‫Romeo Alpha
‫رختشویی سکه‌ای تاچیبانا
‫بار استاندارد ‫ ‫ ‫ ‫ ‫ ‫ ‫ ‫ ‫بار کم
‫عه؟
‫می‌خوایین که من بیام به انگلیس؟
‫من دارم برای یه سری تحقیقات ‫برای یه نمایش می‌رم اونجا،
‫و دوست دارم تو هم کمکم کنی.
‫تازه...
‫فکر کنم اینطوری حال و هوات عوض بشه.
‫متوجه شدم. خوشحال می‌شم که بیام.
‫با خونواده‌ام صحبت می‌کنم.
‫چشم.
‫سانموتو-سان چقدر از «من» رو می‌بینه؟
‫حال و هوا عوض کردن، ها؟
‫عه؟! عالیه!
‫گفت هزینه‌های سفر و پاسپورتم پرداخت می‌شه.
‫اوه، پس بیا با هم بریم راست و ریسش کنیم!
‫انگلیس، ها؟
‫قبلا اونجا بودم. ‫جادوی اونجا خارق‌العاده‌ست.
‫آره!
‫تقریبا تمام افکت‌های ویژه‌ای که در ‫فیلم‌ها می‌بینی، در انگلیس فیلم‌برداری می‌شن!
‫من می‌خوام برم اونجا!
‫تو باید خونه بمونی، تاکومی.
‫می‌دونم بابا!
‫می‌گم...
‫بوچیو-سان اخیرا یکم گرفته به‌نظر نمیاد؟
‫هومم...
‫اگه اینطوره، فکر نکنم ما ‫باید زیادی مزاحمش بشیم.
‫«مزاحمش بشیم»؟ من نگرانشما!
‫می‌دونم. فقط دارم می‌گم که...
‫اگه یه شخص رو راست و بی‌پرده‌ای ‫مثل اون داره چیزی رو مخفی می‌کنه،
‫حتما دلیل خیلی خوبی براش داره.
‫مطمئنم بهترین کار اینه که ‫مثل همیشه باهاش رفتار کنیم.
‫مامان-سان؟
‫اوه... شرمنده. رفتم توی فکر و خیال.
‫بیا فردا بریم پاسپورتتو بگیریم، باشه؟
‫باشه.
‫می‌دونی، تو برام مثل پسرمی.
‫تاکومی-کون، چه سوغاتی‌ای دوست داری؟
‫می‌دونم که این فقط خودخواهیمه،
‫اووه! یه کتاب جادو می‌خوام!
‫اونا رو می‌فروشن اصلا؟
‫ولی نمی‌تونم نگران نشم.
‫حدود ۷۰٪ کشور انگلیس، پاور اسپاته،
‫نقطه قدرت
‫جایی که انرژی روحی و قدرت جادویی جمع می‌شه.
‫چون این کوتوداما رو درکل قوی‌تر می‌کنه،
‫تمدن جادو، چیزی که به وردهای شفاهی ‫متکیه، اونجا شکوفا شد.
‫عه...
‫همه می‌تونن از جادو استفاده کنن ‫اگه درست یادش بگیرن.
‫اما، فقط داخل انگلیس.
‫اینجا...؟
‫اینجا منزل خواهرزاده پادشاه پریان، سر آبنت‌ـه.
‫سانموتو!
‫خیلی وقته ندیدمت!
‫آبنت.
‫می‌بینم که مثل همیشه، پر ذوق و شوقی.
‫اون دوتا خیلی با هم صمیمی‌ان.
‫عه...
‫نظرت درمورد لندن چیه؟
‫عه، همه‌چیز برام جدیده!
‫و کلی جادوی هیجان‌انگیز جدید هم هست...
‫عه، می‌خوام به کتاب جادو هم برای تاکومی-کون پیدا کنم.
‫و یکم چای با طعم جادویی برای مامان-سان، و...
‫عا! می‌دونم که برای کار اینجام، ولی...
‫بوچیو-سان، تو همه افراد خونواده‌ات ‫رو خیلی دوست داری، نه؟
‫بله.
‫من از چی می‌ترسم؟
‫تمام افراد خونواده‌ام قراره قبل من بمیرن.
‫این چیزیه که منو می‌ترسونه؟
‫بوچیو-کون، الان که از خونواده‌ات ‫خیلی دوری، چه احساسی داری؟
‫عه؟
‫ام...
‫واقعاً دلم می‌خواد... زودتر برگردم و ببینمشون.
