‫[آنچه گذشت]
‫- برج بسازی؟ ‫- باید تا بهار تکمیل بشه.
‫همکاری با افرادی ‫غیر از هم‌نژادهای خودمون رو...
‫هم در نظر گرفتی؟
‫پیشنهاد پادشاهتون رو بهم بگو...
‫تا تصمیم بگیرم به اطلاع پدرم برسونم یا نه.
‫اگه مسئله‌ای رو ازمون ‫مخفی کرده بود، حس می‌کردم.
‫شاید خودش حس کرد که تو داری ‫مسئله‌ای رو ازشون مخفی می‌کنی.
‫اینجا کجاست؟
‫قلمرو جزیره نومنوره.
‫تو فکرش بودم که شاید به تعویق بندازمش.
‫کارآزمایی دریایی که آغاز بشه ‫و اون کشتی حرکت کنه،
‫باید سوارش شده باشی.
‫اصلا نمی‌خوام دردسر درست کنم.
‫نقشه «سرزمین‌های جنوبی»ـه.
‫صرفا مکانی رو تعیین نکرده، ‫برنامه‌ای رو تعیین کرده.
‫می‌خوان سرزمین خودشون رو ایجاد کنن.
‫پس «سرزمین‌های جنوبی» ‫به شدت به خطر افتادن.
‫اگه سائورون واقعا برگشته باشه،
‫به «سرزمین‌های جنوبی» بسنده نمی‌کنه.
‫اگه هرکدومتون می‌خواین زنده بمونین،
‫سپیده‌دم به سمت برج الف‌ها حرکت می‌کنیم.
‫ببرش پیش آدار.
‫آدار!
‫می‌گن سائورون اون قدیم‌ها ‫اسامی متعددی داشته.
‫شاید این هم از اسامی خودشه.
‫مردمت پادشاهی ندارن، ‫آخه پادشاهشون خودتی.
‫باهام بیا «سرزمین میانه».
‫هنوز ارتش نداری.
‫شرایطمون به زودی تغییر می‌کنه.
‫«ارباب حلقه‌ها: حلقه‌های قدرت» ‫«فصل یکم، قسمت چهارم»
‫ما روزانه در این دربار...
‫جمع می‌شیم که راجع به آینده جزیره‌مون ‫برنامه‌ریزی کنیم.
‫ولی در روز «نعمت کودکان»،
‫جمع می‌شیم تا به افرادی که در آینده‌مون ‫زندگی می‌کنن، خوش‌آمد بگیم.
‫آینده‌مون چون سپیده‌دمی ‫بر دریایی مواج، نامحدوده.
‫چه اسمی براش انتخاب کردی؟
‫آلینل.
‫باشد که قدرت نومنور ‫در وجودت جلوه کند.
‫حکمتش مسیرت را روشن کرده...
‫جزیره‌مون هم گاهی باید عین خودت...
‫خودش رو کش بیاره.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و آیـــدا» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و AydaNaderiSubT@
‫امروز روزی بی‌نقصیه ملکه حاکم.
‫اول از همه به چه کاری می‌رسین؟
‫الفه رو به دربار احضار کرد.
‫همین امروز صبح احضارش کرد.
‫رفیق الفه به چهار عضو صنف حمله کرده، ‫اون‌وقت می‌ریل به صرف چای دعوتش می‌کنه؟
‫احتمالا الفه رو احضار کرده ‫که مجازاتش کنه.
‫یا ازش دستور بگیره.
‫حالا که الفه داره حرف‌هاش رو ‫به خورد ملکه‌مون می‌ده،
‫کی نماینده ماست؟
‫صدراعظم! صدراعظم!
‫سلامم رو بهش برسون، خب؟ ‫صدات رو بلند نکن.
‫میل ندارین قربان؟ ‫بفرمایین قربان.
‫متوجه نشده بودم مشغول کار مهمی هستین.
‫صدراعظم!
‫مملکت‌داری یعنی آدم باید هنرش رو داشته باشه ‫که موقع رسیدگی به مسائل جزئی...
‫هم اندازه مسائل مهم دقت کنه.
‫ترجیح می‌دم فرض کنم ‫تا الان این مسئله رو یاد گرفته باشی.
‫صرفا داشتم سعی می‌کردم ‫حرف زیرکانه‌ای بزنم.
‫زیرکی خصوصیت افرادیه ‫که زیاد بلندپرواز نیستن.
‫ترجیح می‌دادم عاقل باشی پسرم.
‫خب، چه مشکلی پیش اومده، هوم؟
‫احتمالا داره همهمه‌ای رخ می‌ده.
‫کشتی‌های الف‌ها به ساحلمون بیان؟
‫کارگران الف تجارتمون رو ازمون بگیرن؟
‫کارگرانشون نمی‌خوابن،
‫خسته نمی‌شن، پیر نمی‌شن.
‫نه‌خیر!
‫به نظر من یا ملکه کور شده،
‫یا عاشق الف‌هاست.
‫پدرش هم همین‌طور بود.
‫- عاشق الف‌هاست! ‫- عاشق الف‌هاست!
‫عاشق الف‌هاست!
‫خب، اگه الفه الان اینجا بود، ‫شاهد چه صحنه‌ای می‌بود؟
‫شاهد مردان نومنور بود...
‫یا شاهد جمعی کودک که ناله می‌کنن؟
‫ما فرزندان آدان‌هاییم.
‫[آدان‌ها: انسان‌هایی که در عصر نخست ‫از شرق دور به بلریاند مهاجرت کردند]
‫ما فرزندان الروس تارمینیاتوریم ‫که مورگوث رو شکست داده بود.
‫ولی حالا یه الف که آواره شده ‫می‌خواد تهدیدمون کنه؟
‫تک‌تکتون نگاهی به نشان صنفتون بندازین.
