‫- بذار یه رازی رو بهت بگم. «آنچه گذشت» -
‫تو الان به‌خاطر من این‌جایی!
‫تنها راه از این‌جا فرار کردن اینه که ‫ یکی بمونـه
‫و حواسش باشه مشکلی پیش نیاد.
‫بهت گفتم اگه من رو دوست داری، ‫برو...
‫یه‌جوری از این‌جا فراری‌ت می‌دم،
‫حتی اگه مجبور شـم به‌زور ببرمت
‫و خودم بذارمت تو قایق.
‫من به این‌جا تعلق دارم؛ اما تـو نـه!
‫این‌جا بودنت هیچ‌چیزی رو تغییر نمی‌ده.
‫دیگه تمومه!
‫شوتو...
‫آخ!
‫مطمئن نیستم بتونیم برگردیم یا نه...
‫به خانه خوش آمدید.
‫تـرجمه از «آیــدا و علی محمدخانی»
« مـردگان مــتحرک: بازماندگان » [ فصل اول / قسمت چهارم ]
‫نیاز بود یکم تنها باشیم.
‫باورم نمی‌شه همچین کاری کردی!
‫باورم نمی‌شه همچین حرفایی زدی.
‫خانه تا ده دقیقه‌ی دیگر به دمای
‫انتخاب شده خواهد رسید.
‫لعنتی!
‫این‌جا دیگه کجاست؟
دکمه اضطراری‌ تو گم شد نه؟
می‌دونم به چی دردی می‌خوره
‫می‌خوای به‌شون بگی بیان این‌جا؟
‫بچه که بودم عاشقِ این کتاب بودم.
‫یه دختر کوچیک که کلاً ‫تو فاز خودشـه،
‫آزاد و رها، دقیقاً مثل جودیث.
‫خیلی دوستش داشتم؛ ‫تازه تا مدت‌ها فکر می‌کردم
‫وقتی بزرگ شدم قراره ‫یه نویسنده بشم.
‫جودیث عاشق این کتاب می‌شه.
‫یه‌مدت هم دوست داشتم ‫مهندس کامپیوتر بشم.
‫بعدش هم تاریخ‌دان هنر.
‫اما دوباره رفتم سمتِ نویسندگی.
‫اما انصراف دادم.
‫تو هم جدیداً نویسنده‌ی ‫خیلی ماهری شدی!
‫اون نوشته‌ای که ‫توی قایق جا گذاشته بودی.
‫خیلی شاعرانه بود.
‫راستش...
‫نظرت چیه یه کتابِ شاهکار دیگه ‫هم برای بچه‌هات بنویسی؟
‫چون من‌که قرار نیست به‌شون بگم
‫باباشون رو پیدا کردم اما اون ‫من رو فرستاد رَد کارم
‫و تصمیم گرفت بمونه ‫و نیاد پیش بچه‌هاش!
‫بچه‌ها؟...
‫گفتی بچه‌هات...
‫اسم پسرت ریکـه!
‫ما بهش می‌گیم آر جی!
‫وقتی جریان پل اتفاق افتاد ‫من حامله بودم.
‫الآن... هشت سالشـه.
‫باید دکمه‌ی اضطراری رو بهم بدی.
‫چی؟ همین الآن بهت گفتم ‫جناب‌عالی یه پسر داری!
واقعاً نمی‌تونم بشناسمت
‫من فقط می‌خوام برای ‫تو و اون‌ها اتفاقی نیفته.
‫بدش بیاد.
‫با چه رویی اون حرف رو زدی!
‫هرچیزی که توی گذشته داشتیم ‫دیگه تمومـه!
‫بعد از تمام قول و قرارهامون ‫برای فرار؟
‫تو روحت هم خبر نداره ‫قاطی چه بازی‌ای شدی!
‫اصلاً از کارهات سر در نمیارم ریک.
‫گفتم دکمه رو رد کن بیاد.
