‫Romeo Alpha
‫ایشین.
‫من برگشتم.
‫خوش برگشتی.
‫خسته نباشی اون بیرون گشت زدی.
‫داشتی یه شعر می‌نوشتی؟
‫آره. یه شعر عاشقانه.
‫دوست دارم با تو بخونمش.
‫من؟
‫آره.
‫صدات رو دوست دارم.
‫اه، خوب خودتو جا می‌کنی.
‫چیزی شده؟
‫یه اُنی دیدم.
‫اخیرا مرتب ظاهر می‌شن.
‫آره. منم صداشونو می‌شنوم.
‫نگرانی؟
‫هایاچیو...
‫از سکوتت می‌ترسم.
‫از من، کاری برمیاد؟
‫می‌خوام برای کسی که دوستش دارم ‫هر کار که می‌تونم بکنم.
‫می‌دونم کلیشه‌ای به‌نظر میاد، ‫ولی واقعا فقط همینو می‌خوام.
‫برام ترانه می‌خونی؟
‫منم، صدای تو رو دوست دارم.
‫عه؟ اینو اولین باره می‌شنوم.
‫چه افتخاری.
‫اُنی، برو بیرون!
‫خوش اقبالی، بیا داخل!
‫غیب شدن!
‫پس حالا لوبیاها از خونه‌مون ‫محافظت می‌کنن، درسته؟
‫هوم.
‫اونایی که پرت کردیم بالا ‫سهم خدایان هستن،
‫و اونایی که پرت کردیم روی زمین ‫اُنی‌ها رو دور می‌کنن.
‫اُنی؟
‫منظورتون موجودات خطرناکیه که ‫اطراف کوهستان‌های دور افتاده ظاهر می‌شن؟
‫نه، نه.
‫معنی اصلی «اُنی» ‫فقط «چیزهای خبیثه.»
‫لوبیاهایی که در حین ستسوبون ‫پرت می‌کنیم، اونا رو دور نگه می‌دارن.
‫اوه...
‫بفرما، سهم تو بوچیو.
‫خیلی ممنون!
‫شانسو ببین! به این زودی بیست‌تا گیرت اومد!
‫بعضی‌وقتا یادم می‌ره که ‫تو در اصل بزرگ‌تر از منی.
‫من وقتی نی‌نی بودین رو یادمه.
‫عه؟ جدی؟ یه‌جورایی خجالت‌آوره...
‫عا، این یعنی که من دوتا برادر بزرگ‌تر دارم؟
‫اگه آره، ‫پس گمونم بوچیو بزرگ‌ترین پسرمونه.
‫عا؟!
‫برادر بزرگ بوچیو.
‫عه؟!
‫اوه، چه آوای خوبی داره.
‫مو، لوبیاهاتو می‌ذارم اینجا.
‫اون کیسه پارچه‌ای چیه؟
‫یه طلسمه!
‫خودم درستش کردم!
‫ولی خیلی خوب از آب در نیومد...
‫پس چطوره از یه متخصص ‫بخوای یکی برات درست کنه؟
‫مامان‌بزرگ بلده درستش کنه، ‫و می‌تونی طرحش رو براش تهیه کنی.
‫این عالیه!
‫سلام!
‫یکم راج و چند سبزی براتون آوردم.
‫ممنون!
‫سلام، مو-چان.
‫جیرو!
‫ببین! مامان‌بزرگ اینو برام درست کرد!
‫یه طلسم؟
‫ما یه طلسم به سدر بزرگ ‫تو آویزون کردیم، درسته؟
‫منم می‌خواستم یکی واسه خودم داشته باشم!
‫که اینطور. عالیه.
‫نه؟
‫چی می‌خوای توش بذاری؟
‫سوال خوبیه... چی باید باشه؟
‫این لوبیاها چطورن؟
‫اوه، هوم.
‫بیا. بهت پسش می‌دم.
‫چرا زدی سوزوندیش؟
‫واسه تشکر ازت بابت طلسم ‫قرمزی که بهم دادی، باشه؟
‫خب حالا هر چی.
‫طلسما داخلشون کاغذ هم دارن، درسته؟
‫یکی بهش اضافه می‌کنم.