‫مطمئنم این بخاطرا اینه که تو تنهایی.
‫عه؟
‫تنها؟
‫آره. تو هنوز نمی‌دونی تنهایی چیه، نه بوچیو-کون؟
‫وقتی اون دفعه تاچیبانا-سانو عصبانی کردی،
‫بخاطر این بود که احساسات منفی‌ای
‫که از تنهاییش ناشی شد بودنو درک نمی‌کردی.
‫اون حس تنهایی کوچیکی که الان حس می‌کنی،
‫و همچنین انواع خیلی بزرگ‌تری از تنهایی،
‫چیزایی هستن که از حالا به بعد ‫قراره زیاد تجربه‌شون کنی.
‫که اینطور.
‫با از دست دادن خونواده‌ام، ‫تنهایی رو درک می‌کنم.
‫من از همین ترسیده بودم.
‫خیلی ممنون.
‫حالا حالم یکم بهتره.
‫این سوغاتی‌ها رو از لندن براتون آوردم.
‫ممنون!
‫چطوره همین الان بجوشونمش؟
‫بیا کوکی‌ها رو هم باز کنیم!
‫اوه، اون همسرمه.
‫به نامی-چان هم یه کوکی می‌دم.
‫ممنون از مهمان‌نوازیتون.
‫عه، انگار انگلیس با ژاپن خیلی فرق داره.
‫بله. خوشحالم که تونستم برم اونجا.
‫حالا که حرفش شد، کازوهیکو-سان، تو و تامیکو-سان ‫نرفتین به فرانسه؟
‫چرا رفتیم. فکر کنم عکسایی که گرفتیم...
‫روی میزن. می‌رم میارمشون.
‫مثل اینکه تو و چیاکی خیلی با هم صمیمی هستین.
‫بله.
‫به‌نظرم ما از خیلی جهات شبیه همیم.
‫اون باحاله و راحت می‌شه باهاش صحبت کرد.
‫امیدوارم بتونیم مدت طولانی‌ای با هم دوست بمونیم.
‫منم مایلم که همینو ازت خواهش کنم.
‫نیشیا-سان؟
‫من یه آدمم، پس زیاد عمر نمی‌کنم.
‫اگه تو کنارش باشی، ‫به‌نظرم چیاکی—
‫کازوهیکو!
‫چیاکی؟
‫چطور تونستی این چیزای وحشتناکو بگی؟
‫خودتو بذار جای بوچیو-سان!
‫ازش... معذرت بخواه.
‫معذرت بخواه!
‫بوچیو-سان...
‫واقعاً متأسفم.
‫سعی کردم خواسته خودمو به تو تحمیل کنم.
‫ببخشید که باعث ناراحتیت شدم.
‫اشکال نداره.
‫اشکال نداره، من...
‫می‌رم از چیاکی هم معذرت‌خواهی کنم...
‫مطمئنم در همون مکان همیشگیه.
‫چیاکی، شرمنده.
‫ازش معذرت‌خواهی کردی؟
‫بله.
‫می‌دونی چرا عصبانی شدم؟
‫من می‌خوام که تو به جلو بنگری.
‫اینقدر به آینده‌ای که تو داخلش نیستی نگاه نکن.
‫می‌خوام که به منم نگاه کنی.
‫می‌خوام که در زمان حال زندگی کنی. ‫همین‌جا و همین‌الان.
‫چیاکی...
‫و اینکه، تاحالا اینو بهت نگفته بودم...
‫ولی ازم خواسته شده که مراقب تو باشم.
‫توسط نامیکو-سان.
‫تو، اخیرا نرفتی بیرون، آره؟
‫گمونم تقصیر منه.
‫درسته. الان، هرکاری هم که بکنم...
‫فقط باعث غمگینی کازو-کون می‌شه.
‫خیلی ناامیدکننده‌ست. ‫چطور می‌تونم اونو بخندونم؟
‫با شناختی که از کازو-کون دارم، ‫شک دارم روزی تو رو رها کنه.
‫از این بابت مطمئنم!
‫می‌دونم که خودخواهم...
‫ولی لطفاً به‌جای من... مراقبش باش.
‫لطفاً...
‫وقتی اینو بهم گفت،
‫فکر کردم خیلی درخواست مهربونانه، ‫و در عین حال، ظالمانه و دردناکیه.
‫اما...
‫اون همیشه آرزوی خودمم بود.
‫چون قول دادم که همیشه باهات زندگی کنم...