‫با این امید که تو زنده‌ای بچه‌هامون ‫رو بزرگ کردم؛ که واقعاً هم زنده بودی.
‫- پیش این‌ها بودی! ‫- فکر کردی واقعاً
‫دلم نمی‌خواست برگردم پیش‌تون؟
‫هرکاری که بگی کردم!
‫باید برگردیم.
...خانه تا ده دقیقه‌ی دیگر به دمای
‫این چه کوفتیـه؟
‫بهت گفتم خودِ واقعی‌ت رو ‫به‌شون نشون نده،
‫بعد واسه من رکوردِ کشتن ‫واکرها رو می‌زنه جلوی چشم‌شون،
‫دستگاه بمب رو از دست ‫ثورن گرفتی رفتی وسط جمعیت،
‫و تقریباً خودت رو به کشتن دادی.
‫من دارم تلاش می‌کنم ‫تو از این‌جا جون سالم به‌در ببری،
‫بعد تو ما رو از هلیکوپتر پرت می‌کنی پایین!
‫چون از آدمی که پیش این‌ها ‫هستی خوشم نمیاد!
‫از چیزی که ازت ساختن خوشم نمیاد.
‫این تو نیستی!
‫فکر کردی مثلاً خودم خوشم میاد؟
‫خانه به دمای انتخاب شده‌ی شما رسید.
‫می‌شه لطفاً دکمه اضطراری رو بدی؟
‫ته‌ش که چی؟
‫می‌خوایم بذاریم برنده بشن؟
.ببین چی می‌گم
.اون‌ها خیلی وقته برنده شدن
‫همون روزی که جیدیس ‫من رو آورد این‌جا برنده شدن.
‫اون تو رو آورد؟
‫براشون کار می‌کرد؛ نه؟
‫عضوشون بود.
‫داشته از الکساندریا فرار می‌کرده،
‫من رو می‌بینه که کنار ‫رودخونه افتادم و دارم جون می‌دم.
‫اگه از این‌جا فرار کنم ‫خونه‌مون رو با خاک یکسان می‌کنه.
‫داشتم یه‌کاری می‌کردم ‫بذاره تو فرار کنی.
‫در این حد از دستم برمیاد.
‫می‌خوای بـرم؟
‫می‌خوام زنده بمونی!
‫جیدیس از ما می‌ترسه، ‫ چون فکر می‌کنه ما با هم...
‫فکر می‌کنه من و تو می‌تونیم ‫از پس خیلی چیزها بر بیایم
‫می‌تونیم.
‫می‌تونیم جلوش رو بگیریم!
‫دیدی که چه بلایی سر دوست‌هات اومد!
‫همه دوست‌هامون به سرنوشت ‫اون‌ها دچار می‌شن.
‫بچه‌هامون؛ پسرمون.
‫اگه خودمون زودتر برسیم الکساندریا چی؟
‫همه دوست و آشناهامون ‫رو قایم کنیم؟
‫اگه زودتر رسیدیم؟ ‫واقعاً می‌خوای همچین ریسکی کنی؟
‫پس می‌کُشیمش!
‫باید همون اول این‌کار رو می‌کردیم.
‫ همه اطلاعات‌مون رو آماده کرده؛ ‫این‌که از کجا اومدیم و کی هستیم
‫تا اگه همچین کاری بکنیم ‫دست به کار بشن!
‫توروخدا، دکمه اضطراری رو بهم بده.
‫پس این همه مسخره‌بازی ‫واسه چی بود؟
‫می‌خواستم تو رو فراری بدم.
‫منظورت دروغـه؟
‫این‌که یه نامه بنویسی و فکر کنی ‫من می‌خونمش و می‌رم؟ من؟
‫دوتایی ممکن نبود بریم!
‫اگه همین‌‌طوری مثل آدم ‫می‌گفتم برو، می‌رفتی؟
‫باشه.
‫برمی‌گردیم.
‫اطلاعاتی که ‫جمع کرده رو نابود می‌کنیم.
‫نابودش می‌کنیم.
