‫«آنچه گذشت...»
،گنک، بگو ببینم اوضاع داره بدتر میشه؟
یکم. می‌گذره. رادوم آلمان نیست
کی می‌دونه؟ شاید منم بیام پاریس و رقیبت بشم
بیا
خب، ساکنِ جدید آپارتمان اتفاقاً یه معمارِ خوش‌قیافه و موجهه؟
هیتلر دیگه فقط مناطقِ آلمانی-زبان رو هدف قرار نمیده
ممکنه بعدش نوبتِ ما باشه
.من دارم میرم .ما رو به لووف در شرق می‌فرستن
الان؟ - آره -
آلمانی‌ها دارن میان
می‌خوای چیکار کنم؟
نرو - انتخابِ دیگه‌ای ندارم -
ما می‌تونستیم بریم
نه، اینجا خونه‌ی ماست
.من میرم لووف باید با یاکوب باشم
با من میای؟
‫[رادوم، لهستان اشغال شده توسط آلمان] ‫[نوامبر ۱۹۳۹]
‫تومک اطراف شهر منتظرتون می‌مونه.
‫هرکاری میگه بکنین.
‫از زمان اشغال .چندبار رفته لووف
‫مطمئنه. ‫می‌تونی بهش اعتماد کنی.
‫به‌خاطر این که در ازاش ‫ به اسب و درشکه‌مون می‌رسه.
‫بس کن میلا.
مطمئنم خواهرت خیلی خوشحال میشه ‫ که بالاخره میری پیشش.
‫آنا قول یه خوشامدگویی قهرمانانه .رو بهم داده
‫دخترهامون دوباره میرن پیش هم... ‫مگه بهتر از این هم میشه؟
‫عالیه.
‫تا جایی که می‌تونی مدارکت رو نشون نده. ‫فوراً می‌فهمن که
‫- مجوز خروج نداری. ‫- می‌دونم.
‫چند لایه پارچه داره ‫تا چیزهای سنگین‌تر رو پوشش بده.
‫اما راحت می‌تونی دستت رو بکنی تو جیبت ‫و زلوتی‌ها رو در بیاری.
‫- خیلیه. ‫- هالینا.
‫- خیلیه. ‫- برای این که بخوای از ایست‌های بازرسی رد شی
‫حتماً باید با خودت پول داشته باشی.
‫ممنونم.
‫دیگه وقتشه.
‫- یاکوب و گنک رو از طرفم بغل کن. ‫- حتماً.
‫شاید بتونم واست کار پیدا کنم.
‫یه خونه جور کنم. ‫برای سفر پول بفرستم.
‫اینطوری دیگه لازم نیست به‌خاطر شوری ‫نگران فیلیسیا باشی.
‫به‌نظرت می‌تونم خطر رد شدن از ‫ایست‌های بازرسی نازی‌ها رو با یه بچه قبول کنم؟
‫تو که هرروز قاچاقی می‌بریش کارخونه.
‫چون سرکارگر خودش رو می‌زنه به کوچه علی‌چپ ‫و زن‌های اونجا هم مهربونن.
‫کی تو جاده مراقب‌مون باشه؟
‫رسیدیم ایست بازرسی.
‫- بلا؟ ‫- بله؟
‫اولین ایست بازرسیه.
‫داریم میریم لووف ‫چون مادر مریض‌مون اونجاس.
‫داستان لازمه؟
‫بذار من حرف بزنم.
‫ایست!
‫(مدارک.)
‫[گرانیکا]
‫(مدارک.)
‫(بچم داره به دنیا میاد. ‫شوهرم توی لووفه.)
‫چی؟ ‫یعنی چی؟
‫یکم داستان رو عوض کردم. ‫گفتم باورش راحت‌تره.
‫مترجمین: «محمدعلی sm و iredprincess» @mmli_Subs & @iredsub
‫«ما خوش‌شانس بودیم»
‫نامه‌ها عین شکنجه شدن.
‫یاکوب نوشتن بلده؟
‫- معلومه که بلده. ‫- ببخشید.
‫نسبت به بقیه کورک‌ها خیلی کم‌حرفه.
‫اینقدر حرف می‌زنین ‫که دیگه وقت به حرف زدن اون نمی‌رسه.
‫انگار منظوری داری.
‫نامه‌های آدام...
‫خیلی عملی‌ان.
‫حساب همه‌چی رو کرده. ‫خصوصیت جذابیه.
‫آره ولی رمانتیک‌ترین حرفی که ازش شنیدم
‫درمورد یه ساختمون بوده.
‫نه.
اگه با اون اصطلاحات معماریش
‫- می‌تونست از بدنم تعریف کنه خیلی خوب میشد. ‫- هالینا.
‫تو شرایط خوبی از هم جدا نشدیم.
‫شاید از دستم عصبانی باشه.
‫- البته تقصیری نداره. ‫- مطمئنم عصبانی نیست.
‫چی از این رمانتیک‌تره
‫که بتونی از قلمروی دشمن ‫با این همه شجاعت فرار کنی
‫تا بری و توی لووف پیداش کنی؟
‫فقط واسه پیدا کردنش که نمیرم اونجا.
