‫پوشه ‫گواهی‌ها
‫سیستم ‫اینفورماتیک ‫پزشکی
‫برگشت عادت؟
‫بله.
‫بعضی‌وقتا برای کسایی که ‫یوکای در خونشون دارن اتفاق می‌افته.
‫مدت‌ها پیش، ما کاپاها در رودخونه‌ها زندگی می‌کردیم.
‫در زمستون، می‌رفتیم بالای کوه‌ها
‫و در شکاف‌ها به خواب‌زمستونی می‌رفتیم.
‫خواب‌زمستونی؟
‫بله.
‫الان اون عادت قدیمی داره ‫دوباره در بدنت ظاهر می‌شه.
‫ولی جای نگرانی نیست.
‫علائمت برطرف می‌شن.
‫فقط مراقب باش به خواب‌زمستونی فرو نری.
‫بدن دخترتون به خواب‌زمستونی عادت نداره،
‫پس محض احتیاط، اونو گرم نگه دارین، ‫همونطور که تا الان این کارو می‌کردین.
‫چشم.
‫مخصوصا در روزهای سرد باید ‫نری مدرسه و خونه بمونی.
‫و از وارد شدن به آب سرد هم پرهیز کن.
‫مدرسه...
‫فقط یکم در ظرفی که روی سرته نگه دار.
‫ریو-کون...
‫رین-چان امروز هم غایبه.
‫خب هنوز سرده دیگه.
‫می‌خوای دوباره بریم دیدنش؟
‫آره.
‫هی، ریو.
‫به‌نظرت چون دلیل اینکه ناکاگاوا-سان ‫مدرسه نمیاد اینه که تو نادیده‌اش گرفتی؟
‫عه؟
‫ا-این کارو نکردم که.
‫آخه، حتی وقتی صدات زد،
‫تو اصلا جوابشو ندادی.
‫این نادیده گرفتنش نبود؟
‫نه...
‫نه! من...
‫خوب نیست... باید باهاش حرف بزنم!
‫باید از ناکاگاوا معذرت‌خواهی کنم!
‫بله.
‫ریو-کون!
‫سلام.
‫سـ-سلام.
‫نکنه اومدی رین رو ببینی؟
‫عه... بله.
‫متأسفم.
‫چون امروز گرمه، ‫اون رفته بیرون با کوتونه-چان بازی کنه.
‫عه؟
‫به رین می‌گم اومدی اینجا. ممنون!
‫اصلا می‌تونم ازش معذرت‌خواهی کنم... من؟
‫اوی، ریو!
‫فکر کردم قرار نیست پیدات بشه!
‫عه؟
‫گفتیم امروز می‌خواییم اون فیلم رو بگیریم!
‫اوه...
‫یادم رفته بود.
‫خب، بیایین انجامش بدیم.
‫اینجا خوبه؟
‫هوم.
‫یه جور بدویین انگار دارین ‫از جوانی منفجر می‌شین.
‫ژست بگیریم؟
‫اینطوری مثلا؟
‫ای وای! یه حادثه!
‫ای داد! اون توپ برادرمه!
‫خدا رو شکر! به یه چیزی گیر کرده!
‫می‌گم! خطرناکه که نزدیک رودخونه بشی!
‫راست می‌گه!
‫خدای رودخونه در زمستون خوابیده!
‫می‌دونم بابا!
‫من سعی می‌کنم بیارمش.
‫وایسا، دارن چیکار می‌کنن؟
‫ریو-کون!
‫دور شو!
‫عه؟
‫سانو-کون ناپدیـ—
‫افتاد توی یه شکاف!
‫یه شکاف؟
‫ریو-کون!
‫و از وارد شدن به آب سرد هم پرهیز کن.
‫ریو-کون!
‫اوی! ناکاگا—
‫ریو-کون!
‫اوی، بچه‌ها گرد هم جمع شدن.
‫بریم!
‫ناکاگاوا... چرا...
‫ناکاگاوا...
‫رین-چان کجاست؟!
‫بچه‌ها!
‫جیرو!
‫اتفاقی افتاده؟
‫مـ-معذرت می‌خوام...
‫ناکا... ناکاگاوا...
‫ریو-کون افتاد توی رودخونه، ‫و رین-چان رفت که نجاتش بده، و...
‫بعدش ناپدید شد.
‫که اینطور.
‫چون امروز گرمه، خواب خدای اژدها سبک‌تره،
‫و هر بار که بیدار می‌شه، ‫بی‌ثباتی‌هایی در مرز پدیدار می‌شن.
‫من یه‌جوری درستش می‌کنم.
‫نگران نباشین. هرجور شده نجاتش می‌دم.
‫ولی خطرناکه، پس همه‌تون باید دور بمونید.
‫باشه؟
‫گرفتم.
‫جیرو!
‫مو-چان.
‫نزدیک نشو.
‫اوی، جیرو.
‫خودت هم کار خطرناکی نکنیا. ‫قول دادیا، یادته؟
‫آره. می‌دونم.
‫ریو، حالت خوبه؟
‫پس به موتسومی بگو.
