ازم بر نمیاد.
‫کاش فقط یکی بود که ازش محافظت می‌کرد.
‫متأسفانه، می‌دونم که تحصیلات اون برای گراند کُد اولویتی نداره.
‫این یعنی که طی چندسال،
‫اون با یکی از مردهای روستا ازدواج می‌کنه.
‫صرفاً فکر کردن بهش هم غیرقابل تحمله. من می‌خوام که با اون-
‫دارم چیکار می‌کنم؟
‫ماریا، امروز چه کارهایی کردی؟
‫رفتم خونه‌ی آقا معلم و ریاضیات یاد گرفتم.
‫دیگه چی؟
‫همون سخنرانی‌های خسته‌کننده‌ی همیشگیش.
‫که این‌طور.
‫گراند کُد. حوصله‌م سر رفته.
‫چقدر دیگه باید توی مدرسه بمونم؟
‫عه‌وا عه‌وا، این چه حرفیه می‌زنی.
‫فقط بچه‌های خوش‌شانسی مثل تو می‌تونن تا ۱۷ سالگی به مدرسه برن.
‫ولی من همیشه‌ی خدا باید توی اون کلاس تنگ و بوگندو باشم.
‫هرروز اسم و انواع محصولات کشاورزی رو حفظ می‌کنم.
‫و دیگه یادم نیست که چنددفعه شده.
‫همون حساب‌کتابی رو انجام می‌دم که چشم‌بسته هم می‌تونم انجامش بدم.
‫طبیعی نیست که خسته بشم؟
‫خدایا خدایا، چه بچه‌ی شیطونی هستی.
‫اگه این‌طوره، طرف‌های آخر ماه لوکاس رو برای شام دعوت می‌کنم.
‫چطوره؟
‫گراند کُد!
‫چیه؟
‫ماریا هنوز یه بچه‌ست. یکمی برای این کارها زود نیست؟
‫شاید دو سه‌سال دیگه؟
‫چرا باید این‌قدر صبر کنیم؟
‫ماریا می‌تونه تقویم رو بخونه و تعداد شیارهای شخم زمین رو بشماره.
‫همین‌ باید کافی باشه.
‫خب، گمونم درسته، ولی...
‫باید ریاضیات بلد باشی تا بتونی ‫بذرهای سیب‌زمینی رو توی بهار بکاری.
‫درسته.
‫ماریا می‌دونه که چرا تحصیل‌کردن واجبه.
‫این ثابت می‌کنه که اون یه دختر باهوشه.
‫ولی آخه ماریا،
‫مطمئنی که برای ازدواج‌کردن آماده‌ای؟
‫خودم نمی‌دونم که آماده‌م یا نه.
‫ولی می‌دونم که قراره زن یکی باشم.
‫یه زن جواهر خانواده‌ی جدیدشه.
‫همسرش، پدر همسرش و خواهرها و برادرهای همسرش اون رو عزیز می‌دونن.
‫لوکاس قویه و خانواده‌ش بیست‌تا گوسفند دارن.
‫انتخاب خوبیه.
‫ولی می‌گن که لوکاس بی‌رحمه و با هرکسی دعوا می‌کنه.
‫اون-
‫هرچی قوی‌تر باشه بهتره.
‫این روستا به تنه‌لش‌ها و لااوبالی‌ها نیازی نداره.
‫از احمق‌هایی که فقط شکایت و انتقاد می‌کنن ‫ولی هیچ‌وقت کار نمی‌کنن متنفرم.
‫ما فقط به آدم‌های صادق و سخت‌کوش نیاز داریم.
‫ما که نمی‌خواستیم شکایت کنیم، مگه نه؟
‫جوزف، اگه از نحوه‌‌ی مدیریت من خوشت نمیاد،
‫آزادی که بلند شی و با مالتا بری.
‫اصلاً فکرش رو هم نکنید. من هیچ‌وقت...
‫معذرت می‌خوام اگه بهتون توهین کردم.
‫به لطف ریاست ماهرانه‌ی شماست که این روستا دووم آورده.
‫خب، ازت می‌خوام که خورشت مرغ درست کنی.