‫بخاطر همینه که من اینجام!
‫آره... آره.
‫ممنون، چیاکی.
‫دوست دارم.
‫درسته. منم یه قول دادم.
‫که من و خونواده‌ام از هم محافظت کنیم
‫و با هم زندگی کنیم و قدر ‫لحظاتی که الان داریم رو بدونیم.
‫عه؟
‫رین-چان، این لباسا چیه دیگه؟
‫چند روزیه که، هر چندتا لایه لباس هم ‫که می‌پوشم، بازم سردمه.
‫حالت خوبه؟
‫آره، سردمه ولی خوبم.
‫ناکاگاوا، می‌گم...
‫می‌خوای صندلیتو باهام عوض کنی؟
‫عه؟
‫سر میز من، نورآفتاب گرمی هست.
‫مـ-ممنون... ولی راحتم.
‫عا، جدی؟ باد کولر خیلی محکم ‫به اونجا می‌وزه.
‫ولی منظورم این نبود...
‫الان دارن در بیمارستان تست انجام می‌دن...
‫تا بفهمن چرا اینقدر سردمه.
‫که اینطور...
‫می‌گم، سانو.
‫با ناکاگاوا-سان وارد رابطه شدی؟
‫ها؟
‫آخه خیلی صمیمی شدین!
‫ناکاگاوا دوستمه.
‫می‌گم، شما اینو ازش درخواست کردین؟
‫ا-البته که نه!
‫اصلا اصلا اصلا!
‫باشه پس.
‫سانو، شرمنده. نمی‌خواستم سربه‌سرت بذارم یا چیزی.
‫اشکال نداره.
‫ببخشید، سانو-کون...
‫عا؟
‫صدامو نشنید؟
‫عا؟
‫دلش نمی‌خواد که مردم بگن ‫ما وارد رابطه شدیم، می‌خواد؟
‫پس، باید سعی کنم زیاد باهاش حرف نزنم.
‫چرا...
‫اه.
‫چقدر خرت و پرت اینجاست.
‫باید کاغذی که برای حفاظ هست ‫رو توی این همه‌چیز پیدا کنیم؟
‫آره آره. نمی‌دونم کجا ولش کردم.
‫اوه، چیز سنگینی رو بلند نکنیا، باشه؟
‫چشم.
‫پیداش کردم!
‫ها؟ جدی؟!
‫ببین! خودشه، نه؟
‫کاغذ حفاظ ‫ (مال جیرو)
‫اوپس...
‫یه چیزی داره داخلش زندگی می‌کنه!
‫اوه پسر...
‫موکوموکورن‌ها دوست دارن در کاغذ ساکن بشن.
‫چون توی انبار ولش کردی این اتفاق افتاده!
‫آره...
‫باید کاغذ نو بخرم.
‫هی، این...
‫هوم؟ اوه!
‫این یه دوربین خیلی قدیمیه.
‫یادم رفته بود چقدر سنگینن.
‫می‌دونی، این خیلی گرون بودا.
‫راستی، ما یه عکس از جد مادریم پیدا کردیم!
‫تو گرفتیش، نه؟
‫عه؟
‫از اون دوربین استفاده کرده بودی؟ ‫هنوزم کار می‌کنه؟
‫جیرو؟
‫چی شده؟
‫حالت... خوب نیست؟
‫هی! هی! جیرو!
‫مو-چان... من خوبم. چیزی نیست.
‫ببخشید.
‫چرا؟!
‫چرا وقتی کار اشتباهی نکردی می‌گی ببخشید؟!
‫وقتی می‌گی ببخشید، حس می‌کنم...
‫ببخشید.
‫حس می‌کنم... بازم می‌خوای کار ‫دیوونه‌واری انجام بدی.
‫این... این منو می‌ترسونه!
‫مو-چان...
‫مو-چان، گریه نکن.
‫تقصیر منه.
‫احمق!
‫ازت متنفرم!
‫ازت متنفر... نیستم...
‫نیستم... ولی من...
‫داری ازدواج می‌کنی؟
‫خب خب، بهتون تبریک می‌گم!
‫اونو وصلت دادیم.
‫صبر نداشت که اینو بهت بگه.
‫هرچی نباشه، جای پدرش خیلی کارها براش کردی.
‫تبریک می‌گم، هارو-چان.
‫ممنون.
‫من که خیالم راحت شد!
‫می‌تونم قبل مردنم روز عروسی هارو رو ببینم!
‫جیرو... مامان...