‫نشان میراث افراد قدرتمندیه.
‫نشان میراث انسان‌هاییه ‫که دیوار دریایی رو بنا کردن.
‫که آرمنولوس رو...
‫که افتخار تمدنمونه بنا کردن.
‫ولی الان یه الف می‌خواد تهدیدمون کنه؟
‫دوستان عزیزم...
‫به من اعتماد داشته باشین.
‫چرا که به پینه دست‌هام...
‫سوگند می‌خورم که حکمرانی نومنور ‫هرگز به دست الف‌ها نیفته.
‫مملکتمون عین همیشه ‫قلمرو انسان‌ها باقی می‌مونه.
‫همگی مشروب مهمون منین!
‫فارازون! فارازون!
‫اصلا شهری هست ‫که اسمش رو بلد نباشه؟
‫جمعیتی هست که نتونه قانعشون کنه ‫یا کسی هست که مدیونش نباشه؟
‫خارق‌العاده است.
‫من که می‌خواستم بگم «خشمگین‌کننده» است.
‫محصول تاکستان‌های حوالی مینل‌تارماست.
‫می‌گن آدم با خوردنش ‫کل مشکلاتش رو فراموش می‌کنه.
‫نمی‌دونم راست می‌گن یا نه.
‫من با کلی زحمت به مشکلاتم چیره شدم.
‫حتما کارآموز جدیدی.
‫من کمن هستم. اسم خودت...
‫آهای، ایارین. زود باش نقشه‌ها رو بیار.
‫آها.
‫آزرده‌خاطرم می‌کنی الف.
‫من مهمون محسوبت کردم ‫و بهت خوش‌آمد گفتم،
‫ولی سرکار خانم رفتی نواحی روستایی ‫که طومارهای باستانی بدزدی،
‫همراه اهل «سرزمین‌های جنوبی»ـت ‫هم که به شهروندانمون حمله کرده.
‫زود خشمگین شدنش قابل درکه. ‫مردمش دارن جون می‌دن.
‫«مردمش»؟
‫من معتقدم مردی که تو سیاهچالتون حبس کردین ‫رعیت دعوایی عادی‌ای نیست،
‫بلکه ولیعهد گم‌شده و تبعیدی ‫تاج و تخت «سرزمین‌های جنوبی»ـه.
‫پس گمون کنم الندیل هم ‫امپراتور رودل باشه.
‫راستش، از لردهای خردشون هستم.
‫مردمش پخش و پلا شدن. ‫رهبری ندارن.
‫ولی شاید اگه شما ازش حمایت کنین، ‫تحت فرمانش متحد بشن و مبارزه کنن.
‫منظورت از «حمایت» چیه؟
‫سائورون قبلا هم دشمن مردم شما بود، ‫هم دشمن مردم من.
‫ازتون درخواست می‌کنم ‫کار نیمه‌تماممون رو تمام کنین.
‫ازتون درخواست می‌کنم مجددا اتحاد ‫بین نومنور و الف‌ها رو برقرار کنین...
‫و تا سائورون «سرزمین‌های جنوبی» رو ‫فتح نکرده،
‫باهام مبارزه کنین تا انسان‌های ‫اون سرزمین رو نجات بدیم.
‫ما تو این دربار پیشنهادات متعددی می‌گیریم.
‫می‌تونم بگم چندین هفته بود ‫پیشنهادی نداشتیم...
‫که این‌قدر غافلگیرکننده ‫و بلندپروازانه باشه.
‫با این حال، ‫نومنور مسیر دیگه‌ای رو انتخاب کرده.
‫کل مردم نومنور که انتخاب نکردن.
‫اون اهل «سرزمین‌های جنوبی» ‫چه پادشاه باشه، چه نجار، محاکمه می‌شه.
‫جلسه‌مون به اتمام رسید.
‫پس چاره‌ای جز درخواست ‫جلسه دیگه‌ای ندارم.
‫با حکمران حقیقی نومنور جلسه می‌ذارم.
‫با پدرتون، پادشاه، جلسه می‌ذارم.
‫بهتره مسائلی رو که درکش ‫از توانت خارجه به زبون نیاری...
‫گالادریل، دختر فینارفین.
‫شما هم بهتره کنار بکشین...
‫که شاید به کسی که اختیاراتش ‫در حد اجابت درخواستم باشه، پیشنهاد بدم.
‫بانو گالادریل، دیگه بسه.
‫اون‌وقت منظورت کدوم اختیاراته؟
‫اختیاراته مردم خودت رو می‌گی؟
‫یا صرفا آواره‌ای هستی که می‌خوای ‫وسط طوفان دستت رو به جایی بند کنی؟
‫درون خودم طوفانی در جریانه.
‫بی‌جهت من رو به این جزیره نکشونده.
‫شما هم نمی‌تونین سرکوبش کنین ملکه حاکم.
‫بذار خودم حدس بزنم.
‫تو میکده دعوا کردی؟
‫به جرم فتنه بازداشت شدم.
‫دیگه دارین موفق می‌شین!
‫چند روز دیگه...
‫افتخار همقطار خطاب کردنتون نصیبم می‌شه.
‫حالا بکشین نظام‌آموزان! بکشین!
‫ایسیلدور...
‫بکشین نظام‌آموزان!
‫بکشین!
‫طناب در رفت!
‫دلیل اشتباهتون رو توضیح بدین.
‫قربان، نه، حتما اشتباهی صورت گرفته.
‫تقصیر من بود دریاسالار.
‫از دست من در رفت.
‫من که شاهد بودم صد بار ‫اون طناب رو درست بستی.
‫این کارت تعمدی بود.
‫از گارد دریایی اخراجی!
‫هر سه‌تاتون اخراجین!