‫جدی؟
‫این حرفای مسخره چیه می‌زنی؟
‫دست خودم نیست.
‫دارم میرم کار کنم ‫تا واسه خونواده پول پس‌انداز کنم.
‫منم همینطور. اما دلیل نمیشه که ‫کنار یاکوب خوشحال نباشم.
‫آره ولی همه‌ که عاشق‌پیشه نیستن بلا.
‫راست میگی.
‫من چقدر خرم.
‫نه؟
‫نه، نه، نه؟
‫به این زن‌های جوونی که ‫باهاشون کار می‌کنم امیدی نیست.
‫سیسیلیا انگشتش رو برید
‫چون نمی‌تونست چشم از پسره ‫توی آشپزخونه برداره.
‫می‌گفت، «داره بهم نگاه می‌کنه ناخوما؟ ‫نفهمه داری نگاه می‌کنی‌ها.»
‫خب یادمه که تو هم ‫اونطوری بهم نگاه می‌کردی.
‫سیسیلیا یکم من رو یاد هالینا می‌ندازه.
‫- دیگه باید نزدیک لووف باشن. ‫- اوهوم.
‫احتمالاً از خوابیدن .تو اون درشکه خسته شدن
‫- احتمالاً بدجوری حموم‌لازم باشن. ‫- امیدوارم بوی گاو بده.
‫میلا!
‫این چیه...
‫به‌خاطر حکم تخلیه‌اس؟
‫شاید دارن اخراج می‌کنن.
‫احتمالش کمه.
‫جدی؟ ‫مطمئنی؟
‫از خونه ببرش بیرون. ‫همین حالا!
‫اگه حکم تخلیه باشه ‫باید کمک‌تون کنم.
‫- اگه نباشه چی؟ ‫- هست.
‫هیس! ‫همین حالا ببرش بیرون!
‫نمی‌تونین که همه‌چی رو خودتون ببرین.
‫برو محلۀ یهودی‌ها. ‫خونۀ آیزاک.
‫ناراحت نمیشه. ‫اونجا می‌بینیمت.
‫اوه!
‫وای لیلی.
‫معلوم نیست چه اتفاقی داره میفته.
‫اما اگه خواستی یکم از وسایل‌مون رو ‫تا موقع برگشت نگه داری...
‫- من... ‫- راه‌پله خالیه.
‫- بجنب. برو، برو. ‫- می‌تونم وسایل فیلیسیا رو ببرم.
‫یکم دیگه خودمون میاریم. ‫برو.
‫پول‌ها رو بردار. ‫من هم جواهرات رو برمی‌دارم.
‫نه، چیزایی که بشه باهاش ‫ مبادله کرد تو اولویته.
‫پارچه هم همینطور. ‫هرچقدر می‌تونیم باید پارچه ببریم.
‫باز کنین!
‫۳۰ دقیقه فرصت دارین ‫تا وسایل‌تون رو جمع کنین.
‫سی دقیقه؟
‫امکانش نیست یکم بیشتر وقت بدین؟
‫اسباب اثاثیه رو باید بذارین.
‫- اشتباهی داری میری سول. ‫- زودی برمی‌گردم.
‫برونو!
‫سلام برونو.
‫- دارن تخلیه می‌کنن. ‫- آره.
‫می‌دونم باید سفارش‌هات رو برسونی ‫اما میشه واسه یه‌ ساعت درشکه‌ات رو قرض بگیرم؟
‫۵۰ تا هم میدم.
‫- ۲۰۰‌تا. ‫- برونو.
‫می‌تونم همین اطراف برم ‫و ۳۰۰ تا از یه همسایه‌هات بگیرم.
‫بلا، شکمت انگار داره .باهام حرف می‌زنه
‫ببخشید.
‫- میشه لطفاً... ‫- چاره‌ای نداریم.
‫می‌دونی که بچۀ واقعی نیست، هان؟
‫ایست!
‫(بیاین بیرون.)
‫(زود باشین.)
‫زن داداشم داره میره لووف ‫ تا بچه‌ش رو به دنیا بیاره.
‫(کارت شناسایی.)
‫البته می‌تونم پول هم بهتون بدم.
‫(برین خونه.)
‫ببخشید ولی من آلمانی بلد نیستم.
‫(یهودی.)
‫باید برگردیم.
‫متوجهم.
‫اما ما پول داریم.
‫می‌تونیم بهتون...
‫من...
‫خیلی‌خب.
‫چیزی نیست. ‫اصلاً مسئله‌ای نیست.
‫خواهش می‌کنم قربان.
‫اشتباه از ما بود.
‫برمی‌گردیم.
‫(پنج دقیقه. ‫عجله کنین.)
‫گاری پر شده. ‫وقتی هم... برامون نمونده.
‫قراره اینجا غذا بخورن.
‫جمع‌شون کن. ‫همه‌شون رو جمع کن.
‫حداقل تو بشقاب‌های مامانت غذا نخورن.
‫نه، نه، نه.
