‫Romeo Alpha
‫وقتی از مامانم جدا شدم
‫و یه کورکور بهم نوک می‌زد، ‫چند نفر نجاتم دادن.
‫بعدش، سال‌های خیلی، خیلی زیادی رو باهاشون زندگی کردم.
‫جشنواره
‫یه روز، یه هوشیاری مشخص درونم به‌وجود اومد،
‫و من...
‫یه نکوماتا شدم.
‫خونواده‌ام تبدیل شکلم رو پذیرفتن،
‫و حالا...
‫به‌عنوان یه نکوماتا،
‫دارم دنبال روش درست زندگی کردن ‫و هدف زندگی کردن می‌گردم.
‫چون یکی یه نوئه دیده، ‫باید بیان دنبالمون ببرنمون؟
‫اطلاعیه رویت یک نوئه
‫اگر یکی‌شان را دیدید، ‫از تماس چشمی اجتناب کنید!
‫خیلی شلوغش کردنا.
‫می‌گم، درمورد اون...
‫نوئه چه‌جور جانور افسانه‌ایه؟
‫می‌گن بزرگ‌هاش حدودا اندازه یه خرسن...
‫و اگه صداشو بشنوی، ‫با بدشانسی مواجه می‌شی.
‫و از تیر و کمون‌ها هم می‌ترسن.
‫تیر و کمون‌ها؟
‫ظاهرا بخاطر اینه که یه جنگ‌سالار قوی ‫خیلی زمان پیش یکیشونو اینطوری کشت.
‫عه...
‫و اگه با یکی مواجه بشه که از اونا داره، ‫ممکنه وحشت و فرار کنه.
‫منم همین کارو می‌کردم!
‫وای نه... وای نه...
‫بوچیو؟
‫بوچیو...
‫محشر بود! خیلی محشر بودی!
‫تاکومی-کون...
‫خدا رو شکر...
‫خدا رو شکر که سالمی.
‫خیلی ترسیده بودم!
‫بوچیو...
‫بستنی
‫با یه نوئه جنگید؟!
‫آره!
‫تبدیل شد به یه جنگ‌سالار، ‫و بعدش اینطوری به کمان رو کشید.
‫ولی، حالت خوبه؟
‫منظورت چیه؟
‫تو صداشو شنیدی.
‫عا! بدشانسی؟!
‫یعنی مثلا نمی‌تونم ناهار مدرسه‌مو بخورم؟
‫این بدشانسی حساب می‌شه؟
‫چـ-چطوره؟
‫خوبه قبول شدی.
‫ایول!
‫تمرکز کن.
‫ولی، فکر کنم از وقتی که با اون ‫نوئه درگیر شدم، قلقش دستم اومده.
‫وقتی به این فکر می‌کنم که اگه از ‫شما اینو یاد نگرفته بودم، چی می‌شد...
‫واقعا، ازتون ممنونم.
‫خیلی بی‌احتیاط نشیا، باشه؟
‫باشه.
‫هی! یه فکر به ذهنم رسید!
‫اگه بوچیو تبدیل بشه به من ‫مامانم متوجه می‌شه؟
‫اوه!
‫زیاده‌روی نکنینا.
‫خب.
‫بوچیو.
‫چشم!
‫من باموفقیت برگشتم خونه.
‫بوچیو! مراقب باش چی می‌گی!
‫عا! من... من برگشتم!
‫مامان-سان؟
‫عا، تاکومی. خوش برگشتی.
‫یادت نره دست‌هاتو بشوری و آب غرغره کنی.
‫چشم.
‫بدجوری مودب شدیا.
‫داری چیزی رو مخفی می‌کنی، نه؟
‫نـ-نه، هیچی! هیچی رو مخفی نمی‌کنم!
‫هیچی!
‫راستی تاکومی، از بوچیو تشکر کردی؟
‫عه؟
‫مگه اون تو رو از دست یه نوئه نجات نداد؟
‫زندگی‌تو به بوچیو مدیونی.
‫نه؟
‫نمی‌تونم بهت بگم که چقدر ازت ممنونم.
