‫«آنچه گذشت...»
‫مطمئنم خواهرت خیلی خوشحال میشه ‫ که بالأخره میری پیشش
‫همه باید کار کن
‫مجازاتش مرگه، بابا
‫ولی بردنش به کارخونه هم غیرقانونیه
‫من چاره‌ی دیگه‌ای ندارم
‫حکم تخلیه
‫از خونه ببرش بیرون. ‫همین حالا!
‫برو محله‌ی یهودی‌ها. خونه‌ی آیزاک. ‫ناراحت نمیشه.
‫همیشه تصور بداخلاق‌تری ازت داشتم
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم که اصلاً ‫تصوری ازم داشته باشی
‫- آدی کورک هستم ‫- من مادام لوبیر هستم
‫اینم دخترم الیزابت
‫- الیزکا صدام کن ‫- الیزکا
‫- این خشکیه؟ ‫- داریم مسیر رو اشتباه میریم
‫قبل از ادامه‌ی مسیر به سمت برزیل،
‫باید به سمت شمال و کازابلانکا سفر کنیم
‫چطوره دفعه‌ی بعد به فکر جایی باشی ‫که از یهودی‌ها متنفر نباشن
‫- آدی! ‫- الیزکا!
‫می‌تونیم دوست بمونیم؟
‫حتماً
لاکتیک اسید؟ - میدونم سخت گیر میاد -
‫این برای یه جاعل، مثل گنج می‌مونه
‫هالینا
‫باید با این مردها بری
‫قبول کن دیگه، گیتا. ‫اشتباه می‌کردی.
[گِتو (محلۀ یهودی‌نشینان) رادوم] [لهستان اشغال‌شده توسط آلمان، ژوئن ۱۹۴۱]
‫الآن همه‌شون، صحیح و سالم، ‫توی سرزمین اسرائیل‌ان
‫آره، حتماً. شک ندارم الآن دارن می‌زنن و می‌رقصن
‫یعنی دوورا گاتلیب دروغگوئه؟
‫خواهرش از تل‌آویو ‫یه نامه براش فرستاده
‫برای زوکرهام نامه اومده
‫- همه‌شون توی فلسطین خونواده دارن؟ ‫- اینطوری می‌گفتن
‫همینطوری بود که یونا فرنکل ‫فهمید ۱۸ تا برادر داره و خبر نداشته
‫آم، این کیک واسه مامانی
‫مرسی، ففه
‫خب، این کیک واسه باباجونه
‫قربون شما، ففله خانم
‫واسه بابا کیک نداریم
‫واسه بابا کیک نداری؟
‫بابا چجور کیکی دوست داره؟
‫- شاید کیک عسلی ‫- کیک عسلی
‫- «شوتز اشتافل» ‫- دوستش دارم
‫- آره ‫- «شوتز اشتافل»
«شوتز اشتافل»
‫بدو بیا، فِفه
‫هورا!
‫یادته با همدیگه ‫قایم‌موشک بازی کردیم؟
‫چقدر خوب قایم شده بودی
‫اینجا قایم شدی، ‫هیچکسی هم نتونست پیدات کنه
‫یادت میاد؟ ‫الآن هم باید همونطوری قایم بشی
‫باشه؟ نباید تکون بخوری، مثل چی؟
‫مجسمه
‫- صدات درنیاد، مثل چی؟ ‫- عروسک
‫خیلی‌خب، می‌خوام بپوشونمت
‫یکمی تاریک میشه، ‫ولی مامانی خیلی زود...
‫برمی‌گرده پیشت، باشه؟
‫حالآ دیگه صدات درنیاد. ‫هرچی شد، شد؛ تو تکون نخور.
‫بازرسی داریم!
‫همه بیرون!
[لووف] [لهستان اشغال‌شده توسط شوروی]
‫[...بریم ایستگاه قطار!]
‫[هرکی می‌تونه راه بره، هرکی می‌تونه سینه‌خیز بیاد. ‫مرده‌شورتون رو ببرن!]
[بیارش اینجا]
‫[آ مثبتـه. کسی که می‌خواستید، نبود. ‫بخاطر همین برادرش رو آوردیم.]
‫[آ مثبت ریخته اینجا. ‫گروه خونی اُ می‌خوام. برام اُ بیار.]
‫بجنب. ‫آستین‌هات رو بزن بالا.
‫باید به خودت افتخار کنی، اُ منفی
‫خونِت به ژنرال پاولوف می‌رسه،
یک ‫قهرمانِ مردمی
‫میشه قبل رفتن، ‫یه لیوان آب بخورم؟
‫کجا بری، عزیزم؟ ‫پاولوف خیلی رعناست
‫به نظرت این کتزمن رو لو داده؟
‫کار کی می‌خواست باشه جز این؟
‫خیلی‌خب، خانم‌ها. برگردید سرِ کارتون.
‫آره. آره.
‫عشقِ من، دختر شجاعم.
‫‫‫‫‫‫‫ترجمه و تنظیم از ‫iredprincess
‫‫در تلگرام: t.me/iredsub
‫هالینا؟
‫خونوادۀ وربر این کار رو کردن ‫و خیلی هم براشون آب خورده
‫- ماهی چند؟ ‫- می‌تونم ته و توش رو دربیارم، ولی...
‫حالش چطوره؟
‫بعد از اتفاق امروز، ‫به نظر خودت چه حالی داره؟
‫همچنان دارن ‫توی پاسگاه از کتزمن بازجویی می‌کنن
‫اگه می‌دونستم توی کار قاچاقه،
‫تو و فیلیسیا رو خیلی وقت پیش، ‫از اونجا می‌آوردم بیرون
‫فیلیسیا خودش قاچاقیه،
‫بعدشم وقتی کتزمن داشته به من کمک می‌کرده، ‫پس به داد بقیه هم می‌رسیده.