‫به اندازه کافی برداشتیم.
‫غذا واجب‌تر از ظرف‌ چینیه.
‫تو راهرو هم رو می‌بینیم.
‫مامان‌بابام مجبورم کردن فیلیسیا رو ببرم بیرون. ‫قرار گذاشتن بیایم اینجا.
‫همینجا... ‫خوشحالم من به ذهن‌شون رسیدم.
‫همیشه قدم‌تون رو چشم‌مونه.
‫این روزا یکم شلوغ شده. ‫خونواده‌مون تازه از کراکوف اومدن.
‫پیش شما می‌مونن؟
‫مگه دیگه کجا رو دارن؟
‫اوم...
‫مطمئنم مامان‌بابام زودی میان، ‫بعدش هم یه تصمیمی می‌گیریم.
‫هنوز نمی‌دونین کجا می‌خواین بمونین؟
.تا فردا اردو می‌زنیم
شاید نگهبان جدید بگیریم .یا یه راه دیگه پیدا کنیم
‫نمی‌تونیم رد شیم.
‫نمی‌تونیم برگردیم. ‫خیلی نزدیکیم.
‫ساکت شو دختر.
‫هالینا، .تو رو خدا گوش کن
‫داره می‌برت‌مون تو جنگل!
‫هالینا! ‫هالینا!
‫از جاده خارج شدیم.
‫فرار کن!
‫خواهش می‌کنم!
‫اگه به لووف نرسیم، ‫به اسب و درشکه نمی‌رسه!
‫نه! ‫وایسا هالینا!
‫نمی‌خوام اذیت‌تون کنم! ‫خواهش می‌کنم!
‫چرا نتونه؟ ‫هالینا!
‫وایسا سر جات! ‫وایسا سر جات!
‫نمی‌خواستم بترسونم‌تون.
‫می‌خواستم مطمئن شم ‫که نگهبان‌ها نمی‌بینن‌مون.
‫باید یه راه دیگه واسه رد شدن پیدا کنیم.
‫این کار اشتباهه. ‫دارن‌ سخت‌گیرتر میشن.
‫این شغلته.
‫اگه برمون گردونی، .هیچی دستت رو نمی‌گیره
‫من زندگی خودم یا شماها رو ‫تو خطر نمی‌ندازم.
‫هفت روز طول می‌کشه برگردیم رادوم. ‫غذا کم میاریم.
‫می‌تونیم تو راه دنبال غذا بگردیم.
‫چی می‌خوای؟ ‫هرچی دارم رو بهت میدم.
‫- من هیچی نمی‌خوام. ‫- بهش زلوتی‌ها رو بده. همش رو.
‫- بیشتر در میارم. بعداً‌ پس میدم. ‫- نه، دنبال پول نیست.
‫اما نمی‌تونیم برگردیم.
‫فکر نکنم چاره‌ای داشته باشیم.
‫چقدر نزدیکیم؟
‫مسئله مسافت نیست.
‫می‌تونیم پیاده بریم؟
‫بگو.
‫یک یا دوکیلومتر تا مرز بین
‫آلمان و شوروی فاصله داریم.
‫اما وجب به وجبش رو گشت‌ می‌زنن.
‫اگه تا شب صبر کنین ‫و نزدیک رودخونه بمونین،
‫شاید بتونین پیاده رد بشین.
‫اگه بتونین به شوروی برسین، ‫از اونجا می‌تونین برین جاده اصلی
‫- و راحت‌تر سفر کنین. ‫- اگه بتونیم رد شیم بلا.
‫بلا این کار... ‫این کار دیوونگیه.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- همینطوره. اصلاً پیشنهاد نمی‌کنم.
‫فقط یه کیلومتره. ‫چیزی که نیست.
‫مسیر رو بهمون نشون میدی؟
‫چیزی نیست. ‫چیزی نیست.
‫اگه بمیرم، ‫به درد هیچکسی نمی‌خورم.
‫باید برگردی پیش تومک.
‫- نمی‌تونم تنهات بذارم! ‫- همین که از رادوم آوردیم بیرون کافیه.
‫- تو رو خدا. ‫- بدون تو نمی‌تونستم.
‫بلا خواهش می‌کنم، بهش فکر کن. ‫به یاکوب فکر کن.
‫دارم به یاکوب فکر می‌کنم.
‫می‌دونم همه فکر می‌کنن ‫که رابطه‌مون مسخرس...
‫اما بدون من از پسش برنمیاد. ‫من هم همینطور.
‫باید خودم رو برسونم به لووف.
‫به‌نظرم آدی حاضر بود تو رو ‫با یکی از ماها عوض کنه.
‫دوست خوبی بود.
‫خبری ازش داری؟
‫آخرین نامه‌ای که رسید
‫گفته بود که توی فرانسه داوطلب شده، .واسه یه واحد لهستانی
‫ارتش؟
‫فکر کردن بهش هم خیلی سخته.
‫این که تو لجن‌زار رژه بره، ‫رو زمین بخوابه.
‫همیشه خیلی ترگل ورگل بود.
