‫Romeo Alpha
‫من تاحالا از این طرف نیومده بودم!
‫جدی می‌گی؟ دریا چی؟
‫چند باری دیدمش.
‫ولی بازم هر دفعه غافل‌گیرم می‌کنه. ‫خیلی بزرگه.
‫و قشنگ هم هست.
‫اوه...
‫یه اومیبوزو اونجاست.
‫محشره!
‫ممنون که برای این رانندگی منو دعوت کردین.
‫خواهش می‌کنم.
‫به این کار می‌گیم جشن گرفتن ‫بخاطر گرفتن گواهی‌نامه‌هامون.
‫راستی...
‫ما الان دوستیم... مگه نه؟
‫عه؟
‫آره درسته. دوست هستیم.
‫حالا که با هم دوستیم، ‫چطوره خودمونی‌تر صحبت کنیم؟
‫عه؟!
‫ولی من حتی با خونواده‌ام هم اینطوری حرف می‌زنم.
‫نمی‌دونم می‌تونم تغییرش بدم آیا...
‫ولی اینطور نیست که بخوام ‫ازتون فاصله بگیرما!
‫پس فقط یه عادته، نه؟
‫پس، من خودم یکم از رسمی‌طور ‫صحبت کردنمون کم می‌کنم.
‫همین کارو بکنیم، می‌شه؟
‫خب، چیز دیگه‌ای هست که بخوای بخوری؟
‫خب، بذار ببینم...
‫اوه، تاحالا گوهی موچی نخوردم. اونو می‌خوام.
‫من رامن دلم می‌خواد.
‫عاشق تونکوتسو ام!
‫تاحالا روی یه ساحل شنی راه نرفته بودم!
‫سردت نیست؟
‫روبه‌راهم!
‫اوه، اون اومیبوزو حالا دیگه خیلی دوره.
‫می‌گن وقتی یه دیتارابوچی که تابستون رو ‫با سفر به سراسر ژاپن سپری کرده
‫برگرده به دریا، ‫اون‌وقت دیگه بهش می‌گن یه اومیبوزو.
‫مجری آب و هوای توی تلویزیون هم همینو گفت.
‫وقتی یه اینطوریش رو می‌بینی،
‫تاحالا برات سوال شده ‫«آیا اون واقعا محصول آب و هواست؟»
‫برای من، اینطور به به‌نظر میاد ‫که داره بازی می‌کنه.
‫منم.
‫یه‌جورایی باعث می‌شه به این ‫فکر کنم که روح واقعا کجا ساکنه.
‫موافقم.
‫اینم اولین پاشویه‌ته؟
‫بله!
‫راستش اینجا، مکان موردعلاقه کازوهیکوـه.
‫قبلاً همیشه می‌اومد اینجا.
‫حقیقت داره؟
‫قبل اینکه دوباره متولد بشم،
‫همیشه با همسرش، نامیکو-سان، می‌اومد اینجا.
‫همونطور که از پاشویه استفاده می‌کردن، ‫من از پارکینگ تماشاشون می‌کردم.
‫همیشه خیلی شاد به‌نظر می‌اومدن.
‫ولی...
‫کازوهیکو-سان از وقتی که نامیکو-سان رو ‫از دست داده... یه‌جورایی عوض شده.
‫من خیلی خوب درک می‌کنم که چقدر براش سخته.
‫پس مطمئنم که نمی‌شه کاریش کرد، ولی...
‫حس می‌کنم اصلاً در زمان حال زندگی نمی‌کنه.
‫فقط به این فکر می‌کنه که بعدش چی می‌شه.
‫انگار که نگرانه اینه که بعد مرگش، ‫چی به سر من میاد.
‫می‌دونم که ما طول عمر متفاوتی داریم، ولی...
‫شرمنده! انگار دارم نق و ناله می‌کنم...
‫نه، ایرادی نداره.
‫قبل من بمیرن...
‫نمی‌دونم آیا خونواده منم همین افکار رو دارن.
