‫اعلی‌حضرت!
‫شاهزاده اسکار!
‫واقعاً خیلی خطرناکه!
‫باید برگردیم!
‫خواهش می‌کنم، اعلی‌حضرت!
‫انقدر غر نزن، لازار.
‫این‌همه زحمت کشیدیم قایمکی از قصر بیرون بیایم،
‫اگه برگردیم که همش بی‌معنی می‌شه.
‫اگه ساحره دوباره نفرین‌تون کنه چی؟
‫همون زمان نگرانش می‌شم.
‫سرنخ دیگه‌ای نداریم، درسته؟
‫مطمئنم یه راه دیگه هست!
‫الان پونزده ساله که هیچی پیدا نکردم.
‫اول، ساحره‌ی ماهِ لاجوردی رو پیدا می‌کنم ‫و روش برداشتن نفرینو ازش می‌پرسیم.
‫اگه بی‌نتیجه موند، کسی که نفرینو گذاشته، ‫یعنی ساحره‌ی سکوت رو پیدا می‌کنیم.
‫بی‌نقصه، نه؟
‫ساحره‌ای که در یک برج لاجوردی سکونت داره.
‫یک شاهزاده نفرین‌شده.
‫اگه می‌تونستن زمان رو به عقب برگردونن، ‫چه آرزویی می‌کردن؟
‫این داستانیه که توش هرچیزی قابل بازنویسی‌ـه.
‫HADAD
‫
‫~ کلمات نفرین‌شده و برج لاجوردی ~
‫خیلی‌خب، بریم.
‫لـ ـ لطفاً صبر کنید!
‫احساس‌تونو درک می‌کنم، اعلی‌حضرت،
‫ولی ریسکش خیلی زیاده!
‫در وهله‌ی اول، توی پونزده سال گذشته ‫هیچ اثری از ساحره‌ی سکوت نبوده.
‫و برای ساحره‌ی ماه لاجوردی هم،
‫توی تمام این سال‌ها ‫هیچ‌کس نتونسته به بالای برج برسه!
‫خب، مطمئنم یه‌کاریش می‌شه کرد.
‫اصلاً هم نمی‌شه کاریش کرد!
‫اگه اتفاقی براتون بیفته، ‫با چه رویی می‌تونم به قصر برگردم؟
‫فقط یه قیافه غمگین به خودت بگیر.
‫خودتون می‌دونید که نمی‌تونم!
‫آه، اعلی‌حضرت!
‫انقدر با بی‌احتیاطی درو باز نکنید!
‫لطفاً یه‌ذره بیشتر مواظب باشید!
‫ورودی که تقریباً شبیه گزارش‌هاست.
‫درسته.
‫و اگه اون گزارش‌ها درست باشن،
‫بین این دیوارها، چالش‌های زیادی وجود داره!
‫و کسی که ازش عبور کنه و به بالا برسه،
‫آرزوش توسط ساحره برآورده می‌شه.
‫بیا سریع حرکت کنیم.
‫سریع و حواس‌جمع.
‫آه، لطفاً صبر کنید!
‫خطرناکه، پس تو همینجا منتظر باش.
‫قبل از تاریکی هوا برمی‌گردم.
‫نـ ـ نه، نمی‌تونم بذارم تنها برید.
‫اعلی‌حضرت.
‫الان دارم فکر می‌کنم.
‫نـ ـ نه، راستش...
‫مارها محاصره‌مون کردن!
‫خودم دارم می‌بینم.
‫زهردار نیستن، پس چیزیمون نمی‌شه.
‫این حتماً اولین چالشه.
‫این یه نظریه ریاضیه که حدود صد سال پیش ‫ تو یه کشور کوچیک شرقی مطالعه شده.
‫به‌عنوان یه معمای غیرممکن معروف بود.
‫قابل حل نیست؟!
‫یه زمانی آره.
‫حدود ده سال پیش حلش کردن.
‫که اینطور. پس قضیه‌ش اینطوری بود.
‫مطمئنید نمی‌خواید برگردید؟
‫معلومه که نمی‌خوام. تازه داره جالب می‌شه.