‫خیلی ممنون، بوچیو.
‫و اینکه...
‫تاکومی، قایم شدی، نه؟
‫عا، یپدام کرد!
‫ای وای. این قسمت داره شل می‌شه.
‫می‌رم جعبه خیاطیم رو بیارم. همینجا صبر کن.
‫مو-چان، تازگیا خیلی گرفته به‌نظر میای.
‫چیزی اذیتت می‌کنه؟
‫وقتی جیرو درمورد کارش حرف می‌زنه، ‫خیلی ترسناک می‌شه.
‫خوشم نمیاد.
‫چیزی برای ترسیدن نیست.
‫داره کاری که یه تنگو باید می‌کرد، رو می‌کنه.
‫بعضی‌وقت‌ها عبوس به‌نظر میاد.
‫کارش؟ منظورت محافظت از کوهستانه، درسته؟
‫بله.
‫تو جیرو رو دوست داری، نه، مو-چان؟
‫هوم.
‫پس چطوره یه داستان درمورد گذشته جیرو بهت بگم؟
‫بگو لطفا!
‫حدود صد سال پیش بود...
‫وقتی تازنبو-سان هنوز یه دایتنگو بود.
‫یه جنگ بزرگ بود،
‫و همراه کلی از تنگوهای دیگه عازم نبرد شد.
‫وقتی اون نبود، جیرو شروع کرد ‫به اینکه کار اونو انجام بده.
‫بعدش یه طوفان بزرگ شد،
‫و یه افعی دریایی درحال عبور ‫در کوهستان بود.
‫افعی دریایی درحال عبور؟
‫آره، یه مار بزرگی که داره عبور می‌کنه.
‫این روزها بهشون می‌گیم «زمین‌لغزه»...
‫ولی اون واقعا بخاطر یه افعی دریایی اتفاق افتاد.
‫این وظیفه جیرو بود که از کوهستان و مردم محافظت کنه.
‫افعی دریایی سعی کرد ‫دهکده ما رو آشیانه خودش بکنه،
‫و جیرو زندگی‌شو به‌خطر انداخت که باهاش بجنگه.
‫ازت کینه به دل می‌گیرم، ‫تویی که اسمت جیرو هست!
‫چی به سر جیرو اومد؟
‫همراه جریان آب برده شد به دوردست.
‫یه‌جوری، تونست زنده بمونه.
‫از اینجور اتفاقا وقتی می‌افته ‫که مردم کاری برای انجام دادن دارن.
‫برای همینه که همه باید بهم کمک کنیم.
‫حتی وقتی اتفاقاتی بیافته که نمی‌تونیم کنترلشون کنیم،
‫باید اونجا کنار هم باشیم.
‫پیرمرد،
‫می‌خوام برم کوهستان رو بررسی کنم.
‫باشه.
‫اگه چیزی شد، می‌سپرمش به تو.
‫جیرو!
‫مو-چان؟ چرا اونو پوشیدی؟
‫من...
‫من می‌خوام ازت محافظت کنم، جیرو!
‫مو-چا—
‫جدی می‌گم!
‫بدم میاد.
‫از اینکه تو بخاطر امنیت ما ‫بری جاهای دور، بدم میاد.
‫جیرو؟ مریض شدی؟
‫مو-چان... ببخشید.
‫حفاظ ضعیف شده...
‫خیلی وقته ندیدمت،
‫فوچیبیاما جیروبو.
‫تو...
‫خیلی وقته منتظرم که این درخت سدر بزرگ—
‫بدن والدت—لخت و عریان بشه.
‫منو همراه بچه‌ای که داشتم کشتی.
‫پس حالا...
‫به‌عنوان یه روح انتقام‌جو برگشتم ‫تا تو به مرگ نفرین کنم!
‫اون موقع...
‫کاری که باید رو کردم.
‫هیچ تردیدی در قلبم نیست.
‫اصرار داری که کارت درسته؟
‫پس، برای بار دوم منو می‌کشی، جیروبو؟
‫نه.
‫این بار، تو رو می‌پذیرم.
‫پس خشم و کینه منو تحمل می‌کنی؟
‫خیلی خب.
