‫[آنچه گذشت]
‫خنجر کی بود گالادریل؟
‫خنجر برادرم بود. ‫خادمین سائورون کشته بودنش.
‫شخصی که سائورون خطابش می‌کنین، ‫بعد از شکست سائورون،
‫خواست قدرتی ایجاد کنه که در حد بقیه نباشه ‫و همه مقابلش تسلیم بشن.
‫من سائورون رو کشتم.
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫باطراوت شو!
‫دیلی، بیا عقب!
‫خیلی...
‫ولی علی‌رغم تلاش روز افزونمون، ‫زوالمون تسریع یافته.
‫تنها راه رستگاریمون همین میتریله.
‫هیچی از نورش نمی‌کاهه.
‫- پادشاه دورین... ‫- بسه!
‫من جون دورف‌ها رو به خطر نمی‌اندازم ‫که به الف‌ها کمک کنم از مرگ سرباز بزنن.
‫می‌رم «سرزمین میانه».
‫اونجا چیزی جز تاریکی انتظارت رو نمی‌کشه.
‫پناه بگیرین!
‫پسرم کجاست؟
‫آدار! آدار!
‫بیا این سرزمین رو ‫با کشتی پشت سر بذاریم.
‫- وقتی در رکابت مبارزه کردم، حس کردم... ‫- من هم حس کرده بودم.
‫زخمت با داروی الف‌ها خوب می‌شه.
‫پادشاه توانا باد!
‫کجا می‌ری؟
‫- می‌رم بهش هشدار بدم چه خبره. ‫- تنهایی می‌ری؟
‫تنها نمی‌ره.
‫[ارین گالن ‫جنگل سرسبز]
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و آیدا نادری» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و AydaNaderiSubT@
‫تو مهلکه محسوب نمی‌شی.
‫تو آدم خوبی هستی.
‫نوری؟
‫اومدیم بهتون خدمت کنیم...
‫لرد سائورون.
‫«ارباب حلقه‌ها: حلقه‌های قدرت» ‫«فصل یکم، قسمت هشتم»
‫گیل‌کالاد فردا از راه می‌رسه...
‫و انتظار داره ابزار نجات ‫کل قلمرو الف‌ها رو فراهم کرده باشیم.
‫ولی ما چیزی فراهم نکردیم.
‫کاش می‌شد به طریقی...
‫با حداقل ابزار، ‫حداکثر بهره رو برد.
‫خود خورشید هم اولش اندازه کف دست من بود.
‫خب، چطوری می‌خوایم قدرتی در حد ‫ایجاد خورشید داشته باشیم؟
‫فرصت نداریم کلبریمبور.
‫باید به پادشاه اعظم بگیم شکست خوردیم.
‫بعدش هم الف‌ها باید آماده بشن ‫که کلا این سواحل رو ترک کنن.
‫گالادریل؟
‫سلام الروند.
‫چی شده؟
‫دشمن شش روز پیش حمله کرد.
‫بی‌وقفه سواری کردیم.
‫می‌تونین کمکش کنین؟
‫آ توله کووینا...
‫پادشاه «سرزمین‌های جنوبی»ـه؟
‫چی شد که باهاش هم‌مسیر شدی؟
‫چی شد که اومدی اینجا؟
‫چی شد که خودت اومدی اینجا؟
‫بیا. باید کلی حرف بزنیم.
‫اصلا نباید سوار اون کشتی می‌کردمت.
‫باید بهت اعتماد می‌کردم. ‫دیگه مرتکب چنین اشتباهی نمی‌شم.
‫من از اون کشتی پریدم بیرون...
‫آخه قلبا باور داشتم ‫هنوز لایقش نیستم.
‫به طریقی می‌دونستم هنوز ‫وظیفه‌ام رو اینجا تکمیل نکردم.
‫وقتی هم اومدم رو سطح آب، ‫فقط می‌تونستم شنا کنم...
‫و دعا کنم تصمیم عاقلانه‌ای گرفته باشم.
‫من از اون اقیانوس تند و تیز عبور نکردم...
‫که الان بخوام غرق بشم.
‫نمی‌ذارم تو هم غرق بشی.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫یه کار بیشتر از دستمون برنمیاد.
‫شنا می‌کنیم.
‫کی اونجاست؟
‫کی اونجاست؟ خودت رو نشون بده.
‫گالادریل اینجاست؟
‫نه.
‫بهتر نبود الان مشغول استراحت باشی؟
‫اینجا کجاست؟
‫اینجا کارگاه کلبریمبور بود.
‫کلبریمبور مشهور؟
‫خودش که اینجا نیست، مگه نه؟
‫خب... راستش رو بخوای، هست.
‫کلبریمبور...
‫استادی که شاگردش بودم...
‫خیلی از هنرت تعریف می‌کرد.
‫به خوابم هم نمی‌دیدم که فرصت کنم ‫سازه‌هات رو از نزدیک ببینم.