‫آره...
‫گوش کن. تمنا می‌کنم گوش کن، خدای اژدهای بزرگ.
‫آیا یه فرزند رودخانه وارد آب‌های تو شده؟
‫ها؟
‫من... چرا توی آبم؟
‫چرا من...
‫صدامو شنید!
‫ولی باید مراقب باشم...
‫وگرنه منم کشیده می‌شم داخل.
‫جیرو نجاتش می‌ده.
‫مو-چان...
‫مو-چان!
‫خواهش می‌کنم دور شو!
‫نه! نه! نه!
‫از مواقعی که بی‌احتیاط می‌شی بدم میاد،
‫و از مواقعی که همه کارو تنهایی ‫انجام می‌دی هم بیشتر بدم میاد!
‫موتسومی—
‫بچه‌ها!
‫همینطوری تماشا نکنین!
‫باید همگی با هم نجاتش بدم!
‫من...
‫منم می‌خوام...
‫ناکاگاوا رو نجات بدم!
‫ناکاگاوا!
‫رین-چان!
‫بریم!
‫نگهش دارین و ول نکنین!
‫و داخل رودخونه هم نرید!
‫ناکاگاوا...
‫ناکاگاوا!
‫سلام.
‫می‌بینم که بیدار شدی.
‫تونست از وضعیت خواب‌زمستانی قسر در بره.
‫حالا می‌تونیم آهسته آهسته بهش توان ببخشیم.
‫باشه.
‫واقعا دستتون درد نکنه!
‫میکو!
‫ماکی-چان...
‫ممنون که باهام تماس گرفتی. ‫با تمام سرعتی که تونستم اومدم اینجا.
‫ناکاگاوا رین
‫خدا رو شکر! خدا رو شکر!
‫اوهوم...
‫ریو-کون!
‫ناکا—
‫ر-ریو-کون، خوبی؟!
‫ناکاگاوا... به هوش اومدی.
‫خدا رو شکر!
‫نمی... نمی‌دونم...
‫یه هفته‌ای که در خواب زمستونی سپری کردی... ‫خیلی طولانی به‌نظر می‌اومد.
‫ریو-کون؟
‫وقتی جیرو نجاتت داد، ‫فکر کردم مردی،
‫ولی بلافاصله فهمیدم که خواب رفتی.
‫ولی بازم ترسیده بودم.
‫اون آب خیلی سرد نبود؟
‫نه.
‫اصلا اذیتم نکرد.
‫من یه کاپام، می‌دونی.
‫خیلی حس خوبی می‌داد، احساس ‫خواب‌آلودگی کردم و از حال رفتم.
‫حس می‌کردم دوباره نوزاد شدم.
‫اون لحظه و اونجا، ناراحت نمی‌شدم ‫اگه در رودخونه محو می‌شدم.
‫ولی بعدش... خدا...
‫خدای اژدها باهام حرف زد.
‫فرزند رودخانه،
‫تو خودت رو در رویاهای ‫خواب سبک من یافتی.
‫از کجا اومدی؟
‫اجازه نده روح‌های گذشته‌های ‫خیلی دور، تو رو اغوا کنند.
‫استوار بمان. به خاطر بیار.
‫تو زمانی فرزند من بودی.
‫تو از کی متولد شدی؟
‫مامان... بابا...
‫ناکاگاوا!
‫خودشه... من...
‫ناکاگاوا!
‫این خانه تو نیست که بهش برگردی.
‫حالا، از اینجا برو.
‫صدای تو رو شنیدم.
‫خیلی خوشحالم که دوباره می‌بینمت.
‫مـ-منم...
‫عا راستی! باید ازت معذرت‌خواهی کنم!
‫عه؟ فکر اتفاقی که توی رودخونه افتاد رو نکن!
‫بابت اون نه. چیزه...
‫مو-چان!
‫با دوچرخه‌ات کل راهو تا اینجا اومدی؟
‫هوم. یه دور ورزش کردم.
‫به‌زودی آفتاب غروب می‌کنه.
‫می‌خوای سوار بشی؟
‫اشکال نداره؟
‫می‌تونیم دوچرخه‌تو بذاریم عقب.
‫این طرف سوار شو.
‫می‌گم...
‫مو-چان، ببخشید.
‫می‌دونم که خیلی نگرانت کردم.
‫واقعا ببخشید.
‫نامردیه!
‫منم می‌خواستم بهت بگم ببخشید!
‫که زدمت و گفتم ازت بدم میاد...
‫ایراد تو دقیقا همینه، جیرو!
‫مجبوری که تنهایی کارهای سختو بکنی؟ ‫مثل توی رودخونه؟
‫اجازه ندارم کمکت کنم؟
‫مو-چان، چطوره دوباره بهم قول بدیم؟
‫قول بده وقتی کسی برای محافظت نداری، ‫بی‌احتیاط نمی‌شی.
‫و منم...
‫بی‌احتیاط نمی‌شنم. ‫و هیچوقت ازت دور نمی‌شم.
‫قول می‌دم با کاری که ازمون برمیاد ‫به همدیگه کمک کنیم.