‫سیخ سوخاری
‫سلام، اومدی.
‫یو.
‫سلام!
‫شب بخیر.
‫عه، یوریپه، به این زودی رسیدی؟
‫فکر کنم بدجوری هوس سیخ سوخاری کرده بودم.
‫بوچیو-سان، چه نوشیدنی‌ای می‌خوای؟
‫با آبجو شروع می‌کنم.
‫جیرو گفت یه کارهایی داره.
‫چه کارهایی؟
‫یه جلسه انجمن تنگوها.
‫آها.
‫بدجوری تو ذوقش خورده بود. ‫سیخ‌های اینجا محشرن.
‫تاحالا سیخ سوخاری نخوردم.
‫برای شروع، کلاسیک‌هاشو سفارش دادیم.
‫فقط یادت باشه، دو بار توی سس نزنیا.
‫خوشمزه‌ست!
‫ولی... این چیه؟
‫آجیل درخت کهن‌دارـه.
‫عه.
‫قارچ شاه صدف هم لذیذه‌ها!
‫اوه، این یکیه؟
‫آره، آره، آره!
‫خب؟
‫شنیدم یه چیزی اذیتت می‌کنه.
‫عه؟
‫تازگیا، هر وقت دیدیمت، ‫خیلی گرفته به‌نظر می‌اومدی.
‫یه‌جورایی نگران شدیم.
‫شاید یکم بی‌ملاحظه بودیم.
‫متأسفم.
‫خیلی بی‌ شیله پیله‌ هستیا، می‌دونی.
‫چیزی شده؟
‫راستش...
‫آها، گرفتم.
‫طول عمر متفاوت، ها؟
‫این خیلی موضوع حساسیه.
‫گمونم همینطوره، نه؟
‫اگه دوتا آدم یا دوتا گونه که عمر ‫طولانی‌ای دارن داشتن درموردش حرف می‌زدن چیزی نبود، ولی...
‫وقتی تبدیل به یه نکوماتا شدم...
‫لااقل توی ذهنم، می‌دونستم که تبدیل به ‫یه یوکای شدم که بیشتر از آدما عمر می‌کنه.
‫اینو می‌دونستم، ولی...
‫وقتی به این فکر می‌کنم که ‫خونواده‌ام قبل از من بمیرن،
‫یهویی خیلی احساس ترس می‌کنم.
‫و نمی‌تونم درباره‌اش باهاشون صحبت کنم...
‫شماها...
‫برای من اینطور نیست.
‫باکه‌گیتسونه‌ها عمر طولانی‌ای ندارن.
‫ظاهراً اجداد خیلی گذشته‌مون داشتن،
‫ولی حالا، ما به اندازه اکثر انسان‌ها عمر می‌کنیم.
‫در واقع، خیلی از یوکای‌ها اینطورین.
‫مثل ما اوکوری-ایتاچی‌ها.
‫من ترسی که داری حس می‌کنی رو تجربه کردم،
‫پس درک می‌کنم.
‫وقتی به تفاوت طول عمرمون فکر می‌کنی،
‫باعث می‌شه همه به رابطه‌شون با ‫آدما و یوکای‌ها متفاوت نگاه کنن.
‫بعضیا کلا از اون رابطه‌ها دوری می‌کنن
‫تا از اون ترس دوری کنن، یا چون فکر می‌کنن ‫این برای هر دو طرف بهتره.
‫به‌نظرم چیزی که نگرانیت رو حل می‌کنه
‫بستگی به این داره که تو، خودت، می‌خوای چیکار کنی.
‫ولی می‌دونی...
‫صرف نظر از طول عمری که باهاش دنیا میاییم،
‫هیچ راهی وجود نداره که بفهمی ‫کی یه نفر می‌میره.
‫پس شاید نیازی نیست فعلاً ‫زیاد بهش فکر کنی...
‫حداقل، این نظر منه.
‫متأسفم.
‫چه دغدغه سختی...