‫«غرب»؟ «نومنور راستین»؟
‫باز هم همون مزخرفات برادرت رو تکرار می‌کنی!
‫خیال می‌کردم دریاسالار ‫فقط خودم رو مرخص کنه.
‫عذر می‌خوام.
‫عذر می‌خوای؟
‫کل زندگیمون رو به فنا دادی!
‫شاش‌دان کجاست؟ ‫گمون کنم الان بالا میارم.
‫با پدرم صحبت می‌کنم.
‫قانعش می‌کنم کاری کنه ‫جفتتون رو مجددا مستقر کنن.
‫نه‌خیر. واقعا استاد اخراج شدن ‫از مقامی هستی...
‫که از اولش هم لایقش نبودی.
‫- والاندیل... ‫- نه.
‫از وقتی به سن پارو به دست گرفتن رسیده بودم، ‫می‌خواستم عضو خدمه اون کشتی بشم.
‫کل اعمال لازمه واسه رسیدن ‫به این جایگاه رو انجام دادم.
‫اون‌وقت تو چیکار کردی؟
‫به جز فکر کردن به مادر مرحومت ‫و چرت و پرت گفتن ازش چیکار کردی؟
‫بس کنین! بس کنین! بسه!
‫آره، ایسیل عین همیشه می‌ذاره و می‌ره.
‫ایسیل! داری کجا می‌ری؟
‫چه فرقی می‌کنه بره یا بمونه؟
‫مشکل اصلیش خودشه ‫که اون هم اصلا حل نمی‌شه.
‫ماگروت!
‫آدار...
‫نامپاک اوگلورشا.
‫زادگاهت کجاست...
‫سرباز؟
‫زادگاهم بلریانده.
‫کنار دهانه رود به دنیا اومدی؟
‫تو کی هستی؟
‫یه بار وقتی جوان بودم...
‫کنار اون رود قدم زده بودم.
‫یادمه...
‫کنار رودش مملو از غنچه‌های مریم‌گلی بود.
‫چندین کیلومتر غنچه مریم‌گلی بود.
‫چرا اورک‌ها پدر خطابت می‌کنن؟
‫دروغ‌های زیادی به خوردتون دادن.
‫برخی دروغ‌هاشون این‌قدر ریشه کرده...
‫که حتی سنگ‌ها و ریشه‌ها هم باورشون دارن.
‫واسه رها شدن از کل دروغ‌هاشون...
‫باید حتما دنیای جدیدی ایجاد کرد.
‫ولی چنین کاری فقط از دست خدایان ساخته است.
‫من هم خدا نیستم. ‫حداقل...
‫هنوز نیستم.
‫تو چی هستی؟
‫برو پیش انسان‌هایی ‫که تو برج دیدبانی قدیمی پناه گرفتن.
‫پیغامی بهشون برسون.
‫چه پیغامی برسونم؟
‫سربازخونه همین الانش هم پر شده. ‫سعی کنین هرجایی می‌تونین مستقر بشین.
‫- این‌ها از کجا اومدن؟ ‫- از ایورباد.
‫یعنی از کل روستاهای ‫اینجا تا اورادروین اومدن.
‫بقیه‌اش کو؟
‫بقیه‌اش همینه.
‫باید باز هم جیره‌بندی رو کاهش بدیم.
‫خب، جیره‌بندی من رو که کاهش نمی‌دین.
‫اصلا کی گفته تو حق داری تصمیم بگیری؟
‫کل افرادی که تصمیم گرفتن به این برج بیان ‫چنین حقی بهم دادن. از جمله خودت والدرگ.
‫می‌خوایم چی بخوریم؟
‫- راه‌حلی پیدا می‌کنیم. ‫- چطوری؟
‫- نمی‌دونم. ‫- هه. ندونستنت که تابلوئه.
‫انبار والدرگ چطوره؟
‫گروه کوچکی رو می‌فرستیم شهر.
‫روزانه که تعداد اورک‌ها کمتره می‌ریم، ‫آروم و بی‌سروصدا هرچی بتونیم برمی‌داریم.
‫اصلا از حضورمون خبردار نمی‌شن.
‫کدوم بدبختی رو می‌خوای بفرستی؟
‫اگه کسی حاضر نباشه، خودم می‌ره.
‫جناب‌عالی نمی‌ری اونجا.
‫قبلش باز هم تپه‌ها رو می‌گردیم. ‫شکارچیانمون رو جمع کنین.
‫خب، چی می‌خوان شکار کنن؟ ‫چندتا خرگوش؟
‫اون‌جوری یه روز سیر می‌شیم.
‫یعنی یه روز دیگه دوام میاریم. ‫بهتره بابتش سپاس‌گزار باشیم.
‫دیگه حالم از این وضع به هم می‌خوره...
‫که همه‌چی داره نیست و نابود می‌شه، ‫ولی دست رو دست گذاشتیم.
‫- داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم دیگه. ‫- خب، من که نمی‌کنم!
‫تئو. تئو!
‫یا می‌تونی کمکم کنی، ‫یا شرایط رو دشوارتر کنی.
‫اصلا نباید می‌ذاشتم ‫قانعم کنی چنین کاری کنیم.
‫من برمی‌گردم.
‫این‌قدر بزدل نباش.
‫بیا دیگه.
‫رووان، بریم میکده.
‫من که اونجا نمی‌رم.
‫شاید باز هم غذا توش باشه.
‫بیا دیگه، اینجا که متروکه است.
‫خیلی‌خب. خودم می‌رم.
‫رووان؟
‫کم سن و سالی.
‫اون رو از کجا آوردی؟
‫بدش به من.
‫آهای! پیداش کردم!
‫پیداش کردم! یه پسر بچه است! ‫دسته شمشیر دستشه!
‫پسر بچه است؟ کجاست؟
‫همین‌جاها قایم شده.
