Romeo Alpha
‫آره.
‫بله.
‫آها... خیلی خب.
‫وقتی بابام ناپدید شد خیلی کوچیک بودم. ‫کوچیک‌تر از الان.
‫پلیس هنوز گهگاهی باهامون تماس می‌گیره.
‫تماس می‌گیرن می‌گن نمی‌تونن پیداش کنن...
‫ناپدید شدن یهویی بابام...
‫بابای من خیلی بامزه و مهربون بود...
‫ولی الان دیگه حتی نمی‌تونم ‫به یاد بیارم که صداش چجوری بود.
‫خاطرات من هم قراره ناپدید بشن؟
‫هی، یه گربه. چه گوگولیه.
‫سـ-سلام...
‫حرف زد!
‫اون بوچیو-کونه، یه نکوماتا.
‫چیزی که توی چت نوشتم رو ندیدی؟
‫اوه، راستی.
‫ببخشید بهت گفتم گوگولی.
‫اشکال نداره...
‫هی!
‫اگه دستت بند نیست، بیا کمکمون کن!
‫چشم!
‫فعلا!
‫اونا کی‌ان؟
‫اوه، رفقای هم نوشم هستن.
‫هر سال یه باربیکیو در ‫خونه یوری-چان داریم.
‫چون حیاطش خیلی بزرگه.
‫به سلامتی!
‫اوه، بوی خوبی می‌ده!
‫موندم هنوز نپخته آیا.
‫گوشت! گوشت! گوشت!
‫خب، گمونم باید خودمونو معرفی کنیم.
‫باشه، پس...
‫من تاناکا هستم. ‫تاناکا تایرا.
‫سن: ۲۷. آدم.
‫من یه اوکوری-ایتاچی‌ام. ‫صدام می‌زنن یاسو.
‫سن من یه رازه.
‫تو ۳۳ سالته.
‫یوری-سان! بهش نگو!
‫من کوبایاشی بنمارو ام.
‫مردم بهم می‌گن بتوبتو-سان.
‫حالا منو می‌بینی؟
‫ببخشید... متوجه نشدم که اونجایی.
‫طوری نیست. ‫من همچین نوعی از یوکای‌ام.
‫بگذریم، به سلامتی.
‫راستی، من ۱۲۵ سالمه.
‫چـ-چه عمر طولانی‌ای.
‫آره. ولی جیرو-سان از من پیرتره.
‫ها؟!
‫جیرو-سان...
‫هوم؟
‫مواقعی هست که درک نمی‌کنم.
‫من کل زندگیمو به‌عنوان یه گربه زندگی کردم×
‫و پذیرفته بودم که باید به ‫بهترین شکل ممکن زندگی کنم.
‫ولی حالا موندم آیا دلیلی وجود داره ‫که بهم این زندگی جدید داده شده.
‫واقعا خوشحالم که می‌تونم با ‫خونواده‌ام زندگی کنم، ولی...
‫احتمالا گیج شدی چون هنوز ‫ماهیت خودتو پیدا نکردی.
‫ماهیت؟
‫آره.
‫یه چیز اساسی که وجود تو رو ممکن می‌کنه.
‫کلمات یا نیت‌های یه نفر دیگه،
‫یا یک اراده قوی که خودت داری...
‫هر یوکایی که در این دنیا متولد می‌شه
‫دلیلی قطعی برای وجود داشتن داره ‫که فرم فیزیکیش رو شکل می‌ده.
‫یک اراده قوی که خودم دارم...
‫چی شد؟ یهویی احساس پریشونی می‌کنم...
‫الان تنها چیزی که در خودم دارم
‫این حسه که قدر خونواده‌ام و تمام ‫اونایی که دور و برمم رو بدونم.
‫شاید باید اینو به خونواده‌ات بگی.
‫مامان! تاکومی-کون!
‫«برای من هم همینطور است.»
‫«دیگر نمی‌خواهم راه بروم.»
‫«نمی‌خواهم راه بروم.»
‫«اوه، چه کار باید کرد؟»
‫«یک چیزی برای خوردن می‌خواهم.»