‫سلیم چی؟
‫همین که خبری نداریم خوبه.
‫یعنی فقط باید صبر کنیم. ‫مسئلۀ زمانه.
‫واقعاً در این حد خوش‌بینی؟
‫همیشه تصور بداخلاق‌تری ازت داشتم.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم که اصلاً ‫تصوری ازم داشته باشی.
‫انگار جاش راحته.
‫می‌خوای بری رو تختم؟
‫یکم استراحت کن.
‫برم رو تخت تو؟ ‫تو قسمت مردونۀ خونه؟
‫مامانت کَلَم رو می‌کنه.
‫مگه این قانون‌ها دیگه مهمن؟
‫چرا پایه‌هات رو کوتاه کردی؟
‫آخرین باری که پدرم دیده شد، ‫بیرون کنیسه داشت دعای شماع می‌خوند...
‫بعدش هم هیچی.
‫خدا رو صدا زد... ‫اما هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫[اردوگاه نظامی فرانسه] ‫[مرکز فرانسه]
‫«مادر عزیزم، امیداورم که نامه‌هام ‫به دست‌تون رسیده باشه.
‫ارتش فرانسه دائماً جامون رو عوض می‌کنه.
‫الان هم جاییم که اجازه ندارم بگم.
‫شنیدیم که آلمانی‌ها دارن نزدیک میشن،
‫گزارش‌هایی هم که از لهستان اومده ‫وحشتناک بوده.
‫می‌دونم که اومدن به خونه غیرممکن شده،
‫اما اینقدر می‌گردم تا ‫ راهی برای خارج کردن‌ همه‌تون پیدا کنم.
‫می‌دونم که میگین این کار دیوونگیه،
‫اما کل اروپا دیوونه شده.
‫قول میدم هیچ فرصتی رو از دست ندم.
‫راهی پیدا می‌کنیم ‫تا دوباره برگردیم پیش هم.»
‫بیخیال سبد و نون شو.
‫می‌تونیم آذوقه‌مون رو تقسیم کنیم.
‫چیزی نیست. ‫یه کاریش می‌کنم.
‫اگه یه کاریش می‌کردی ‫که سریع‌تر راه میومدی.
‫- بذار من بیارم. ‫- نه، سرعت‌مون رو کم نمی‌کنم.
‫اما سرعتت از من کمتره.
‫- من که گفتم لازم نیست بیای. ‫- اون‌وقت تنهات بذارم که تو جنگل بمیری؟
‫چارۀ دیگه‌ای که نداشتم.
‫خدایا، ‫من که مجبورت نکردم این کار رو بکنی.
‫چرا اینقدر تو یه‌دنده‌ای؟
‫بلا! ‫بلا، حالت خوبه؟
‫دوربین.
‫وای.
‫اگه برادر احمقم از یه چیز عصبانی بشه ‫اون هم اینه که به‌خاطر این ناراحت بشی.
‫دوربینش واسش مهم نیست.
‫نه... ‫من آدم احمقی‌ام.
‫من هم یه‌دنده‌ام.
‫- از این سمت! ‫- نه، رودخونه.
‫حالت خوبه؟
‫آره، ‫تو خوبی؟
‫منتظر می‌مونیم.
‫باشه اما تا کِی؟
‫دیدن‌مون. ‫دورمون می‌کنن.
‫منتظر می‌مونیم.
‫اما خیس شدیم.
.سرمای شب رو نمی‌تونیم تحمل کنیم
‫- بهشون میگیم کمک‌مون کنن. ‫- چی؟ نه. بهمون تیر می‌زنن.
‫نه، فکر کنم داشت روسی حرف می‌زد.
‫- ارتش سرخه. ‫- معلوم نیست.
‫اگه آلمانی‌ها باشن چی؟
‫اونا دو تا دختر جوون سربه‌هوا ‫که راه‌شون رو گم کردن رو که نمی‌کشن.
‫لبخند می‌زنیم. ‫بهشون میگیم راه رو نشون‌مون بدن.
‫- غذای داغ هم بهمون میدن. ‫- هالینا، نه.
‫- آره. ‫- نه، نه، نه.
‫- آره. ‫- نه، نه.
‫سلام! ما اینجایم! ‫خودی‌ایم!
‫لطفاً شلیک نکنین! ‫مسلح نیستم.
‫لطفاً شلیک نکنین! ‫لطفاً شلیک نکنین!
‫- لطفاً! ما دوستیم! ‫ - خواهش می‌کنیم. به کمک‌تون نیاز داریم.
‫می‌خواستیم بریم پیش خونواده‌هامون تو لووف
‫اما مشکل واسه‌مون پیش اومد.
‫اگه بشه مزاحم‌تون بشیم ‫و یه غذا و جای گرم بهمون بدین
‫و مسیر درست رو نشون‌مون بدین ‫خیلی خوب میشه.
‫بیاین.
‫ازم بدت میاد؟
.اصلاً
‫واقعاً فکر می‌کردم از پسش برمیایم.