‫مو-چان، متاسفم.
‫اون احمق!
‫جیرو! خواهش می‌کنم، بیدار شو!
‫جیرو!
‫پیرمرد... جیرو افتاد زمین و...
‫چیکار کنیم؟!
‫ای احمق!
‫چیزیش نمی‌شه.
‫بیا فعلا برگردونیمش به خونـ—
‫جیرو؟
‫چیو-سان...
‫جیرو-ساما کجاست؟
‫اون پر...
‫فکر کنم مال جیروـه.
‫خوب ازش نگهداری کن.
‫تازنبو-ساما کجاست؟
‫گفت می‌ره سراغ سدر بزرگ ‫و بهم گفت که همینجا منتظر بمونم.
‫می‌گم، «سدر بزرگ» چیه؟
‫سدر بزرگ بدن والدِ جیرو-ساماست.
‫بدن والد؟
‫می‌دونی تنگوهای کوهستان چطوری متولد می‌شن؟
‫یه روح که توسط خدای یه کوهستان بخشیده شده
‫در درونه یک درخت خیلی پیر یا یه صخره ساکنه،
‫و یه تنگو ازش متولد می‌شه، ‫و بهش وظیفه محافظت از کوه واگذار می‌شه.
‫تا وقتی که بدن والد زنده باشه، ‫تنگو می‌تونه به‌نهایت دوباره متولد بشه.
‫ولی اگه بدن والد خشک بشه و بمیره،
‫تنگو نمی‌تونه زنده بمونه ‫و با مرگ کامل روبه‌رو می‌شه.
‫حتما اتفاقی برای سدر بزرگ افتاده.
‫قبلا سدر بزرگ رو دیدم.
‫یه‌چیزی منو بهش راهنمایی کرد...
‫نکنه تصوری که اون دفعه دیدی...
‫سلام.
‫جیرو اینجاست؟
‫عا، مو-چان.
‫چی شده؟
‫بعدا باهات
‫تماس می‌گیرم
‫امروز
‫تایرا ‫یه مشکلی پیش اومده
‫تایرا ‫فوریه
‫رفقای هم‌نوش (5)
‫چی...
‫تایرا ‫یکی باهام تماس بگیره لطفا
‫تایرا ‫خونه جیرو همو می‌بینیم
‫منم با خودت ببر!
‫نمی‌تونم.
‫می‌دونم این تقصیر منه!
‫من جیرو رو دوست دارم. ‫نمی‌تونم همینجا بمونمو کاری نکنم!
‫می‌خوام...
‫می‌خوام جیرو رو نجات بدم! ‫می‌خوام ازش محافظت کنم!
‫منم همین حسو دارم.
‫اون تنهایی با همچین چیزی روبه‌رو شد؟
‫چیکار کنم...
‫پیرمرد!
‫مو-چان!
‫هایاچیو، چرا اونو آوردی؟
‫اون مار...
‫دختر انسان...
‫به‌لطف تو، به‌زودی می‌تونم انتقامم رو بگیرم.
‫ما وارد شکافی شدم که تنهایی تو ‫در درون قلبت درست کرد.
‫چه دلپذیر!
‫جیروبو...
‫دختر کوچولویی که برات خیلی عزیز بود ‫تو رو اغوا و از خود بی خود کرد.
‫نباید بهش گوش می‌دادی.
‫هی!
‫شما هم اینجایین؟
‫موتسومی اینجا چیکار می‌کنه؟
‫تایرا، مگه جلوشو نگرفتی؟!
‫ببین، حتی اگه می‌خواستمم ‫نمی‌تونستم جلوشو بگیرم!
‫وقتی کسی تصمیمشو گرفته باشه، ‫نمی‌تونم نادیده بگیرم.
‫ما فقط باید هواشو داشته باشیم، باشه؟
‫من برای محافظت از جیرو تمام تلاشمو می‌کنم.
‫ازم محافظت می‌کنین؟
‫گمونم چاره‌ای نیست.
‫ولی اون که درخت رو تصاحب کرده ‫قراره دردسرآفرین بشه.