‫شایعه شده یکی از پلیس‌های یهودی ‫آمارش رو داده
‫- چرا... ‫- نشنیدی، نه؟
‫نه، ولی بعید نیست
‫خب، حالا که این مردک بیچاره نیست، ‫با فیلیسیا چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم
‫قطعاً دیگه نمی‌تونم ببرمش سر کار
‫نمیشه کل روز هم توی خونه تنهاش بذاری
‫تووا لوین همین کار رو کرد ‫و یه روز که برگشت دید دو تا بچه‌هاش آب شدن،
‫رفتن توی زمین
‫خب، میگی چیکار کنیم؟
‫باید مخفیش کنی... ‫پیش یه خونواده‌ی لهستانی بیرونِ گتو
‫خیلی‌ها این کار و کردن
‫آیزاک می‌تونه کمک کنه ‫یه خونواده‌ی خوب پیدا کنیم
‫الآن داری جدی صحبت می‌کنی؟ ‫که چطوری از شرِّ بچه‌ام خلاص شم؟
‫- خدا نکنه، میلا ‫- پس چطوری در امان باشه؟
‫در امان؟ دور از مادرش، ‫پیش غریبه‌هایی که بهش اهمیتی نمیدن شد امن؟
‫نیازی نیست ‫امشب تصمیم نهایی رو بگیریم
‫- یکی از گزینه‌های روی میزمونه ‫- تنها گزینه‌ی روی میزمونه
‫نه لزوماً
‫به زودی هالینا مدارک رو میاره. ‫با اینکه...
‫اون موقع می‌تونیم فیلیسیا رو برگردونیم
‫یا شاید هم یه گروهِ دیگه ‫بفرستن فلسطین
‫نمیشه دست رو دست بذاریم، ‫منتظر یه معجزه بشینیم
‫آخرین بار چند نفر برای رفتن اقدام کردن؟ ‫آیزاک، تو می‌دونی. چند نفر بودن؟
‫برای ۴۰ منطقه ‫۲۰۰۰‏ تا متقاضی داشتن
‫همه‌شون قوم و خویشی داشتن ‫که ازشون حمایت کنه
‫پس اگه که توی کیبوتص، ‫آشنا ماشنا نداری...
‫باید یه نقشه‌ی بهتر بریزیم
‫شما با همدیگه صحبت کنید، ‫موقع تصمیم‌گیری...
‫خودم دیدم آلمانی‌ها یه بچه رو ‫گرفتن و کله‌اش رو کوبوندن
‫- به دیوار ‫- نخوما. نخوما.
‫- داری زیاده‌روی می‌کنی. داری زیاده‌روی می‌کنی! ‫- اگه دست رو دست بذاریم، همچین اتفاقی میفته
‫سلام
‫سلام، حالت چطوره؟
‫بیا
‫یکمی آب بخور. ‫میرم دکتر بیارم.
‫نه. خواهش می‌کنم، آدام.
به اندازه‌ی کافی دکتر بالا سرم بوده
‫چی شده؟
‫بُردنم بیمارستان
‫گمونم خون لازم داشتن
‫واسه کل نیروهای ارتش سرخ
‫مردم‌آزارهای حرومی
‫- مثل حیوون با مردم برخورد می‌کنن ‫- خواهش می‌کنم آروم باش
‫ممکن بود بدتر از این بشه
‫نزدیک بود توی خیابون بی‌هوش بشم...
‫ولی به ذهنم رسید که خونه‌ات نزدیکه
‫خیلی خوشحالم که ‫به ذهنت رسید بیای اینجا
‫میشه بهم آسپیرین بدی؟
‫آسپیرین خون رو رقیق می‌کنه،
‫برای شرایط فعلیت خوب نیست
‫چرا همه‌چی رو می‌دونی تو؟
‫خیلی آزاردهنده‌ست، می‌دونم
‫خیلی‌خب
‫[بازداشتگاه] ‫[مراکش، قصبه تادله]
‫این بدبخت چیکار کرده حالآ؟
‫وقتی داشتن ملت رو می‌بردن راه‌آهن ترانس‌صحرا ‫کار کنن، این یارو پنهون شده بود
‫آها، حدأقل شاید بتونه از محفظه بیاد بیرون
‫هی... نوبت توئه
‫اجازه بدید بهم
‫چه فندک باحالیه
‫خوشتون اومده ازش؟ ‫پس باشه مال شما، دوستِ من
‫من ترک کردم. ‫لطف می‌کنی ازم بگیریش.
‫استدعا می‌کنم
‫ممنون
‫به کارم میاد
‫ظیری بودید، درسته؟
‫ظیری؟
‫احیاناً دستمال توالت نیاوردید؟
‫بیخیال، می‌دونید که کارم این نیست
‫من نامه‌ها رو میارم
‫عادت مسخرمه
‫بچه‌ها بهم می‌خندن، ‫ولی من ترجیح میدم نامه‌هام رو بخونم
‫تا اینکه بخوام ماتحتم رو ‫باهاشون پاک کنم
‫اسهال خونی رواج پیدا کرده، ‫مسئولین هم براشون مهم نیست
‫شمایید که باید کثافتِ ‫این جماعت رو آب و جارو کنید
‫و خطر انتقال بیماری ‫به خونواده‌هاتون رو به جون بخرید
‫باور کن، ازشون خواستیم ولی ‫چیزی واسه مایحتاج بهمون نمیدن
‫نظرتون چیه من با ظیری برم شهر؟
‫واسه اردوگاه یکم دستمال توالت، صابون ‫و کلر واسه آب بخرم؟
‫همه‌ی هزینه‌ها با خودم. ‫مشکلی نداره.