‫از پسش برمیایم. ‫خب؟
‫صورتـم از سرما بی‌حس شده
‫اگه دماغم بیفته، چی؟
‫- به نظرم که بانمک میشی ‫- خیالم و راحت کردی
‫حداقل عشق واقعی داری
‫- اگه من دماغم بیفته... ‫- چیزی از عشق آدام بهت کم نمی‌کنه
‫فکر نکنم عشقی که بین من و آدام هست...
‫با عشقِ تو و یاکوب یه‌جور باشه
‫اصلاً نیازی نیست ‫که یه‌جور باشه
‫میشه خوابید؟
‫- من بیدار می‌مونم ‫- نه، خودم بیدار می‌مونم
‫- سر همه‌چی باید بحث کنیم؟ ‫- احتمالاً
‫بیا، بیا اینجا
دیــجی‌موویــز @mmli_sm & @iredsub
‫لئو! لئو!
‫ببخشید
‫معذرت می‌خوام
‫عذر می‌خوام
‫لئو
‫- سول ‫- از دیدنت خیلی خوشحالم
‫آخرین باری که همدیگه رو دیدیم...
‫می‌تونی بگی کِی بود؟
‫همون سِری که اومدم کت‌وشلوار شیکی ‫که نخوما برام آماده کرد رو بُردم
‫درسته. درسته. ‫خب، کاری نکردیم.
‫- خدمت به شما مایۀ افتخاره ‫- دست‌ودل‌بازی از ویژگی‌های بارزتونه
‫خب، در توان‌مون از چیزی دریغ نمی‌کنیم
‫بابت تخلیه‌ها متأسفم
‫بله، آم، بله، خب، آم...
‫گمونم شورا درمورد اتاق اجاره‌ای بدونه
‫- ما دیگه شورا نیستیم ‫- جدی می‌فرمایید؟
‫کم و بیش میشه گفت هستیم ‫ولی عنوان‌مون عوض شده
‫شدیم «یودِن‌رات» ‫(شورای یهودی)
‫یودن‌رات... خیلی‌خب، خیلی‌خب
‫یعنی یودن‌رات کاری از دستش برمیاد؟
‫لئو، من... من دستم به جایی بند نیست
‫یه نوۀ کوچک دارم. خونه لازمیم.
‫داریم سعی‌مون رو می‌کنیم، سول ‫ولی آشفته‌بازاری به‌پا شده
‫از کراکوف پناهنده آوردن
‫روز به روز آلمانی‌های بیشتری وارد کشور میشن
‫ازمون خواستن برای همه‌چیز ‫فهرست تنظیم کنیم
‫- فهرست آپارتمان‌ها و وظایف کاری ‫- فهرست برای آلمانی‌ها؟
‫یکی باید باشه ‫که از جامعه‌مون جانبداری کنه
‫اگه بتونیم دوست داریم ‫یه مدرسه برای بچه‌ها راه بندازیم
‫فوق‌العاده‌ست، لئو. محشره.
‫همیشه به دنبال صلاح کشور بودی
‫من و نخوما ‫همیشه قدردانت بودیم
‫و، آم...
‫دوست داریم ‫که باز هم ازت تشکر کنیم
‫آم، شاید... آم، شاید ‫بتونیم از نظر مالی به مدرسه
یا هر مشکلِ دیگه‌ای که الان داری کمک کنیم؟
‫- سول ‫- ممنونم
‫[محلۀ قدیمی یهودی‌ها]
‫بله
‫شرمنده ولی دست‌مون خیلی باز نبود
‫نه... نیازی به عذرخواهی نیست
از خونه‌شون مراقبت می‌کنیم
اینجا هستیم تا برگردن
‫تازه لوازم تحریرم رو آوردم
‫برای همه‌شون نامه می‌نویسیم
‫اول از همه آدی. ‫توی مسیره ولی...
می‌دونه که باید برگرده پاریس
‫فقط آدرس لازم داره...
‫که یه آدرس پیدا کردیم
[شمال فرانسه] [نزدیک به مرز غربی]
‫جا دارم یه هفته بخوابم
‫نظرت چیه تا صبح بخوابی؟
‫خب؟
‫واقعاً فرمانده رو راضی کردی ‫ماشین تحریرش رو بهت قرض بده؟
‫نمی‌دونست چیکارش دارم خب
‫ای دیوونه
‫بده ببینمش
‫با واقعیش مو نمی‌زنه
‫همینش مهمه
‫باید از این کارت پول دربیاری
دیگه ارتش فرانسه کُلی برگۀ ترخیص ببینه که دوزاریش میفته
‫ولی می‌تونم یکی برای تو درست کنم
‫فکر نمی‌کنم وضعیتم ‫به اندازۀ تو اورژانسی باشه
‫کِی ازش استفاده می‌کنی؟
‫وقتی قدم بعدی ‫برای یه یهودیِ لهستانی خطری نداشته باشه
‫پس باید یکمی صبر کنی
‫اگه بتونم از اروپا برم، نه
[لهستان اشغالی توسط شوروی، لووف]
(زود باش برو خونه، لهستانیِ کثیف)
‫(محدودیت تردد دارید!)
