‫Accepted explanations thus far ‫・"Demon Gates" open where boundaries ‫between worlds intersect ‫・Communication is impossible
‫دنیا داره زیر و رو می‌شه.
‫آیاشی‌ها.
‫بعضی‌هاشون، موجوداتی هستن ‫که خدایان بهشون زندگی بخشیدن،
‫درحالی که بقیه‌شون از قلب‌ها ‫و کوتوداماهای مردم متولد شدن.
‫رین-چان؟!
‫ها؟ نیروم از بین رفته...
‫رین-چان؟! چی شده؟! رین-چان!
‫تقریبا مثل زمانیه که توی رودخونه افتادم...
‫حالت خوبه؟!
‫ولی...
‫نه، لطفا نه...
‫باید بهش می‌گفتم که دوستش دارم.
‫ریو-کون...
‫ناکاگاوا؟
‫اینجا چه خبره؟
‫انرژی روحیم داره ازم می‌ره.
‫عه؟
‫نمی‌تونم... تبدیل بشم.
‫من هواتو دارم.
‫شاید کار زیادی ازم برنیاد، ولی...
‫احمق نشو.
‫هایاچیو-سان برگشته!
‫هایاچیو-سان!
‫بلندش کن.
‫از همه‌مون محافظت کرد!
‫و حالا نمی‌تونه حرکت کنه...
‫هایاچیو. هایاچیو.
‫من اینجام.
‫کوتوداما نیستش دیگه.
‫بله.
‫و به‌زودی، منم...
‫هایاچیو...
‫می‌شه ببوسمت؟
‫من خجالتی‌ام. لطفا بعد اینکه ‫خواب رفتم این کارو بکن.
‫چیاکی...
‫آسمون ناپدید شد...
‫بوچیو! منیجر-سان!
‫این... چیه؟
‫طاقت بیار، بوچیو!
‫بوچیو!
‫سانموتو-سان... تقدیری که منو ‫به تو گره زد، همین‌جا تموم می‌شه.
‫مایه تأسفه...
‫تاکومی-کون...
‫می‌دونی... اگه...
‫اگه اون موقع، یه نکوماتا نشده بودم،
‫فقط... از بین رفته بودم.
‫چـ-چی می‌گی؟
‫تابستون پارسال...
‫عروسکی که از... شکل گربه‌ایم ساختی...
‫منو خیلی خوشحال کرد.
‫تو... همیشه به من شجاعت می‌دی.
‫تو خیلی محشری.
‫پس... لطفا...
‫بوچیو؟
‫بوچیو؟!
‫نه.
‫همه تنها به دنیا میان.
‫ما به پیوندهایی که با دیگران شکل می‌دیم ‫تکیه می‌کنیم تا در سختی‌های زندگی دووم بیاریم.
‫چیزایی که به نام «مردم،» «قلب،» و «زندگی، می‌شناسیم....
‫چقدر جالبن.
‫آیا من، به‌عنوان یه پادشاه شیاطین بی‌قلب،
‫تونستم به طریقی با قلب دیگران ارتباط برقرار کنم؟
‫بابا!
‫طاقت بیار!
‫من هنوز حرفایی که می‌خواستم بهت بزنم رو نزدم!
‫مو-چان، همیشه پیدام می‌کنی.
‫اون موقع که درمورد باد که همیشه ‫در این شهر می‌وزه حرف می‌زدیم رو یادته؟
‫درست عین اون تنگوی باد،
‫قلب چیزیه که همیشه برمی‌گرده یه جایی.
‫چیزی نمی‌شه.
‫پس، مو-چان—
‫مو-چان...
‫ممنون.
‫اینجا احضار شدم؟
‫اوهوم.
‫منم همینطور.
‫داریم چیکار می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫این مکان سفید چیه؟
‫سفید...
‫حس تنهایی می‌ده.
‫حس می‌کنم... دارم چیزی رو فراموش می‌کنم.
‫آره، انگار مثلا قبلا یه جای دیگه بودم، نه اینجا.
‫منم.
‫من؟
‫تو کی هستی؟
‫من...
‫اوه!
‫تو...
‫اینجا چیکار می‌کنی؟!