‫آهای! به پدر اعظم خبر بده.
‫بقیه‌تون پخش بشین.
‫تا پیداش نکردیم، کسی نمی‌خوابه.
‫پیدات کردم!
‫الف‌ها و دورف‌ها با هم همکاری می‌کنن. ‫خارق‌العاده است.
‫پیش‌بینیت کاملا درست بود.
‫چیه؟
‫هیچی. صرفا...
‫یه لحظه وقتی اونجا وایستاده بودی، ‫کاملا شبیه پدرت بودی.
‫خبر نداشتم پدرم رو دیده بودی.
‫معلومه، بارها دیده بودمش.
‫معمولا آینده رو خوب پیش‌بینی می‌کرد.
‫راستش، یادمه یه بار بهم گفته بود...
‫روزی آینده‌ام به دست پسرش رقم می‌خوره.
‫انگار حرف خیلی ساده‌ای بود ‫و مثلا داشت می‌گفت فردا بارون میاد.
‫من هم... من هم...
‫تا همین لحظه حرفش رو از یاد برده بودم.
‫عجیب نیست؟
‫ظاهرا امروز بی‌قراری جناب.
‫چی ذهنت رو درگیر کرده؟
‫نه، به خودم قول داده بودم حرفش رو نزنم. ‫دوست خودته.
‫دورین رو می‌گی.
‫یا داره ازم اجتناب می‌کنه، ‫یا مسئله‌ای رو ازمون مخفی کرده.
‫از گروه‌های کارگرانش سوال نکردی؟
‫از هر نوزده گروه سوال کردم. ‫مدام پسم می‌زنن.
‫آدم با خودش می‌گه تا حدی مشکوکه.
‫منظورت اینه که دورین ‫دوست‌دختر کوچکی اختیار کرده؟
‫- کسی جز شما تو زندگیش نیست بانوی من. ‫- خودم می‌دونم.
‫آخه کی حاضره باهاش باشه؟
‫♪ ای عجوزه ثروتمند، سنگت رو ببوس، ‫طلا و جواهراتت رو برق بنداز. ♪
‫آخ! بس کن!
‫گردا، این‌قدر برادرت رو نزن!
‫داریم بزن بزن بازی می‌کنیم.
‫خب، بس کنین.
‫«راه‌پله زرین» رو گشتی؟
‫«نگهبانی سه‌در» رو چی؟
‫یادم رفته بود.
‫این کوچولوها دارن ذهنم رو خراب می‌کنن.
‫امروز داشت می‌رفت معدن «شکاف کوارتز».
‫دیسا، راستش، هیچ رازی به مخفی کردنش ‫با دوز و کلک نمی‌ارزه.
‫دورف جماعت رو تو خونه خودش ‫دغل‌باز خطاب می‌کنی؟
‫این‌جوری آبگوشت غلیظی به هم می‌زنی‌ها.
‫اگه دورین رفته تو معدن کوارتز مشغول بشه،
‫واسه چی تبر حفاریش رو جا گذاشته؟
‫ضمنا، اگه به شکافی رفته ‫که پایین رفتن ازش...
‫دو روز کامل طول می‌کشه، ‫واسه چی داری غذای محبوبش رو آماده می‌کنی؟
‫♪ ای عجوزه ثروتمند، سنگت رو ببوس، ‫طلا و جواهراتت رو برق بنداز. ♪
‫گردا، بهت هشدار می‌دم‌ها!
‫دورین تبرش رو نبرد،
‫چون کوارتز اون معدن ‫حفاری نمی‌خواد. دم دسته.
‫من هم دارم آبگوشت دم موش کور درست می‌کردم،
‫چون یه کم طول می‌کشه ‫تا قبل از رسیدنش جا بیفته.
‫ضمنا، شاید واسه بیگانه‌ای چون خودت ‫چندین روز طول بکشه،
‫ولی دورف‌های کوهنوردی چون شوهر من...
‫می‌تونن چند ساعته ‫از «شکاف کوارتز» پایین برن.
‫سوال دیگه‌ای نداشتی عزیزم؟
‫نه.
‫ممنون.
‫«شکاف کوارتز». بدک نبود. بدک نبود.
‫فقط امیدوارم حرفم رو باور کرده باشه. ‫اون الف راحت گول نمی‌خوره.
‫قطعا همین‌طوره.
‫شانس آوردم که ملکه آینده‌ام می‌تونه ‫موش آبی رو رنگ کنه و جای مینک بفروشه.
‫باز هم دلیلی دارم ‫که بابت ازدواج با تو...
‫و ازدواج نکردن ‫با مارگارید راست‌بورین شکر کنم.
‫خب، دلایلی دیگه‌اش چی هستن؟
‫بعدا بهت می‌گم.
‫ساکت باش. بهتره صدامون رو بلند نکنیم.
‫اوهوم.
‫تو معدن قدیمی پیشرفت خوبی حاصل کردیم.
‫اطمینان حاصل کردم ببرنش بیرون...
‫معدن قدیمی زیر دریاچه میرورمیر.
‫گم شدی الف؟
‫هوم؟
‫نه. دقیقا می‌دونم کجا برم.
‫روزت به خیر.
‫♪ ای عجوزه ثروتمند، سنگت رو ببوس، ♪
‫♪ طلا و جواهراتت رو برق بنداز. ♪
‫می‌دونستم!
‫دورین؟
‫- اومدی جاسوسیم رو بکنی الف؟ ‫- خیلی کم.
‫اینجا کجاست؟
‫واقعا انتظار داری باور کنم ‫خودت خبر نداری؟
‫انتظار داری باور کنم که از اولش ‫هم واسه همین نفرستاده بودت اینجا؟
‫می‌خواین خودتون تصاحبش کنین.
