‫Romeo Alpha
‫ناگهانی، یه شکاف خیلی، خیلی بزرگ در آسمون باز شد.
‫اون شروع یه روز خیلی، خیلی طولانی بود.
‫ببینم، اون...
‫چیه؟
‫یه چیزی داره می‌افته پایین!
‫فرار کنین، فرار کنین!
‫اون چیه؟
‫سانموتو؟!
‫ارتباطم با بدن اصلیم قطع شد.
‫چون من یه آواتارم، ‫گمونم الان ناپدید می‌شم.
‫تا بعد، آبند.
‫سانموتو-سان! حالتون خوبه؟!
‫انرژیم... کم شده.
‫ببخشید شاهد این اتفاق هستی.
‫سانموتو—
‫چرا این اتفاق افتاد؟
‫بوچیو-سان، خوبی؟
‫ساکاکی-سان؟!
‫اوی!
‫بوچیو-سان!
‫سوار شید!
‫بجنبین!
‫دقیقا داره چی می‌شه...
‫مرز داره از بین می‌ره.
‫اون شایعه حقیقت داشت!
‫عه؟
‫پس هیولایی که از آسمون افتاد پایین...
‫یه اُنی بود.
‫عه؟ اون اُنی بود؟
‫موجودات اسرارآمیزی که از دروازه شیاطین میان؟
‫آره.
‫عه، پس چون از شکاف اومد بیرون...
‫این یعنی که «اُنی‌ها» موجوداتی از دنیایی دیگه‌ان؟
‫پس، دروازه شیاطین یه اعوجاج در فضاست؟
‫وایسا اون، چیه که تو دستته؟
‫سانموتو-سانه.
‫عه؟! محاله!
‫بدنش... از بین رفت، ‫و این چیزیه که باقی موند.
‫ساکاکی-سان... من، هر جور که شده...
‫سانموتو-سان رو...
‫چیزی نیست.
‫سانموتو-سان یه پادشاه شیاطینه. اون نمی‌میره.
‫باشه.
‫مامان-سان
‫مامان-سان!
‫الو؟
‫اوه، بوچیو! خدا رو شکر که جواب دادی!
‫همه‌تون سالمین؟ تاکومی چطوره؟
‫خوبم!
‫آه... واگن-سان چی؟
‫بله...
‫شماها چی؟
‫خوبیم. اوایشی‌ها همه امن و امان و سالمن.
‫ترسناکه، نه؟ منم ترسیدم.
‫اما، تمام تلاشمو می‌کنم.
‫بوچیو... تاکومی رو می‌سپرم بهت.
‫چشم.
‫بچه‌ها، بیرون رو نگاه نکنین!
‫تاکومی-کون!
‫من... ازت محافظت می‌کنم!
‫اون بیرون، داره به مردم حمله می‌شه؟ ‫توسط اُنی‌ها؟
‫عین یه فیلمه...
‫نه.
‫این فیلم نیست.
‫این... فیلم نیست.
‫یه شکاف در فضا... یه نفر داره مداخله می‌کنه؟
‫اون دیوار نور... ‫یه گسستگی فضایی هست.
‫این اراده این دنیاست.
‫روشی برای ترمیم زخمی که باز شده.
‫باید بهش بگی اثر زخم.
‫بابام می‌گفت که ۵۰۰ سال پیش ‫یه اتفاق شبیه به این رخ داد.
‫یه مصیبت عظیم بخاطر سقوط ‫شهاب‌سنگ‌ها در خیلی از کشورها.
‫ظاهرا، اون شهاب‌سنگ‌ها از ‫یه دنیای دیگه اومده بودن.
‫اون موقع، یه زخم کوچیک بود، ‫ولی حالا یکی به این اندازه...
‫پس فقط می‌تونیم دعا کنیم که همه در امان باشن؟
‫خبر فوری: ‫ شکافل تداخل به‌طول سواحل اقیانوس آرام ژاپن است
‫آزمایشگاه فضا-زمان درحال تحقیق است.
‫طبق گفته شعبه ژاپنی آزمایشگاه فضا-زمان،
‫شکاف، که گمان می‌شود تداخلی از دنیایی دیگه است،
‫کل طول سواحل اقیانوس آرام از کانتو ‫تا کیوشو را پوشش می‌دهد.
‫همچنین، به دلیل گسستگی فضایی،
‫هم اکنون سفر کردن و برقراری ارتباط ‫با مناطق بیرون، غیرممکن است.
‫گزارشات متعددی از صدماتی که اُنی‌ها در ‫سرتاسر شهر به‌وجود آوردند، وجود دارد.
‫همه اینجان؟
‫اُنی‌ها؟ اونایی که در دل کوهستانن؟
‫آره. خیلی زود اینجا هم پیداشون می‌شه.