‫می‌خوای چندتا سیخ سفارش بدی؟
‫بله.
‫می‌خوام چیکار کنم، ها؟
‫کنجکاوم که واگن-سان به چی فکر می‌کنه...
‫صبح بخیر، چیاکی.
‫صبح بخیر.
‫ها، امروز چند شنبه بود؟
‫شنبه‌ست.
‫ای وای. وظیفه‌ام برای ‫صبحونه حاضر کردنو فراموش کردم.
‫اشکال نداره. ‫می‌تونی فردا انجامش بدی.
‫ها، شرمنده، شرمنده.
‫صبح بخیر، نامی-چان.
‫کازوهیکو-سان و نامیکو-سان
‫هر دو از بچگی با هم دوست بودن.
‫تو خیلی چشم‌های قشنگی داری، نامی-چان.
‫شنیدم به اون رنگ می‌گن «سبز زمردی.»
‫مرسی...
‫بهم گفتن این ارثیه.
‫اون گیاه توی باغ رو می‌بینی؟
‫بهم گفتن جدِ جد جد جد جدم ‫یه باشو-نو-سی بوده.
‫باشو...
‫موز باسجو ‫باشو (گیاه موز ژاپنی) ‫باشو از خانواده موزهاست!
‫پس تجسم شخصیت به موزه؟
‫وقتی هر دوشون سیزده سالشون بود،
‫والدین نامیکو-سان طلاق گرفتن،
‫و اون با نقل مکان کرد تا با مادرش زندگی کنه.
‫کوهستان ‫آبی
‫دیگه همدیگه رو ندیدن تا وقتی که ‫هر دو نوزده سالشون شد.
‫گمونم به هم نمی‌خوردیم.
‫درسته.
‫کسایی که پشت سرمن... دارن جدا می‌شن؟
‫نامی-چان؟!
‫کازو-کون! خیلی وقته ندیدمت!
‫کسی... تو رو طرد کرده؟
‫اوهوم...
‫وقتی اون دوتا مدتی با هم حرف زدن،
‫متوجه شدن معیارها و احساسات مشترکی دارن.
‫به مرور زمان، بهترین‌ دوست‌ها شدن.
‫بعدش، یه سال بعد دوباره بهم پیوستن...
‫اون موقع بود که ما با هم آشنا شدیم.
‫اولین رانندگی سه نفره‌مون با هم...
‫هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم که ‫دریا چقدر زیبا به‌نظر می‌رسید.
‫خیلی وقته دریا رو ندیدم!
‫خیلی قشنگه.
‫یادته قبلا بهت چی گفتم؟
‫می‌خوام تا می‌تونم به روش خودم زندگی کنم.
‫می‌خوام در کنار طبیعت بمیرم، ‫بدون اینکه باهاش بجنگم.
‫دلم نمی‌خواد ازدواج کنم یا بچه دار بشم،
‫ولی فکر کنم... دلم می‌خواد با تو باشم.
‫منم می‌خوام با تو باشم. ‫در واقع، دلم می‌خواد بهت بگم همسرم.
‫یا شایدم باید بگم «برای همیشه با تو»؟
‫به من نگو همسرت!
‫آخ، آخ! درد گرفت!
‫منم خیلی خوشحال بودم که با اون دوتا بودم.
‫وقتی هر دوشون شصت ساله شدن...
‫صبح بخیر، نامی-چان.
‫کازو-کون... چی داره به سر من میاد؟
‫اکثر اندام‌هاش، از جمله پوستش، ‫دارن از کار می‌افتن.
‫ظاهرا بخاطر اینه که از نسل یه باشو-نو-سی هست،
‫پس فکر کنم می‌شه بهش گفت ‫یه بیماری ژنتیکی.
‫وقتی گیاه باشو اصلی پژمرده بشه،
‫روح هم می‌شه.
‫مشخصات اصلی و دیرینه‌اش آشکار شدن.