‫باقی پولمم بخاطر خطری که می‌کنید، ‫میدم خدمتتون.
‫ولی بازم به خودتون بستگی داره
‫هوم؟
‫هالینا... وقتشه بیدار بشی
‫سلام
‫- ممنون بابتِ... ‫- نمی‌خوام هُلت کنم ولی...
‫- نه، شرمنده سربارت شدم ‫- هیتلر برعلیه استالین شده
‫- چی؟ ‫- همین الآن توی رادیو اعلام کردن
‫آلمانی‌ها دارن حمله می‌کنن
‫کل شب خارج شهر، بمباران بود
‫پس بگو چرا اون همه سرباز ‫توی بیمارستان بودن
‫شوروی کلاً یکه خورده
‫دارن همه رو خارج می‌کنن، ‫کلاً عقب‌نشینی می‌کنن
‫گمونم دیدم داشتن ‫وسایل رو جمع می‌کردن
‫میگن که قراره غیرنظامی‌ها رو تخلیه کنن
‫ولی فکر نمی‌کنم وقتی باشه ‫قبل از اینکه آلمانی‌ها از راه برسن
‫آلمانی‌ها؟!
‫- بیان اینجا، لووف؟ ‫- آره... همین روزهاست که برسن.
‫لعنتی... گندش بزنن
‫فکر کردی خودم عقلم نمی‌رسه؟ ‫می‌دونم این یعنی چی
‫نامه‌های مامان رو خوندم،
‫- مثل خودت ‫- ما رو توی یه گِتو محاصره می‌کنن
‫بهمون گرسنگی میدن و ‫ازمون بیگاری می‌کشن!
‫باید می‌ذاشتی همون چند ماه پیش می‌رفتم رادوم
‫می‌ذاشتم؟! ‫مگه اصلاً به حرف‌های من گوش میدی تو؟
‫می‌تونستیم براشون ‫مدارک جعلی گیر بیاریم که فرار کنن!
‫- در عوض عاطل و باطل چرخیدیم! ‫- ما که خبر نداشتیم اینطوری میشه
‫- هیچکس خبر نداشت ‫- ولی حالا می‌دونیم
‫باید همین الآن بریم رادوم
‫- الآن؟ ‫- آره
‫- زده به سرت؟ ‫- بدون معطلی
‫- هیچکس نمی‌تونه بره غرب... ‫- مستقیم می‌خوریم به ارتش آلمان
‫- ...تا زمانی‌که آلمانی‌ها از اینجا عبور کنن ‫- آنا اینجاست
‫- انتظار نداری که ولش کنم به امون خدا؟ ‫- اصلاً خودم تنهایی میرم
‫تنهایی راحت‌تر می‌تونم در برم
‫- تنهایی بهتره. بس کن! ‫- تمومش کن، هالینا!
‫- خودت خوب می‌دونی امکان نداره ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫- حدأقل دارم زورم رو می‌زنم... ‫- بیاید همه آروم بشینیم!
‫من هم نگران خونواده‌ی خودم هستم،
‫ولی فدا کردن خودمون ‫که قرار نیست نجات‌شون بده
‫آدام... در کمال احترام، ‫باید بگم که تو واسه خونواده‌ات مدارک جعلی جور کردی
‫- ولی من نتونستم ‫- بخاطر اینکه یاروسلاو تا اینجا دو ساعت فاصله داره
‫سفر به رادوم، هم خطرناکه و هم طولانی
‫خب، پس میگی چیکار کنیم؟ ‫بفرما بگو
‫من و تو... مدارک داریم
‫حالا وقتش رسیده ‫که ازشون استفاده کنیم
‫از حالآ به بعد، دیگه به کسی نمی‌گیم ‫که یهودی هستیم
‫امشب روی مدارکتون کار می‌کنم
‫اگه می‌تونی برام عکس جور کن، یاکوب
‫هرچی بیشتر شبیه یهودی‌ها نباشه بهتره
‫احیاناً دماغ بنده رو مشاهده کردید؟
‫حدأقل چشمت آبی روشن هست
‫از صد فرسخی مشخصه من یهودی‌ام
‫آره. آره، تشخیص بعضی‌هامون راحت‌تره
‫ولی درواقع،
‫اصلاً نمی‌دونن یهودی‌ها چه شکلی‌ان
‫بخاطر همین مجبورمون می‌کنن ‫ستاره‌ی زرد بزنیم...
‫که قرار نیست این کار رو بکنیم
‫ده دقیقه وقت داری
‫- حرف ندارید ‫- هی... معطل‌مون نکنی‌ها
‫وگرنه صبح باید وسط شن و ماسه، ‫ریل قطار حفر کنی
‫یادته عید «پِسَح»، باباجون داستانِ ‫موسی کوچولو رو برامون تعریف کرده؟
‫خب، موسی یه بچه‌ی خوشگل بود
‫که مامانش اون رو بیشتر از هرچیزی ‫توی دنیا دوست داشت
‫ولی خونه‌شون یه جای خطرناک بود
‫مامانش هم می‌دونست ‫که اگه یه خونه‌ی امنِ دیگه پیدا کنه،
‫اونوقت دیگه موسی در امانه
‫بخاطر همین هم، یه روز، ‫توی یه سبد قایمش می‌کنه
‫و می‌ذارتش توی نی‌زارهای بغل رودخونه
‫همونن جایی که همیشه ‫شاهدخت حموم می‌کرد
‫- می‌دونی بعدش چی میشه؟ ‫- آم، شاهدخت موسی رو پیدا می‌کنه
‫آره. آره، ففله
‫دلش به تو قرصه، دخترم
‫بعدش شاهدخت گفت
‫«وای، خدای من! ‫عجب نی‌نیِ ملوسی!»