‫اصلا «اینجا» چیه؟!
‫چیزی یادت میاد؟
‫اسم شما دوتا رو بلدم، همچنین مال خودمو.
‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫اوووم...
‫اوه!
‫قبل اینکه بیاییم اینجا داشتیم درمورد چیزی حرف می‌زدیم! ‫ما سه تا!
‫حرف می‌زدیم؟
‫آره! تعطیلات تابستونی بود،
‫پس داشتیم درمورد پروژه کاردستیمون حرف می‌زدیم!
‫آها!
‫حرف می‌زدیم، می‌زدیم!
‫من گفتم می‌خوام... گربه‌مو...
‫عه؟ یه چیزی درست به‌نظر نمیاد.
‫تعطیلات بهاری بود، نه تابستون،
‫و ما.... با هم نبودیم...
‫چرا یهویی...
‫اینقدر احساس غمگینی می‌کنم؟
‫هوم.
‫فکر کنم... قبل اینکه بیام اینجا، یه صدایی شنیدم.
‫یه صدایی که می‌گفت: «فراموش نکن.»
‫صدای سانموتو-سان.
‫صدام کردی؟
‫سانموتو گوروزائمونه! ایول!
‫تو یه ناجی هستی. ‫کم مونده بود ناپدید بشم.
‫گسستگی فضایی متوقف شد، ‫پس انرژی روحیم رو پس گرفتم،
‫ولی نتونستم اون شکل و پیکر فیزیکی رو نگه دارم
‫وقتی تو اسممو گفتی، بهم پس داده شد.
‫قدرت کوتوداماهای انسان‌ها واقعا شگفت‌انگیزه.
‫کوتوداما؟
‫قدرت وجود بخشیدن به چیزایی که نباید وجود داشته باشن.
‫با از قلب مایه گذاشتن برای استفاده‌اش،
‫می‌تونی به همه‌جور چیز معنی ببخشی.
‫سانموتو-سان، من... یه چیزی هست که می‌خوام به یاد بیارم...
‫ولی می‌ترسم از این کار.
‫شما بچه‌ها قلب‌های خارق‌العاده‌ای دارین.
‫به قلب خودت باور داشته باش ‫و کاری که می‌خوای رو بکن.
‫اون چیه که درون قلب‌تون ‫بلند داره اسم شما رو فریاد می‌زنه؟
‫سانو، شرمنده. سربه‌سرت نمی‌ذاشتم یا هچین کاری.
‫اونی-چان!
‫ریو، کمکت می‌کنم.
‫وقتی با مردم ارتباط برقرار کنی، ‫زندگی جالب‌تر می‌شه، ریو.
‫از اینکه دوباره می‌بینمت، خیلی خوشحالم، ریو-کون.
‫تو حتماً خانواده‌شی.
‫تاکومی-سان، خیلی چیزها می‌دونیا.
‫معرکه‌ست.
‫تاکومی، داریم عکس می‌گیریم!
‫شما دوتا الان واقعاً عین برادرید.
‫تاکومی-کون... خدا رو شکر که سالمی...
‫مو-چان!
‫صبح بخیر، مو-چان!
‫موتسومی-چان.
‫من برگشتم.
‫چیزی نمی‌شه، مو-چان.
‫قوی باش، موتسومی!
‫مو، زود باش عجله کن!
‫مو-چان، ممنون.
‫آفرین.
‫کوتوداماهایی که از طریق قلبت آزاد می‌شه، ‫نیستی رو تبدیل به هستی می‌کنه.
‫اونا قدرتی برای خلق دنیاها می‌شن.
‫مو-چان، ممنون.
‫خدانگهدار.
‫بیدار شد!
‫حالت خوبه؟ جاییت درد نمی‌کنه؟
‫نه.
‫خدا رو شکر!
‫وقتی روی زمین افتاده بیرون ‫پیدات کردیم، خیلی ترسیده بودیم!
‫بابـ-ما...ما-سان کو؟!
‫جیرو کجاست؟!
‫موتسومی!
‫مو-چان.
‫من اینجام، مو-چان.
‫من برگشتم.