‫بِلا؟
‫راحت باشید، ادامه بدید. ‫ولی میشه لطفاً من حموم کنم؟
‫باورم نمی‌شه شوروی‌ها بازداشتتون کردن ‫و بعد آزادتون کردن
‫بازداشت کلمۀ مناسبی نیست
‫تو باشی چی میگی؟
‫نمی‌دونم. ‫بازداشت دوستانه بود؟
‫یه هفتۀ تموم سیب‌زمینی پوست کَندیم. ‫بلا یه دوستی پیدا کرد که بهمون کمک کرد.
‫ازش خواست یه دلیل قانع‌کننده‌ای برای آزادی‌مون پیدا کنه... و موفق شد
‫خیا... خیالم راحت شد
‫شوروی‌ها... غیرقابل‌پیش‌بینی‌ان
شرایط خوبی داشتی خودت؟
‫آره، اینجا بهتره. ‫ازت سوال نمی‌پرسن.
مثل آلمانی‌ها نیستن
‫خیلی منظم نیستن ‫فقط، آم...
سبک زندگی‌شون فرق می‌کنه
‫رادوم قلبت رو می‌شکنه
دوست ندارم الان که تازه از راه رسیدی اینو بهت بگم
‫چی شده؟
‫دیروز مادر اینو فرستاد
مجبورشون کردن خونه رو تخلیه کنن
‫می‌گفت که حالشون خوبه
‫توی محلۀ قدیمی ‫یه جای دنج پیدا کردن
‫به نظر راضی می‌رسیدن
‫راستش نگران تو بودم
‫اینکه نامه‌ش سریع‌تر از شما دو تا ‫به اینجا رسید...
‫فکر می‌کردم هردوتون...
‫همه... سر جای درستشون هستن
‫خب؟
‫خوابیده
‫یاکوب!
‫دوربینت رو داغون کردم
‫به نظرت برام مهمه؟
‫- بخشی از وجودته ‫- این همه دوربین
‫ولی تو نه
‫از حالا به بعد، با همدیگه‌ایم...
‫- خب؟ ‫- آره
‫مهم نیست چی میشه
‫مطمئن نیستم ‫منظورم رو متوجه شدی با نه،
‫ولی... می‌خوام باهات ازدواج کنم
واقعاً هم متوجه نشده بودم
‫ببخشید
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫آره، آره
‫باهات ازدواج می‌کنم
‫خب، اینجا چجور جاییه؟
‫آدام بهم گفت ‫به عنوان پناهگاه ازش استفاده می‌شده،
‫ولی الان چند وقتیه که متروکه شده
‫اجازه دارم بخاطر اینکه اینجایی ‫خوشحال باشم؟
‫چون خوشحالـم، ‫ولی... تو ناراحت به نظر میای
‫گنک
‫فقط... با... باورم نمی‌شه نقل‌مکان کردن
‫باید یه شغل پیدا کنم ‫و براشون پول بفرستم
‫می‌فرستی ولی بچه‌ها می‌خوان ‫که امشب خوش بگذرونیم
‫ازمون انتظار دارن ‫براش... شب به‌یادموندنی‌ای رقم بزنیم
‫جوری رنگش پریده که می‌درخشه
‫یاکوب... بیا، بیا
خونسردیت رو حفظ کن
‫نمی‌دونم چرا اضطراب دارم
‫خب، عروسیت رسماً ‫حکم یه جنایت رو داره
‫آره، اینم روش
‫باورم نمی‌شه تونستی ‫یه خاخام پیدا کنی مراسم رو اجرا کنه
‫من که کاری نکردم. ‫همه‌ش کار آدام بود.
‫باورم نمی‌شه ‫اجازه میدی این لباس رو بپوشم
‫من باورم نمی‌شه ‫به تو بیشتر میاد
‫بس کن... اصلاً هم اینطور نیست
‫فکرشم نمی‌کردم مضطرب بشم
‫ناسلامتی عروسیته‌ها. ‫معلومه که مضطرب میشی.
‫به نظرت ‫ماما و تاتا چه احساسی دارن؟
‫رو ابرهان. خیلی وقت بود ‫که منتظر ازدواجتون بودن.
‫نمی‌خواستیم لِفتش بدیم
‫فقط... همیشه فکر می‌کردیم وقت هست
‫وقت برای پیدا کردنِ شغل موردعلاقه‌مون، ‫وقت برای زندگی توی یه شهر جدید
‫خیلی خوشحالم ولی...
‫ولی همیشه فکر می‌کردم...
‫- نه، بلا. هی، چیزی نیست. ‫- ...همه‌چیز متفاوت باشه
‫می‌دونم
‫نباید ناراحت باشم، اون هم امروز
‫ناراحت نمی‌مونی چون این پیوند ‫از هر زاویه...
مبارک و فرخنده‌ست
‫آم... این...