‫خودت آهنگری؟
‫خب... اصلا در حد تو هنرمند نیستم.
‫به عمرم نظیر این جواهرات رو ندیدم.
‫قصد داری چیکارشون کنی؟
‫جواهرسازان فینور تونسته بودن ‫گوهر والینور رو شکل بدن.
‫من هم امیدوار بودم همین کار رو ‫در حق «سرزمین میانه» انجام بدم.
‫این یکی خیلی جالبه.
‫چی هست؟
‫کافی نیست.
‫واسه چی کافی نیست؟
‫لطفا بدش به من.
‫سعی کردی با سنگ‌های معدنی دیگه ترکیبش کنی ‫که گسترش پیدا کنه؟
‫چنین کاری واسه این سنگ معدنی مناسب نیست.
‫- چرا نیست؟ ‫- آخه اگه بخوایم طبق حجم مورد نیازمون...
‫ترکیبش کنیم، کلی از خواص ‫منحصر به فردش کاسته می‌شه.
‫عذر می‌خوام، اِم، ممکنه احمق جلوه کنم،
‫ولی احتمالش نیست که آلیاژ مناسبی ‫موجب تشدید خواصش بشه؟
‫اِم... تشدید؟
‫تو سرزمین ما فلزات ارزشمند ‫عین دندون مرغ کم‌یاب بودن.
‫واسه همین یاد گرفتیم ‫ترکیبشون کنیم...
‫تا نقاط قوتشون رو حفظ کرده ‫و نقاط ضعفشون رو پنهان کنیم.
‫خودم شاهد ترکیب اندکی نیکل با آهن بودم ‫که موجب سبک‌تر و مستحکم‌تر شدن شمشیر می‌شد.
‫احتمالش نیست که آلیاژی بتونه ‫خواص سنگ معدنی شما رو تشدید کنه؟
‫خب، واقعا...
‫پیشنهاد جالبی دادی.
‫فرض کنین...
‫هدیه من به شماست.
‫به زودی عازم مسیری می‌شه...
‫که به کار هر کسی خاتمه می‌بخشه.
‫بندرگاهمون با پرچم‌های سیاه پوشیده می‌شه.
‫ما موظفیم براش ‫آرامگاهی بسازیم...
‫تا لای سنگ‌ها به ابدیتی دست پیدا کنه...
‫که هیچ انسانی،
‫حتی هیچ پادشاهی ‫نمی‌تونه در دوران حیاتش بهش برسه.
‫طراحانی رو از سراسر نومنور احضار کردیم ‫که رخسار ایشون رو بکشن...
‫تا طرحی ارائه بدن.
‫از بین کل شاگردان،
‫تو رو هم انتخاب کردیم ‫که طرحی ارائه بدی.
‫طی روزهای آتی،
‫هر کدومتون می‌تونین ‫یه ساعت نزد پادشاه باشین.
‫نهایت بهره رو ببر.
‫خودم می‌دونم تو تاریکی شب ‫که خیال می‌کنی...
‫- همه خوابن، چه کارهایی می‌کنی. ‫- شرمنده‌ام.
‫ندیمه‌تون الان برمی‌گرده جناب پادشاه.
‫پس هنوز فرصت دارم.
‫فرصت دارین که چیکار کنین؟
‫که بهت هشدار بدم می‌ریل جوان.
‫- اشتباه می‌کنین. من هنوز... ‫- ملکه نیستی؟ نه‌خیر.
‫ولی می‌شی. پس بدون...
‫اگه به زودی سنت قدیمی ‫مردممون از نو برقرار نشه،
‫جزیره‌مون از هم می‌پاشه.
‫کمک کنین!
‫بیاین سراغ پادشاه! کمک کنین!
‫بیا. باید بری بالا.
‫ولی عین من عمل نکن. ‫من بیش از حد نگاه کردم.
‫الان هم نمی‌تونم زمان حال رو ‫از گذشته و زمان گذشته رو...
‫از آینده تمییز بدم.
‫یه شیء واسه کل «سرزمین میانه».
‫خودم می‌دونم عجیب جلوه می‌کنه پادشاه اعظم.
‫ولی مسلما باید کل ‫راه‌حل‌های احتمالی رو بررسی کنیم.
‫دقیقا چه نوع شی‌ای می‌شه؟
‫کوچک‌تر از تصورات پیشینمون درمیاد.
‫می‌شه حملش کرد...
‫- مثلا می‌تونه عصای سلطنتی باشه. ‫- شمشیر چی؟
‫یا می‌تونه... تاج باشه.
‫واسه چی تاج باشه؟
‫اگه شکلی مدور داشته باشه، خیلی خوب می‌شه.
‫این‌طوری نور می‌تونه تو حلقه‌ای ثابت ‫به سمت خودش منعکس بشه...
‫و قدرتی بی‌کران ایجاد کنه.