‫مطمئنم که انجمن تنگوها اطلاعات ‫رو در اشتراک می‌ذارن،
‫ولی یادتون باشه چطور باید با اُنی‌ها مقابله کنید.
‫چطور باهاشون مقابله کنیم؟
‫حرف زدن. تا جای ممکن، خیلی کم حرف بزنید.
‫اونا به خصوص به صداهایی که ترس ‫و خصومت رو در خودشون دارن، واکنش نشون می‌دن.
‫ما می‌ریم که مردم رو برای تخلیه راهنمایی ‫کنیم و اینو به همه بگیم.
‫ولی اون...
‫می‌شه مراقب ما-سان باشین؟
‫بله. بسپرینش به ما.
‫هردوتون، لطفا مراقب باشین.
‫هستیم. شما هم همینطور.
‫خب، بهتره بریم بیرون.
‫جیرو! پیرمرد!
‫مو-چان؟
‫ترسیدی؟
‫هوم. فقط یکم.
‫ولی، الان تصمیممو گرفتم.
‫من از ما-سان محافظت می‌کنم!
‫از خودمم محافظت می‌کنم، ‫از تو هم محافظت می‌کنم!
‫باشه.
‫از پیرمرد هم! و همه!
‫هوم. درست می‌گی.
‫منم ازشون محافظت می‌کنم. ‫قول دادیم دیگه...
‫که هرکاری بتونیم می‌کنیم ‫که به همدیگه کمک کنیم.
‫طوری نمی‌شه.
‫هوم.
‫نباید الان بمیرم!
‫ببخشید به‌عنوان طعمه ازت استفاده می‌کنم!
‫هی، داری ضبط می‌کنی؟
‫زود باش. جا می‌مونیا.
‫قسم می‌خورم که زنده بمونم، چیاکی!
‫نه-چان...
‫تایرا...
‫تایرا!
‫مامان...
‫مـ-مامان...
‫کجایی؟ می‌ترسم...
‫عه؟
‫تجزیه و تحلیل آزمایشگاه فضا-زمان از ‫بُعد دیگر، تکمیل شد.
‫مشخص شد که بُعد مداخله‌گر
‫نیِنته اِی۰۶‌ـه که به «نیستی» هم معروفه.
‫تکرار می‌کنم: تجزیه و تحلیل آزمایشگاه—
‫تلویزیون رو میوت می‌کنم.
‫بیایین تا می‌تونیم کنار هم بمونیم.
‫نوشته بُعدی که با اون شکاف مداخله کرده ‫اسمش نیِنته‌ست.
‫نیِنته؟
‫یه فضای اسرارآمیزه.
‫کلی از اونا در بین جهان‌ها وجود دارن،
‫و تمام سیگنال‌هایی که از طریق ‫پژوهش و این چیزا به اونجا ارسال می‌شن...
‫لحظه‌ای وارد می‌شن، محو می‌شن.
‫برای همینه که بهش هم می‌گن «نات.»
‫مشخصات این «نیستی» خیلی شبیه پوچی به‌نظر میاد...
‫...داره میاد.
‫ما-سان؟!
‫صبر کن!
‫سانائه!
‫ما-سان!
‫ما-سان...
‫من... من...
‫من کجام؟
‫فکر کنم این آخرین خاطره‌ام خواهد بود.
‫پس در خونه کمک می‌کنم.
‫آخه کاری که الان دارم رو دوست دارم.
‫می‌خوام بدون هیچ پشیمونی‌ای تمومش کنم.
‫ولی...
‫زیاد به خودت فشار نیار، باشه؟
‫مامورو-کون، وقتی غرق کارت می‌شی، ‫خودتو فراموش می‌کنی.
‫از خودم متنفرم که اون‌موقع ‫تنها کاری که کردم این بود که نگران بودم.
‫دیگه نمی‌خوام انکار کنم که کی هستی.
‫پس... برای همین...
‫اگه یه چیز هست که می‌تونم بهت بگم...
‫من همین‌جام!
‫سانائه!
‫اُنی‌ها، گم شید!
‫جیرو؟
‫برید داخل! زود باشین!
‫بچه‌ها، حالتون خوبه؟!
‫اُنی‌ها... اُنی‌ها اون بیرونن!
‫برید داخل!
‫نگرانت شدم!
‫اونه-چان، ما-سان دردش می‌گیره.
‫فکر کردم دوباره می‌خوای بذاری بری جایی...
‫ولی...
‫الان گفتن این به تو...
‫فایده نداره!
‫تازنبو-سان!
‫هوم.
‫حالا اُنی‌ها باید ازمون جدا شده باشن.