‫این مال توـه؟
‫«می‌خواهم غذا بخورم.»
‫ر-ریو-کون!
‫ناکاگاوا-سان؟
‫بـ-بله؟!
‫عه، خوب جواب دادی.
‫می‌شه بندهای بعدی رو برامون بخونی؟
‫چـ-چشم.
‫ام...
‫«اوه، چه به موقع. این مکان خیلی جادار به‌نظر می‌رسد.»
‫ژاپنی
‫«بیا برویم داخل.»
‫«اوه، چه چیز عجیبی اینجا پیدا شد.»
‫ناکاگاوا-سان؟!
‫سنسه! کاسه سر رین-چان تو خالی شده!
‫اتاق پرستار!
‫نه، اول آب!
‫همگی آروم باشین!
‫حالت چطوره؟
‫حالا خیلی بهترم.
‫خوشحالم می‌شنوم.
‫شاید باید محض احتیاط زودتر بری خونه.
‫باشه. می‌رم وسایلمو بردارم.
‫راستی... الان زنگ ورزشه.
‫پاک‌کنم...
‫این مال توـه، نه؟ می‌ذارمش ‫همین‌چا تا حالت بهتر بشه. -سانو
‫ریو-کون...
‫نمی‌دونم می‌تونم یه زمانی ‫ازش تشکر کنم....
‫چی؟ هنوز ازش تشکر نکردی؟
‫روم نمی‌شه باهاش حرف بزنم.
‫ولی این فرصتته که بهش بگی دوستش داری!
‫فهمیدم! چیزی که الان نیاز داری...
‫ها؟ دستشویی؟
‫آره. سومین اتاقک از سمت راست.
‫وایسا، منظورت اینه که...
‫چطور من رو صدا کنید ‫ ۱) سه بار در بزنید ‫۲) بلند بگید «هاناکو-سان» ‫۳) من جواب می‌دم بعدش ‫می‌تونید در رو باز کنید ‫و بیایید تو!
‫هاناکو-سان!
‫بله؟
‫چه بزرگه!
‫قشنگ هم هست!
‫به اتاق مشاوره هاناکو خوش اومدید!
‫به مشکلی عشقی خوردید، نه؟
‫با نگاه کردن بهت می‌تونم بفهمم.
‫همه‌چی رو بسپر به هاناکو، متخصص عشق!
‫ولی اول...
‫واقعا از ته دل می‌خوای به کراشت ‫بگی که چه احساسی داری؟
‫عه؟
‫نمی‌خوام با توصیه‌ام مجبورت کنم این کارو کنی.
‫من... می‌خوام بهش بگم!
‫ردیفه!
‫که اینطور.
‫پس وقتی سانو-کون رو می‌بینی، ‫یهویی اصلا نمی‌تونی حرف بزنی.
‫بله...
‫برای همچین موردی، به روشی احتیاج ‫داری که شامل کلمات نمی‌شه.
‫شامل کلمات نمی‌شه؟
‫آره. فستیوال ورزشی در راهه، نه؟
‫آره...
‫و تو باتون یا چوب رو می‌دی به دست ریو-کون، نه؟!
‫خودشه!
‫تمام احساساتتو توی اون چوب بریز!
‫اون چوب عشقه!
‫عه؟
‫رین-چان، موفق باشی!
‫عه؟!
‫خب، بیاین مثل همیشه تمرین کنیم.
‫آماده...
‫تمام احساساتتو توی اون چوب بریز!
‫باید اینو برسونم به دست ریو-کون!
‫من باید...
‫اون چوب عشقه!
‫ناکاگاوا!
‫سنسه! ناکاگاوا-سان افتاد!
‫رین-چان، خوبی؟
‫نتونستم بهش برسونمش.
‫درست جلوش افتادم. ‫چه فاجعه‌ای.
‫ناکاگاوا...
‫هی، چیزه...
‫من...
‫من باهات کاری کردم؟
‫عه؟
‫آخه، هر بار من سعی می‌کنم باهات حرف بزنم،
‫خیلی ساکت می‌شی و یه طرف دیگه رو نگاه می‌کنی.