‫مثل اینکه بعد مدت‌ها ‫اولین چالشگرهامونو داریم، ارباب.
‫کم پیش میاد.
‫مطمئن بودم همه یادشون رفته این برج وجود داره.
‫همین یک ماه پیش یکی دیگه اومده بود.
‫بعد از اینکه نتونست معمای اول رو ‫حل کنه، وقتش تموم شد.
‫آره راستی.
‫این چالشگرها دارن به‌تدریج ‫ راه‌شونو به بالای برج باز می‌کنن.
‫مایلید بهشون نظارت کنید؟
‫نمی‌رم.
‫می‌تونم صبر کنم تا به بالا برسن.
‫هرطور مایلید.
‫برو، لیتولا.
‫خودت می‌دونی وقتی شکست خوردن چیکار کنی.
‫بسیار خب.
‫شاید الان به‌تدریج پیشرفت کنن،
‫ولی اکثرشون نمی‌تونن ‫ از اولین جانور محافظ هم رد بشن.
‫به‌طرز عجیبی رنگش پریده بود، ‫ولی انگار واقعی نبوده.
‫حتماً یه جانور محافظه که ‫ با جادو حرکت می‌کرده.
‫اگه یه شیر واقعی انقدر بزرگ باشه سکته می‌کنم.
‫ولی این نترس بودن شما هم ترسناکه!
‫دست‌گرمی خوبی بود.
‫به‌نظرت اگه بیفتم می‌میرم؟
‫آه! لطفاً انقدر به لبه نزدیک نشید!
‫بهتر بود همون پایین منتظر می‌موندی.
‫نمی‌تونم بذارم اینجا تنها بمیرید، اعلی‌حضرت!
‫کی قراره بمیره؟
‫تا الان چقدر راه اومدیم؟
‫باید حداقل به نصف راه رسیده باشیم.
‫آخرین نفری که موفق شد، ‫پدر پدربزرگم بوده، درسته؟
‫بله، حدود هفتاد سال پیش.
‫اون زمان، ده نفر سعی کردن ازش بالا برن،
‫ولی فقط پادشاه رگیوس تونست به بالا برسه ‫ که اون زمان حکومت می کرد.
‫که اینطور.
‫تا الان که بگی نگی آسون بوده.
‫واقعاً بهتره برگردیم!
‫خودت تنها برگرد.
‫نه که کمکی می‌کنی.
‫بیاید باهم برگردیم!
‫اعلی‌حضرت!
‫گوشتون با منه؟
‫اونا بدون شک زنده می‌شنا!
‫بیاید برگردیم!
‫همین بیرون وایسا، جدی می‌گم.
‫اوخ.
‫ارباب، چالشگرها به اتاق مجسمه سنگی رسیدن.
‫واقعاً کم‌نظیره. چند نفرن؟
‫دو نفر.
‫نه، در عمل فقط یک نفر.
‫یک نفر...
‫داشتم چایی براشون درست می‌کردم، ‫ولی انگار قراره سرد بشه.
‫شاید بهتره به‌خاطر تلاش‌هاشون ‫ جایزه‌ای چیزی بدیم؟
‫به‌نظر میاد به‌راحتی بتونن ازش عبور کنن.
‫چی؟
‫این‌یکی واقعاً بدقلق بود.
‫خوشحالم آسیب ندیدید.
‫اگه یه ضربه می‌خوردم، ‫چیزی بدتر از فقط آسیب می‌بود.
‫بیا بریم.
‫چشم.
‫چه‌خبره؟!
‫اعلی‌حضرت!
‫بجنب، لازار!
‫اعلی‌حضرت...
‫همونجا وایسا!
‫نباید بیاید!
‫اعلی‌حضرت.
‫لطفاً جلوتر برید.
‫احمق نباش!
‫میفتی!
‫نه، چیزیم نمی‌شه.
‫معذرت می‌خوام، ولی بدون شما برمی‌گردم.
‫اعلی‌حضرت!