‫اون‌وقت حاضرین اون همه قدرت رو ‫بر جبین یه شخص قرار بدین؟
‫بر جبین هر کسی که قرار نمی‌دیم ‫پادشاه اعظم. بر جبین شما قرار می‌دیم.
‫حرف‌هاتون خطرناکه...
‫گاهی اوقات چاره‌ای جز کار خطرناک نداریم.
‫در غیر این صورت خودم الان اینجا نبودم.
‫تو که اصلا نمی‌بایست اینجا می‌بودی.
‫پادشاه اعظم، صرفا خواستاریم فرصت بدین...
‫الف‌های آهنگر رو جمع کرده ‫و فرضیه کلبریمبور رو آزمایش کنیم...
‫فرصتمون خیلی کمه.
‫- درسته، واسه همین... ‫- کمتر از اطلاعات شماست.
‫برگان درخت کبیر بعد از فوران کوهستان آتشین ‫دائم در حال ریزشن.
‫به زودی آخرین برگش هم می‌ریزه.
‫تنها راهش اینه که همنوعانمون، ‫از جمله خودمون، از این سواحل بریم.
‫هیچ الفی تو «سرزمین میانه» ‫به اندازه من خواهان راه‌حل نبود.
‫ولی اگه قرار بود این شکلی رستگار بشیم، ‫متأسفانه باید زودتر بهش می‌رسیدیم.
‫ولی چیزی نمونده بود ‫زودتر بهش برسم.
‫تازه بعد از صحبت با جنوبیه متوجه شدم...
‫همون انسان حقیر رو می‌گی؟ ‫پیشنهاد اون بوده؟
‫پیشنهادش حکم کلید ‫رسیدن به راه‌حل رو داشت.
‫چیزی نمونده قدرت جدیدی ابداع کنیم.
‫قدرت جسمانی نیست، ‫قدرت روحانیه.
‫قدرتیه که در حد بقیه نیست ‫و همه مقابلش تسلیم می‌شن.
‫پای...
‫پای قدرت دنیای نادیده وسطه.
‫واقعا شرمنده‌ام لرد کلبریمبور.
‫بدین ترتیب بهتون دستور می‌دم ‫از این شهر برین...
‫و سریعا برگردین لیندون.
‫با همه‌تونم.
‫عبارت «همه مقابلش تسلیم می‌شن»...
‫رو کجا شنیده بودی؟
‫اِم...
‫داشتم با آهنگرانم بحث می‌کردم. ‫گمون کنم...
‫- گمون کنم خودم گفته بودم. ‫- هل‌برند هم همراهت بود؟
‫چه اهمیتی داره؟ تموم شد رفت.
‫پادشاه اعظم، وایستین!
‫- واقعا شرمنده‌ام... ‫- سه ماه بهم فرصت بدین.
‫در این حد بهم مدیونین.
‫من اصلا بهت مدیون نیستم.
‫پس واسه جبران کاری قبول نکنین.
‫چون خودم ازتون خواستم، قبول کنین.
‫امیدت احمقانه است الروند.
‫همینه و بس. به جایی نمی‌رسه.
‫«امید، حتی اگه ناچیز باشه، ‫همیشه به جایی می‌رسه.»
‫یا نکنه نصیحت خودتون رو از یاد بردین؟
‫اطلاعات مربوط ‫به دودمان سلطنتی...
‫و هر چی از «سرزمین‌های جنوبی» ‫دستگیرت شد رو لازم دارم.
‫اسنادمون راجع به قلمرو موجودات فانی محدوده.
‫باید تو گوردخمه‌ها ‫دنبال چنین اطلاعاتی بگردم.
‫- بیا. ‫- سه هفته...
‫سه هفته فرصت داریم کاری رو که ممکنه ‫سه قرن طول بکشه، عملی کنیم.
‫محدودیت گاهی عامل اصلی اختراعاته.
‫برو. به کسی چیزی نگو.
‫نترس.
‫کلبریمبور راه‌حلی پیدا می‌کنه. ‫از این بابت مطمئنم.
‫ظاهرا یهو خیلی با هم آشنا شدین.
‫من متواضعانه هر کمکی ‫از دستم بربیاد، دریغ نمی‌کنم.
‫راستش رو بخوای، ‫هنوز هم درست و حسابی باورم نمی‌شه.
‫کسی چون من اومده اینجا...
‫و با الف‌های آهنگر ارگیون همکاری می‌کنه.
‫ممنون گالادریل.
‫که آوردمت اینجا؟
‫که جونم رو نجات دادی.
‫تو هم جون من رو نجات دادی. ‫حسابمون با هم صافه.
‫نه.
‫نه، تو خیلی بیشتر از این حرف‌ها ‫در حقم لطف کردی.
‫من کلا تسلیم شده بودم.
‫ولی تو بهم باور داشتی.
‫تو قدرت درونم رو دیدی.
‫کاری کردی به مراتبی دست پیدا کنم ‫که از دست کس دیگه‌ای برنمی‌اومد.