‫علت احتمالی از بین رفتن مرز
‫جهان موازی
‫نیستی (نیئنته)
‫انتشار عظیمی از انرژی
‫در ژاپنِ یک دنیای موازی، ‫به‌دلیل یک سانحه طبیعی بود،
‫و منجر به دفع سریع یک خلاء و فضای خالی شد.
‫بعدش، اون فضای خالی با ژاپنِ این دنیا برخورد کرد،
‫و یه شکاف بزرگ به‌وجود آورد.
‫وقتی اون روز خیلی طولانی تموم شد...
‫از بین رفتن مرز
‫خسارات زیادی بخاطر از بین رفتن ‫مرز به بار اومده بود.
‫مردم در حملات اُنی‌ها مجروح شده بودن،
‫و حتی خیلی‌ها کشته شدن.
‫تعطیلات بهاری مدرسه ما تمدید شد
‫چون دانش‌آموزهای زیادی در شوک عمیقی بودن.
‫فکر کنم بزرگترها هم همینطور بودن.
‫به خونواده‌ام درمورد وقتی که بوچیو ‫از حرکت ایستاد، چیزی نگفتم.
‫اون لحظه، همه‌چی در اطرافم یهو سفید شد...
‫و چیزی که بعدش فهمیدم این بود که، ‫بوچیو، منیجر-سان،
‫و واگن-سان همگی به‌حالت عادی برگشته بودن.
‫در اون لحظات که همه‌چی سفید شد، چه اتفاقی افتاد؟
‫از اینکه یوکای-سان‌ها از بین نرفتن، خوشحالم.
‫اما...
‫سانموتو-سان از اون روز تا الان مفقود شده.
‫حس می‌کنم چیز خیلی مهمی رو بهم گفت،
‫ولی یادم نمیاد چی گفت.
‫یه حس عجیبی دارم.
‫تاکومی-کون، دارم میام داخل.
‫عا، هوم.
‫شام تقریباً آماده‌ست.
‫باشه.
‫می‌گم، بوچیو...
‫قبل اینکه دوباره تبدیل شدی ‫به یه گربه، چی می‌خواستی بگی؟
‫«نترس.»
‫می‌خواستم بگم:
‫«از کاری که دلت می‌خواد بکنی، نترس.»
‫آها.
‫آها!
‫امتحانش می‌کنم.
‫مردمی که توسط خلاء بلعیده شدن، سر از نیستی در آوردن،
‫و خاطرات به‌جا مونده، اُنی شدن.
‫یکی از دلایل احتمالی برای اینکه ‫چرا اون شکل اُنی رو به‌خودشون گرفتن×
‫کوتوداماهایی بود که ما تنگوها ‫قبلاً بهشون می‌گفتیم «اُنی،»
‫موجوداتی خطرناک، برای مدت‌ها.
‫من یک اُنی رو دیدم که از طریق ‫کوتوداما، ظاهرشو عوض کرد.
‫ما نمی‌تونیم این اشتباهمون که اونا ‫رو تبدیل به اُنی کردیم رو جبران کنیم.
‫اما، من می‌خوام وجود اونا رو به‌عنوان موجوداتی که
‫زمانی انسان بودن، به‌رسمیت بشناسم.
‫درست همونطور که انسان‌های گذشته آیاشی‌ها رو پذیرفتن.
‫بفرمایید. تموم شد.
‫ما-سان شروع کردن به حرف زدن، ‫جوری که انگار از خواب بیدار شده بود.
‫قراره برای اسم جدیدی که روش می‌ذاریم، تصمیم بگیریم.
‫می‌دونی...
‫حس می‌کنم اتفاقی که واسه ‫بابا افتاد، قراره در ذهنم بمونه.
‫و مطمئن هم نیستم چطور ‫باید با «ما-سان» سر و کله بزنم.
‫منم هیچ‌وقت بابا رو فراموش نمی‌کنم،
‫ولی می‌تونم به ما-سان، به‌عنوان ما-سان فکر کنم.
‫متأسفم. همه‌چی رو شنیدم.
‫می‌شه بیام تو؟
‫بیا.
‫ساکی-سان...
‫از من متنفری؟
‫نه!
‫فقط... پیچیده‌ست.
‫وقتی بهت نگاه می‌کنم،
‫نمی‌تونم به بابام فکر نکنم.