‫دورین، چی رو می‌خوایم؟
‫من نمی‌دونم چی تو اون اتاقه ‫و اصلا برام مهم نیست.
‫ولی تو و دوستیمون برام مهمه.
‫ولی با مخفی‌کاری که نمی‌شه دوست موند.
‫این کارها یعنی چی؟ هوم؟
‫باید سوگند بخوری.
‫به این کوه سوگند بخور...
‫هیچ‌وقت ذره‌ای از حرفی رو ‫که می‌خوام بهت بزنم...
‫با هیچ موجود زنده‌ای در میون نمی‌ذاری.
‫خشم دورف‌ها حتی از حافظه ‫الف‌ها هم موندگارتره.
‫اگه قولت رو زیر پا بذاری،
‫قدرت این سنگ خودت و همنوعانت رو ‫تا آخرین روز زندگیتون...
‫تو «سرزمین میانه» محکوم به غم می‌کنه.
‫قسم می‌خوری، الروند؟
‫به یاد و خاطره پدرم، ارندیل دریانورد، ‫قسم می‌خورم...
‫هرآنچه که اینجا می‌گویی، هیچ‌جای ‫دیگر بازگو نخواهد شد.
‫دیسا این رو موقع جست‌وجوی طلا پیدا کرده.
‫یه نوعِ جدید از سنگ‌های معدنی.
‫سبک‌تر از ابریشم، سخت‌تراز آهن
‫به عنوان یک سلاح، می‌تونه برگ‌ برنده‌ای ‫برای ما باشه.
‫و از نظر ارزش، شاید از طلا هم باارزش‌تر باشه.
‫می‌بینی چطور نور رو به خودش ‫ربایش می‌کنه؟
‫انگار از درون هم نور ایجاد می‌کنه.
‫از نظر من، این سنگ می‌تونه آغازگر دوره‌ای ‫جدید برای مردم ما باشه.
‫آورنده قدرت و سعادت.
‫پس چرا اینقدر یواشکی؟
‫نباید جشن بگیریم؟
‫می‌گن این کارها برای من خطرناکه!
‫پدرم به بهونه احتیاط، دخالت ما رو توی
‫این امور ممنوع کرده.
‫می‌شه ببینمش؟
‫چه اسمی برای این سنگِ شگفت‌انگیز برگزیدی؟
‫به زبان خودمون «تابانِ خاکستری»
‫به زبان شما فکرکنم بشه «میت‌راد»
‫نه، نه، می‌شه...
‫«می‌تریل»
‫پس واقعاً این همه راه رو برای ارگیون اومدی؟
‫اومدم چون 20 سال دوری از یک دوست ‫واقعاً طاقت‌فرسا و طولانی بود.
‫حتی برای یک الف.
‫مال خودت.
‫می‌تونه نشونه‌ای برای دوستی‌مون باشه.
‫خیلی‌خب پس...
‫نه!
‫دورین، دورین، نــه!
‫چهارتا دورف این پایین‌ان.
‫دورین!
‫ایارین! داری تمیزکاری می‌کنی؟
‫واقعاً ببخشید.
‫اشکال نداره، اشکال نداره ‫واقعاً می‌گم، اشکال نداره.
‫فکر می‌کردم فقط توی نقاشی استعداد داری.
‫تمیزکاری برای دست‌ورزی خیلی خوبه.
‫کارفرما انجمن که اینطوری می‌گه.
‫خب نظرت چیه اینکارو کنیم؟ ‫من کِف زمین رو تمیز می‌کنم و تو جام‌ها رو
‫هرکسی که دیرتر تموم شد، پولِ ‫شام رو حساب می‌کنه.
‫من با آدم‌های غریبه بیرون نمی‌رم.
‫اگه غریبه‌ای دیدم، درجا بهت می‌گم.
‫همونقدر که اراده‌ات رو برای کنار زدن ‫هر مانعی که سر راهت باشه تحسین می‌کنم،
‫مثل اسبی که با سرعت می‌تازه...
‫اما به این فکرنکرده بودی که تو در اصل با ‫غول‌ها یا اورک‌ها نمی‌جنگی،
‫بلکه با انسان‌ها می‌جنگی؟
‫الان می‌خوای کلاس جنگ‌شناسی برام بذاری؟
‫نه، نه من...
‫جراتش رو ندارم، اما...
‫دادگاهِ ملکه میدان جنگی نیست ‫ که درش تسلط داشته باشی، نه؟
‫ادامه بده.
‫در شرایطی مانند الان، از نظر من...
‫با تشخیص بزرگ‌ترین ترس دشمن، ‫می‌شه به آسونی شکست‌ش داد.
‫- با استفاده از ترس‌شون؟ ‫- نه.
‫به‌عنوان چیزی که بشه به‌شون غلبه کرد.
‫تا کاملاً افسارشون رو در دست بگیری.
‫پس داری می‌گی دلیلِ اینکه من زندانی شدم
‫اینه که ملکه می‌ترسه تا نکنه بفهمم ‫بزرگ‌ترین ترسش چیه؟
‫بسیار کوته‌نظرانه، بله.
‫گیریم که همینطوره، توی اون چند دقیقه‌ای ‫که دیدیش به این نتیجه رسیدی؟
‫تو درخواست یک کشتی کردی، به مردم‌ش ‫توهین و از دستوراتش سرپیچی کردی.
‫هیچ‌کدوم از این کارها ‫عصبانی‌اش نکرد.
‫بعدش خیلی یهویی، دستور می‌ده ‫زندانی‌ات کنن.
‫چرا؟
‫ازش خواستم وارد جنگ بشه.
‫اما این دلیلِ برانگیختن عصبانیت‌ش نبوده، ‫اینطور نیست؟
‫خواستم با پدرش صحبت کنم.