‫اصلا فراموش نمی‌کنم.
‫کاری می‌کنم بقیه هم فراموش نکنن.
‫نترسین ارباب.
‫پرده‌تون با افزایش قدرتتون ‫بیش از پیش کنار می‌ره.
‫پرده‌ام؟
‫پرده‌ای رو که اون‌هایی که سرنگونتون کردن ‫رو ذهنتون کشیدن، می‌گم.
‫ولی ما اومدیم اینجا ‫بهتون خوش‌آمد بگیم.
‫اومدیم به سرزمینمون ببریمتون.
‫به سرزمینتون؟
‫خودتون سرزمینمون رو بلدین.
‫ستاره‌ها.
‫اسمش کلاه زاهدانه.
‫چنین شکلی فقط از یه جا معلومه.
‫از شرقی‌ترین نقاط ‫که ستارگان غیرعادی می‌شن معلومه.
‫از سرزمین رون معلومه.
‫- رون... ‫- درسته.
‫اونجا بالاخره با هویت حقیقیتون ‫شناخته می‌شین.
‫شما از بین ستارگان به زمین افتادین، ‫ولی عظمتتون از ستارگان بیشتره.
‫چرا که آتش گوش به فرمان شماست.
‫شما به خاک افتادین، ‫ولی خاک ازتون می‌ترسه.
‫چرا که وقتی خشمگین می‌شین، ‫به لرزه درمیاد.
‫از باد و آب گرفته ‫تا گرما و سرما...
‫فرمان دادن به همه‌شون رو ‫تو رون یاد می‌گیرین.
‫تک‌تک موجوداتی که راه می‌رن ‫یا می‌خزن هم برده‌تون می‌شن.
‫چرا که شما لرد سائورون هستین.
‫بسه!
‫به مرور زمان کنترل قدرتش رو یاد می‌گیره.
‫فعلا ببندش.
‫چی شده؟
‫خب، با این که همیشه ‫افکار بدی به ذهنت خطور می‌کنه،
‫این یکی از همه‌شون بدتره.
‫خب، تو فکر بهتری داری؟
‫سومیشون نیست.
‫سومیه کجا رفت؟
‫دوتا از سه‌تا بهتره. ‫الان فرصت مناسبیه.
‫آهای!
‫برندی‌فوت! فرار کن!
‫سدوک!
‫ارباب، خونسرد باشین.
‫نوری، نوری، بیا بریم!
‫بیا دیگه!
‫چشمش رو باز کن.
‫بگیرش.
‫بهت نیاز داریم. خواهش می‌کنم بگیرش.
‫از من دور شو. وگرنه بـ...
‫باز هم بلایی سرت میارم.
‫چی؟ چی به سرت آوردن؟
‫هویت حقیقیم رو نشونم دادن.
‫کسی جز خودت نمی‌تونه ‫هویت حقیقیت رو نشون بده.
‫خودت با اعمالت تصمیم می‌گیری.
‫تو اومدی کمکمون کنی.
‫من مطمئنم.
‫چشمتون رو ببندین.
‫یه لحظه بیشتر دردتون نمیاد.
‫نه!
‫شما از سایه‌ها اومدین.
‫من هم به سایه‌ها برمی‌گردونمتون!
‫- این که سائورون نیست. ‫- اون یکیه است. همون ایستاره است. طرف...
‫من آدم خوبی‌ام.
‫نوری!
‫سدوک؟
‫تکون نخور. ‫یه‌جوری برمی‌گردونیمت.
‫شرمنده خانم عزیز.
‫متأسفانه باید مسیرم رو ازتون جدا کنم.
‫آقای باروز...
‫اشکالی نداره پراودفلو.
‫خانمم منتظرمه.
‫خب، اگه اشکالی نداشته باشه، ‫ترجیح می‌دم کمی اینجا بشینم...
‫و طلوع آفتاب رو تماشا کنم.
‫یک، دو، سه،
‫چهار، پنج، شش،
‫هفت، هشت...
‫نه‌تاست...
‫پاشنه کشتی نه پله داره.
‫خوب پیش می‌رین.
‫ناخدا، اگه باز هم این شکلی ‫آقامنشانه رفتار کنین،
‫کشتیتون رو تصاحب می‌کنم.
‫پس بیاین.
‫در خدمتتون هستم.
‫اون‌وقت کی در خدمت خودتونه؟
‫با توجه به فقدانتون،
‫اگه بخواین موقع برگشتمون ‫مرخصی بگیرین، درک می‌کنم.
‫یه بار ازم پرسیده بودین ‫واسه چی گالادریل رو از دریا نجات دادم.
‫من ادعا کرده بودم ‫چاره‌ای نداشتم.
‫ولی حقیقت از این قراره ‫که می‌تونستم همون‌جا ولش کنم.
‫می‌تونستم قبول نکنم ‫دنبالش بیام «سرزمین میانه».