‫می‌کشیمش
‫و برمی‌گردیم خـونه.
‫باور داری که دوتایی می‌تونیم ‫جلوی دنـیا وایسیم؟
‫چون من‌که باور دارم.
‫چه بلایی سرت آوردن؟
‫باید برگردیم.
‫خب بعدش چی؟
‫هنوز هم دوستم داری؟
‫من همیشه دوستت دارم.
‫هیچوقت از دوست داشتنت ‫دست نکشیدم.
‫اون هلیکوپتر ماست.
‫تو جون‌مون رو نجات دادی.
‫از بین رفته!
‫پس فکر می‌کنن ما هم از بین رفتیم.
‫آره.
‫این‌طوری می‌تونیم برگردیم.
‫جیدیس فکر می‌کنه مُردیم.
‫همه‌شون!
‫ریک؟
‫نـه.
‫چی گفتی؟
‫من نمیام.
‫نقص در سیستم کنترل دما.
‫می‌دونم آخرش چی می‌شه...
‫می‌دونی، پسرت...
‫همونی که هیچی درباره‌اش ‫ازم نپرسیدی...
‫بهت می‌گه «مرد شجاع»
‫اون و جودیث داستان‌ کارهایی که ‫کردی رو برای هم‌دیگه تعریف می‌کنن.
‫برای همین آر جی اسم خودش ‫رو گذاشت «مرد کوچک شجاع»
‫خیلی خوشحال شدم.
‫«می‌دونم آخرش چی می‌شه»
‫نت، دوستم ‫همونی که دوست‌های تو کشتنش...
‫اون‌ها دوست‌های من نیستن!
‫وقتی بهش گفتم که من ‫باید دنبالت بگردم این جمله رو بهم گفت.
‫می‌دونست آخرش چی می‌شه؛ ‫اما همچنان کمکم کرد.
‫فکر می‌کردم اشتباه می‌کنه؛ ‫اما اینطور نبود.
‫چون الآن این‌جام.
‫پیدات کردم.
‫اما انگار اینطور نیست.
‫این اصلاً...
‫این اصلاً اون چیزی نیستش ‫که تصور می‌کردم.
‫خیلی‌خب پس.
‫فقط، می‌خوام ببینم ‫درست فهمیدم یا نه،
‫الآن یه‌راه فرار داریم.
‫اون‌ها فکر می‌کنن مُردیم و ‫باز هم تو می‌خوای این‌جا بمونی
‫با ارتشی بمونی که
‫سال‌هاست برخلاف میل و خواسته‌ی ‫خودت پیش خودشون نگه‌ت داشتن.
‫باید بمونم حواسم باشه تا ‫مشکلی براتون پیش نیاد!
‫نه؛ اینطور نیست.
‫باید حواسم باشه نیان ‫سمت خونه‌مون!
‫یعنی مطمئنی ‫که می‌خوان بیان سراغ‌مون؟
‫ممکنه یه‌روزی بیان!
‫یه‌روزی؟
‫من داشتم خودم رو می‌زدم به اون راه؛ ‫خودت هم گفتی.
‫نسبت به این‌که اون‌ها ‫آدم‌های بی‌گناه رو می‌کشن.
‫مگه خودت هم همین رو نمی‌خواستی؟
‫من این‌جا می‌مونم و حواسم هست تا
‫هیچ مشکلی برای جودیث و پسرمون پیش نیاد.
‫- چرت و پرت نگو. ‫- گوش کن.
‫اولین آدمی که تو و نت کشتین؛ ،‫اسمش اوکافور بود
‫همونی که جونم رو بارها نجات داد.
‫می‌خواست من جزوی ‫از افراد اصلی سی.آر.ام باشم.
‫ترفیع بگیرم و ‫این حکومت رو تغییر بدیم.
‫هیچ چاره‌ای نداشتم برای همین ‫قبول کردم مأموریت‌ش رو کامل کنم.
‫مأموریت اون!