‫«با خودم می‌برمش قصر
‫تا هرچی دلش می‌خواد ‫کیک عسلی بخوره»
‫من هم می‌خورم پس! هورا!
‫- یک، دو ‫- دو
‫سه
‫[ایست!]
‫گیر کردم، مامان
‫پاره میشه
‫کجایی، مامانی؟
‫- چیزی نیست، ففه. هیچی نیست. ‫- چیزی نیست؟
‫باباجون همینجاست
‫یه کوچولو گیر کردی
‫خدایا شکرت... ‫خدایا شکرت
‫حالش خوبه. خوبه. خوبه.
‫شوروی مخالفین زیادی رو دستگیر کرده
‫نصفِ بچه‌هامون توی زندون‌ان
‫باید تلاش‌مون رو بکنیم. ‫حدأقل برای آزاد کردن‌شون.
‫شرمنده ولی وقت تلف کردنـه
‫شوروی موقع رفتن، ‫همه‌ی زندانی‌ها رو کشته
‫آدم زنده پیدا نمی‌کنید
‫- از کجا مطمئنی؟ ‫- خواهش می‌کنم، تمرکز کنید
‫- ممکنه چند نفری زنده مونده باشن ‫- باید روی یک چیز متمرکز باشیم
‫قبل از رسیدن آلمانی‌ها، ‫تا می‌تونیم یهودی‌ها رو مخفی کنیم
‫۱۵۰,۰۰۰‏ تا یهودی تو لووف هست
‫انگشت‌شمار میشه این کار رو کرد
‫پس از اون چندتا به نفع خودمون استفاده می‌کنیم ‫و دسته‌بندی میشیم
‫وقتشه اسلحه بدست بشیم و بجنگیم
‫- برای جنگیدن، زمان و منابع نیاز داریم ‫- کی رو دسته‌بندی کنیم؟ ننه‌بزرگ‌هامون؟
‫- بعد با چی بجنگن؟ کفگیر ملاقه؟ ‫- ببینید، بی‌راه نمی‌گه. بی‌راه نیست.
‫توی بعضی گتوها، این حرف‌ها پیچیده
‫بله، باید دسته‌بندی بشیم
‫یعنی باید تفاوت‌هامون رو کنار بذاریم ‫و متحد بشیم
‫ما رو پخش و پلا کردن، ‫هرکسی توی یه شهر یا محله رها شده
‫ولی بیشتر از سه میلیون ‫یهودی توی لهستان هست
‫هزاران ساله که اینجا زندگی می‌کنیم. ‫این کشور و سرزمین رو می‌شناسیم.
‫- اگه متحد بشیم... ‫- هزاران ساله داریم قتل‌عام می‌شیم
‫و بس.
‫اینجا توی اروپا، هیچ آینده‌ای نداریم
‫هیچ جایی آینده نداریم، ‫اگه نتونیم بخاطرش بجنگیم
‫- باز این بشر حرف زد! ‫- راه حلش اینه که یهودی‌ها رو به فلسطین برسونیم
‫الآن نیازی به توهمات صهیونیستی نیست
‫- ولی به توهمات سوسیالیستی نیاز داریم، نه؟ ‫- نیازمون اتحاده!
‫کافیه!
‫ماشالله تو نظر دادن کم نمیارید
‫ولی آدام راست میگه
‫باید سعی‌وتلاش‌هامون رو ‫با یه شبکه‌ی بزرگتر هماهنگ کنیم
‫این هم یعنی تا وقت هست، ‫باید اعضای مهممون رو فوراً...
‫ از شهر خارج کنیم
‫آدام، تو بهترین جاعل مایی
‫بچه‌های ورشو التماس می‌کنن ‫بری به دادشون برسی. الان وقتشه.
‫راحل، از اینجا تا ورشو، ‫توی همه‌ی محله‌ها یه آشنا داری
‫باید یه سفر دیگه بری
‫الایجا، بهتر از هرکسی، ‫مسیرهای فرعی رو می‌شناسی
‫چند نفر دیگه با خودت ببر
‫به نظرم یه چندتا وسیله ‫با خودتون ببرید
‫باید قبل از سپیده‌دم راه بیفتید
‫می‌تونیم همه‌ی نظرات رو روی هم بذاریم ‫ولی باید...
‫آدام؟
‫شرمنده... ببخشید
‫می‌دونم به اندازه‌ی کافی دغدغه داری
‫من نمیرم، هالینا
‫یعنی چی؟ ‫باید، باید... باید بری
‫تنهات نمی‌ذارم
‫آدام
‫نه، آدام. شنیدی... شنیدی ولف چی گفت. ‫توی ورشو بهت نیاز دارن.
‫اینجا هم می‌تونم بدرد بخورم
‫ولی ورشو مرکزِ مقاومت‌ـه
‫اونجا کارت تأثیر بیشتری داره
‫تو می‌خوای برم؟
‫منظورم این نیست
‫انگار که منظورت همینه
‫واقعاً فکر کردی انقدر خودخواهم؟
‫مردم روت حساب کردن
‫- نمیشه که همه‌چیز رو بخاطر من به خطر بندازی ‫- چرا نشه؟
‫توی رادوم همین رو ازم خواستی
‫اون داستانش خیلی فرق داره
‫اون موقع من بچه بودم. ‫هیچ مسئولیتی به گردنم نبود.