‫خیلی وقته که نخوردیم و مهمون‌هایی داریم که باید شکم‌شون رو سیر کنیم.
‫چشم.
‫داره بارون میاد.
‫من بارون رو دوست دارم.
‫کیه؟
‫نکنه...
‫ماریا، تویی؟
‫ببخشید، ولی می‌شه یه فنجون آب جوش بهم بدید؟
‫به آدم مشکوکی مثل تو هیچی نمی‌دم.
‫ازت می‌خوام که فوراً از اینجا بری.
‫زیر سایه‌بون هم باشه خوبه. فقط یه جا می‌خوام که بخوابم.
‫مسخره‌بازی در نیار.
‫تو یه آدم نجسی و احتمالاً شپش هم داری!
‫اگه التماس کنم چی؟
‫تو دیگه برای یه گدا هم زیادی سمجی!
‫من گدا نیستم.
‫گدا نیستی؟
‫بااین‌حال نصفه‌شب می‌پری تو خونه‌ی مردم، تازه دستورم می‌دی؟
‫من درحال سفرم.
‫مسافری؟
‫بله. شهر به شهر سفر می‌کنم، به روستاها سر می‌زنم، دنیا رو می‌گردم.
‫اگه این گدایی نیست، پس چیه؟
‫یه گدا فقط می‌گیره.
‫ولی من می‌تونم چیزی هم بهت بدم.
‫دست از دروغ گفتن بردار.
‫کسی که برای غذا و جای خواب گدایی می‌کنه چی می‌تونه ببخشه؟
‫من آماده‌م که این رو بهت بدم.
‫به‌عنوان دستمزد برای یک‌شب موندن.
‫این چیه؟
‫چه وحشتناک!
‫چی باعث میشه که این رو بگی؟
‫یه زوج با لباس‌های مجلل که دارن با نگاه هوسناک همدیگه رو دید می‌زنن؟!
‫اگه این وحشتناک نیست، پس چیه؟!
‫عه، پس تو این‌طوری می‌بینیش؟
‫خیلی وقت پیش توی یه شهر، همون لحظه‌ای که چشمم بهش خورد مجذوبش شدم.
‫برای به‌دست آوردنش تلاش زیادی کردم، ‫چرا که من اون‌ها رو به چشم عشاق خوشبخت می‌دیدم.
‫عشاق؟
‫منظورت آدم‌های شهوت‌رانیه که مرتکب رفتار ناشایست می‌شن؟!
‫شهوت‌ران؟ از نظر تو ابراز محبت همچین چیزیه؟
‫عشاق مثل یه منظره‌ی تماشایی‌ان. چیزی نیستن که ازشون بترسی.
‫خفه شو!
‫ای گدای کثیف! دزد بی‌آبروی گستاخ!
‫همین الان گمشو بیرون!
‫باشه.
‫آقا معلم،‌صبح بخیر.
‫اوه، صبح بخیر.
‫صبح بخیر.
‫و بعدش چی شد؟
‫خرسه تا چشمش بهم خورد فرار کرد.
‫و بعدش؟
‫لوکاس؟
‫نکنه ماریا و لوکاس...
‫صبح بخیر، آقا معلم.
‫این نگاه عبوسانه برای چیه؟
‫ماریا، ازت می‌خوام که بعداز کلاس جایی نری.
‫یکی رو می‌فرستم که به خانواده‌ت اطلاع بده.
‫بااجازه.
‫خب ماریا، هیچ می‌فهمی که معنی یه مهمانی شام چیه؟
‫معنیش چیه؟
‫شام می‌خوریم و حرف می‌زنیم دیگه.
‫اینکه زن و مردی که عضو یه خانواده نیستن سر یه میز باشن غیرقابل تصوره.
‫و گراند کُد هم هرنوع افراط رو ممنوع کرده.
‫سخت نگیرید، آقا معلم.
‫نیازی نیست آسمون ریسمون ببافید. خودم می‌فهمم.
‫باید ببینیم که آیا لوکاس به‌درد شوهرِ من شدن می‌خوره...