‫زندگی‌ای که ساختیم رو یادتـه؟
‫تمام چیزایی که داشتیم!
‫چیزی که داشتیم می‌ساختیم، ‫جون خیلی‌ها رو نجات داد.
‫وقتی دیدم پشت ثورن وایستادی،
‫یه سرباز رو دیدم که کاملاً در اختیار ‫این ارتشه و با خودم گفتم،
‫«این‌جا یه زندانـه و باید ازش فرار کنیم»
‫کی دلش می‌خواد ‫توی زندان بمونه؟
‫وقتی در زندان بازه، باید فرار کنی!
‫میشون ما توی بدترین شرایط ‫ممکن بودیم،
‫یکی یکی دوست‌هامون ‫رو از دست می‌دادیم،
‫حس می‌کنم این یه راه و فرصتـه ‫که جلوی تمام اون اتفاقات رو بگیریم.
‫نه این‌که تسلیم بشیم؛ ‫بلکه بجنگیم؛ برای همه.
‫مسئولیت اون‌جا با تو نیست.
‫تو خانواده‌ی خودت رو داری.
‫اوکافور مُرده.
‫ثورن هم الآن از اون‌هاست؛ ‫من تنها کسی ام که باقی مونده.
‫پس تو می‌خوای مثلاً با ‫این امید که سی.آر.ام یه روزی تغییر می‌کنه
‫جون ما رو نجات بدی؟
‫کسایی که ممکنه بیان سراغ‌مون و ‫برامون خطرساز باشن؟
‫اینطوریـه دیگه؟
‫یعنی نمی‌خوای برگردی خونه؟ ‫برگردی سر زندگی‌مون!
‫پیش بچه‌هات؟
‫من خودم هم این شرایط ‫رو نمی‌خوام اما مجبورم.
‫پس نه.
‫مسئله فقط این نیست.
‫داری دروغ می‌گی؛ ‫اما می‌دونی چـیه؟
‫به خواسته‌ت رسیدی؛ ‫من می‌رم پِی کارم.
‫برمی‌گردم پیش بچه‎‌هام؛ بچه‌هایی که برای ‫پیدا کردن تـو رهاشون کردم به امون خـدا.
‫من‌که پیدات کردم.
‫برات جنگیدم.
‫سعی کردم راضیت کنم.
‫به‌پات افتادم؛ و الآن هم ‫دارم می‌رم.
‫داری خودت رو گول می‌زنی؛ و وقتی که ‫حقیقت رو بفهمی دیگه خیلی دیر شده!
‫یه گله از مُرده‌ها اون سمتـه.
‫- بیا این سمت. ‫- لعنت بهش!
‫عجله کن.
‫خوبی؟
‫آره. آره.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره؛ تو چی؟
‫باید یه راه خروج پیدا کنیم.
‫باید فعلاً یه‌جایی رو پیدا کنیم ‫قایم بشیم تا تعدادشون کمتر بشه.
‫اگه این‌کار رو کنیم ‫بین‌شون گیر میفتیم.
‫از این ارتفاع هیچ غلطی ‫نمی‌تونیم بکنیم.
‫حتی اگه موقعیت‌مون ‫دفاع‌پذیر باشه!
‫من حتی سلاح هم ندارم ‫آقای کماندو!
‫پس بگو ببینم چطوری می‌خوایم ‫از بین این همه واکر رد بشیم؟
‫واسه من از موقعیت دفاع‌پذیر ‫حرف می‌زنه.
‫«آقای کوماندو». ‫واقعاً؟
‫عجله کن!
‫اون‌ها هر مدرکی که نشون بده همچین ‫گروهی وجود داره رو از بین می‌برن.
‫برای همین هلیکوپتر رو از بین بردن.
‫ساختمون داره می‌ریزه!
‫میشون؟
‫«وقتشـه...
‫وقتی گرین‌وود رو تصور کردم؛ ‫خیلی واضح بود
‫که مبتکرانِ هم‌فکر در ‫زمینه‌های مختلف در پِی...