‫منظورت اون دعاهای مذهبیه؟
‫تو می‌تونی از اونا بنویسی؟
‫ساکت شو!
‫پس، می‌تونی فقط یه احساس ‫مهمی که داری رو بنویسی.
‫اون...
‫هوم... مثلا یه تصمیم رو؟
‫یه سایه؟
‫اوم. مطمئنم که دیدمش.
‫بهترین کار اینه که در جاهای تاریک مراقب باشیم.
‫چرا اینقدر نزدیک به خونه ما؟
‫نمی‌دونم...
‫اما، انگار اراده خودش رو داره.
‫خیلی شبیه اتفاقیه که برای بنمارو افتاد.
‫باشه. به بچه‌ها می‌گم.
‫ما هم مراقب همه‌چی هستیم.
‫موتسومی، روکفشی‌هاتو بیار تو.
‫این باد...
‫جیرو!
‫مو-چان.
‫سلام!
‫اوه، سلام.
‫می‌گم، پرت رو دیدم که اومد به طرفم!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫پرهای بادبزن پریم رو دارم عوض می‌کنم.
‫قدرت روحی درونش تموم شده.
‫می‌ذارم باد پرهایی که کارشون تموم شده ‫رو با خودش ببره.
‫هممم...
‫می‌گم، این باد همون بادیه که ‫داشت به‌سمت سدر پیر می‌وزید؟
‫مطمئنم خودشه.
‫خب این باد چیه؟ ‫خیلی به تو کمک می‌کنه، نه؟
‫خب، این باد از خدایان کوهستان محافظت می‌کنه.
‫می‌دونی که این شهر همیشه بادیه؟
‫بیشترش بخاطر جغرافیاست،
‫ولی حدود نصفش، این باده‌ست.
‫پس باد از شهر محافظت می‌کنه؟
‫درسته.
‫نسل‌های پیشین تنگوها تبدیل ‫شدن به باد تا همچنان ازش محافظت کنن.
‫وقتی در اطراف سدر بزرگ ‫باد یکم سنگین بشه...
‫از دید من، ‫اون خودش استاد منه.
‫استادتون؟
‫تنگو قبلی، که منو بزرگ کرد.
‫اسمش تنگنبو بود.
‫تنگنبو...
‫و اون کسی بود که جیرو رو نجات داد؟
‫آره.
‫هوم... که اینطور!
‫پس جیرو و تو...
‫جیرو و تو هم قراره یه روز ‫تبدیل به باد بشین؟
‫فراموشش کنین!
‫پس این الان فقط یه میله‌ست، نه؟
‫بعدا روش پرهای جدید می‌ذارم.
‫می‌خوای ببینی؟
‫هوممم...
‫مشکلی ندارم.
‫انگار قرار نیست بارون بیاد.
‫هوم. چون ابری شده بود منم نگرانش بودم...
‫اون...
‫جیرو! یکی از پرهایی که ول کردی گیر کرده!
‫باد اونو یادش رفته!
‫واقعا؟
‫ممنون.
‫می‌ذارم دوباره بره!
‫مو-چان!
‫جیرو؟
‫مو-چان!
‫یه سرسختشه!
‫چطوره؟
‫بدنش سرده.
‫خیلی دور شد. باید برگردونمش.
‫مو-چان، برگرد.
‫مو-چان، لطفا.
‫مو-چان! صدامو می‌شنوی؟
‫سردته؟
‫سرده...
‫چیزی نیست.
‫هنوز داره تماشا می‌کنه.
‫باورش سخته که اینقدر رومون قفل کرده...
‫من قبلا اون بودم.
‫چندین گزارش از سایه‌های سیاه هست...
‫ممکنه پوچی اونو بلعیده باشه.
‫منم همون چیز بودم.
‫هیچ‌وقت برنمی‌گرده؟
‫چرا؟!
‫خاطراتم هم قراره ناپدید بشن؟
‫چرا؟!
‫منم می‌خوام که اون برگرده!
‫حتی یادم نمیاد صداش چطوری بود.
‫چرا...
‫همه گاهی‌وقتا احساس تنهایی می‌کنن.
‫ها؟ گرمه.