‫و اینکه آیا من مناسب همسرش شدن هستم یا نه.
‫درسته، ولی مسئله این نیست. تو هنوز بچه‌ای.
‫ولی بازم...
‫من برای ازدواج کردن خیلی بچه نیستم.
‫همه یه روزی ازدواج می‌کنن.
‫علاوه‌بر این، من جانشین گراند کُد می‌شم ‫و رهبری روستامون رو به عهده می‌گیرم.
‫پس خیلی هم زود نیست.
‫حداقل گراند کُد که این‌طور فکر می‌کنه.
‫می‌گن گراند کُد وقتی ۱۳ سالش بود ازدواج کرد.
‫اون مال قدیم‌ها بود. الان فرق می‌کنه.
‫این‌طور فکر می‌کنید؟
‫این روستا از زمان گراند کُد قبلی هیچ تغییری نکرده.
‫منم همین‌طورم، باید زندگی‌ای مثل گراند کُد داشته باشم.
‫صـ ـ صبر کن!
‫هوم؟
‫قصد و نیتت قابل تحسینه.
‫ازدواج یه بنیان رسمیه که خانواده‌ها رو به‌هم پیوند می‌ده.
‫درسته.
‫ولی اون تنها بخشیه که مردم در موردش حرف می‌زنن.
‫بعضی چیزها توی انظار عموم ذکر نمی‌شن.
‫نمی‌فهمم، آقا معلم. منظورتون چیه؟
‫فکر کنم به‌اندازه‌ی کافی بزرگ شدی که این رو ببینی.
‫این به یه کودک آسیب می‌رسونه، ‫ولی با خرد و دانشی که تو داری، مشکلی برات پیش نمیاد.
‫ای وای، چقدر دوست‌داشتنی.
‫این رو فقط به تو نشون دادم.
‫تصویری از یه زوج عاشقه.
‫می‌تونی لذتی که عشق‌شون برای همدیگه به ارمغان میاره رو حس کنی.
‫عشاق.
‫ممکنه که این برخلاف آموزه‌ها و دستورات گراند کُد باشه،
‫ولی این‌یکی هم یه حقیقت دیگه‌ست.
‫درسته، حق با شماست.
‫ممنونم، آقا معلم! شما چیز به این زیبایی رو بهم نشون دادید!
‫به‌خاطر اینه که بهت ایمان دارم.
‫واقعاً دوست‌داشتنیه.
‫خوش اومدی، ماریا.
‫عصر بخیر.
‫معلمت چی گفت؟
‫بهش گفتی که وقتی ازدواج کردی ترک تحصیل می‌کنی؟
‫بله، البته.
‫ولی اون گفت باید یکم بیشتر املاء بخونم.
‫وقتی که رئیس روستا شدم یه‌ عالمه کاغذبازی می‌ریزه روی سرم، مگه نه؟
‫تا وقتی که بتونی اسامی رو بخونی مشکلی نیست.
‫معلمت همیشه حرف‌های بیهوده‌ای می‌زنه.
‫ولی اون معلم خوبیه، چون مهربونه.
‫مهربونی که شکم خانواده رو سیر نمی‌کنه.
‫خودم می‌دونم.
‫این چه کاری بود کردم؟
‫پس همون‌جا یه مشت گذاشتم وسط دماغ پائول.
‫گفتم، «کسی با من این‌طوری حرف نمی‌زنه.»
‫تا یه‌مدت با اون قیافه‌ی داغونش چنان ناله‌ای می‌کرد.
‫خوشحالم که می‌تونیم روت حساب کنیم.
‫پائول گفت که چندوقت پیش یکی رو نزدیک قله‌ی سنگی دیده.
‫روت حساب می‌کنم تا ترتیب اشراری که وارد روستای ما می‌شن رو بدی.
‫اوه، اوه، البته! می‌فرستمشون برن رد کارشون!
‫ماریا، نیازی نیست که نگران باشی. فقط پیش خودمون بمون، باشه؟
‫اون جواهر روستا ماست. انتظار دارم که قدرش رو بدونید.
‫البته که می‌دونیم.