‫یا جلوی پسرم رو می‌گرفتم ‫که دنبالش نره.
‫با این حال، ‫هر بار چنین تصمیماتی گرفتم، آخه...
‫واسه چی الندیل؟
‫چون «الندیل» صرفا به معنای ‫«عاشق ستارگان» نیست.
‫ولی اصلا تصور نمی‌کردم ‫کارمون به اینجا بکشه.
‫پدرم یه بار بهم گفته بود...
‫که راه افرادِ با ایمان...
با بها پرداختن هموار می شه.
‫حتی اگه معلوم نباشه بَهای چه‌چیزی و چه‌کاری!
‫و با اعتماد کردن به اینکه در آخر ارزشش رو داره.
‫گاهی‌اوقات بَهایی که باید بپردازی خیلی سنگینه!
‫همینطوره.
‫هیچ‌چاره‌ای جز تسلیم کردن خودمون ‫در برابرش نداریم.
‫اما من..می‌دونم، کاری می‌کنیم بهایی که قراره بپردازیم ‫ارزشش رو داشته باشه!
‫در برابر هر اتفاقی که بیوفته!
‫در برابر هر اتفاقی که بیوفته.
‫ناخدا، نومنور در دیدرَس‌ـه.
‫ملکه‌ مـن.
‫الندی، چیه؟ چی شده؟
‫چی شده؟
‫چی می‌بینی؟
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫می‌تریل به شدت مغروره!
‫با هیچ سنگ معدنی کم‌ارزش‌تر از خودش پیوند نمی‌خوره.
‫ ظاهراً در ارتباط بودن با قدرت‌های جهانِ غیب و آشکار،
‫مرزی پیوستگی دو دنیا رو تـار کرده.
‫اصلاً منطقی نیست.
‫با فشاری که برای در آمیختن‌ش صرف کردیم، ‫می‌شه آسمان و زمین رو بهم گره زد.
‫- این‌بار دیگه باید جـواب بده. ‫- صبر داشته باش! مثل یه سفر طولانی می‌مونه
‫قرار نیست هر قدمی که برمی‌داری، ‫روبه‌جلو باشه. زمان می‌بره.
‫- زمان؟ دیگه زمانی برامون نمونده. ‫- اره زمان!
‫فکرکنم برای امروز دیگه کافیه.
‫خیلی به خودمون فشار آوردیم.
‫«خیلی به خودمون فشار آوردیم»
‫گمون کنم اصلاً مشکل همینه.
‫شاید ما داشتیم الکی زور خودمون رو می‌زدیم.
‫یعنی چی؟
‫یعنی نباید می‌تریل‌ رو مجبور به ‫در آمیخته‌شدن کرد...
‫بَلکه باید کاری کنیم تا خودش ‫تحریک و جذب به در آمیخته شدن داشته باشه.
‫اگه این حرفم درست باشه،
‫ این همه مدت روش ‫اشتباهی رو در پیش گرفته بودیم.
‫زودباش اینجا رو جمع و جور کن، ‫باید از نو شروع کنیم.
‫بانوی من.
‫گالادریل.
‫موفق شدیم.
‫نمی‌دونم چرا تا الان به فکرمون نرسیده بود،
‫یدونه‌شون نمی‌تونه تمامِ ‫قدرت رو متحمل بشه،
‫به دوتا ازش نیاز داریم،
‫و داریم دوتا می‌سازیم.
‫- دوتا تاج؟ ‫- نه دقیقاً.
‫یه‌چیزی حدوداً...
‫کوچیک‌تر از تاج.
‫بیا خودت ببین.
‫نه تا وقتی که بهم نگی کی هستی!
‫می‌دونی که من کی‌ام.
‫کسی که واقعاً هستی.
‫گالادریل، می‌ترسم آخر...
‫سرزمین‌های جنوبی ‫هیچ پادشاهی ندارن.
‫نسل‌شون منقرض شده.
‫آخرین مردی که باید تاج تو رو ‫بر سرمی می‌داشت، سال‌هاست که مُرده.
‫هیچ وارثی نداشته.
‫بهت که گفتم اون نشان رو از ‫روی جنازه یکی پیدا کردم.
‫نه!
‫نه، روی قایق...تو من رو نجات دادی.
‫تو من رو نجات دادی.
‫میریل رو متقاعد کردی تا برای نجاتِ ‫مردمان سرزمین میانه دست به کار بشه.
‫تو متقاعدش کردی! من می‌خواستم ‫توی نومنور بمونم.
‫در کنار من جنگیدی!
‫در مقابل دشمنت! دشمنِ من.
‫اسم واقعی‌ات چیه؟
‫من از زمانِ به زبان آوردن ‫ اولین کلام خلقت زنده بودم.
‫اون زمان...اسم‌های زیادی داشتم.
‫دوباره کنترلت رو از دست دادی گالادریل؟
‫چیزخاصی نیست، خوردی زمین.
‫بلند شو.