‫یهویی خون بالا آورد، و بعدش همینطوری...
‫نتونستم روز عروسیم رو نشونش بدم...
‫مردی که داره باهاش ازدواج می‌کنه داره ‫مراسم خاکسپاری رو برامون ترتیب می‌ده.
‫عروسی باید به تاخیر بیافته،
‫ولی اون گفت از همین الان به خونواده ملحق می‌شه.
‫می‌دونم که از دست دادن تنها خونواده‌ای ‫که داشتی برات خیلی سخته،
‫ولی تو کسی رو داری که می‌خواد خونواده‌ات بشه.
‫ما رو هم داری.
‫ما بهترین دوست‌هاییم، مگه نه؟
‫فومی-چان...
‫مامان! داریم می‌ریم خونه فومی-چان!
‫عه شوتا.
‫مراقب خودتون باشیدا، باشه؟
‫باش!
‫از طرف شوزو-سانه؟
‫بله.
‫نوشته اوضاعش خوبه.
‫طرز نوشتنش خیلی عجیبه.
‫اون...
‫من می‌دونم چیه.
‫یه اژدهاست. می‌خواد بره یه شهرو بسوزونه.
‫ولی ما اینجا در امانیم، نه؟
‫چون یه تنگو داریم.
‫همگی بخوابین زمین!
‫یه زلزله...
‫ممکنه آدمای زیادی مجروح شده باشن.
‫وحشتناکه...
‫هارو-سان!
‫فومی... و بچه‌ها...
‫محاله...
‫شوتا... فومی-چان...
‫امروز صبح یه پیام دریافت کردم.
‫شوزو-سان در مبارزه مرد.
‫همه دارن منو ترک می‌کنن.
‫چرا؟
‫تقصیر منه که همه دارن می‌رن؟
‫باید چیزی رو مقصر بدونم،
‫وگرنه فکر کنم دیوونه بشم.
‫مرگ منو می‌ترسونه.
‫خیلی تنهام... و تهی...
‫اگه قراره اینقدر دردناک باشه...
‫کاش همه کسایی که مردن...
‫بهم بگو، جیرو... باید چیکار کنم؟
‫وقتی به‌طرز وحشتناکی احساس تنهایی می‌کنم...
‫چیکار کنم؟
‫هارو-چان.
‫تو تنها نیستی.
‫بچه‌ای که با شوزو-سان ساختی، در درونته.
‫من همچنان مراقبت هستم.
‫من از پیشت نمی‌رم.
‫دروغ می‌گی.
‫می‌دونم که داری دروغ می‌گی!
‫هی!
‫اون یه دوربینه؟
‫ازم یه عکس بگیر!
‫چشم. یه لحظه صبر کن فقط.
‫از دست تو کوزوئه...
‫جیرو، کارت تموم شد؟
‫فقط یکم دیگه مونده.
‫خوشگل به‌نظر میای، هارو-چان.
‫بی‌خیال. تو همیشه دروغ می‌گی.
‫حقیقته.
‫تا بعد!
‫اون چیه توی دستته، مامان؟ یه کاغذ؟
‫چیزی نیست.
‫یه بزرگش بودا.
‫و اخیرا بی‌وقفه داره بارون میاد.
‫نگران کوهستانم.
‫باید برم.
‫جیرو-سان!
‫اینجا!
‫جیرو-سان!
‫جیرو!
‫حالتون خوبه؟
‫هارو-سان...
‫هیچ‌جا پیداش نمی‌کنیم!
‫جیرو...
‫زیر اونجا؟
‫امیدوارم به‌موقع رسیده باشم!
‫هارو-چان!
‫هارو-چان...
‫هارو-چان، صدامو می‌شنوی؟
‫جیرو...
‫آره، من‌ام.
‫واضح... نمی‌بینمت...
‫نباید این اتفاق... می‌افتاد.
‫هوم.
‫جیرو... گوش کن...
‫آره. دارم گوش می‌کنم.
‫خوا...هش... می‌کنم...
‫ازت... می‌خوام... که...
‫منو... فراموش... کنی...
‫...تو... رو... رنج... دادم...
‫ببخشید...
‫اینو نگه دار، کوزوئه-چان.
‫این گنج تو می‌شه.
‫فکر می‌کردم آرزوشو برآورده کردم
‫و همه‌چی رو فراموش کردم، ‫حتی خاطرات رو...
‫ولی شاید فقط اینطور فکر می‌کردم.
‫ببخش.
‫ببخشید.