‫توی خونه نگهش می‌داریم و حسابی ازش مراقبت می‌کنیم.
‫وقتی که من مردم، اون می‌شه رئیس بعدی روستا.
‫متأسفانه، مالتا برای این کار خوب نبود، ولی ماریا خیلی باهوشه.
‫اون جانشین خوبی برای من می‌شه.
‫خودم می‌دونم! و خیلی هم خوشگله!
‫باهاش خوب رفتار می‌کنم.
‫اگه این رو از ته دل می‌گی، تصمیم‌گیری درمورد مهریه‌ش رو بسپارید به خودش.
‫چی گفتید؟!
‫یه زن مدیریت هزینه‌ها رو بگیره دستش؟!
‫دقیقاً.
‫اصلاً خنده‌دار نیست!
‫امکان نداره با چنین چیزی موافقت کنیم. حتی اگه شما باشی!
‫حتی اگه اون نوه‌ی عزیزتون باشه، این دیگه زیاده‌رویه!
‫اگه مدیریت هزینه‌ها دست شماها باشه،
‫در عرض یه سال ثروت ماریا رو به باد می‌دید.
‫ناامید شدید؟
‫ولی...
‫ماریا در نهایت یه بچه به دنیا میاره. ‫اون‌موقع می‌تونید دارایی‌تون رو ادغام کنید.
‫آره، گمونم...
‫اگه بچه‌دار نشم چی می‌شه؟
‫مثل این مرغ سلاخی می‌شم؟
‫ماریا.
‫مرغ امروز بوی بدی نداشت، ولی یکم خشک بود.
‫آخرین بار، یه خروس رو سر بریدیم.
‫امروز، فقط به‌خاطر تو مرغ درست کردیم.
‫اون‌یکی که دیگه نمی‌تونست تخم بذاره؟
‫خب ماریا، نظرت در مورد لوکاس چیه؟
‫خب، لوکاس یه احمق پرمدعاست.
‫عـــه؟!
‫اون بی‌رحمه، پس احتمالاً وقتی ازدواج کردیم شروع به کتک زدنم می‌کنه.
‫هرچی نباشه اون عاشق قلدری برای ضعفاست.
‫ولی مشکلی باهاش ندارم.
‫لوکاس برای من بهترین گزینه‌ست، ‫پس دلیلی نداره که نگرانی داشته باشم.
‫ما ـ‌ ماریا، به چشم تو من همچین آدمی‌ام؟
‫من خیال می‌کردم-
‫ما مثل عشاق به هم دل می‌بندیم و از روی عشق و علاقه باهم ازدواج می‌کنیم؟
‫عشق؟!
‫بسه، ماریا. حیا کن.
‫ماریا تو بچه‌ی باهوشی هستی ولی بعضی‌وقتا ‫زیادی پوست‌کنده حرف می‌زنی.
‫باید یاد بگیری هر حرفی رو به زبون نیاری.
‫چشم.
‫به صحبت‌کردن درخصوص ازدواج شما دوتا ‫ادامه می‌دیم، ولی هنوز زوده دلتو صابون بزنی.
‫چهار دونگ حواسم بهت هست.
‫متوجه شدم، گراند کُد.
‫شنیدم لوکاس و ماریا قراره ازدواج کنن.
‫هـــــه؟
‫من اگه قرار باشه ازدواج کنم، می‌خوام با توماس باشه.
‫گراند کُد خودش شوهرتو انتخاب می‌کنه.
‫ممکنه سایمون دماغو گیرت بیاد.
‫نمی‌خوام!
‫کدومتون این حرفو زد؟! فوراً بیاد جلو!
‫این حرف‌های احمقانه دیگه چیه! یه‌مشت دری‌وری‌ـه!
‫وحشتناک رکیکه. من همچین دانش‌آموزهایی رو اینجا نمی‌خوام!
‫دست‌هاتونو بیارین جلو!
‫باید تنبیه بشین!
‫صبحتون بخیر.
‫هوا امروز خیلی‌خوبه.
‫مطمئناً گوسفندها هم کیفورن.
‫آقا معلم؟
‫ازتون می‌خوام امروز بعداز مدرسه، یه‌چیزی یادم بدین.