‫پادشاه توی برج زندگی می‌کنه، ‫سال‌هاست کسی ندیدتش.
‫پس چند دقیقه دست از تازیدن بردار ‫و مثل آدم به کاری که کردی فکرکن.
‫دست از مقایسه من با یه اسب، بردار.
‫تو هم دست از متقاعد کردن من برای ‫ترک اینجا بردار!
‫قابل توجه الف.
‫ملکه حاکم تصمیم خود را اعلام کردند.
‫همین امشب تحتِ مراقبت ویژه ‫به سرزمین الف‌ها باز گردانیده خواهید شد.
‫بیا جلو.
‫- باهاش در نیوفت! ‫- نمی‌تونم که همینطوری بذارم بره!
‫چرا می‌تونی.
‫اگه می‌دونستی داره کجا میره!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫با یکی قرار داشتم.
‫کی هست حالا؟
‫لباس نظام‌آموزیت کجاست؟
‫نکنه استعفا دادی! نه؟
‫نه، بدتر.
‫اخراجت کردن؟
‫کاری کردم همه اخراج بشن.
‫ایزیل...
‫خب، به خواسته‌ات رسیدی که. ‫حالا می‌تونی بری «سواحل غربی»
‫زندگی دوستانم رو نابود کردم،
‫آبرومون رو بردم.
‫لیاقت اونجا رو ندارم.
‫به‌علاوه، بابا دیگه اجازه نمیده بریک رو هم ببرم.
‫اون الف! فرار کرده.
‫همه‌جا رو زیر و رو کنید.
‫ببخشید که سرزده اومدم اعلی‌حضرت...
‫اون دیگه " اعلی‌حضرت " نیست.
‫از کجا می‌دونستی می‌خوام بیام اینجا؟
‫ سربازان بیرون اینجا برای همراهی‌ کردنت ‫تا کشتی منتظرن.
‫اگه عقل تو کله‌ات باشه با پای خودت می‌ری.
‫می‌ریل...
‫من، من...
‫چیزی‌نیست پدر، من اینجام.
‫من رو ببخش.
‫از این اوضاع خبر نداشتم.
‫کمتر کسی از وضعیت وخیم پادشاه باخبره.
‫خواستارم جایی درز نکنه.
‫پس زمانِ روشن‌سازی حقیقت فرا رسیده.
‫پدرت با الف‌ها میونه خوبی داشت،
‫چرا تو نداری؟
‫بگو!
‫لطفاً.
‫پدرم همیشه اسیر اعتقاداتش بود.
‫اما بعد از تاج‌گذاری‌اش، یه‌ جای کار می‌لنگید.
‫به مردی بی‌پروا تبدیل شد،
‫می‌گفت که اقدامات ما خشم والاها رو تشدید می‌کنه،
‫اینکه باید توبه کنیم و دوباره به روش های ‫قدیمی رو بیاریم.
‫دلهره و ناگهانی ‫همه رو فرا گرفته بود.
‫و وقتی که اعلام کرد قراره با الف‌ها ‫پیمان دوستی ببنده...
‫مردم شورش کردند.
‫خیلی چیزها از دست رفت،
‫تصمیم گرفته شد من به جاش حکومت کنم،
‫وعده‌ دادم تا آشوب رو خاموش کنم.
‫اولین شبِ حکومتم، زمانی ‫که همه در خواب بودند.
‫من رو به اینجا آورد.
‫«پلنتیر»
‫[هفت گوی معروف که با استفاده از آن‌ها قادر به دیدن آینده بودند]
‫«هفت سنگِ بینایی»
‫شِش‌تای دیگه یا گم شدن یا پنهان.
‫نسل‌ها دست به دست ‫شد و به پدرم رسید.
‫و همچنان...یک‌ راز باقی مانده.
‫دستت رو بذار روش.
‫- باید بهت هشدار بدم... ‫- قبلاً بارها پلنتیری‌ها رو لمس کردم.
‫اما این یکی فرق می‌کنه.
‫این آینده نومنور بود که دیدی.
‫پلنتیری پیش‌بینی‌های زیادی داره.
‫بعضی‌هاشون هرگز رخ نمی‌دن.
‫همین الانش شروع به رخ دادن کرده.
‫اومدن تو آغازِ رخداد این آینده‌ست.
‫یعنی فکرمی‌کنی من باعثِ سقوط نومنور می‌شم؟
‫سقوط کردن نومنور فقط دست خودشه.
‫این جزیره در روزی فضیلت‌وار از جانب والاها ‫به ما پیشکش شد.
‫اگر گمراه بشیم، می‌تونن اون رو باز پس بگیرن.
‫فضیلتی که ازش حرف می‌زنی به‌خاطر ‫وفاداری اجدادت به الف‌ها بود.
‫پدرم با الف‌ها هم‌پیمان بود.
‫و راه اون...ما رو به سمت نابودی کشوند.
‫برای همین فردا به مردم اعلام می‌کنم ‫که تو رفتی.
‫و این بحران به پایان می‌رسه.
‫اگر در برابر اهریمنی که در «سرزمین میانه‌»‌ ‫در حال قد علم کردن‌ـه، اقدامی صورت نگیره
‫همه‌جا و همه‌چی رو نابود می‌کنه.
‫اجتناب از شرکت در این جنگ، ممکنه همون ‫چیزی باشه که باعث سقوط اینجا می‌شه.
‫من روی حرف خدایان حرف نمی‌زنم، ‫تصمیم نهایی‌ـه.
‫تصمیمی از روی رعب و وحشت.
‫می‌دونم تنها بودن چه حسی داری،
‫تنها کسی که باخبره...
‫تنها کسی که می‌دونه اوضاع از چه قراره.
‫شاید دیگه مجبور نباشیم که این فشار ‫رو به تنهایی متحمل باشیم.