‫نه! این—
‫اگه اشتباهی کردم، معذرت می‌خوام.
‫اینطور...
‫اینطور نیست!
‫عه؟
‫تو اصلا کار اشتباهی نکردی ریو--سانو-کون!
‫جدی؟
‫ا-این من‌ام که باید معذرت بخوام.
‫گرفتم.
‫ببخشید که فکر کردم عجیبی.
‫زانوهات خوبن؟
‫هوم.
‫پس بیا برگردیم.
‫می‌گم!
‫ممنون که پاک‌کنم رو برگردوندی.
‫ها...
‫عه، خواهش می‌کنم!
‫تونستم!
‫ازش تشکر کردم!
‫داره کار می‌کنه؟
‫چطوره، چیو-چان؟
‫خوب پنهون شده،
‫ولی قطعا یه کسی اونجاست.
‫پس گمونم باید بریم ببینیمش.
‫از مسیر کوهستانی می‌رم.
‫من دور می‌زنم و از پشت می‌رم.
‫بهم گفت وقتی داره کار می‌کنه ‫دنبالش نرم،
‫ولی خیلی کنجکاوم!
‫ها؟ گمش کردم...
‫مو-چان! مو-چان!
‫مو-چان!
‫جیرو—
‫انگار رفته.
‫هایاچیو.
‫بله؟
‫می‌خوام هنوز تعقیبش کنم. ‫مراقب مو-چان باش.
‫جیرو!
‫ببخشید وقتی داری کار می‌کنی ‫مزاحمت شدم.
‫از دست عصبانی نیستم، مو-چان.
‫اونجا در خطر بودی، مو-چان.
‫چی نشونت داد؟
‫خیلی مطمئن نیستم... ‫ولی کارتونو خراب کردم؟
‫ممکنه بترسی.
‫فعلا، بهتره که ندونی.
‫راستی...
‫باید درک کنی که داره ازت محافظت می‌شه.
‫تبدیل‌شکلی که در جنگ استفاده می‌شد؟
‫بله.
‫هنر تقلید فقط برای گول زدن دشمنا ‫در میدون جنگ استفاده می‌شد.
‫کاری که الان می‌کنیم به شکل از اون هنره.
‫تونستم!
‫کاملا شکست‌خوردی.
‫تبدیل کردن این به یه ‫تیر و کمان واقعی خطرناک نیست؟
‫فقط در ظاهر اینطوره.
‫چیزی جز یه حقه دفاعی نیست.
‫هی! سلام!
‫سلام.
‫اوه... تاناکا-سان؟
‫ما می‌ریم خرید. باهامون بیا.
‫باشه.
‫دیگه چی می‌خوای؟
‫چندتا میخک حاشیه‌دار. ‫رنگ‌هاشون پررنگ باشه.
‫ردیفه.
‫حالا که فکرشو می‌کنم،
‫شنیدم شما در منطقه توهوکو به دنیا اومدین.
‫که چی؟
‫کنجکاو بودم چطوری بزرگ شدین،
‫و درمورد خونواده‌تون و این چیزا...
‫ام...
‫به تو مربوط نیست.
‫عه؟ ولی...
‫بوچیو-کون، صبر کن!
‫فرض نکن همه مثل تو ان.
‫یوری!
‫یه لحظه وایسا.
‫وایسا، یوری!
‫برون.
‫احمق نشو. اونطوری نیست.
‫بوچیو-کون ماجرای تو رو نمی‌دونه.
‫رنجت رو سر اون خالی نکن.
‫خفه شو! جوری حرف نزن که انگار منو درک می‌کنی!
‫ببخشید اگه اشتباه می‌کنم.
‫فقط هروقت به بوچیو-کون نگاه می‌کنم،
‫غمگین به‌نظرم میای.
‫نمی‌دونم چطور بگمش، ولی... ‫پیچیده‌ست، نه؟
‫اون و من زمین تا آسمون فرق داریم.