‫می‌تونم بعد از کلاس بمونم؟
‫آ ـ آره.
‫البته.
‫بیخیال. برین بشینین سرجاتون.
‫آقا معلم، ببخشید.
‫ببخشید.
‫با یه‌بند عذرخواهی کردن که مشکلی حل نمی‌شه.
‫فقط نبینم دیگه تکرار کنید.
‫بـ ـ بخدا راست می‌گم.
‫یه مرد قدبلند دیدم که اینجا وایساده بود ‫و داشت دهکده رو از نظر می‌گذروند.
‫از کجا می‌دونی مرد بود؟
‫عــــه، آخه یه زن که اون‌طوری این اطراف پرسه نمی‌زنه، گراند کُد.
‫ درکمال تعجب، جوابت قانع‌کننده بود، پاول.
‫ما توی دهکده نیازی به غریبه‌ها نداریم. صرفاً وبال گردن‌مون می‌شن.
‫موضوع چیه، ماریا؟
‫ازم می‌خوای چی یادت بدم؟
‫گراند کُد می‌گه،
‫«ماریا، به صلاحته طرز درست حرف زدن رو یاد بگیری.»
‫طرز درست حرف زدن؟
‫می‌گه خیلی پوست‌کنده حرف می‌زنم.
‫ولی من از صغری کبری چیدن بدم میاد.
‫آقا معلم، می‌شه اون نقاشی رو یه‌بار دیگه نشونم بدین؟
‫خواهش می‌کنم، آقا معلم!
‫خیلی‌خب.
‫نشونت می‌دم.
‫ممنون، آقا معلم!
‫زود باشین نشونم بدین.
‫آروم باش.
‫بفرما.
‫واقعاً دوست‌داشتنیه، آقا معلم!
‫باورم نمی‌شه همچین چیز زیبایی وجود داره.
‫می‌گم، آقا معلم.
‫می‌شه بهم قرضش بدین؟ ‫اصلاً نمی‌ذارم کسی چشمش بهش بیفته!
‫مـ ـ‌ مزخرف نگو! ‫اگه یه‌وقت گراند کُد بفهمه چی؟
‫نگران نباشین.
‫حتی اگه بفهمه، مطلقاً بهش نمی‌گم مال شماست.
‫نمی‌شه.
‫آقا معلم؟
‫این نقاشی رو از کجا گیر آوردین؟
‫ما فقط وقتی‌که گراند کُد اجازه بده، به شهر اون‌طرف کوه سر می‌زنیم.
‫اونم هرچند سال یه‌بار.
‫ولی تاحالا نشنیدم شما رفته باشین اونجا.
‫دوست دارم بهت بگم.
‫حتی نقاشیه رو بهت می‌دم.
‫ولی فقط به‌شرطی که قول بدی مال من می‌شی.
‫«مال شما بشم»؟ دارین پیشنهاد ازدواج می‌دین؟
‫برای من...
‫بین شما و لوکاس فرقی نیست.
‫صرفاً به حرف گراند کُد عمل می‌کنم.
‫پس، من هیچ شانسی ندارم.
‫گراند کُد احتمالاً تو رو به عقد لوکاس دربیاره.
‫آره، به احتمال بالا.
‫ولی اگه بهم بگین این رو از کجا گیر آوردین، شاید بتونم یه‌کاری کنم.
‫یه‌چیزی که بتونه گراند کُد رو متقاعد کنه.
‫یه گدا اومد دم خونه‌م.
‫گدا؟
‫گراند کُد گفت پاول کسی رو نزدیکای «قله‌ی سنگی» دیده.
‫شاید این گداهه بوده؟
‫هیچ نظری ندارم!
‫تنها چیزی که می‌دونم، اینه که یه گدا ‫در خونه‌م رو زد و اجازه خواست شب رو اینجا بمونه!
‫در ازاش، این کتاب رو بهم داد.
‫اون چه‌جور آدمی بود؟
‫اهل کجاست و کجا می‌ره؟
‫هنوز اینجا پیشتونه؟
‫نه، اون گدا...