‫زندگی‌ای به‌دور از هیاهو و شلوغی، و ساختن ‫فردایی بهتر، پایدارتر
‫و امیدوارانه تر هستند.
‫شعار ما: ‫پیشرفت و رستگاری
‫از طریقِ نوآوری؛ دیگه ‫برای من مثل یه شوخی مسخره می‌مونه.
‫اما نمی‌تونم نا اُمیدی‌ای که برای بقیه ‫به بار آوردم رو تحمل کنم.
‫دیگه نمی‌تونم هر روز شاهدِ تماشای
‫شکست دوباره‌ی مأموریت‌مون باشم.
‫متأسفم.
‫از من به عنوان کسی یاد کنید که ‫می‌خواست برای تغییر آینده‌ی (نااُمید نشید)
«‫این جهان قدمی برداره.
‫«لاکشمی پاتل»
‫وقتی مردم سعی می‌کنن دنیا ‫رو با روش خودشون نجات بدن؛
‫معمولاً اوضاع به‌گا می‌ره.
‫برات آشنا نیست؟
‫دقیقاً مثل اون شهره می‌مونه.
‫فکر می‌کردن حسابیِ ‫همه‌چیز توی دست‌شونه.
‫اما این‌ها آدم‌های بی‌گناه رو نمی‌کشتن.
‫آره فرق‌شون این بوده.
‫شهر هیچ‌چیش نمی‌شه.
‫و من جلوی کشتارها رو می‌گیرم؛ ‫یه راهی پیدا می‌کنم.
‫مثل جیدیس؟
‫هنوز هم نفهمیدی.
‫این‌که می‌خوای تمام عمرت ‫در اختیار دشمن باشی؟
‫می‌خوام دشمن رو نابود کنم!
‫تو عوض شدی، ریک.
‫عوض شدم؟ چطوری؟
‫عوض شدم که همه‌ی دار و ندارم
‫زندگیم و دستم رو برای ‫محافظت از شما فدا کردم؟
‫عوض شدم؟
‫برای محافظت از شما ‫مجبورم همچین کاری کنم!
‫من فقط پیش تو احساس امنیت دارم.
‫نیازی نیست بترسیم ریک!
.چرا، باید بترسیم
به پسرت هم همین رو بگم؟
بگم پدرش نمی‌خواست چیزی در موردش بدونـه چون می‌ترسید؟
.من «مرد شجاع» نیستم
.نباید میومدی اینجا
.من رو به زور آوردن .حق انتخاب نداشتم
.ولی تو داشتی
اصلاً روحتم خبر نداره چی به سر من اومده، نه؟
.از هیچی خبر نداری
الآن دیگه تبدیل به همچین آدمی شدی؟
مزدور ارتش؟
.سربازِ سی.آر.ام
داری ترفیع می‌گیری، درسته؟
نقشه‌ات همینـه؟
.شاید من باید از تو توی یونیفرم قرمز بترسم
.نمی‌دونم چه کارهایی ازت برمیاد
.بهم دروغ گفتی .هنوزم داری بهم دروغ میگی
فکر می‌کنی من بخاطر اینکه الآن پیش بچه‌هام نیستم احساس گناه نمی‌کنم؟
اینکه اگه خدای نکرده اتفاقی بیفته ...چطوری می‌تونم باهاش کنار بیارم
.واسه همینـه که باید بری
.خیلی‌خب
.دیگه نمی‌شناسمت
...چون مردی که می‌شناختم
.هرگز اینطوری با من صحبت نمی‌کرد
.هیچ‌وقت
.از اینجا می‌ریم بیرون
.می‌زدمش
.خودم زدمش
خدایی؟
.شرمنده
.لعنتی - .لعنتی، نزدیک دیوار بمون -
.خودم می‌دونم
می‌تونی پات رو تکون بدی؟
.آره. فقط گیر کرده
...اگه بتونم
.خیلی‌خب، با شماره‌ی سه
.خیلی‌خب، باشه
.یک، دو، سه
.تو برو
.اونو بردار .حساب اونا رو برس تا من اینو ردیفش کنم
ریک. آخه چطوری؟
.وقت نداریم .تو برو
.این پیچ‌ها این چیزه رو سرهم نگه داشتن
.خیلی‌خب
!لعنتی
!میشون
.تو باید بری
.صد سال سیاه
.واقعاً به شنیدنش احتیاج داشتم
.یک، دو، سه
.چیزی نمونده
.دوباره
.یک، دو، سه
خوبی؟
.آره
.ممنون
.هیچ‌وقت لازم نیست از من تشکر کنی
می‌زنیش؟ - .آره. سمت چپت -
.از اون طرف
.این سمت هنوز شروع به خرابی نکرده
.به خانه خوش آمدید
‫نقص در سیستم کنترل دما.