‫هنوزم بچه‌ای
‫مجبورم کردی توی ۱۸ ماه گذشته
‫- تظاهر کنم هیچ احساسی بهت ندارم ‫- خواستم با همدیگه دوست باشیم!
‫بعدش نصف شب اومدی دمِ خونه‌ام
‫- حالم دست خودم نبود ‫- شایدم خود واقعیت بودی
‫- هیچوقت حاضر نمی‌شدم بیام اگه فکر... ‫- یه بار توی عمرت روراست بودی
‫- ...می‌کردم می‌زنیش تو صورتم ‫- خواهش می‌کنم، هالینا
‫توروخدا بگو چی می‌خوای؟
‫خواسته‌ی من چه اهمیتی داره؟
‫چه اهمیتی؟
‫دو تا از داداش‌هام گم شدن
‫خواهرم... و پدر و مادرم
‫توی یه گتو دارن گرسنگی می‌کشن...
‫هرلحظه هم ممکنه ‫آلمانی‌ها وارد این شهر بشن
‫و ما رو به همون روز بندازن
‫انتظار داری ‫چشمم رو روی همه‌ی این‌ها ببندم؟
‫نه، ازت می‌خوام که همراهم باشی
‫- که چی؟ ‫- که هیچی، که هیچی
‫آخه توی همچین دنیایی، ‫چه کاری از دستم برات برمیاد؟
‫نمی‌تونم جلوت وایسم و وعده و وعیدهایی ‫بهت بدم که عمراً بتونم بهشون عمل کنم
‫اما می‌تونم بمونم و...
‫- و می‌تونم بهت عشق بورزم ‫- آدام
‫چرا؟ چرا؟
‫چرا نمی‌ذاری دوستت داشته باشم؟
‫بهت نیاز دارن، آدام
‫ولی من ندارم
‫که اینطور
‫پس...
‫با...
‫با اجازه، من میرم
‫دیـــجی‌موویــــز
‫عه، آدی. ای شیطون!
‫موسیو فابیان! ‫چقدر خوشحالم از دیدنتون.
‫خدای من، کارتن‌خواب شدی؟
‫باور کنید، خیلی بهتر از اقامتگاه قبلیـم بوده
‫نگو که بردنت بازداشتگاه. ‫فکر می‌کردم با مسافرهای فقیر کِشتی این کار رو می‌کنن.
‫- چطوری دَر رفتی؟ ‫- توروخدا، خواهشاً انقدر بلند نگید
‫- اگه پول لازم دارید... ‫- نه، نه، نه، ابداً
‫من و همسرم شما رو خیلی دوست داریم، آدی
واقعاً قدردان اون همه شور و شعفی که ایجاد کردید، هستم
‫متقابل بوده
‫امشب می‌ریم کازابلانکا
‫- به سمتِ قادص؟ ‫- تو هم از شایعات خبر داری؟
‫آره، آخرین بندری که کشتی‌ها میرن
‫یه جای خالی داریم
‫لطفاً همراهمون بیا
‫شما خیلی لطف دارید... ولی نمی‌تونم
‫احیاناً خبر ندارید ‫مادام لوبیر و دخترشون
‫ممکنه کجا باشن؟ ‫صد تا هتل رو گشتم
‫آها... فهمیدم
‫یادمه توی هتل مون‌رویال ‫خیابون «دلارمه» هستن
‫- لطف‌تون رو فراموش نمی‌کنم ‫- ولی آدی، باید خودت رو برسونی قادص
‫اونجا می‌بینمت، دوست من
‫ممنون
‫دو تا ۷۵ فرانسه، لطفاً
‫الساعه، خانم
‫وای خدا، آدی!
‫- دلم هزار راه رفت ‫- چند روزه دنبالتـونم
‫چی شد؟ آسیب دیدی؟
‫نه، نه. من خوبـم. ‫فقط بدجور دوش لازمم.
‫البته
‫اگه توی شرایط دیگه‌ای بودم ‫هرگز همچین درخواستی نمی‌کردم،
‫ولی التماس می‌کنم بریم توی اتاقتون
‫مامان، داری ظلم می‌کنی
‫تو هم ساده‌لوح بازی درمیاری
‫خیریه یه داستانه ‫ولی وارد رابطه‌ی عاشقانه شدن
‫- با آدمی که... ‫- بس کن، صدات رو می‌شنوه
‫برام مهم نیست
‫توروخدا، داری خجالت‌زده‌ام می‌کنی
‫مشکل ما نیست
‫چیزی ازمون نخواسته که
‫- باور کن. بیشتر... ‫- چون می‌خوای...