دونۀ فلفل قرمزه
‫- سلام ‫- بفرمایید، بیاید داخل
‫وای، خیلی ممنونیم که تشریف آوردید
‫باعث افتخاره
‫یه دوماد مضطرب و عرق‌کرده ‫اونجا منتظره
‫نهایت سعی‌ام رو می‌کنم ‫که اضطرابش رو بیشتر کنم
‫وای، آدام
‫- دلم برات تنگ شده بود ‫- من هم دلم برات تنگ شده بود
‫وقتی فهمیدم توی لووفی ‫و هنوز به دیدنم نیومدی
‫جا خوردم
‫از وقتی که رسیدم ‫همه‌چیز قرو قاطی شد
‫این کبوترهای عاشق تصمیم گرفتن ‫فوراً با همدیگه ازدواج کنن
‫برنامه‌ریزی کردنش... عملیاتِ وحشتناکی بود
‫- آره، می‌دونم ‫- معلومه که می‌دونی
‫بیشتر کارها... روی دوش خودت بوده
باعث افتخارم بوده
‫بقیه منتظرن،
‫ولی بعد مراسم ‫درست‌وحسابی با هم صحبت می‌کنیم
‫خب؟
‫- باشه ‫- خیلی‌خب
‫قبل از اینکه تموم بشیم، ‫مایلم یه چیزی اضافه کنم،
‫حتی توی تاریکی هم، ‫نور عشقتون رو می‌بینم
‫سرتاپا مملو از عشق‌اید
‫و چشمانتون از این عشق برق می‌زنه
‫حالا متأهل شدید. تبریک!
‫نه، نه، توی مراسم عروسی‌تون، ‫میزبان یک خوانندۀ ویژه هستید
‫نه، نه، نه، نه ‫اصلاً، اصلاً نمی‌تونم قبول کنم
‫نکن خب!
‫- چی شد؟ ‫- مشکلی نداریم!
‫دوست داری ‫آهنگ موردعلاقۀ من «لیست» رو بشنوی؟
‫- خب، باشه! ‫- هیس، گنک!
‫- گنک، هیس! ‫- من آدی‌ام
‫به عنم که اسمت چیه، ‫یه کاری می‌کنی بازداشت بشیم‌ها
‫- صدات رو بیار پایین ‫- پس در حال آواز خوندن میرم زندون!
‫وقتی اوضاع بهتر شد، ‫میام دنبالت، خب؟
‫دنبال هردوتون
جایی‌که گزینه‌ها و فرصت‌های شغلی داشته باشه کمک بیشتری از دستم برمیاد، میلا
‫همینطور دوست‌پسر
‫واقعاً فکر کردی ‫بخاطر یه دوست‌پسر دارم میرم؟
‫جرم که نیست. من از آدام خوشم میاد
‫این روزها، لوکس‌تر از این پیدا نمیشه
‫من نمی‌خورم
‫چیزی عوض شده؟
‫ببخشید که میگم،
‫ولی این نوشیدنی سنگینه و...
‫هیچ چیزی برای من عوض نشده
‫متأسفم
‫مشکلی نداره
‫تقصیر منه
‫نه، تو هیچ کار اشتباهی نکردی
‫چرا... گذاشتم رفتم
‫آدام. تو مجبور شده بودی، آدام
‫موندن یا رفتنت ‫تغییری توی این تصمیمم نداشت
‫من...
‫من مثل اون‌ها نیستم
‫نیازی نیست که شبیه‌شون باشی
‫اومدم اینجا که...
‫باید... باید یه کاری بکنم
‫می‌خوام کاری که تو می‌کنی رو بکنم
‫- هالینا، فکر نکنم... ‫- نه، پناهگاه، خاخام،
‫می‌خوام جزوی از چیزی باشم ‫که تو مشغول بهشی
‫ما کمک‌های کوچیکی می‌کنیم
‫کوچک‌تر از من پیدا نمی‌کنید
‫چیه؟
‫معرفیت می‌کنم
‫می‌تونیم دوست بمونیم؟
‫البته
‫همیشه
[اکتبر سال 1940] [ ده ماه بعد]
[سفارت آمریکا] [فرانسه، ویشی]
‫«مادر عزیزم... ‫ده ماهی که بدون هیچ خبری گذشت
‫سرتاسر عذاب‌ بود»
‫«بعد از اینکه فرانسه ‫به دستِ نیروهای دشمن افتاد،
‫از برگۀ ترخیصم استفاده کردم
‫تا در سریع‌ترین زمان ممکن ‫از ارتش بیرون بیام»
‫«اینجا زندگی قابل‌تحمل نیست»
‫«یهودی‌های فرانسه ‫از حق و حقوق‌شون محروم شدن،
‫اسیر شدن و هزاران نفر اخراج شدن»
‫«الان که دارم این نامه رو می‌نویسم، ‫می‌دونم توصیه‌ات بهم چیه»
‫«که از مغزم استفاده کنم ‫و تا وقت دارم خودم رو از مهلکه بکشم بیرون»
‫«چشم به امید اینـم ‫که بتونم یه ویزا بگیرم،
‫و با ویزام، یه آدرس همیشگی داشته باشم،
‫تا بتونم کل انرژیم ‫رو صرف پیدا کردنت کنم»
‫«سوال اینجاست؛ کی من رو می‌پذیره؟»
‫با عرض پوزش، امروز دیگه ویزا نداریم
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم!