.هی
شبیهِ منـه؟
پس واقعاً خوش‌تیپـه، ها؟
.باهات مو نمی‌زنه
به غیر از پوستِ قهوه‌ایِ روشنش
.انگار دیگه هیچ‌جاش به من نرفته
.البته چشماش به خودم رفته
.هوم
کله‌شق هم هست؟
.آره، درست مثل بابایی‌ش
.درست مثل مامانش
.مثل تو خوش‌قلب هم هست
این ویژگی‌اش بیشتر از همه .منو یاد تو می‌ندازه
...چه زهرماری بود
.فقط یه جاروبرقی هوشمنده
چی چیـه؟
.همون اوایل که اومدن یکی خریدم
با یه زمان‌بندی مشخص .کف خونه رو تمیز می‌کنه
.واسه همینـه که اینجا اینقدر تمیزه
متوجه شدی چقدر لاغر بودن؟
واکرها؟
،شهر سالمـه ،هیچ ساختمونی نسوختـه
،هیچ دیواری نریختـه .جای هیچ گلوله‌ای نیست
.فقط واکرهای لاغر مُردنی هستن
.غذا .شاید از گرسنگی مُردن
.اینجا رو مدت زیادی سرپا نگه داشتن
.خب، فقط همین نبوده
.نوآوری هم می‌کردن
گمونم دیگه از زباله‌گردی خسته شدن و
.می‌خواستن یه راه دیگه پیدا کنن
ولی چرا انبار محصولات ندارن؟
.خب، اگرم داشتن، محصولا کشاورزی فاسد میشن
...کافیه یه برداشت بد داشته باشن
اینجوری مجبورن مزرعه رو بسوزونن .تا دوباره محصول بده
چی؟
،اگه بتونم سی.آر.ام رو تغییر بدم
،یه شانس برای نسل‌های آینده هست .یه شانس درست و حسابی
.هنوم داری بهم دروغ میگی
.داری به خودتم دروغ میگی
...این علامتِ روی کمتر
.آره
یه زنی که می‌شناختم رو .توی الکساندریا راه دادم
.یکی از رفقای دوران دانشگاه
وایسا، می‌شناختیش؟
.آره
.آره، هر روز با دریل دنبال تو می‌گشتم
.نه جسدی ازت مونده بود نه رَدی
،همچنان باور داشتم که اون بیرونی
.به کمک احتیاج داری، به من احتیاج داری
.همه فکر می‌کردن دیوونه‌ام
.ولی اون تشویقم کرد که بازم دنبالت بگردم
.هفت ماهه حالمه بودم
.جودیث و چندتا دیگه از بچه‌ها رو دُزدید
.مریض و شیطان صفت بود
.این بلا رو سرِ من و دریل آورد
.جلوش رو گرفتیم
.دوست ندارم چطوری‌شو توضیح بدم
کُشتیش؟
.آره
.خوبـه
.بعد از اون دیگه دنبالت نگشتم