‫بازم عذرخواهی می‌کنم ‫که از محبت‌تون سوءاستفاده کردم
‫و مزاحم حریم خصوصی‌تون شدم
‫یه حسی بهم میگه قراره ادامه پیدا کنه
‫- مامان ‫- مشکلی نیست
‫نمی‌خوام نگران‌تون کنم
‫ولی تنها کِشتی‌هایی که مقصدشون برزیله، ‫از بندر قادص حرکت می‌کنن
‫- قادص، تو اسپانیا؟ ‫- اسپانیا همچنان بی‌طرفه
‫- می‌تونیم مخـ... ‫- ما برنمی‌گردیم اروپا
انتخاب بین بد و بدتره
‫به گفته‌ی شما، بله
‫حرف همه‌ی آدم‌هاییه که دارن این کار رو انجام میدن
‫- باید همین حالا اقدام کنیم ‫- اقدام؟ اونوقت چطوری؟
‫به یه راننده پول می‌دیم ما رو تا «طَنجه» ببره،
‫بعدش یه قایق کرایه می‌کنیم ‫ما رو تا اون طرف تنگه «جبل‌طارق» برسونه،
‫بعدشم با قطار تا قادص میریم
‫- فقط همین؟ ‫- اگه راه دیگه‌ای بود،
‫هیچوقت همچین پیشنهادی نمی‌دادم
‫شاید برای شما بهترین راه باشه،
‫ولی ما توی چندین سفارتخونه آشنا داریم که ‫دارن روی پرونده‌مون کار می‌کنن
‫فکر نمی‌کنم متوجهِ ‫خطر اینجا بودن شده باشید
‫باید فوراً بریم کازابلانکا
‫تو، شاید. ‫چون یه فراری‌ای.
‫همه‌مون فراری هستیم
‫فکر می‌کنید چرا دارن توی بیابون اردوگاه میزنن؟
‫نمی‌خوام ناامیدتون کنم ‫ولی رفتار خیلی خوبی با ما داشتن
‫می‌دونم خیال می‌کنید ‫ثروت‌تون ازتون محافظت می‌کنه...
‫اما اینطور نیست
‫خونواده‌ی من هم پولدار بودن
‫یک سال و نیمی هست که نه خبری ازشون دارم ‫و نه راه ارتباطی بین‌مون هست
‫ای کاش می‌تونستم به عقب برگردم ‫و... التماس‌شون کنم باهام بیان
‫چشم‌هام بسته بود
‫نشونه‌ها رو ندیدم
‫خیلی راحت تنهاشون گذاشتم
‫- چاره‌ای نداشتی ‫- چرا، داشتم...
‫ولی تنهاشون گذاشتم
‫نمی‌تونم شما رو هم تنها بذارم
‫هی
‫- اگه می‌خوای تنها باشی، برم ‫- نه
‫رفت دراز بکشه
‫بعد از اینکه بهش گفتم باهات میام
‫- چی؟ نه، نه، نگفتی ‫- چرا
‫راستش رو بخوای... ‫به نظرم خودش خوب میدونه حرفت درسته
‫صبح برنامه‌ها رو می‌چینیم
‫چند روز اخیر...
‫بخاطر تو تونستم سرپا بمونم
‫فکر می‌کردم ‫اگه دوباره روی ماهت رو ببینم...
‫یه جوری...
‫همه‌چیز درست میشه
‫خب، من اینجام...
‫و...
‫همیشه‌ی خدا، ‫روی ماهم جلوی چشمته
‫می‌دونم مادرت فکر می‌کنه من...
‫به هیچ دردیت نمی‌خورم ‫ولی من یه کارهایی بلدم
‫- می‌تونم... ‫- آدی، نیازی نیست
‫که خودت رو بهم ثابت کنی
‫دقیقاً می‌دونم کی هستی ‫و بخاطر همین هم دوستت دارم
‫شرمنده حلقه ندارم...
‫...ولی دوستت دارم، الیزکا
‫- می‌خوام باهات زندگی بسازم اگه... ‫- آدی، بله
‫- بله؟ ‫- بله!
‫- بله؟! ‫- بله!
‫میلا... واسه توئه
‫[قرارداد فسخ شد] ‫[بسته‌ی امانتی، امشب مرجوع می‌گردد]
‫فِفه!
‫مامانی!
‫چیزی نیست. ‫چیزی نیست، عشق دلم.
‫مامانی پیشته
‫گفتن قیافه‌ش خیلی شبیه یهودی‌هاست
دعا کن بار جدید آورده باشن ‫وگرنه مجبور میشیم
‫کل هفته کلم بخوریم
‫گمونم با آغوش باز ‫دارن از آلمانی‌ها استقبال می‌کنن
‫انقدر از مردم شوروی بدشون میاد ‫که احتمالاً فکر می‌کنن این کار بهتره
‫شاید برای اونا همینطوری باشه
‫دست بجنبون. ‫فکر نکنم مهمونی‌شون دعوت باشیم.
‫چی باعث شد اینطوری فکر کنی؟
‫میرم نونوایی و سریع میام خونه‌ی استوینسکی
‫نون سبوس نگیر فقط
‫پس نون سبوس می‌گیرم
‫هی
‫خیلی‌خب
‫بابونه‌ی خشک، ‫درمونِ حالت تهوعه
‫این روزها، همه‌چیز همین بو رو داره
‫حال به‌هم‌زنه
‫سوسیس دودی آوردم ‫برای اینکه آهن بدنت بالا بره
‫بخاطرش با یه پیرزن دعوام شد، ‫پس درست ازش استفاده کن
‫قول میدی چند هفته‌ی دیگه هم ‫صداش رو در نیاری؟
‫هنوزم به دنیل نگفتی؟
‫می‌خوام یکم دیگه صبر کن
‫دفعه‌ی پیش خیلی ناامید شده بود
‫نگران نباش، عزیزم
‫همه‌چیز خوب پیش میره
‫خیلی زود، ‫مثل توپ گِرد و قمبلی میشی
‫بهت قول میدم
‫- باش ‫- خب؟
‫- باش... واقعاً سخته آخه ‫- بیا
‫آم... یه نصفه نون، لطفاً
‫ممنون
‫دارن میان. ‫گمونم بهتره مغازه رو ببندم.