‫التماس می‌کنم، می‌ریل ‫از راه ترس سر باز بزن،
‫راه ایمان رو انتخاب کن.
‫با من هم‌پیمان شو.
‫بذار الف‌ها و نومنور یک‌بار دیگه ‫کنار هم بجنگند.
‫اعتماد، اتحاد میاره گالادریل.
‫اما نخی بسیار نازک آویخته به پادشاهی‌ـیه ‫که سرنوشت همه به اون بستگی داره.
‫متاسفم.
‫جنگل‌‌ها خشک شدند و همه حیوانات فرار کردند.
‫به‌نظر می‌رسه پسرت از ‫همه‌ ما ها هوش بیشتری داره.
‫یکی داره میاد!
‫برید کنار.
‫- از سر راه برید کنار، عقب وایستید. ‫- اجازه بدید رد بشه.
‫به همه می‌رسه، آروم باشید.
‫رووان، ثئو کجاست؟
‫گفت پشت سرم میاد.
‫- دارم از گشنگی می‌میرم! ‫- هل نده!
‫اون هلم داد.
‫همه جا رو، زیر و رو کردیم.
‫اینجاها نیست.
‫یالا.
‫کجاست؟
‫اینجا نیست.
‫بیاین بریم.
‫همه‌جا رو خوب بگردید.
‫اگه پیداش نکنیم، رئیس زنده زنده ‫پوست‌مون رو می‌کنه.
‫والا خود رئیس همون اول گمش کرد!
‫یالا!
‫پیداش کنید!
‫اینجا که نیست.
‫اونجا رو بگرد.
‫کجا با این عجله وروجک؟
‫کجاست؟
‫نـه!
‫از کجا پیداش کردی؟
‫شاید وقتی بازوهات رو قطع کردم به حرف بیای!
‫- زودباش رفیق. ‫- اونجاست! بگیریدش.
‫دارن میان.
‫ادامه بده.
‫بدوو!
‫مامان؟
‫برونوین.
‫فرار کنید! برید یه جای امن.
‫چرا اینکارو کردید؟
‫درخواستی از سنگ‌ها بود
‫تا جسد معدنچیانی که هنوز امیدی ‫برای زنده بودنشون هست رو آزاد کنه.
‫همه‌ش با خودم فکر می‌کنم اگه تو اون پایین نبودی،
‫دورین اونجا گیر می‌افتاد و خدایی نکرده...
‫ببخشید.
‫ببخشید که بهت دروغ گفتم.
‫تو سال‌ها هم‌دم و یاور دوست من بودی.
‫تنها چیزی که مهمه همین مسئله‌ست.
‫همین الان آخرین نفر رو بیرون کشیدن.
‫زنده، همه‌شون زنده‌ان.
‫حتماً دیگه خیالت پدرت راحت شده.
‫معدن رو تعطیل کرد.
‫کُل رگه قراره تعطیل بشه.
‫- کل رگه؟ ‫- همه‌ش.
‫بعش یکم زمان بده.
‫حتی داغ‌ترین زغال‌سنگ‌ها هم ‫زمانی خُنک می‌شن.
‫اره اما بعضی وقت‌ها با خودم می‌گم ‫ای کاش که نمی‌شدن.
‫ای کاش می‌تونستم حسی که واقعاً ‫بهش دارم رو به زبون بیارم
‫تا دیگه هیچوقت با اون پیرمرد سر و کله نزنم.
‫پدرم خودش تک و تنها به «ولینور» رفت،
‫تا والاها رو متقاعد کنه به جنگ بپیوندن ‫و مرگوث رو سر به نیست کنن.
‫اقدامش آن‌چنان به چشم اون‌ها درخشان اومد...
‫که والاها اون رو به جایی فراتر از این دنیا بردند،
‫که تا ابد زهره رو در آسمان‌های بی‌پایان حمل کنه.
‫سال‌هاست که هر روز ‫به آسمان نگاه می‌کنم...
‫و با خودم می‌گم اگه اینجا بود ‫چه فکری درمورد من می‌کرد؟
‫آیا از اینکه این‌گونه میراثش رو هدایت کردم ‫به خودش می‌بالید؟
‫یا از این نا اُمید می‌شد که به هزاران روش ‫می‌تونستم انتظاراتش رو برآورده کنم و نکردم؟
‫اما یک شب به این فکر فرو رفتم...
‫که حاضرم با خوشحالی هر نظری که ‫درموردم داره رو بشنوم.
‫تا زمانی که این فرصت رو داشته باشم
‫تا حتی یک‌بار دیگه بتونم صداش رو بشنوم.
‫وقت باقیمانده‌ای که با پدرت داری رو ‫الکی هدر نده.
‫الروند، کنجکاوم تا یه‌چیزی رو برام تعریف کنی.
‫تو و همسرم چطوری با هم آشنا شدید؟
‫بهت که گفتم، ‫من جون الروند رو از دست یه ترول‌کوهی نجات دادم.
‫- دوتا ‫- بله می‌دونم دوتا.
‫ولی از الروند پرسیدم.
‫پس دیگه چاره ای ندارم تا
‫حرفی که همسرتون زد رو تکذیب کنم.
‫اولاً که سه تا ترول بودن و دوماً ‫من اون رو نجات دادم.
‫تو یادت نمیاد ناهار چی خوردی، اونوقت...
‫وقتی که توی جنگل بهش برخوردم...
‫داشت ضربات پتک ترول‌ها رو جا خالی می‌داد.
‫- فریاد می‌زد، جیغ می‌کشید و ناله می‌کرد ‫- فریاد مبارزه بود خب!
‫جیغ‌ش اینقدر گوش‌خراش بود که فکرکردم صدای بچه‌ست.
‫دست به کمان شدم...