‫حرفمو باور می‌کنی؟
‫موندم بکنم یا نه...
‫فکر کنم آره!
‫حرفتو باور می‌کنم! قول!
‫قول.
‫شنیدی که، عمو.
‫هوم. بلند و واضح.
‫من شاهدتونم.
‫می‌گم، جیرو.
‫اگه چیزی اذیتت می‌کنه، بهم بگو.
‫عه؟
‫به هم کمک می‌کنیم! ‫حرفاتو می‌شنوم!
‫عه... الان هیچی...
‫هوم.
‫پس، حرفمو گوش می‌کنی؟
‫باشه!
‫به‌نظرت باید چیکار کنم که یه چیزی ‫که می‌خوام فراموش کنم رو فراموش کنم؟
‫یه چیزی که می‌خوای فراموش کنی؟ ‫یه چیز بد؟
‫یه چیز... بده؟
‫نمی‌دونم... راستش.
‫چیز بدی نیست؟
‫پس چرا باید فراموشش کنی؟
‫چیزیه که می‌خوای یادت بمونه، نه؟
‫پس چیه که نمی‌تونی فراموشش کنی؟
‫خیلی وقت پیش،
‫یه نفر بهم گفت که فراموشش کنم،
‫چون نمی‌خواست که من اونو به خاطر بیارم.
‫پس من...
‫چه بد!
‫این اشتباهه!
‫آخه، نمی‌تونی فراموشش کنی، می‌تونی؟
‫می‌خوای در خاطرت باشه، نه؟
‫پس فکر نکنم باید چیزی که گفته رو انجام بدی!
‫ازت... می‌خوام... که...
‫منو... فراموش... کنی...
‫می‌دونی که نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫حتی اگه این چیزیه که تو می‌خوای...
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌خوام فراموش کنم.
‫جیرو؟
‫دستمال لازم داری؟
‫جیرو، ببخشید.
‫نه، اینطور نیست.
‫ممنون.
‫هوم.
‫راستی جیرو، می‌خوای حفاظ ‫روی سدر بزرگ رو عوض کنی؟
‫هوم. می‌خوای باهام بیای؟
‫البته.
‫خب، اول حفاظ جدید رو روش قرار می‌دم.
‫هرچی که تمیز می‌کنم، ‫بازم چیزای بیشتری ظاهر می‌شن.
‫باید قبل اینکه مو-چان برسه خونه ‫همه اینا رو بریزم دور.
‫اوه؟
‫به ‫جیرو
‫بعدش، قدرت حفاظتی رو از ‫حفاظ قبلی بهش منتقل می‌کنم.
‫شروع می‌کنم.
‫این باد رو می‌شناسم.
‫اون موقع هم حسش کردم.
‫ممنون که اجازه دادی قدرتتو قرض بگیریم.
‫مو-چان.
‫می‌شه طلسم رو بهش گره بزنی؟
‫اوهوم!
‫جیروی ‫عزیز،
‫دست‌خط مامانه...
‫جیروی عزیز.
‫مطمئنم که از دریافت این نامه ‫کاملا غافلگیر شدی.
‫تصمیم گرفتم اینو بنویسم تا فقط به تو چیزایی که
‫تمام این مدت در دلم نگه داشتم رو بگم.
‫یه روز، وقتی به مرگ نزدیکم،
‫ممکنه ازت بخوام که منو فراموش کنی.
‫ولی می‌دونم که نمی‌تونی،
‫چون خودمم بودم نمی‌تونستم.
‫ولی چون تو خیلی مهربونی،
‫حتما تمام تلاشتو می‌کنی تا ‫آرزوی منو برآورده کنی.
‫شاید این نامه تلاشی برای تاوان ‫گناهانم در حق تو باشه.
‫لطفا منو ببخش که اینقدر خودخواهم.
‫از طرف هارو.
‫حقیقت اینه که...
‫دلم می‌خواد درخواستمو رد کنی.
‫دلم می‌خواد بخاطر خواستن همچین چیز ‫بی‌رحمانه‌ای منو سرزنش کنی.
‫دلم می‌خواد چیزی که در قلبته رو بشنوم.
‫اگه بشه، ‫می‌خوام تا ابد کنارت باشم.
‫دلم می‌خواد درخواستمو رد کنی. ‫ ‫دلم می‌خواد بخاطر خواستن همچین چیز ‫بی‌رحمانه‌ای منو سرزنش کنی. ‫ ‫دلم می‌خواد چیزی که در قلبته رو بشنوم. ‫ ‫اگه بشه، ‫می‌خوام تا ابد کنارت باشم.
‫که اینطور.
‫هم مامان، هم جیرو...
‫هیچوقت نتونستن حقیقتو بگن.
‫که اینطور.
‫خدایا، لطفا مراقبمون باش،
‫تا همه بتونیم زندگی آرام و سالمی داشته باشیم،
‫و همیشه لبخند بزنیم.
‫خب، کنجکاوم امسال چی با خودش میاره.
‫ما فقط می‌تونیم اینجا باشیم،
‫و تماشا کنیم.