‫لطفاً شما برید.
‫به‌شدت منتظر روزی که پادشاه بشید می‌مونم.
‫وایسا، لازار!
‫لازار!
‫خوش اومدید.
‫کمی چای آماده کردم.
‫لطفاً بفرمایید بشینید.
‫از دیدنتون خوشوقتم.
‫اسم من تیناشا هستش.
‫البته تعداد افرادی که ‫به اسم صدام می‌زنن زیاد نیستن.
‫تو ساحره‌ای؟
‫اینطوری که به‌نظرم نمیای.
‫جاهلانه‌ست که ظاهر ‫ یه ساحره رو زیرسؤال ببرید.
‫هم‌سفرتون پایین برج خوابیده.
‫مجروح نشده.
‫که اینطور.
‫با استفاده از جادو ظاهرتو عوض کردی؟
‫واقعاً سؤال‌های گستاخانه‌ای می‌پرسید.
‫این همش طبیعیه.
‫شنیدم صدها سال زندگی کردی، ‫ولی هیچ چین و چروکی نداری.
‫ما چندین برابر انسان‌ها زندگی می‌کنیم.
‫به سادگی می‌شه گفت بدنم عمر نمی‌کنه.
‫خب؟
‫حالا نوبت شما برای صحبت‌کردن نیست؟
‫شما اولین نفری هستین که ‫ عملاً تنهایی به بالای این برج رسیده.
‫لطفاً حداقل اسم خودتونو بهم بگید.
‫متأسفم.
‫من اسکار لیث اینکراتوس لوز فارساس هستم.
‫فارساس؟
‫از خانواده سلطنتی فارساس؟
‫ولیعهد پادشاه هستم.
‫از نوادگان رگیوس؟
‫نوه‌ی پسرش هستم.
‫چــــی؟!
‫حالا که می‌بینم صورتت شبیهه.
‫شاید؟
‫البته رگیوس صورت مهربون‌تری داشت.
‫شرمنده انقدر سنگدل به‌نظر میام.
‫متأسفم.
‫ولی خب، مردونه‌تر از اون به‌نظر میای.
‫رگ یه‌کم زیادی پاک بود،
‫و جنبه‌ی بچگونه‌ای هم تو خودش داشت.
‫تو اینجا تنها زندگی می‌کنی؟
‫آشنا: شیطانی که به ساحره خدمت و از او پیروی می‌کنه.
‫یه آشنا همراهم دارم.
‫لیتولا.
‫از آشنایی با شما خوشحالم.
‫اسم بنده لیتولا هستش.
‫همراهتون به‌خاطر افسونم به خواب عمیق رفته.
‫آه، زحمتت شد.
‫چالشگرهایی که هیچ‌وقت برنگردن چی می‌شن؟
‫توی یه قبر بزرگ یا همچین چیزی دفن می‌شن؟
‫می‌شه اینو پیش نکشی که ‫من کنار یه قبرستون زندگی می‌کنم؟
‫نمی‌خوام عاقبتم کنار اون جسدهای توی برج باشه، ‫برای همین مطمئن می‌شم کسی نمیره.
‫یه‌ضربه از اون مجسمه‌های سنگی کشنده‌ست.
‫لحظه‌ای که ضربه‌ای مرگبار زده بشه، ‫به زیرزمین فرستاده می‌شی.
‫کسانی که شکست می‌خورن ‫خاطراتشون یه‌مقدار دستکاری می‌شه
‫و به گوشه‌کنارهایی از سرزمین فرستاده می‌شن.
‫خیلیاشون فقط اونجان تا ‫خودشونو ثابت، یا شهرت کسب کنن.
‫پس گمونم به‌اندازه کافی تقاص منصفانه‌ای باشه.
‫اما ارباب برای چالشگرهایی که به‌خاطر ‫درمان بیماری فرزندشون یا چنین چیزی اومدن
‫به‌قدری بامحبت هستن که کاری انجام بدن.
‫لازم نیست اینو بهش بگی!
‫تو واقعاً خیلی مرموزی.