‫این چیه؟
‫این دست حس آشنایی می‌ده...
‫صبر کن!
‫نرو!
‫چیو-چان؟
‫صبح بخیر.
‫احساس خستگی و کوفتگی نداری؟
‫نه...
‫خدا رو شکر.
‫عا، من کی خوابم برد؟
‫چیو-چان، تو چرا اینجایی؟
‫مو-چان، می‌دونی...
‫کم مونده بود پوچی-یه سایه سیاه- تو رو ببلعه.
‫یادت میاد؟
‫عه؟
‫جیرو نجاتت داد.
‫اون دوتا الان دارن با اون سایه حرف می‌زنن.
‫می‌خوان بفهمن که اون سایه چی می‌خواد.
‫می‌دونم که یکم پیش، امروز، ترسوندیمت.
‫می‌شه یه صحبت کوچولو داشته باشیم؟
‫مو! حالت خوبه؟
‫صحیح و سالمی؟
‫هوم.
‫می‌شه بذاری صداتو بشنویم؟
‫حتما خودت تنهایی.
‫تـ-تنـ... تنها...
‫اون صدا...
‫تنها... نمی‌فهـ...مم.
‫آه، پس...
‫دلیل اینکه روی این خونه ‫و مو-چان قفلی زده بودی...
‫نمی‌دونم.
‫حالا یادم اومد.
‫...دلتنگشونم.
‫بابا...
‫سلام، -سان.
‫فردا راهی فوکوکا می‌شی، نه؟
‫بله. یکم از دفعه قبلی دورتره.
‫مواظب خودت باشیا.
‫چشم.
‫بابایی! «گرفتمت» بکن!
‫باشه، بزن بریم!
‫گرفتمت!
‫دوباره!
‫فعلا همینقدر بسه.
‫وقتی دارم کار می‌کنم، مراقبش باشین.
‫البته. مراقب خودت باش.
‫تو هم باهاش خدافظی کن، ساکی.
‫ساکی، بزن قدش.
‫کی برمی‌گردی؟
‫گه گاهی میام خونه. تماس هم می‌گیرم.
‫دروغ می‌گی! حتی دفعه قبلی هم تو...
‫مراقب خودت باش، -سان.
‫چندتا سایه در منطقه اطراف ‫مسکن اشتراکی دیده شده.
‫تعداد ناپدید شدن مردم شده ‫عین تعداد تصادفات ماشین‌ها!
‫توی جاده‌هایی روشن بمون، ‫حتی اگه مجبور بشی راهتو دورتر کنی.
‫اوضاع کارت خوبه؟
‫هوم.
‫کی می‌تونی برگردی خونه؟
‫هوم... الان زمانیه که باید سنگ تموم بذارم.
‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫آخه، چون کارتو خیلی دوست داری، ‫خیلی به خودت سخت می‌گیری، -کون.
‫اگه دلت برامون تنگ شد، برگرد خونه.
‫بچه‌ها حتما دلشون برات تنگ شده.
‫به‌زودی روز تولد موتسومی می‌شه، می‌دونی.
‫آره، دلمون براتون تنگ شده.
‫شاید داشتم خودمو مشغول می‌کردم ‫تا اینو به روی خودم نیارم.
‫خیلی خب. مرخصی با حقوق می‌گیرم.
‫و یه کادو تولد هم براش می‌خرم!
‫این خوبه؟
‫خیلی تاریک شده. میان‌بر می‌زنم.
‫مطمئنم یکی به سایز این، اشکشو در میاره.
‫ولی، صورتش گوگولیه.
‫واسه دیدنش صبر ندارم.
‫صبر کن! من باید بچه‌هامو ببینم!
‫دوباره می‌خوای بری پیش پلیس؟
‫بابا...؟
‫مطمئنم پیداش می‌کنیم.
‫همینجا منتظر بمون.
‫منتظر بابایی؟
‫هوم.
‫قراره باهام «گرفتمت» بکنه.
‫دیگه برنمی‌گرده.
‫من اینو می‌دونم!
‫دیگه منتظر موندن براش بسه‌مونه!
‫نه!
‫نه! نه!
‫بابایی!
‫منم... دلم می‌خواد اون برگرده خونه!