‫اگه با بی‌احتیاطی به مار حمله کنیم، ‫به‌جاش درخت صدمه می‌بینه.
‫می‌گم...
‫چطوره حواسشو پرت کنیم؟
‫مهم نیست چندتاتون بیایید.
‫نزدیکم بشید، همه‌تونو می‌کشم—
‫جیروبو؟!
‫چطور اونجا ایستادی؟!
‫چطور جرات می‌کنی؟! می‌کشمت!
‫لعنت بهت!
‫خیلی ممنون!
‫خیلی باهوشی.
‫بجنبین! طولی نمی‌کشه که برگرده!
‫شماها...
‫چطور سر راه من می‌ایستید؟
‫چرا، وقتی اینقدر رنج کشیدم؟!
‫اشکال نداره ببرمش؟
‫نداره!
‫می‌رسی؟
‫آره!
‫دور قسمت ریش ریش شده بپیچونش.
‫خودشه.
‫لعنت بهتون...
‫مزاحم نشو!
‫تموم شد!
‫جیرو!
‫جیرو؟
‫داره نفس می‌کشه!
‫گفتم تو رو می‌پذیرم.
‫هم کینه‌ات و هم روحت رو.
‫وقتی دوباره متولد بشی، ‫در این سرزمین ازت استقبال می‌کنم.
‫تا بتوی دوباره چیزی رو پیدا کنی ‫که ازش محافظت کنی.
‫اون مرد مهربون که سوگندی ابدی به من خورد، ‫یک خدای آب...
‫بچه دوست‌داشتنیِ توی رِحمم...
‫اما بازم...
‫کسی که به شانسم حسودی می‌کرد، منو مسموم کرد.
‫من تونستم زنده بمونم، ‫و وقتی برگشتم...
‫خیلی احساس غم، و درد می‌کردم...
‫نتونستم ببخشمش. امیدی نداشتم.
‫پس من...
‫تو رو نمی‌بخشم،
‫ولی ازت ممنونم.
‫جیرو!
‫جیرو-سان!
‫جیرو!
‫مو-چان...
‫احمق!
‫ببخشید.
‫معذرت‌خواهی نکن!
‫باشه.
‫بهم قول بده دیگه کار خطرناکی نمی‌کنی!
‫باشه.
‫قول می‌دم.
‫چرا اون کارو کردی؟
‫وقتی فهمیدم روح اون افعی دریایی بخاطر ‫کینه‌اش نسبت به من اینجا گیر افتاده،
‫فکر کردم چاره‌ای ندارم جز اینکه ‫بخاطر اون ناپدید بشم.
‫ولی وقتی بدنم ناپدید شد...
‫قبل اینکه بفهمم، توی دست تو بودم.
‫بعد صداهای همه رو شنیدم که ‫داشتن سعی می‌کردن نجاتم بدن،
‫و بلاخره فهمیدم.
‫منم کسایی رو دارم که ازم محافظت کنن.
‫ممنونم. و...
‫بذار جدی عذرخواهی کنم، باش؟ ‫متاسفم.
‫تو خیلی ناامیدکننده‌ای، جیرو!
‫جیرو...
‫می‌دونی چیه؟ ‫منم یه چیزی فهمیدم.
‫فهمیدم که از وقتی که بابام ‫ناپدید شد، احساس تنهایی می‌کنم.
‫این یه شکاف درون قلب ساخت.
‫و این باعث شد فکر کنم...
‫حتما بابا هم همین احساسو داره.
‫درست همونطور که من تحت کنترل اون مار بودم، ‫شاید بابا...
‫ولی دیگه چیزی نیست!
‫تنها نیستم!
‫بعد اینکه تصمیم گرفتم ازت محافظت کنم،
‫به‌نظرم، خیلی قوی‌تر شدم!
‫مو-چان، خیلی خفنی.
‫نه؟
‫دعا می‌کنم همگی زندگی آرام و شادی داشته باشیم.
‫خدایان، لطفا مراقبمون باشید.
‫این بوچیو-کون بعد از تکامل یافتن به یه نکوماتاست، ها؟