‫تنها معالجه‌ای که می‌تونم بکنم
‫تجویز دارو برای کند کردن ‫سرعت پیشرفت علائمشه.
‫رفتم به دیدن خونه خونوادگی قبلیت،
‫و اون باشو...
‫که اینطور.
‫می‌تونی بفهمی من دارم به چی فکر می‌کنم، نه؟
‫آره.
‫تنها چیزی که می‌خوام اینه که همینطوری ‫که هستم زندگی کنم و بمیرم.
‫کار درست برای من پژمرده شدنه،
‫نه طولانی کردن عمرم با دارو درمانی.
‫من هیچوقت یه بذر هم به عمل نیاوردم...
‫ولی دوست دارم تا وقتی که برمی‌گردم ‫به زمین، کنارم بمونی.
‫می‌دونم.
‫بعدش، می‌تونی بهم بگی همسرت.
‫باشه...
‫نامیکو-سان رو در لحظات آخرش ندیدم.
‫اما...
‫کازوهیکو-سان بهم گفت که ‫وقتی فوت کرد، خوشحال به‌نظر می‌اومد.
‫من امیدوارم که بتونم از حالا به بعد ‫در غم کازوهیکو-سان شریک بشم،
‫آهسته آهسته.
‫عا، مو-چان.
‫سلام.
‫امروز با عموم اومدم.
‫باید یکم ماهی ازش بگیری.
‫جدی؟
‫اون نکنه برای حفاظه؟
‫هوم. دارم براش آماده می‌شم.
‫یه جور دست گرمیه.
‫می‌خوام حفاظ بعدی رو ضخیم‌تر کنم، ‫پس دارم اینو امتحان می‌کنم.
‫هوممم...
‫چون اونقدر نازک بود که من ‫تونستم بشکنمش؟
‫تقصیر تو نیست، مو-چان.
‫مو-چان، عصبانی‌ای؟
‫نه! اصلا!
‫سلام، جیرو.
‫یادته گفتی: «همه اینا یادم می‌مونه»؟
‫همه چیزایی که قبلا اتفاق افتادن هم یادته؟
‫منظورت چیزیه که پیش سدر بزرگ گفتم؟
‫هوم.
‫خب، آره یادمه.
‫مثلا خاطراتت؟
‫هوم، هوم.
‫مثلا تمام آدمای توی شهر ‫یا چیزای خیلی وقت پیش.
‫وقتی مامان‌بزرگ یه دختربچه بود چی؟
‫اینم یادمه.
‫جیرو افتاد توی تله
‫کوزوئه-سان خیلی اهل شوخی بود.
‫همراه با سرگین گاو روش
‫جدی؟! غافلگیر شدم!
‫مادرش اغلب بخاطر این دعواش می‌کرد...
‫مادر مادر بزرگم می‌شه... ‫جد مادریم، درسته؟
‫هی، جیرو...
‫ببخشید. باید برم واسه سیم ‫توی انبار رو نگاهی بندازم.
‫بیرون سرده، پس تو می‌تونی توی خونه بمونی.
‫پیداش کردم! اینجاست!
‫زنده‌ای؟!
‫هی!
‫جیرو-سان!
‫اونقدرا بد نیست، هست؟
‫جیرو...
‫حالت خوبه؟
‫هارو-چان...
‫جیرو! اینو ببین!
‫تمشک چیدم.
‫با من بخورشون!
‫لعنتی.
‫بتوبتو کوبایاشی
‫سلام!
‫امشب بیکاری؟
‫می‌خوای مثل گذشته‌ها ‫بریم بیرون نوشیدنی بنوشیم؟
‫خب؟
‫هوم؟
‫راجع به چیزی می‌خواستی حرف بزنی؟
‫نه، فقط می‌خواستم دوباره باهات بنوشم. ‫خیلی وقته این کارو نکردیم.
‫باشه پس.
‫می‌دونی، آخرین باری که گروهمون واسه ‫نوشیدنی اومد بیرون، بوچیو-سان هم بود.