‫- شمشیر بودها! ‫- کمان دستم بود.
‫- نه! شمشیر بود مرد حسابی ‫- بدون...
‫من رو ببخش پدر.
‫لج‌بازی و یک‌دندگی کردم و دراشتباه بودم.
‫حتی نمی‌تونی تو صورتم نگاه کنی نه؟
‫مردم ما باور دارن که....
‫وقتی یک دورف به تاج و تخت می‌رسه...
‫صدایِ تمام نیاکان‌ش در گوشش وَرانداز می‌شه.
‫مشورت‌ها و علم‌شون رو در اختیار...
‫پادشاه می‌ذارن.
‫حتی اشتباهاتی که مرتکب شدن.
‫اما تو...
‫نیازی نیست منتظر اون روز بمونی تا ‫صدای من رو تو گوش‌ت بشنوی.
‫چون من همیشه با تو هستم پسرم.
‫حتی در خشم و عصبانیت.
‫حتی بعضی‌وقت ها، بیشتر در زمان خشم.
‫کاری نکردی که ببخشم.
‫الروند از من دعوت کرده تا باهاش به لیندین برم.
‫قبول کنم؟
‫الروند با اقداماتش طِی این چند روزه...
‫به تشدد ثابت کرده که گیل‌گلاد از ‫فرستادنش نیت‌ـی نداشته.
‫همینطوره.
‫حس درونی، احساسی بسیار قدرتمنده.
‫حس درونی‌ات چی می‌گه؟
‫که یه نقشه‌ای داره.
‫خوبه پسرم.
‫خوبه.
‫به «لیندین» برو.
‫ببین هدفش چیه.
‫ممنون.
‫چیه؟ چی شده؟
‫پیامی از فرمانده دشمن‌مون به دستم رسیده.
‫گفته در صورتی با مردم‌ت کاری نداره، که اون‌ها ‫ادعای مالکیت اینجا رو رها کنن
‫و با اون بیعت کنن.
‫اگه قبول نکنیم چی؟
‫میاد و استیریت ‫رو با خاک یکسان می‌کنه.
‫بیا.
‫اگه نظر من رو می‌خوای، بعد کاری که کردی ‫حقته یکم مشروب بخوری.
‫برش‌دار، بخور.
‫همونطوری که اون دسته‌شمشیر رو از انبار برداشتی.
‫نمی‌دونم درموردِ چی...
‫بیخیال بابا رفیق.
‫خوب می‌دونی از چی حرف می‌زنم.
‫می‌دونی چیه؟ یه شمشیر عادی نیست.
‫قدرتی بی‌همتاست.
‫برای اجدادمان توسط خودِ ارباب ساخته شده.
‫خادمی زیبارو.
‫همان که نهان شده، اما بزودی برمی‌گرده.
‫صداش رو نشنیدی؟
‫صدای «سائورون» رو نشنیدی؟
‫حتماً توی آسمان دیدیش!
‫همین چند هفته پیش.
‫همون شهاب‌سنگِ درحال سقوط.
‫این یعنی...ظهورش نزدیکه!
‫و وظیفه من و توئه که آماده باشیم.
‫آماده‌ی چی؟
‫آروم پسرجون.
‫قدرتت رو تلنبار کن.
‫بهش نیاز پیدا می‌کنی.
‫برای اتفاقی که قراره بیوفته...
‫پدر اعظم...
‫پیداش کردیم.
‫داخل برج‌ـه.
‫سفر به سلامت.
‫با رفتن اون خیال مردم‌تون راحت می‌شه.
‫همه بزودی در دربار و میدان جمع خواهند شد
‫تا اطلاعیه مهم شما رو بشنوند.
‫پس نباید معطل‌شون کنیم.
‫معتقدان بر این باورند که وقتی ‫برگ‌های درخت سفید شروع به ریزش می‌کنه،
‫بی‌دلیل و نگهانی نیست...
‫بلکه اشک والاهاست که می‌ریزد.
‫یادآوران صاحب‌حیاتی که چشم و داوری ‫آن‌ها همواره برماست.
‫زمانی سرنوشت‌ساز در سرنوشت هر بشر وجود داره.
‫زمانِ قضاوت...
‫که در آن همه، تک تک ما...
‫باید تصمیم بگیریم درواقع ‫چه کسانی خواهیم بود.
‫آیا قلب‌های ما به مجسمه‌هایی تبدیل شده اند ‫که صرفاً این جزیره را احاطه کرده اند؟
‫یا قلب آنان همچنان با عشق برای تراش‌دهنده ‫آن‌ها می‌تپد؟
‫آیا شجاعت ما نیز با پدرانمان به زیر خاک رفت...
‫یا هنوز وجود دارد؟
‫همین حالا میان ما،
‫و صبر پیشه کرده، تا در زمان موعود قد علم کند
‫من شما را به سمت هیچ خطری که خود با آن ‫روبه‌رو نشده‌ام، دعوت یا فرماندهی نمی‌کنم.
‫برای همین تصمیم گرفتم، شخصاً آن الف را ‫تا «سرزمین میانه» همراهی کنم
‫تا به برادران میرایمان که اکنون در سرزمین های جنوبی ‫گرفتار شده‌اند، یاری برسانم.
‫ملکه شما قصد خود را اعلام داشت.
‫کشتی‌های ما ده روز دیگر به آب انداخته خواهند شد.
‫سپاهی عظیم از دختران و پسران دلیر...
‫اقصی‌نقاط نمنور تشکیل خواهد شد.
‫چه کسی حاضر است تا تعهد خود را ‫برای محافظت از ملکه حاکم ثابت کند؟
‫به جلو بیاید و خود را معرفی کنید.
‫من خدمت می‌کنم.
«مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و آیـــدا» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و AydaNaderiSubT@