‫می‌دونم تقصیر اون نیست.
‫من خیلی بی‌خودم. می‌دونم.
‫ولی قصد ندارم جایی که الان هستمو عوض کنم×
‫یا خونواده‌مو ببخشم.
‫اگه حسیه که داری، ‫پس همینه که هست.
‫از اینکه اینقدر ساده‌لوحی خوشم میاد.
‫ها؟ کاش به این می‌گفتی «راستگو» بودن.
‫د... بوچیو-کون.
‫زود باش، یوریپه. باهاش صحبت کن.
‫ببخشید.
‫عه نه! این منم که متاسفم!
‫سوگند می‌خوریم...
‫...که ما پسرها...
‫...و ما دخترها...
‫...با روحیه ورزشکارانه ‫درست و منصفانه رقابت کنیم.
‫مسابقه بعدی، بگرد و پیدا کن هست.
‫«یه نفر که کلاه پوشیده»!
‫جیرو!
‫بجنب!
‫چی؟ باید بدوییم؟
‫آره! نصف یه دور!
‫سال‌هاست که... ندوییدم...
‫شاید باید بیشتر ورزش کنی.
‫شرمنده...
‫ولی من اول رسیدم، پس اشکال نداره.
‫مرسی!
‫همچنین.
‫عه، جیرو...
‫ممنون که اون روز وقتی داشتی کار ‫می‌کردی ازم محافظت کردی.
‫چیز زیادی درموردش یادم نیست، ولی... مرسی.
‫ایراد نداره. نیاز نیست نگرانش باشی.
‫در رویداد آخرمون:
‫مسابقه دو امدادی کلاس بالایی‌ها ‫دربرابر کلاس پایینی‌ها.
‫بزنید بریم، کلاس ۵-۳!
‫آره!
‫شما می‌تونین!
‫وقتی همگی با هم داشتیم تمرین می‌کردیم،
‫ریو-کون خیلی خفن به‌نظر می‌اومد، ‫انگار داشت می‌درخشید.
‫منم می‌خوام...
‫بیا!
‫دارمش!
‫...تمام تلاشمو کنم...
‫ناکاگاوا!
‫بیا!
‫محشر بود!
‫آفرین!
‫عا؟ موتسومی-چان؟
‫اینطوری کنار جاده ایستادن خطرناکه.
‫هی.
‫بتوبتو-سان!
‫سلام. به چی داشتی نگاه می‌کردی؟
‫عه، هیچی.
‫تاحالا سایه سیاهی و یه چیز دودی رو دیدی؟
‫می‌تونی اونو ببینی؟
‫آره.
‫منم می‌تونستم ببینمش.
‫یا بهتره بگم.... من خود اون بودم.
‫عه؟
‫قبل اینکه این فرم رو بگیرم،
‫تنها کارم این بود که ثابت در تاریکی بایستم.
‫من چیزی جز یه وجود و حضور مبهم نبودم.
‫خیلی تنها بودم.
‫و چون تنها بودم، ‫در شب‌های تیره‌تر...
‫مردمی که اینجا راه می‌رفتن رو تعقیب می‌کردم.
‫حالا در این فرم وجود دارم،
‫ولی سایه‌هایی که تغییر نمی‌کنن چی؟
‫اونا احتمالا تا ابد تنها می‌مونن.
‫این چیزیه که سایه‌های سیاه ‫یا چیزهای دودی هستن.
‫ولی...
‫اونا مردم رو می‌بلعن ‫چون اونا هم احساس تنهایی می‌کنن، درسته؟
‫اونا بی‌شک موجوداتی هستن ‫که باید مواظبشون باشی.
‫همه‌مون باید باشیم.
‫چون چیزهای خیالی به هم دیگه جذب می‌شن.
‫اما...
‫اونا هم وجه غمگین و تنها خودشونو دارن.
‫ضرری نداره که یادمون باشه
‫اونا چیزی بیش از چیزهای ترسناکن.
‫این چیزیه... که هستن؟
‫همه گاهی احساس تنهایی می‌کنن؟
‫هوممم...