‫از ذهنم برو بیرون!
‫خواهر بلندشو!
‫به من نگاه کن.
‫گالادریل.
‫خنجرم!
‫خوب حواست بهش بوده.
‫شنیدم حسابی ‫از خودت شجاعت نشون دادی.
‫به سختی مبارزه کردی، سال‌ها.
‫تا وظیفه نیمه‌تمام من رو به اتمام برسونی.
‫وطیفه تو از بین بردن سائورون بود.
‫وظیفه من برقرار کردن آرامش بود.
‫اما من فهمیدم که وظیفه سائورون هم دقیقاً همینه.
‫نه.
‫نه، تو مُردی.
‫درکنار بی‌شمار موجود دیگه. به‌خاطر سائورون.
‫نه، گالادریل.
‫اون نمی‌خواد با قدرتی که دنبالشه، ‫سرزمین میانه رو نابود کنه،
‫ می‌خواد جانی تازه بهش بده.
‫دقیقاً مثل شرایط فعلی الف‌ها، که برای ‫ادامه حیات، به همچین قدرتی نیاز دارند.
‫لازم نیست بهشون دروغ بگی.
‫بذار کارشون رو تموم کنن.
‫یادت میاد دقیقاً زیر همین درخت ‫در گوش‌ت چی گفتم؟
‫«یه‌بار دیگه تاریکی رو لمس کن»
‫برادر من مُرده. ‫به خاطر تو سائورون.
‫گالادریل، چرا همچین حرفی می‌زنی؟
‫چرا همچین حرفی می‌زنی آخه؟
‫گالادریل.
‫گالادریل برگرد!
‫گالادریل.
‫به من نگاه کن.
‫گالادریل، به من نگاه کن.
‫من رو که می‌شناسی!
‫من دوستتم.
‫تو دوستِ مورگوثی، نه من.
‫وقتی که مورگوث شکست خورد،
‫انگار که بختک دستان شوم‌بخش‌ش رو
‫از روی گردنم برداشته بود.
‫و در سکوتِ اولین طلوع خورشید هستی،
‫پس از مدت‌ها شاهدِ نورِ واحد بودم.
‫و می‌دونستم اگه روزی قراره باشه بخشیده بشم،
‫باید تمام چیزهایی که نابود کردم رو ‫از نو بسازم و التیام ببخشم.
‫با هیچ توبه‌ای از شَر گناهانی ‫که مرتکب شدی، خلاص نمی‌شی.
‫- مطمئنم اینطور فکر نمی‌کنی! ‫- تو دیگه به من نگو من چی فکر می‌کنم.
‫نه! خودت بهم گفتی.
‫بعد از پیروزی‌مون، گفتی تمام کارهایی ‫که در گذشته کردم رو فراموش کنم.
‫- من رو فریب دادی! ‫- حقیقت رو بهت گفتم.
‫بهت گفتم کارهای شیطانی‌ای کردم، ‫و تو اهمیت ندادی.
‫چون قبول داشتی گذشته‌ها گذشته.
‫و باید به فکر آینده باشیم.
‫آینده‌ای که ازش حرف می‌زنی وجود نداره.
‫واقعاً؟
‫هیچ‌کس خالصاً به تو اعتماد نداره.
‫فقط منم که عظمت و شکوه‌ت رو می‌بینم.
‫فقط منم که نور درونت رو می‌بینم.
‫می‌خوای من رو به یه موجود ‫شرور و ظالم تبدیل کنی.
‫می‌خوام ملکه‌ات کنم!
‫منصف و پاک مثل دریا و خورشید.
‫قوی‌تر از مبانیِ جهان هستی.
‫و تو...پادشاه من!
‫اربابِ تاریکی.
‫نه! تاریکی نه...
‫با وجود تو، تاریکی دیگه معنایی نداره.
‫یادته گفتی ما به یه دلیلی ‫سر راه هم قرار گرفتیم؟
‫الان وقتشه.
‫تو من رو به نـور پیوند خواهی داد ‫و من هم تو رو به قدرت بی‌همتا.
‫و با هم...سرزمین میانه رو نجات می‌دیم.
‫نجات می‌دیم؟
‫یا حکومت می‌کنیم؟
‫فرقی نمی‌‌کنه.
‫و دقیقاً برای همین...هرگز در کنار ‫تو نخواهم ایستاد.
‫هیچ ‌چاره ای نداری.
‫بدون من مردمانت از صفحه روزگار محو می‌شن.
‫و سایه تاریکی سرتاسر جهان رو فرا می‌گیره.
‫- به من نیاز داری! ‫- باید همونجا توی دریا قیدت رو می‌زدم.
‫توی همون دریایی که الف‌ها تو رو ‫به درونش انداخته بودند؟
‫به‌خاطر اینکه چهارتا سرباز ازشون خواستی، ‫تو رو از قلمروشون بیرون کردن!