‫یه چیزایی نگرانش کرده بود.
‫نگران؟
‫اون موضوع دشواری که همه‌مون ‫دیر یا زود باهاش مواجه می‌شیم.
‫آها.
‫دلم می‌خواد بهش روحیه بدم،
‫ولی این به تنهایی کمکی بهش نمی‌کنه.
‫آره. لابد الان خیلی ترسیده.
‫بهت گفتم نمی‌خوام درمورد چیزی باهات حرف بزنم،
‫ولی گمونم دلم می‌خواد که ‫درمورد تو و آینده‌ات صحبت کنم.
‫آینده‌ام؟
‫آخه، تو به‌ندرت درمورد خودت حرف می‌زنی، ‫چه برسه به آینده‌ات.
‫حتما افکار و احساسات بی‌شماری رو ‫در درون خودت داری.
‫نگرانم که در اعماق تنهایی غرق بشی.
‫پس به‌نظر خوب می‌شه اگه روزی،
‫با قلب‌هایی شاد، بتونیم ‫درمورد آینده حرف بزنیم.
‫دارم پامو از گلیمم درازتر می‌کنم؟
‫نه اصلا.
‫این یادم می‌ندازه که تنها نیستم.
‫متأسفم.
‫ترجیح می‌دادم عذرخواهی نکنی.
‫چیو-چان!
‫اوه، مو-چان.
‫می‌گم، چیو-چان...
‫بله؟
‫تو کسی رو داری... که دوستش داشته باشی؟
‫اوه؟ چرا یهویی اینو می‌گی؟
‫نمی‌دونم. دلم خواست درمورد ‫عشق و عاشقی صحبت کنم.
‫که اینطور.
‫خودت کی رو دوست داری؟
‫جیرو رو.
‫جیرو، ولی... الان...
‫دوستش دارم... ولی نه به اندازه یه کهکشان.
‫الان... به اندازه یه ستاره‌ست.
‫وقتی جیرو رو نگاه می‌کنم، یجورایی ‫قفسه سینه‌ام...
‫احساس گرفتگی می‌کنه، ‫عین وقتی که غمگینم.
‫دوستش دارم و می‌خوام ازش محافظت کنم،
‫ولی من...
‫مو-چان، تو و جیرو-ساما برای من خیلی عزیزید.
‫من فقط می‌خوام که شما دوتا در سلامت باشین.
‫پس، اگه مشکلی بود، ‫فقط منو صدا کن.
‫همه‌چی روبه‌راهه.
‫وقتی تو می‌گی همه‌چی روبه‌راهه، ‫خیلی خیالم راحت می‌شه!
‫خب خب، خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫بگذریم! بهم بگو کی رو دوست داری!
‫این یه رازه.
‫عه!
‫موتسومی، زود باش برو حموم کن.
‫باشه.
‫بیا، مو-چان. پیژامه‌ات رو شستم.
‫مامان‌بزرگ، یه چیزی رو بهم بگو.
‫جد مادریم توی این عکس‌هاست؟
‫نه، توی هیچکدومشون نیست. چرا؟
‫جیرو داشت درموردش می‌گفت.
‫جیرو می‌گفت؟
‫گفت اون همیشه دعوات می‌کرده چون ‫تو همیشه شوخی می‌کردی.
‫خب، می‌دونی...
‫جد مادریت زیاد از دوربین‌ها خوشش نمی‌اومد،
‫پس عکس‌های زیادی ازش نیست.
‫ولی اینجا رو ببین.
‫فقط همین یکی هست.
‫این خانم جد مادریته.
‫خیلی جوونه. اصلا نمی‌شه ‫بهش گفت جد مادری.
‫درسته.
‫می‌دونی، جیرو بود که این عکسو گرفت.
‫واقعا؟
‫آره.
‫اون گفت جیرو اونو مدل خودش ‫برای عکس گرفتن با دوربینش کرده بود.
‫متأسفم.