‫[درود برقهرمانان!] ‫[درود بر مردم! درود بر اوکراین!]
‫برید اجسادِ توی زندون رو ببینید!
‫[این یهودی‌های بلشویک، ‫برادرهامون رو قتل‌عام کردن]
‫[ما رو به استالین فروختن و ‫سرزمین‌مون رو غصب کردن]
‫جونورها!
‫[یهود مرضی‌ست در این کره‌ی خاکی!]
‫نه، نه، نه، نه
‫[وقتِ آن رسیده میهن خود را از این کثافت بزُداییم!]
‫فوراً همه‌ی پرده‌ها رو بکشید!
‫چه خبر شده، دنیل؟
‫نمی... نمی‌دونم. ‫پشت در زندون بودم،
‫که یهویی یهودی‌ها رو گرفتن ‫و شروع کردن به کتک زدنـشون،
‫- و می‌کشیدنشون داخل زندون ‫- کی؟ آلمانی‌ها؟
‫نه، همین مردم. ‫همین مردمِ عادی.
‫فکر کنم قتل‌عام یهودی‌هاست
‫- کجا داری میری؟ ‫- یاکوب و هالینا رفتن خرید!
‫- نه، نرو بیرون، بلا! ‫- باید خبرشون کنم!
‫نزدیکِ زندون نمی‌شم. ‫چند قدمیِ همینجاست.
‫- برمی‌گردم ‫- توروخدا بمون، نرو
‫نمی‌تونم، آنا. نمی‌تونم. ‫شرمنده، نمی‌تونم.
‫توروخدا! لطفا! کمکم کنید!
‫- هالینا! باید فوراً بریم! ‫- باشه
‫[نجات‌شون بده، حضرت عیسی! به دادشون برس!]
‫- توی زیرزمین مخفی شو، امن‌تره ‫- زیرزمین قفلـه!
‫نه، بوریس با مردم شوروی رفت ‫و کلید رو داد بهم
‫- تو کجا میری؟ ‫- دنبال بلا
‫- هی، افسر! کمکم کن! کمکم کن، افسر! ‫- بگیریدش! بگیریدش! یه یهودی کثافته!
‫توروخدا! لطفاً کمکـم کن، افسر! ‫به دادم برس!
‫منـم، بلا. منـم.
‫ ترجمه و تنظیم از iredprincess
‫در تلگرام: t.me/iredsub
‫[انتقال فوری به فلسطین] ‫[فقط افراد مستعد]
‫نام؟
‫ما یه خونواده‌ی چهار نفره‌ایم
‫عه؟ اسم ندارید پس؟
‫سول و نخورما کورک...
‫- سن؟ ‫- آم، ۵۴ و ۵۲
شغل؟
‫مالک بزرگترین تولیدی پارچه توی رادوم بودن
‫و برای مشتری‌های انحصاری،
‫لباس و دکوراسیون طراحی می‌کردن. ‫بعلاوه، سخاوتمندانه...
‫مؤسسات فرهنگی زیادی ‫از جمله شورای یهودیان رو تأمین می‌کردن.
‫یعنی خیاط‌ان؟
‫استاد‌های ماهری هستن
‫واجد شرایط این سفر نیستن
‫ولی برای فرصت‌های آتی، ‫توی فهرست نگه‌شون می‌داریم
‫شما چطور؟
‫میلا کایلر، ۳۱ ساله
‫توی هنرستان آموزش پیانو دیدم ‫و کارشناسی ریاضیات دارم و...
‫- خانم، من... ‫- و اگه کافی نیستن...
‫همسرم دکتره
‫سیلیم کایلر، ۳۶ ساله
‫میاد اونجا پیشمون
‫خداوند به همراهتون در سرزمین اسرائیل
‫ممنونم
‫اول عمودی بگیریدش ‫بعد از تَه کجش کنید. خب؟
‫بلندش کنید
‫خیلی‌خب، بذارید پایین. بچرخونیدش.
‫اون سربازه منو می‌شناسه، باید بریم
‫ما آماده‌ایم، جناب
‫- بیا بریم ‫- چی؟ صندوق چی؟
‫صندوق رو بیخیال
‫حرکت کن، برو! ‫پول بیشتری میدم.
‫هی، وایسا! ماشین رو نگه دار!
‫شاید برای تمیزکاری اومدن
‫- اگه آنا باشه، چی؟ ‫- برای اینجا اومدن، خطر نمی‌کنه
‫- اگه به کمک‌مون نیاز داشته باشه، چی؟ ‫- نه! صبر کن، بلا!
‫- طرف شمام. طرف شمام. طرف شمام. ‫- ولف... مشکلی نیست
‫مشکلی نیست، من می‌شناسمش
‫باز نگهش دار
‫بیا، اینو بگیرید
‫شرمنده زیاد نیست
‫سه روزِ تمومه بدون هیچی اینجاییم، ولف
‫حکم ضیافت رو داره برامون. ‫ممنونم.
‫کسی نیومد دنبالتون؟
‫اومدن...
‫و...
‫یه خونواده رو کشیدن بیرون... ‫از طبقه‌ی بالایی...
‫شنیدیم کشوندن‌شون توی خیابون
‫همراه با بقیه‌ی همسایه‌ها
‫بخت باهاتون یار بوده. ‫قتل عام تازه شروع ماجرا بود.
‫دو روز پیش، ‫«آینزاتس‌گروپن» از راه رسید
‫چی هست؟
‫جوخه‌های مرگ
‫هزاران نفر رو می‌کشن
‫می‌برنشون زندون‌ها و ورزشگاه...