،مجبور بودم از بچه مراقبت کنم ،از جودیث مراقبت کنم
ولی همچنان باور داشتم که .یه روزی برمی‌گردی
.هنوزم بهش باور دارم
این کار رو کردی که فرار کنی؟
.تنها راه ممکن بود
سعی داشتی برگردی خونه؟
.داشتم سعی می‌کردم برگردم خونه
.هنوزم داری سعی می‌کنی
.می‌تونم ببینمش
.حتی با این مزخرفاتی که میگی
.دکمه در اختیارت بود
.می‌تونستی باهاشون تماس بگیری، ریک
.ولی نگرفتی
...میگی نمی‌تونی برگردی خونه ولی
.گمونم نکنم بتونی برگردی به سی.آر.ام
.بابت بلایی که سرت آوردن متأسفم
.باید از اینجا بریم بیرون
.وقت‌مون داره تموم میشه
.نه
.میشون
همین الآن باید تصمیم بگیریم که .می‌خوایم چیکار کنیم
.الآنـه که اینجا خراب بشه
.بشین، ریک
.تا تصمیم نگرفتیم از اینجا تکون نمی‌خوریم
:نت همه‌اش می‌گفت «باید بدونی که کِی بری»
.الآن وقتِ رفتن نیست
.نه تا وقتی که بدونیم کجا قراره بریم
،بعد از اینکه از اینجا رفتم چرا اومدی دنبالم؟
.خودت می‌دونی چرا
.به زبون بیار
.ازت می‌خوام بلند بگی
.تو عشقِ زندگیِ منی
.نمی‌تونستم بذارم همینجوری بری
حس کردم قلبم توی سینه‌ام مچاله شد و .از اون در اومدم بیرون
.پس باهام بیا بریم خونه .خیلی ساده‌ست
...نیست .به این آسونی نیست
.گوش کن چی میگم
،وقتی این ارتش به دوستام حمله کرد .منم تیر خوردم
.نزدیک بود بمیرم
به مدتِ یک سال
با نت توی یه فروشگاه گیر افتادیم و .تلاش می‌کردیم حال‌مون بهتر بشه
،یه سال از عمرِ من رو گرفتن .از زمانی که می‌تونستم پیش بچه‌هام باشم
.بهت دروغ گفتم .نمی‌دونم حالِ جودیث چطوره
.نمی‌دونم حالش خوبه یا نه
.خیلی وقته به بی‌سیم جواب نمیده
.خیلی چیزها رو ازمون گرفته‌ان
چرا باید چیزهای بیشتری بهشون بدیم؟
،این امیدی که به سی.آر.ام داری
...فدا کردنِ خودت .واقعی نیست
.ما، خانواده‌ات، واقعی هستیم
.من واقعی‌ام
عشق‌مون؟ این؟
.نمیشه انکارش کرد
.حالا هرچی هم که به من یا به خودت بگی
...و این... کش و قوس‌ها
.داره اذیتم می‌کنه، ریک...