‫به‌نظرت وقتی بهشون بگی هم‌پیمان من بودی، ‫چیکار می‌کنن؟
‫وقتی بهشون بگی...
‫سائورون به خاطر تو زنده‌ست؟
‫و به دست من هم کُشته می‌شی!
‫گالادریل.
‫دروغ‌گو!
‫گالادریل بس‌کن! منم الروند! الروندم.
‫ثابت کن.
‫اولین بار کجا هم رو ملاقات کردیم؟
‫لبِ ساحل! تازه مادر و پدرم ‫ رو از دست داده بودم.
‫تنها بودم، یه پسر جوان و نیمه‌الف ‫بدون هیچ آشنا و دوستی.
‫تو بهم آب دادی.
‫الروند.
‫«آروم باش گالادریل»
‫کلبریمبور کجاست؟
‫توی کارگاه. حتماً تا الان کارش تموم شده.
‫نه!
‫گالادریل! گالادریل! ‫چی شده؟
‫گالادریل!
‫تموم شد؟
‫گالادریل، چرا مثل موش آب‌کشیده شدی؟
‫چی شده؟
‫چون از درون آب‌های گلاندوین بیرون کشیدمش.
‫گلاندوین؟ چی شده؟
‫گالادریل.
‫هل‌برند کجاست؟
‫رفته و بعید می‌دونم برگرده.
‫اگر هم برگرده، فقط باید ازش دوری کنیم.
‫کنار اون رودخونه چه اتفاقی افتاد؟
‫قبلاً بهم درمورد اشتباهِ اعتماد کردن ‫ به آدم‌ها گفته بودی.
‫گفتی که دیگه هرگز تکرارش نمی‌کنی.
‫داری وفای به این عهد رو خیلی سخت می‌کنی!
‫اگه آسون بود که نیازمند اعتماد نبود.
‫خب، ادامه بدیم؟
‫نه.
‫باید سه‌ تا بسازیم.
‫سه‌ تا؟ چرا؟
‫اولین حلقه مخدوش‌کننده‌ست، ‫دومین حلقه مدرج‌کننده‌ست،
‫اما با سومی، تعادل برقرار می‌شه.
‫قدرتی که امروز خلق می‌کنیم، ‫ باید فقط در اختیار الف‌ها باشه.
‫دور از دسترس بقیه موجودات بمونه.
‫گالادریل، خلوصِ سنگ‌های کم‌ارزش
‫در معین کردن آلیاژ اون‌ها تاثیر به‌سزایی داره.
‫من نفیس‌ترین طلا و نقره‌های ‫موجود رو می‌خوام.
‫طلا و نقره‌های والینور!
‫خلقتِ حقیقی...مستلزم فداکاریه!
‫چیز دیگه‌ای یادت نمیاد؟
‫نه دقیقاً، یه‌سری برداشت های بی پایه.
‫مطمئنم بیشتر از ایناست، برای اینکه بیشتر بدونم ‫باید برم جایی به نام «روون»
‫اونا اسمت رو اشتباه می‌گفتن.
‫اگه در این باره هم اشتباه کرده باشن چی؟ یا دروغ گفته...
‫حرفایی که زدن چیزی ‫جز حقیقت نبودند و قاطیعتی
‫نسبت بهش دارم که قابل‌وصف نیست.
‫اونا...
‫تو رو به یه اسمی صدا زدن، «ایــستـار؟»
‫اسم نژادته؟
‫«ایستار»
‫به زبان شما می‌شه «جادویی»
‫یا....
‫«جادوگر»
‫مطمئنی نمی‌خوای باهامون بیای؟
‫گاهی‌اوقات، راهی‌ که پیش روی ماست ‫توسط قدرت‌هایی فراتر از توان ما، واقع شدند.
‫اینطور مواقع، وظیفه ما اینه که بدون توجه ‫به خواسته قلبی‌مون،
‫قدم برداریم و بریم.
‫بدون توجه به خطراتی که توی راه ‫منتظر ما نشسته‌اند.
‫مثل یه ماجراجویی پر پیچ و خم می‌مونه.
‫وقتی تنهایی، یه سفر عادیه.
‫ماجراجویی‌ها باید برای بقیه بازگو بشن.
‫فکرکنم من بیشتر از هر هارفوت‌ دیگه‌ای ‫تو زندگیم ماجراجویی داشتم.
‫با توجه به این، اگه از سمت شمال بریم
‫سی‌روزِ روز طول می‌کشه ‫و مسیر کاملاً امنه.
‫پر از دشت‌های سرسبز ‫و خالی از ترول‌ها.
‫- همه‌ش سرپایینی‌ هست... ‫- نقشه رو برعکس گرفتی!
‫متاسفم مالوا اما تا هفته‌ها هیچی جز...
‫سراشیبی و بوته‌های خاردار سر راه‌مون نیست.
‫خب اگه اینقدر باهوش و زرنگی چرا خودت ‫راهنمای راه نمی‌شی؟
‫حواستون به توله‌هاتون و کسایی ‫که جا میمونن باشه.