‫مطمئنم دلتون می‌خواد من رو خیلی بیشتر از این خوش‌حال کنین، آقا معلم.
‫پس، باید من رو با اون شخص آشنا کنین.
‫اون اینجا نیست!
‫جدی؟ کجا رفته؟
‫ازش نپرسیدم!
‫ولی مطمئنم برمی‌گرده.
‫به گداهه می‌گم توی خونه‌م بمونه تا فردا به دیدنش بیای.
‫واقعاً؟
‫قول می‌دم.
‫پس، تو هم قول بده.
‫آره، اگه من رو با مسافرـه آشنا کنین، باهاتون ازدواج می‌کنم.
‫قسم می‌خوری؟
‫قسم می‌خورم.
‫پس، من این نقاشی رو به‌خاطر حسن نیتت، نگه می‌دارم.
‫برگشتم.
‫خوش اومدی.
‫بیدار شو. می‌دونم بیداری.
‫اینو بخور. نمی‌خوام اینجا تلف شی.
‫«نمی‌خوام اینجا تلف شی»؟ ‫چه حرف وحشتناکی.
‫به‌خصوص بعد اینکه نزدیک بود منو بکشی.
‫مسافر.
‫اومدم پرداختی امروز رو بگیرم.
‫من هرچیز ارزشمندی که همراهم داشتم رو بهت دادم.
‫منم که می‌گم چی ارزشمنده و چی نه.
‫که اینطور.
‫همین برام مونده.
‫غیر از این، فقط خودمم.
‫می‌خوای سرم رو شیره بمالی؟!
‫اینکه یه چوب سوراخ‌سوراخی بیش نیست!
‫که اینطور. پس تو یه نادون به‌تمام‌معنایی.
‫حرف دهنتو بفهم!
‫این چه طرز حرف زدن با کسیه که ‫هم سنش ازت بالاتره و هم موقعیت اجتماعی‌ش!
‫این چیه؟
‫نی‌ـه.
‫موسیقی تولید می‌کنه.
‫پاهای بی‌رمق رو به حرکت وا می‌داره و روی قلب اندوهگین مرهم می‌ذاره.
‫چرا پرت‌وپلا می‌گی. فکر کردی می‌تونه بدن و ذهن رو کنترل کنه؟
‫کنترل؟ می‌شه گفت.
‫چون‌که موسیقی قلب رو به تب‌وتاب می‌ندازه.
‫می‌تونه کسی رو واله و شیدای کس دیگه‌ای کنه؟
‫این دقیقاً راست کار موسیقی‌ـه.
‫احساسات عشاق رو به غلیان درمیاره و جدایی رو جانکاه می‌کنه.
‫حتی از قبل هم بیشتر دلشون می‌خواد تا ابد باهم بمونن.
‫دروغ که نمی‌گی، نه؟
‫تابه‌حال موسیقی نشنیدی؟
‫گراند کُد قدغنش کرده.
‫و همین‌طور نقاشی‌های مستهجن و تمام اقلام به‌دردنخوری که بهم دادی.
‫هــــه؟ این‌طوری زندگی‌تون کسالت‌بار نمی‌شه؟
‫پس بذار این موسیقی‌ای که انقدر تعریفشو می‌کنی رو بشنویم.
‫الان؟
‫نه، فردا.
‫باشه.
‫اگه داری دروغ می‌گی...
‫من ممکنه از کاه کوه بسازم، ولی هرگز دروغ نمی‌گم.
‫آقا معلم، هنوز وقتش نشده؟
‫بذارین مسافرو ببینم.
‫قبل از اون، ماریا،
‫تو واقعاً...
‫باهاتون ازدواج می‌کنم؟
‫آره.
‫بهش فکر کردم، ولی به‌نظر میاد ازدواج غیرعملی‌ـه.
‫که اینطور. مایه‌ی تأسفه.
‫بیا فراموش کنیم که بهت قول دادم باهاش آشنات می‌کنم.
‫صبر کنین،‌ آقا معلم.