داره من رو تبدیل به کسی می‌کنه که .خودمم نمی‌شناسمش
.داری بهم صدمه می‌زنی
.و من می‌شناسمت
.تو اینجوری عشق نمی‌ورزی
چه بلایی سرت آوردن؟
ریک، ازت می‌خوام سعی کنی بهم بگی که
.اینجا واقعاً چه خبره
چه چیزی رو ازت گرفتن؟
.کارل. اونا کارل رو ازم گرفتن
.دوباره از دست دادمش
،وقتی من رو گرفتن ...جنگیدم و جنگیدم و فقط
...سعی کردم فرار کنم، ولی... ولی
.ولی فرار کردن رؤیایی بیش نبود
.توی رؤیاهام کارل رو می‌دیدم
.اینطوری بود که اینجا زنده موندم
.این من رو زنده نگه داشت
.و بعد یه روز یهو غیبش زد
.همینجوری رفتش
.ولی بعدش خوابِ تو رو می‌دیدم
.و تو اونجا بودی
من و تو از طریق مختلفی عاشق هم می‌شدیم و
.همین باعث میشد ادامه بدیم
.بعدش تو هم رفتی
،نمی‌تونستم صورتت رو ببینم
.درست مثل صورت کارل
.بدون تو نمی‌تونم زندگی کنم
.بدون تو می‌میرم
.و یاد گرفتم چطوری از پسش بر بیام
می‌دونم چطور مُرده باشم و .در عین حال زندگی کنم
نمی‌تونی همینجوری برگردی اینجا و ...دوباره من رو زنده کنی، اگه
.اگه ندونم دوباره قراره از دست بدمت یا نه
اگه دوباره از دست بدمت و نتونم راهی پیدا کنم که دوباره بمیرم چی؟
...نمی‌تونم
.باید بتونم پُشت سر بذارمش، میشون
.نمی‌تونم. نمی‌تونم
...وقتی که ،وقتی که دیدمت
...اینقدر ترسیدم که
.باید پُشت سر می‌ذاشتمش
.مجبور بودم
حدأقل اگه فکر کنم تو عمر طولانی‌تری از ،من داری بدون اینکه ازش خبر دار باشم
.می‌تونم اینطور باور کنم که حقیقت داره
...دونستنش
اینکه شاهدِ از دست دادن تو باشم؟
.نمی‌تونم
.بعد از دیدنش زنده نمی‌مونم، میشون
.می‌میرم
،اگه کارل همین الآن اینجا بود چی می‌گفت؟
ازت می‌خواست با این فرصتی که گیرت اومده تا پیش کسایی باشی که دوست‌شون داری چیکار کنی؟
هوم؟
،علیرغم تمام احتمالات ،بعد از این همه سال
.من پیدات کردم، ریک
از این جهنمی که هر دو پُشت سر گذاشتیم .گذشتم تا بیام اینجا و ببرمت خونه
فکر می‌کنی همش بخاطر هیچ و پوچ بوده؟
که به همین راحتی راه‌مون رو از هم جدا کنیم؟
.نه
،می‌ریم خونه، ریک
و با هم یه راهی پیدا می‌کنیم که .چطور ازش محافظت کنیم
.اینطوریـه که همه‌چیز معنا پیدا می‌کنه
،با تمام وجودمون به هم عشق می‌ورزیم
.تا زمانی که بتونیم
.خرابیِ سیستم
آسانسور برای 10 دقیقه .انرژیِ ذخیره دارد
آماده‌ای؟ - .آره -
.می‌زنمش
.خرابیِ سیستم
آسانسور برای 2 دقیقه .انرژیِ ذخیره دارد
.دنده‌ایـه
.عزیزم، باید رانندگی کنم ها
.صحیح. یه ماشین برقی دنده‌ای ساختن
.و چندتا مخزن اتانول رو صندلی عقب گذاشتن
.دوگانه‌سوزه
اینقدر سوخت واسه‌مون گذاشتن که .باهاش می‌تونیم بریم خونه
.باید بابتش ازشون تشکر کنیم
مشخصـه که فکر می‌کردن .از پس هرکاری بر میان
.آره. ولی ما واقعاً بر میایم
اگه بخوایم می‌تونیم کلِ این دنیای لعنتی رو» «.مال خودمون کنیم
.آره، می‌تونیم
.بنظر میاد از اون جمله‌ها باشه که من میگم
.خودت گفتی خب
.خیلی‌خب
‫تـرجمه از «آیــدا و علی محمدخانی»
‫« آنچه در قسمت بعد خواهید دید »
‫لحظه‌ای که منتظرش بودی ‫بلاخره رسید!
همین یکیـه؟
.خودت خوب می‌دونی
.با شماره‌ی سه !یک، دو، سه
« ...فقط »
.پوست‌شون مثل سنگـه
« ...دو »
...تمام کارهایی که کردم
« ...قسمتِ دیگر »
.بخاطر خودمون بوده
« .باقی‌مانده »
ولی حالا می‌فهمم که این ماجرا با .خونه رفتنِ ما تموم نمیشه
« مـردگان مــتحرک: بازماندگان »