‫درسته.
‫فقط امیدوارم کسی برای فرار کردن دیر نکرده باشه.
‫برو.
‫احساسات خودتو قربانی نکن.
‫چشم.
‫بقیه‌شو می‌سپرم به تو.
‫سمت راهرو بشینین، باشه؟ ‫از سمت پنجره دور بشین.
‫یوسکه!
‫روی زمین چیکار می‌کنی؟!
‫هـ-هاناکو...
‫عجیبه... یهویی...
‫دیگه نمی‌تونستم پاهامو تکون بدم.
‫اون چیه؟
‫اون جلو، جاده بسته شده.
‫توی این ساختمون پناه بگیرین.
‫من به سد روش کار گذاشتم ‫تا اُنی‌ها نتونن وارد بشن.
‫برید داخل.
‫آروم راه برید، و با آسانسور برید طبقه بالا.
‫واگن-سان، عجله کنید!
‫بوچیو-سان، خیلی دلواپسی و خشکت زده.
‫شما اول برید.
‫اما...
‫چیزیم نمی‌شه.
‫خیلی خب. مراقب باشین.
‫اوهوم.
‫کازوهیکو...
‫سانموتو-سان؟
‫چی شد؟
‫اخیرا گهگاهی تصاویری، مثل یه‌جور ‫هشدار، از آینده خودم دریافت می‌کردم.
‫ولی، نمی‌تونستم بین همه پارازیت‌ها درست ببینمشون.
‫محض احتیاط آواتارهای بیشتری ‫در سراسر جهان به جا گذاشتم،
‫ولی جا گذاشتن بدن اصلیم در ژاپن، اشتباه بود.
‫قدرت روحی‌ای که درون ‫هر آواتار قرار می‌دم، برنمی‌گرده.
‫الان، من یه پادشاه شیاطینِ بی‌قدرتم.
‫تو خیلی به ما-دنیای زنده‌ها-وابسته شدی.
‫این زیادیه.
‫اینو دوباره هم می‌تونی بگی.
‫ولی، همه این کارها بخاطر عشق بود.
‫لطفا بخاطرش سرزنشم نکن.
‫تصاویری که نمی‌تونستم ‫ببینم حالا بلاخره واضحن.
‫یه فلاکت به‌شدت فراتر از اُنی‌ها داره میاد.
‫به دلیل تداخل نیستی، ‫قدرتی که این دنیا رو سر پا نگه می‌داره-
‫قدرت کوتوداما— ‫داره محو می‌شه...
‫همراه با خدایان و ارواح.
‫واگن-سان کجاست؟ چرا هنوز برنگشته؟!
‫تاکومی-کون!
‫واگن-سان!
‫خودتو زدی به خواب، نه؟
‫نه؟!
‫واگن-سان!
‫به موقع نمی‌رسم!
‫دستام بهش نمی‌رسن!
‫تاکومی-کون رو... من باید...
‫بوچیو...
‫تاکومی-کون...
‫زود باشین قایم شین!
‫فکر کنم این اُنی‌ها...
‫قبلا مردم بودن.
‫چطور عاقبتشون اینطوری شده؟
‫در اونا هیچ قدرت روحی، ‫هیچ قلب... و هیچ روحی حس نمی‌کنم.
‫اساسا پوسته‌های توخالی‌ان،
‫ولی کلمات درهم برهمی که گاه و بی‌گاه ازشون می‌شنوم...
‫اونا خاطراتی‌ان که از زمانی ‫که انسان بودن به‌جا موندن؟
‫نه، الان به این فکر نمی‌کنن.
‫حالا آروم شد.
‫یکی‌شون رفت داخل.
‫می‌خوام...
‫می‌خوام برم خونه...
‫دلم...
‫دلم تنگ شده...
‫برای بچه‌هام...
‫مامورو-کون؟
‫عه؟ اینجا چه خبره؟
‫اومد.
‫بابا؟
‫بابا، خودتی؟
‫بابا؟
‫کوتودامای مو-چان داره ‫روی اُنی اثر می‌ذاره؟
‫خودتی، نه؟
‫من برگشتم.
‫خـ-خوش برگشتی، بابا.
‫بابا؟!
‫بابا!
‫طاقت بیار!
‫بابا! بابا... بابا!
‫حالت خوبه؟
‫تداخل نیِنته داره به‌سرعت پیشرفت می‌کنه.
‫سومای اُنی‌ها داره شروع به از بین رفتن می‌کنه.
‫پایان برنامه تعمیرات تکمیلی.
‫هر چقدر داده که می‌تونم ثبت می‌کنم،
‫ولی این برای ما هم پایان کاره.
‫دنیا داره زیر و رو می‌شه.
‫