‫بیرون... تو دلِ جنگل ‫تا کسی صداشون رو نشنوه...
‫و به طرز فجیعی کارشون رو می‌سازن
‫حدأقل بقیه رو به موقع فراری دادی، درسته؟
‫آره...
‫بعضی‌هاشون
‫ولی امیدوار بودم آدام اینجا باشه
‫آدام همراهشون بود، نبود؟
‫نه... برگشت خونه
‫آخرین باری که دیدمش، ‫داشت میومد اینجا پیشت
‫نه
‫- بابا چطوری پیدامون می‌کنه؟ ‫- چطوری؟
‫خودم بهش می‌گم، ففله جونم
‫تا حالا کسی قلقلکت داده؟
‫- شرمنده ‫- نه، مایلوشکا
‫بدونیم جای تو و فلیسیا امنـه، ‫خیلی خوشحال می‌شیم
‫حالا، دست‌هات رو بده تو
‫- یک و دو. خیلی‌خب. ‫- ففله
‫- بیا ‫- با مامان‌جون خداحافظی کن
‫به محض اینکه رسیدیم، ‫یکی رو می‌فرستیم بیاد دنبالتون
‫لطفاً مراقب خودتون باشید
‫خداحافظی کن، ففه
‫- خدافظ ‫- خدافظ
‫- آره... ایشالله سال دیگه اورشلیم ‫- خدافظ
‫احتمالاً توی قطار، ‫جای بیشتری داشته باشیم
‫آره، شک ندارم ‫واسه‌مون بلیت فرست کلاس گرفتن
‫من که به اندازه‌ی کافی هزینه کردم
‫می‌خوای بیرون رو تماشا کنی، ففه؟
‫آره؟ بیا ببین
‫چرا داریم از جاده خارج می‌شیم؟
‫نمی‌دونم
‫تازه از رادوم خارج شدیم
‫- من چیزی نمی‌بینم ‫- چه خبر شده؟
‫درست نیست. یه کاری بکنید، لطفاً.
‫حس خوبی ندارم
‫- لطفاً بگید چیزی می‌بینید؟ ‫- پیشم بمون، پیشم بمون، ففله
‫- من چیزی نمی‌بینم ‫- می‌دونید چه خبر شده؟
‫کسی می‌دونه؟ ‫کسی می‌دونه جریان چیه؟ توروخدا
‫- ففه ‫- لطفاً بهم بگید
‫ففه
‫[از ماشین پیاده شید، یالا!]
‫[وسایل‌تون رو وِل کنید!]
‫[پیاده شید وگرنه پیاده‌تون می‌کنیم!]
‫بذار کمکت کنم... نگران نباش.
‫[بیاید بکَنید. یه جا خشک‌تون نزنه!]
‫[بکَنید وگرنه بهتون شلیک می‌کنیم!]
‫برید
‫[تو واسه دو نفر بکَن]
‫ففه... ففه
‫بیا اینجا، بیا اینجا
‫اینجا بشین، اینجا بشین
‫کنار پای مامان بشین. ‫بشین، اینجا بشین.
‫بشین
‫اونجا رو نگاه کن
‫- درخت‌ها رو می‌بینی؟ ‫- آره
‫نمی‌دونم درخت سیب‌ان یا نه
‫آره
‫خیلی‌خب، همینجا بمون
‫همینجا بمون، تکون نخور
‫کارِ فریدمن، دندون‌پزشکه‌ست. ‫یه کاری واسه اِس‌اِس کرده. ‫(یکی از سازمان‌های شبه‌نظامی تحت نظارت آدولف هیتلر و حزب نازی)
‫حالا نمی‌کشنش تا باز هم کمک‌شون کنه
‫[دیگه کی می‌خواد فرار کنه؟]
‫نگاه نکن، ففه
‫فقط به من نگاه کن، خب؟
‫- باش ‫- فقط من، هیچ جای دیگه رو نگاه نکن
‫شلیک نکنید، شلیک نکنید!
‫یه سوال از افسر دارم
‫ففه؟ بهم گوش کن، ففله
‫اون خانمه رو می‌بینی اونجاست؟
‫می‌خوام بدویی سمتش...
‫و جوری رفتار کنی انگار مامانته
‫خب؟ فهمیدی؟
‫بدو برو پیشش و داد بزن «مامانی»
‫وقتی هم که رسیدی پیشش...
‫بغلش کن و بوسش کن ‫و اصلاً بخاطر هیچ چیزی ولش نکن
‫فهمیدی؟
‫مامان، تو هم بیا
‫من نمی‌تونم الآن بیام
‫خودت باید مثل یه دختر بزرگ ‫تنهایی انجامش بدی
‫فهمیدی؟
‫فهمیدی، فلیسیا؟
‫مامانی و بابایی رو دوست داری؟
‫و باباجون و مامان‌جون؟
‫پس باید همین الآن بری. ‫دیگه وقت نداریم.
‫- فهمیدی ففه؟ ‫- آره
‫اون خانم مامانته. فهمیدی فلیسیا؟
‫پس بدو فلیسیا، بدو
‫بدو!
‫- بدو، بدو. چیزی نیست. ‫- باش
‫بدو
‫مامانی!
‫بکَن دیگه ‫وگرنه می‌فهمن بچه‌ی توئه
‫وای دلم برات تنگ شده بود، بیا بغلم. ‫بیا بغلم. وای، دختر خوشگلـم.
‫بچه‌ی توئه؟
‫بله
‫[دیگه کافیه! کَندن بسه...]
‫[لباس‌هاتون رو دربیارید!]
‫لباس‌ها رو دربیارید!