‫دوست‌دارم همینطوری باشم.
‫هیچ‌وقت نمی‌ری پایین به شهر؟
‫شنیدم ساحره‌های دیگه هر چندوقت یه‌بار ‫ خودشونو به آدما نشون می‌دن.
‫نمی‌خوام زیاد توی زندگی انسان‌ها دخالت کنم.
‫قدرت‌هام چیزی نیستن که بی‌دلیل استفاده بشن.
‫که اینطور.
‫فقط اگه ساحره‌ی سکوت هم ‫چنین فکری می‌کرد خوب بود.
‫این به دلیل اینجا اومدنت مرتبطه؟
‫من توسط ساحره‌ی سکوت نفرین شدم.
‫دیگه هیچ‌گاه جانشینی نخواهی داشت.
‫برای اون پسرت هم صدق می‌کنه.
‫خون شما درون هر رحمی نابود خواهد شد.
‫خاندان فارساس با شما از بین می‌ره.
‫چرا باید همچین نفرینی روت بذاره؟
‫پدرم نمی‌خواد درموردش حرف بزنه، ‫برای همین هیچ‌وقت مستقیم دلیلشو نپرسیدم.
‫ظاهراً به مادرم که بلافاصله ‫بعد تولدم فوت کرده مرتبطه.
‫که اینطور.
‫خب البته خودمم تلاش کردم ‫ راهی برای شکستن نفرین پیدا کنم،
‫ولی هرچقدر می‌خوندم
‫یا خرابه‌های بازرسی‌شده که ‫امیدوار کننده بودن رو گشتم،
‫نتونستم حتی یدونه سرنخ ‫برای خلاص شدن از این نفرین پیدا کنم.
‫از همین رو، اینجا اومدم.
‫قبل اینکه موشکافیش کنیم،
‫باید هیچ نفرینی نیست که ‫در وهله‌ی اول کاملاً‌ برداشته بشه.
‫چیزی که ما بهش می‌گیم جادو ‫توسط مجموعه‌ای از قوانین، سازماندهی و اجرا می‌شه.
‫با این‌حال نفرین‌ها قانونی رو دنبال نمی‌کنن.
‫وقتی کلمات دلخواه رو با معنی‌ای که ‫ خودت تعیین کردی، وصف می‌کنی،
‫به‌همراه یه‌مقدار قدرت جادویی، ‫یه نفرین به‌وجود میاری.
‫و خب منطقاً اینکه چه کسی اجراش کرده هم بستگی داره.
‫ولی توی مواقع خاص،
‫اگه کلید شکستن نفرین ‫در زمان اجرای افسون تعیین نشده باشه،
‫حتی خود افسونگر هم قادر برداشتنش نیستن.
‫نمی‌تونن برش دارن؟
‫بله،‌ نمی‌تونن.
‫ولی درعوضش، اون نفرین‌ها ‫قدرت مهیبی در خودشون ندارن.
‫مستقیماً‌ نمی‌تونن آدم‌ها بکشن، ‫و فقط از راه‌های غیرمستقیم می‌تونن پیش برن.
‫ولی این نفرین مشخصه که قویه.
‫درسته.
‫نفرینی که داری فراتر چیزیه که توصیف کردم.
‫برای اینه که چیزی که گریبان‌گیرت شده یه نفرین نیست،
‫بلکه می‌شه گفت نوع دیگه‌ای از یه‌جور نعمته.
‫ها؟
‫این چیه؟
‫قسمتی از نعمت که روت اجرا شده رو قابل دیدن کردم.
‫به‌طور اساسی نعمت‌ها ‫ به همون صورتِ نفرین‌ها اجرا می‌شن.
‫ولی جهت قدرتشون متفاوتن.
‫انرژی‌ای که از قبل وجود داره رو پررنگ‌تر می‌کنن.
‫برای همینم هست که نعمت‌ها می‌تونن ‫ با توجه به مهارت افسونگر نسبتاً قدرتمند باشن.