‫ببخشید.
‫ناراحتی؟
‫یکم.
‫وقتی ناراحتی، من باید چیکار کنم؟
‫عه؟
‫شاید بهتره کنارش بمونی؟
‫درست مثل الان.
‫این واقعاً کافیه؟
‫هوم.
‫و... حرف زدن درمورد بابا اینقدر بده؟
‫عه؟
‫همه‌اش که قصه‌های غمگین نیست، هست؟
‫آره... شاید راست می‌گی.
‫من همه‌جور خاطرات دارم.
‫نمی‌دونم اون موقع کی هست،
‫ولی شاید روزی... درموردشون حرف زدم.
‫باشه.
‫کوتونه-چان مدتیه که نمیاد مدرسه؟
‫آره.
‫از بعد اون اتفاقا، اصلاً ندیدمش.
‫تقصیر منه.
‫نه، نیست! کار اُنی‌ها بود!
‫منظورت اون فاجعه‌ست، نه؟
‫اوه، آره...
‫می‌دونین...
‫در طول تعطیلات، تصمیممو برای کاری گرفتم.
‫فردا، شاید شجاعت نداشته باشم.
‫فردا، شاید اصلاً از راه نرسه.
‫باید امروز باشه!
‫فقط امروز رو دارم!
‫ریو-کون!
‫نـ-ناکاگاوا؟
‫باید یه چیزی بهت بگم!
‫بله؟!
‫چیزه...
‫همیشه آرزو داشتم این زمانی ‫که با هم داریم، تا ابد باقی‌ می‌موند.
‫ولی فاجعه اون روز
‫باعث شد متوجه بشم «تا ابدی» در کار نیست.
‫پس تصمیم گرفتم تا وقت هست، اینو بگم.
‫منم... یه چیزی هست که می‌خواستم بهت بگم.
‫من، راستش...
‫تو رو نادیده می‌گرفتم، تو زمستون، درسته؟
‫واقعاً، شرمنده!
‫حـ-حالت خوبه؟!
‫جامدادیم توش بود!
‫این مال توـه، نه؟ می‌ذارمش ‫همین‌چا تا حالت بهتر بشه. -سانو
‫می‌دونی، ریو-کون...
‫من همیشه، اون وجه مهربونت رو...
‫نامه‌نگاری کلاس ششم
‫کیتامورا
‫رین-چان؟
‫کوتونه-چان؟!
‫اومدی خونه ما؟
‫نیازی نیست درو باز کنی! گوش کن!
‫من به ریو-کون گفتم که...
‫اوه، داری برمی‌گردی خونه، نه؟
‫خیلی نگرانشون کردم.
‫می‌خواست هرچی‌ زودتر ‫یه سری هم به تسوباکی بزنه.
‫تایرا-کون...
‫جراحتت حالا خوب شده؟
‫خب...
‫هنوز یه جای زخم کوچولو دارم...
‫ولی حالا اون فاجعه از خاطراتم محو نمی‌شه.
‫ما هم همینطور.
‫نیازی نیست نگرانش باشی، یوریپه.
‫بذار باشم!
‫باشه، باشه.
‫بوچیو-سان، بذار معرفیت کنم.
‫این آیومو-سانه.
‫تو...
‫سنپای...
‫منی!
‫عه؟!
‫بهش گفتم که یه نفر هست ‫نه خیلی قبل اون دوباره متولد شد.
‫من. یه... سنپای‌ام؟
‫مو-چان.
‫جیرو!
‫خطرناکه که مستقیماً نگاه خورشید کنی.
‫نمی‌کنم. دارم ابرها رو تماشا می‌کنم.
‫تکلیف علوممه.
‫ابرها بهت می‌گن که انتظار چه آب و هوایی رو داشته باشی!
‫که اینطور.
‫معنی اون بزرگه چیه؟
‫شبیه یه دیتارابوچیه، پس...
‫احتمالاً بارون میاد!
‫که اینطور.
‫کم کم داره تابستون می‌شه، نه؟
‫اوه، اونی که کنارشه رو ببین!
‫به‌نظر تو شبیه چیه؟
‫هوممم... فکر کنم اون...