‫حتماً باید ازدواج کرده باشیم؟
‫گمونم شاید بتونم،
‫یه‌جورایی، فقط برای یه‌بارم که شده خواسته‌تون رو برآورده کنم.
‫بوی بارون می‌ده.
‫می‌شنوینش؟
‫شاید، صدای آواز پرنده‌هاست؟
‫انگار که دارن باهم حرف می‌زنن.
‫همچین چیزی غیرممکنه، نه؟
‫پرنده‌ها زیر بارون آواز نمی‌خونن.
‫چه چیز دیگه‌ای می‌تونه همچین آواز زیبایی...
‫هان؟ کدوم گوری رفته؟!
‫کجا؟ کجا؟!
‫اون آب‌زیرکاه در رفته!
‫گفت هرگز دروغ نمی‌گه. رودست خوردم!
‫عجب احمقی‌ام.
‫دروغ نمی‌گم!
‫واقعاً یه گدا اینجا بود!
‫نقاشی رو اون بهم داد. ‫قرار بود بهم نشون بده موسیقی چیه!
‫موسیقی.
‫حرفمو باور کن، ماریا.
‫برای این‌که بهت ثابت کنم دروغ نمی‌گم، اینو بهت امانت می‌دم.
‫این راز و همچنین عهد بین من و توـه.
‫متوجه می‌شی دیگه.
‫یکم.
‫اما این بدقولی‌ت رو جبران نمی‌کنه.
‫این حرفو نزن...
‫ما الان دیگه دو آشنای عادی نیستیم.
‫شوخی خوبی بود.
‫ممنون بابت فراهم کردن بساط خنده،‌ آقا معلم.
‫تمام چیزهایی که یادم دادی بی‌فایده و حوصله‌سربر بودن،
‫ولی دست آخر حسابی منو خندوندی.
‫ممنون.
‫ماریا.
‫ماریا؟ ماریا!
‫ماریا، صبر کن!
‫حرفمو باور کن! باید باور کنی!
‫ماریا!
‫من عاشقتم!
‫چرا غذاتو با دست نمی‌خوری؟
‫لـ ـ لطفاً منو ببخشید.
‫لازم نیست انقدر عصبانی باشید.
‫عصبانی؟ چرا فکر کردی عصبانی‌ام؟
‫شما جفت‌تون احمق‌های تمام‌عیارید. ‫حتی نمی‌تونین ماریا رو درست‌درمون تربیت کنین.
‫فکر می‌کردم زن باهوشیه، ولی گویا خیال باطل بود.
‫گراند کُد، از نظر من ماریا بیچاره یا احمق نیست.
‫هی...
‫ضمناً، شما خودتون هم یه زن هستید، گراند کُد.
‫چرا این‌طوری به چشم حقارت بهش نگاه می‌کنید؟!
‫واقعاً هیچی سرت نمی‌شه.
‫«چرا»؟ صدالبته برای بقاء.
‫بـ ـ با وجود این...
‫غم‌انگیزه.
‫کدوم‌یکی غم‌انگیزتره، مردن یا زنده بودن؟
‫اگه بذاری یه‌نفر کج‌خلقی کنه،
‫از فردا همه مطابق میل خودشون رفتار می‌کنن.
‫با این وضع، عمراً بتونیم زمستون رو به‌سلامت سپری کنیم. ‫همه از گرسنگی تلف می‌شن و تاسرحد مرگ یخ می‌زنن.
‫بقاء یافتن، درگرو مقررات سفت‌وسخت و همکاری‌ـه.
‫من تنه‌لش‌ها و لااوبالی‌ها رو از دهکده‌مون بیرون می‌کنم.
‫گراند کُد، لطفاً دیگه تمومش کنید.
‫همه می‌گن، ماریا زیبا و دوست‌داشتنی‌ـه.
‫صلاح همه‌مون در این نیست که به بالاترین قیمت بفروشیمش؟
‫چطور می‌تونین همچین حرف وحشتناکی بزنین؟
‫مالتا.
‫ای بابا، من چطوری شما دوتا رو ‫با همچین طرز تفکرهایی بفرستم دنیای بیرون.
‫زشتی و پلیدی که همه‌جا رو در برگرفته، شما رو می‌بلعه.