‫چیزی که روی تو اجرا شده این ایده رو نقض می‌کنه،
‫و سعی بر این داره که از هر فرزند متولدنشده‌ای ‫ با نیرویی بسیار قوی محافظت کنه.
‫برای یک مادر معمولی قابل تحمل نیست.
‫اگه اون نعمت قابل بررسی باشه، ‫می‌تونی با استفاده از جادو خفیف‌ترش کنی.
‫ولی اینجا حدود بیست لایه به‌هم تنیده شدن.
‫واقعاً که ساحره‌ی سکوت فرد قدرتمندیه.
‫واقعاً‌ خیلی متأسفم.
‫پس داری می‌گی... نمی‌تونی باطلش کنی؟
‫اوی.
‫خـ ـ خب دیگه...
‫تمام این راهو اومدی، ‫ پس نمی‌تونم دست‌خالی بفرستمت بری.
‫این تمام کاریه که می‌تونم بکنم.
‫پس یعنی راهی هست؟
‫یه جواب ساده اینجاست.
‫فقط لازمه زنی رو پیدا کنی که ‫بتونه قدرت حفاظتیِ بچه رو تحمل کنه.
‫اصلاً‌ همچین زنی وجود داره؟
‫مطمئناً باید توی سرزمین حداقل یکی یا دوتا باشن.
‫با توجه به قدرت جادویی و ‫ مقاومت جادویی دنبال یکی می‌گردم.
‫پس لطفاً از بقیه جنبه‌ها چشم‌پوشی کن.
‫اگه مثلاً ازدواج کرده باشه، ‫ یا مسن، یا اصلاً یه بچه باشه چی؟
‫اگه ازدواج کرده باشه از لحاظ اخلاقی کاری برنمیاد،
‫ولی فرد مسن رو می‌شه با جادو یه‌کاریش کرد.
‫اگه هم بچه باشه، می‌تونی بزرگش کنی تا زن ایده‌آلت بشه.
‫توی ازدواج اشراف‌ها اختلاف سنی بیست سال هم می‌بینی.
‫بگذریم، یکی رو پیدا می‌کنم، پس اخماتو باز کن.
‫بگذریم؟
‫اوی.
‫تیناشا.
‫ترسوندیم.
‫چرا با این می‌ترسی؟
‫خب کم پیش میاد کسی با اسم صدام کنه.
‫خودت اسمتو بهم گفتی.
‫معذرت می‌خوام.
‫خب؟ چیه؟
‫آه، چطور بگم...
‫تو باشی چی؟
‫تو می‌تونی قدرت جادوییِ ‫ساحره‌ی سکوت رو تحمل کنی؟
‫آره، مشکلی با مقابله باهاش ندارم.
‫وایسا.
‫پس تصویب شد.
‫عه؟
‫یه‌لحظه صبر کنین.
‫بهتر از اینه دنبال زنی بگردیم که ‫ ممکنه حتی وجود خارجی نداشته باشه.
‫بیا بگیم آرزوم به‌عنوان قهرمان اینه که ‫ از این برج بیرون بیای و همسرم بشی.
‫بـ ـ به‌هیچ‌وجه نمی‌تونم همچین کاری کنم!
‫مگه نگفتی هرکار بتونی انجام می‌دی؟
‫بالأخره یه حدی هم داره!
‫نمی‌شه، عمراً!
‫ممکنه واقعاً با کسی ازدواج کرده باشی؟
‫سابقه ازدواج ندارم.
‫دوست‌پسر داری؟
‫هیچ‌وقت نداشتم!
‫مگه نگفتی افراد مسن مشکلی ندارن؟
‫شاید پیر باشم، ولی خوشم نمیاد مسن صدام بزنن!
‫وایسا ببینم، مسئله نیست!
‫حتماً دیوونه شدی که می‌خوای ‫ خون ساحره رو وارد خانواده سلطنتی کنی!
‫اعضای مجلس سلطنتی از این ایده خون بالا میارن!
‫البته بدم نمیاد اونم ببینم.
‫نمی‌فهمم منو یاد رگ میندازی یا نه...
‫واقعاً نوبری ها.