‫تنها...
‫نمی‌دونم...
‫تنها...
‫تو توسط پوچی بلعیده شدی ‫و بدن و تمام خاطراتتو از دست دادی.
‫تنها چیزی که باقی مونده، روحته.
‫و، اون روح، یه اراده قدرتمند رو به دنیا میاره.
‫یه سوال ازت دارم.
‫اون اراده قدرتمنده چی رو می‌خواد؟
‫تو می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام ببینمشون.
‫نمی‌دونم.
‫ولی... می‌خوام ببینمشون.
‫چطور می‌تونم؟
‫من... من...
‫من...
‫می‌خوام ببینمشون.
‫پس تصمیمتو گرفتی.
‫خب، بیا اینجا.
‫این خوبه.
‫خوشحالم چندتا لباس سایز بزرگ‌تر داشتم.
‫ممنون، بنمارو-کون.
‫اگه کار دیگه‌ای از دست من ساخته‌ست، ‫فقط بگید لطفاو
‫هرچی نباشه، منم یه بتوبتو-سانم.
‫دستت درد نکنه.
‫حالا اینجا یه مدت مراقبشی؟
‫هوم.
‫تا وقتی که خویشتن جدیدش بیدار بشه.
‫چیزه...
‫تا وقتی که خویشتنش بیدار بشه، ‫همینطوری همه‌اش در عالم هپروته؟
‫درسته.
‫وقتی منم اینو تجربه کردم، ‫جیرو-سان و تازنبو-سان مراقبم بودن،
‫و چیز زیادی از موقع یادم نمیاد.
‫اما...
‫لحظه‌ای که خویشتنم بیدار شد ‫رو به‌وضوح یادمه.
‫وقتی بود که فکر کردم کوفته برنجی‌ای ‫که بهم داده شد، خوشمزه بود.
‫در اون لحظه، هرچیزی که می‌تونستم ‫ببینم، رنگی به خودشون گرفتن.
‫نمی‌تونم بگم محرکش چی می‌تونه باشه،
‫ولی مطمئنم اونم یه روز ‫در لحظه خودش، بیدار می‌شه.
‫می‌دونم بی‌ادبیه که اینو بپرسم، ولی...
‫به‌نظرت چیزی از گذشته... یادش نمی‌مونه؟
‫من حتی نمی‌دونم در گذشته یه ‫انسان بودم یا فقط یه سایه.
‫من فقط با حس تنهایی دوباره متولد شدم.
‫دوباره متولد شدن برای بعضی‌ها
‫که شکل و قلب گذشته‌تو می‌شناختن، باید سخت باشه.
‫ولی شرایط اون مثل مال من نیست.
‫احساسات قدرتمندش نسبت به ‫خانواده‌اش، اونو برگردوندن.
‫بیایین همه تماشا کنیم و ببینیم اون ‫احساسات چطور روی ذات و ماهیتش اثر می‌ذارن.
‫بله...
‫من اومدم.
‫مو-چان...
‫خوش برگشتی.
‫اومدی بهش سر بزنی؟
‫هوم.
‫ما یکم می‌ریم بیرون، باشه؟
‫موتسومی.
‫باهاش زیاد حرف بزنیا، باشه؟
‫حرف بزنم؟
‫هوم.
‫چی باید صداش کنم؟
‫عه؟
‫ما-سان چطوره؟
‫ما-سان؟ چرا؟
‫همینطوری.
‫ما-سان، توی آفتاب گرم‌تره‌ها.
‫انگار هنوز در نور درخشان راحت نیست.
‫جدی می‌گی؟
‫ما-سان...
‫واقعا همه‌چی رو فراموش کرده؟
‫ولی من یادم اومد.
‫بعد شنیدن صداش یادم اومد.
‫حتی به‌شکل یه بتوبتو-سان هم، ‫هنوز همون صدا رو داره.
‫می‌گم... یادت نمیاد؟
‫هی، بابا...
‫من... من کی‌ام؟
‫کی‌ام...
‫موتسومی؟
‫موتسومی!
‫این خیلی سخته.
‫بخاطر نرفتن به باشگاه، احساس حماقت می‌کنم.