‫از مسیر خارج نشید.
‫و اصلاً تنهایی جایی نرید.
‫سدوک چقدر دل‌نشین می‌گفت،
‫ای کاش اون پیرمرد خرفت هنوز باهامون بود.
‫هست.
‫برو.
‫الان دیگه تو اتفاق مهم‌تری نقش داری.
‫دوستت بهت نیاز داره.
‫تو به دنیای اون بیرون تعلق داری.
‫خدانگهدار نوری!
‫- خدانگهدار ‫- مراقب باش.
‫مراقب خودت باش.
‫- فانوس‌ت رو برداشتی؟ ‫- اره.
‫خوبه.
‫خب...
‫خداحافظ.
‫نوری.
‫خب، اینم چندتا حلزون برای دختر شکموـمون!
‫خودت که می‌دونی یهو چقدر گشنه‌ت می‌شه.
‫اینم یه پتوی اضافی برای وقتی که ‫سردت شد.
‫بذار ببینمت...
‫من چه پدری بودم...
‫داری پا به این دنیای بزرگ می‌ذاری ‫و من هیچ‌چیزی برای زندگی درش بهت یاد ندادم.
‫چرا معلومه که یاد دادی!
‫همیشه آتیش رو با آب و خاک خاموش کن.
‫هیچوقت کنار رودخونه دستشویی نکن، شاید بعدا ‫ تشنه‌ات شد و خواستی از آبش بخوری.
‫و...
‫هارفوتی که توی زندگیش اخلاق نداشته باشه ‫به هیچ جایی نمی‌رسه.
‫به هیچ‌جایی نمی‌رسه...
‫حواسم به تمام حرف‌هات بود، بابا.
‫از مسیر جریانِ آب حرکت کن. ‫همون سمتی که پرنده‌ها آواز می‌خوانن.
‫باشه مامان.
‫مراقبِ خودم هستم.
‫نه.
‫می‌دونم که چقدر بی‌باکی!
‫برو دیگه، برو...
‫برو. تا نظرت عوض نشده
‫یا نظر ما...
‫نوری صبرکن!
‫پاپی.
‫چرا همه کسایی که خیلی دوست‌شون دارم ‫از پیشم می‌رن؟
‫چون اگه نریم، هیچ‌چیز جدیدی یاد نمی‌گیریم.
‫برمی‌گردی دیگه؟ قـول؟
‫- تو قول میدی حواست به بقیه باشه؟ ‫- اره بابا اُسکل.
‫توی این دنیای وحشی و بزرگ، بهترین دوستم تویی!
‫به‌خاطرت هرکاری می‌کنم.
‫دنیا اونقدرها هم بزرگ نیست، پاپی ‫ماییم خیلی کوچیک‌ایم.
‫از کنار دوست قدبلندمون جـم نخور!
‫تو سختی‌ها دوست خیلی خوبیه.
‫نه به اندازه تو.
‫- مطمئنی؟ ‫- هیچوقت اینقدر مطمئن نبودم.
‫دارن برات دست تکون می‌دن.
‫اگه برگردم نگاهشون کنم، از ‫رفتن پشیمون می‌شم.
‫خب، پس شاید بهتره تو جلو بیوفتی.
‫حالا که واقعاً داریم می‌ریم، ‫پاهام به سنگینی آهن شده!
‫و راستش من اصلاً نمی‌دونم باید از کدوم سمت برم.
‫از این سمت.
‫مطمئنی؟
‫نه کاملاً.
‫اما بوی دلنشینی از این سمت به مشام می‌رسه.
‫النور برندی‌فوت، هرموقع دوبه‌شک شدی...
‫همیشه از مشامت کمک بگیر.
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و آیدا نادری» ‫در تلگرام: realKiarashNg@ و AydaNaderiSubT@
«پـایـان فـصـل اول»
♪ سه‌حلقه برای پادشاهان الف ♪
♪ در این سرزمین... ♪
♪ هفت حلقه برای لُردهای دورف ♪
♪ در تالار سنگ‌هایشان. ♪
♪ نُه حلقه‌ برای انسان‌های انسان‌های فـانی ♪
♪ محکـوم به مرگ، ♪
♪ یک حلقه برای ارباب تاریکی. ♪
♪ بر روی تخت سیاه‌واره‌اش، ♪
♪ در سرزمین موردور... ♪
♪ جایی که سایه‌ها خود نهانیده‌اند... ♪
♪ یک حلقه برای حکم‌رانی به تمام‌شان، ♪
♪ یک حلقه برای آشکار کردنشان، ♪
♪ یک حلقه‌ برای نمایان کردنشان، ♪
♪ و در آمیختن آن‌ها... ♪
♪ با تاریکی! ♪
♪ در سرزمین موردور... ♪
♪ جایی که سایه‌ها خود نهانیده‌اند... ♪