‫بازم همون صدا. بازم می‌شنومش.
‫صدای چیه؟
‫باعث می‌شه اعماق قلبم احساس بی‌تابی کنم،
‫درست مثل وقتی‌که این نقاشی رو دیدم.
‫نه، از اون هم بیشتر.
‫اون چیه؟
‫هــــــه؟
‫اون صدای عجیب رو می‌شنوین دیگه؟
‫این چیه که منو انقدر آشفته می‌کنه؟
‫خیلی بلنده.
‫چه صدای گوش‌خراشیه. سرم داره گیج می‌ره.
‫از «قله‌ی سنگی» به گوش می‌رسه، همون‌جایی که پاول یکی رو دید.
‫مطمئن بودم چاخان کرده، ولی...
‫فوراً لوکاس و چند نفر دیگه رو می‌فرستم که ته‌وتوش رو دربیارن.
‫گراند کُد!
‫چیه؟ یادم نمیاد از تو خواسته باشم بیای.
‫لطفاً منو ببخشید، گراند کُد.
‫همه‌ش تقصیر منه!
‫تقصیر تو؟
‫من یه غریبه رو به دهکده راه دادم!
‫هــــــه؟
‫همون صدا بود.
‫اون صداهای عجیبی که از مسافرـه می‌اومد.
‫همین صداها کفر ماریا رو بالا آوردن،
‫و کاری کردن منو ترک کنه!
‫موسیقی.
‫موسیقی!
‫موسیقی‌ـه!
‫وقت بخیر، ماریا.
‫وقت بخیر، مسافر!
‫خودتی، مگه نه؟
‫از قطعه‌ی موسیقی شورانگیزم خوشت اومد؟
‫آره، خیلی خوشم اومد!
‫ازش سیر نمی‌شم. بذار بیشتر بشنومش!
‫حتماً.
‫گمونم الان متوجه شدم که گراند کُد برای چی ‫چیزهای زیبا و دوست‌داشتنی رو قدغن کرده.
‫اون‌ها چیزایی‌ان که بهمون حس آزادی می‌دن.
‫به دنیامون وسعت می‌بخشن.
‫تغییرمون می‌دن.
‫چیزهایی زیباتر و دوست‌داشتنی‌تر از اینم هست، مگه نه؟
‫می‌خوای ببینی؟
‫می‌خوام.
‫ولی ممکنه چیزهای زشت‌تر و ترسناک‌تر هم ببینی.
‫مشکلی نیست، از اون هم خوشم میاد.
‫همراهم بیا.
‫ماریا!
‫ماریا، برگرد!
‫به‌هیچ‌وجه نباید دهکده رو ترک کنی!
‫خطرناکه! هوس مرگ کردی؟!
‫نه! یکی جلوشو بگیره!
‫نمی‌ذارم کسی مثل تو ماریا رو ازم بگیره!
‫ازت نمی‌گیرمش.
‫خودش دنبالم میاد.
‫کسایی که رفتنی‌ان، می‌رن. کسایی که موندنی‌ان، می‌مونن.
‫تصمیمش فقط با خودتونه!
‫خب، بعدش چی شد؟
‫دخترک دهکده رو ترک کرد و دیگه هیچ‌وقت برنگشت.
‫همین؟
‫بعدش مُرد؟ چی به سر اهالی دهکده اومد؟
‫از کجا معلوم؟
‫می‌گم...
‫چی می‌شد اگه قصه‌ها، قصه نبودن؟
‫چی می‌شد اگه سیندرلا و شنل‌ قرمزی کوچولو، آدم‌های بدی بودن؟
‫چی می‌شد اگه هانسل و گرتل، بچه‌هایی در آینده‌ی دور بودن؟
‫شخصیت‌های اصلی قصه‌ها همیشه محترم و صادقن،
‫کارهای خوب می‌کنن و تا ابد زندگی شاد و خرمی رو سپری می‌کنن.
‫چی می‌شد اگه این واقعیت نداشت؟
‫دلم می‌خواد همچین داستان‌هایی رو بشنوم.
‫تو چی؟