‫یه‌ذره بدجنسم.
‫در هرحال، نمی‌شه.
‫اگه همچین آرزویی رو برآورده می‌کردم، ‫تا الان جدّت به حساب میومدم.
‫پدر پدربزرگم شاید بیخیال می‌شد،
‫ولی من خودمم، پس هیچ ربطی بهم نداره.
‫چی داری می‌گی؟
‫هیچ‌کدوم نمی‌شه!
‫استثنایی هم نیست!
‫هفتاد سال گذشته، ‫و هنوز هیچ استثنایی قائل نمی‌شی؟
‫یه‌مقدار بیشتر باهام راه بیا.
‫با چونه‌زدن چیزی عوض نمی‌شه!
‫اگه نمی‌خوای به حرفم گوش کنی،
‫خاطراتتو عوض می‌کنم و برت می‌گردونم قصر!
‫این حرفت یه‌کم زیاده‌روی نیست؟
‫اینو من باید بگم.
‫هوی، کاری نکن باهات بجنگم.
‫شمشیر سلطنتی آکاشیا...
‫اون تنها شمشیر تو دنیاست ‫که مقاومت کامل جادویی داره.
‫چرا باهاش همه‌جا می‌ری؟
‫مگه گنجینه سلطنتی نیست؟
‫وسیله‌هایی مثل این، ‫ بهترین کاربرد رو در عمل دارن.
‫آه، این شمشیر بدترین دشمنته، نه؟
‫بیا با یه‌ذره صحبت بیشتر حلش کنیم.
‫موافقم.
‫آروم باش.
‫تو واقعاً به‌طرز غیرمعمولی لجبازی.
‫بیخیال شو و کوتاه بیا.
‫به خودتم می‌تونم همینو بگم.
‫راستی، شنیدم هفتاد سال پیش ‫ یه‌مدت توی قصر فارساس زندگی می‌کردی.
‫فقط برای شش ماه بود.
‫آموزش جادو، پرورش گل، و این‌چیزا بود.
‫می‌شه گفت دوران خوبی بود.
‫این آرزوی پدر پدربزرگم بود؟
‫نه.
‫پس این چطوره؟
‫یک سال.
‫برای یک سال از اینجا بیرون بیا ‫و با من توی فارساس زندگی کن.
‫این درخواست من به‌عنوان قهرمانه.
‫درخواستمو قبول می‌کنی؟
‫متوجه شدم.
‫پس این برج رو ترک می‌کنم تا محافظ تو باشم.
‫اعلی‌حضرت.
‫واقعاً باید بیخیال بشیم.
‫لازار.
‫لازار! بیدار شو، لازار!
‫بله!
‫ها؟ اعلی‌حضرت؟
‫دیگه شب شده...
‫بجنب، برمی‌گردیم خونه.
‫مشکلی ندارید که برگردیم؟
‫مشکلی نیست، اینجا کارم تموم شده.
‫اعلی‌حضرت، اون زن کیه؟
‫شاگردِ ساحره‌ست.
‫توی قصر می‌مونه تا کمک کنه ‫ نفرین رو باطل کنم.
‫منو تیناشا صدا بزنید.
‫مـ ـ منم لازار هستم!
‫ساحره هم دیدید؟
‫آره، دیدمش.
‫زنده‌زنده نخوردتون؟
‫هوس مردن کردی ها.
‫خب، واقعاً زن جالبی بود.
‫آه، اعلی‌حضرت.
‫منتظر منم بمونید!
‫جادو، ها؟
‫زیرکانه‌ست.
‫هرموقع بخواید می‌تونم ازش استفاده کنم.
‫اگه خواستید چیزی رو بسوزونید خبرم کنید.
‫بهش نیازی نیست.
‫فقط کافیه کنار من بمونی.
‫تیناشا.
‫اگه تو این مدت نظرت عوض شد،
‫همیشه می‌تونی توی فارساس خونه‌تو بسازی.
‫همچین اتفاقی نمیفته.
‫~ گذشته باری دیگر تداعی شد ~
‫