‫دو روزه تمومه که اینجاییم. ‫چرا باید صبر کنیم؟
‫درکتون می‌کنم خانم، ‫ولی باید برید یه جای دیگه
‫کجا بریم؟! بگید کجا بریم! ‫همه‌جا بسته‌ست!
‫باید دوباره برزیل رو در نظر بگیریم
‫نه، 10 ساعت اونجا منتظر موندیم دیگه
‫بدشانسی آورده بودیم
‫بیشتر شبیه یه شایعۀ ریده‌ست
‫شرمنده ولی منظورتون سفیر دانتسه؟
‫بله
‫من هم همون شایعه رو شنیدم، ‫که ممکنه هم‌دردی کنه
‫بله، اما مشکل دسترسیـه
‫نخیر، مشکل رئیس‌جمهور بارگاسه ‫که با هیتلر خوب تا می‌کنه
‫آخه سوزا دانتس چه انگیزه‌ای داره ‫که به یهودی‌ها اجازۀ ورود بده؟
‫انسانیت؟
بهش امید نبند
‫مترجمین: «محمدعلی sm و iredprincess» @mmli_Subs & @iredsub
‫ببخشید؟ ‫شما اینجا مهمان هستید؟
‫منتظر یکی از دوستانم هستم
‫چجور دوستی هستن ‫که الان دو ساعته منتظرید؟
‫دیر کرده
‫سفیر دانتس!
‫- جناب ‫- خواهش می‌کنم، آقای سفیر
‫باید همین حالا از اینجا برید
‫فقط چند لحظه‌ای وقتتون رو می‌گیرم
‫از کجا آدرس خونه‌ام رو پیدا کردید؟
‫بقیه رو زیاد سوال‌پیچ می‌کنم. ‫ظاهراً مردم از هم‌صحبتی باهام خوششون میاد.
‫ببینیم و تعریف کنیم
‫اسمم آدی کورکه
‫مهندس برقـم
‫با فروتنی مهارت‌هام ‫رو برای خدمت به کشورتون عرضه می‌کنم
‫اگه هدفتون ‫تقاضای ویزاست،
‫باید به سفارتخونه مراجعه کنید
‫بله، پنج دفعه‌ای مراجعه کردم
‫فکر نکنم ‫سفارتخونه‌تون علاقه‌ای به استقبال
‫از افرادی مثل من رو داشته باشه
‫- مهندسید؟ ‫- مهندس برق
‫اولین رادیویی که درست کردم، ‫توی هفت سالگی از روی غریزه بوده
‫طولی نکشید ‫که از صفر یه رادیو ساختم
‫مدرکم رو از دانشگاه
‫پُلی‌تکنیک گرنوبل گرفتم
‫قبل از جنگ، ‫توی یه شرکتی در پاریس استخدام شدم
‫نمی‌خوام با دست خالی برای ورود
‫به کشورتون درخواست بدم
‫و البته اگه هزینه‌ای... لازمه...
‫بذارش کنار. نیازی نیست.
‫اهل کجایی؟
‫رادوم لهستان
‫- هنوزم خونواده‌تون اونجان؟ ‫- بله، چهار خواهر و برادر به همراه مادر و پدرم
‫مدت زمان زیادی... رو با همدیگه ‫در تماس بودیم ولی دیگه خبری از...
‫نامه نشد
‫ریو دو ژانیرو فرسنگ‌ها دوره
‫می‌دونم
‫پاسپورتت رو بهم بده. ‫فردا برگرد.
‫یه کشتی هست که به زودی از مارسِی
‫به ریو میره
‫آلسینا
‫نمی‌دونم کِی میره ‫یا اصلاً کشتی دیگه‌ای در کار هست یا نه
‫هرجور شده باید سوارش بشی
‫چشم
‫ممنونم. ممنونم
‫چه... چه خبره؟
‫من هیچ کارِ... اشتباهی نکردم
‫شما گنک کورک هستید؟
‫به چه حقی نصف شب ‫من رو از خونه‌ام می‌کشید بیرون؟
‫اسمتون رو تأیید کنید، گنک کورک
‫- بله، من گنک کورک هستم... ‫- لهستانی هستید؟
‫خیر
‫یعنی بله، اهل لهستانـم
‫می‌دونید این چیه؟
‫قراردادیه که برای اجارۀ این خونه امضا کردم
‫این چی؟ اینجا چی نوشته؟
‫از مستأجر خواسته ‫که تابعیتش رو اعلام کنه
‫و شما چی اعلام کردید؟
‫هیچی... حتماً از دستم در رفته
‫یا شایدم انقدر کودن هستید ‫که خبر ندارید توی خاک شوروی هستید
‫می‌دونم توی چه خاکی هستم
‫گنک کورک... شما ‫دشمنِ این ایالت تلقی شده‌اید
‫شما بازداشتید ‫و باید همراهمون بیاید