‫ داشتم از خونه میرفتم اداره پست.
‫ که حدود سه یا چهار بلوک فاصله داره،
‫و همینطور وسط خیابون واستاده بود،
‫ یه آدم لاغراندام...
‫ فهمیدم اون آمریکایی نیست...
‫ میتونی اروپاییهارو از کفشاشون بشناسی.
‫اونا کفشای چرمی مد روز بودن، ‫نه چکمه‌های گاوچرونی.
‫گفت "اینجا زندگی میکنی؟" ‫و منم گفتم "آره اینجا زندگی میکنم."
‫و گفت، "اونا دارن میان
‫بقیه هم قراره بیان اینجا."
‫و گفت "این قراره کلی دردسرساز بشه.
‫قراره کلی آدم اینجا باشه."
‫یه جوری غیرقابل باور بود.
‫کی انتظارشو داشت، همینطور که گفتند اتفاق بیافته؟
‫نمیتونستی تصورش کنی، حتی ‫تو خواب میدونی؟
‫خیلی ترسناکتر از اونی که ‫هرکسی میتونست تصور کنه.
‫"آنتلوپ" یه مکان ساکت کوچیک ‫وسط ناکجا آباد بود.
‫تقریباً از همه چیز جدا شده بود.
‫شهر "آنتلوپ"...
‫یه شهر کوچیک ساکت که فقط ‫50 نفر آدمو شامل میشد.
‫و فقط ساکت و کوچیک بود.
‫یه دفتر پست داشت.
‫یه فروشگاه.
‫یه مدرسه قدیمی.
‫و یه کلیسای قدیمی که تو "آنتلوپ" بود.
‫"آنتلوپ" کاملاً ساکته.
‫همه تو "آنتلوپ" همدیگه رو میشناسن.
‫و همه با همدیگه در ارتباط هستند ‫و به دیگری کمک میکنند.
‫کلی دورهمی کباب و مراسمهای ‫جشن کریسمس و غیره برگزار کردند،
‫بیشترشون مردمان کارگر بازنشسته بودند
‫و برای اولین بار تونستند ‫یه خانه پیدا کنند که بشه خرید.
‫اونها آخرین سالهاشون رو در سکوت ‫و آرامش میگذروندند و لذت میبردن...
‫و از یک سطح معین از تنهایی لذت میبردند.
‫یه مقاله خیلی کوتاه تو روزنامه بود.
‫تقریباً دو یا سه جمله بود.
‫مثلاً یه معلم مذهبی پولدار ‫سوار یه رولز رویس
‫یه مرتع تو "آنتلوپ" میخریدن،
‫و من فکر میکردم چقدر احمقانه ست.
‫نمیدونستم چطور بهش نگاه کنم.
‫اونا یه مرتع بزرگ گل آلود ‫خریدن که حدود 80 هزار هکتار بود.
‫شیبدار، سنگلاخه و دامنه‌های پیچ دار.
‫جنگلی و ناهموار هست.
‫اون بیرون، هیچی نیست،
‫فقط چندتا ساختمون قدیمی ‫و 60هزار هکتار سنگلاخه.
‫مردم از هیچی خبرنداشتند، میدونی. ‫اینکه واقعاً داشتن چیکار میکردن.
‫ما فقط شنیدیم یه آئین دینی یه...
‫یا نبود، اونموقع نمیگفتن آئین دینی، میگفتن؟
‫- نه نه ‫- نمیدونم.
‫یه مشت آدم یه بخش مشترک زراعتی خریدند،
‫که به نظر یکم عجیب میومد.
‫و یه دفعه تلفن زنگ زد
‫و گفت، "من اینجا گله دار هستم ‫و یه عده‌ای قراره بیان،"
‫گفت، "هرکاری از دستت برمیاد بکن
‫تا نذاری اونها وارد بشن."
‫چه خبر شده؟
‫فکر کردم یه دنیای جدید ‫روی من باز شده انگار.
‫نمیدونستیم این آدما کی هستیند.
‫چرا اینجا هستند؟
‫تا کی قراره اینجا باشن؟
‫میدونی، اصلاً قضیه چیه؟
‫خیلی سریع تمام جاده‌های اطرافشونُ بستند
‫تا کسی نتونه وارد بشه.
‫و برامون سؤال پیش اومد،
‫که ما اینجا داریم چیو میپرستیم؟
‫و خیلی طول نکشید که "پاگوان" اومد. ‫[پاگوان در زبان هندو خدا هم معنی میده]
‫و تونستیم ببینیم چی بود. ‫[پاگوان در زبان هندو خدا هم معنی میده]
‫بعضی از همسایه های من اطراف "آنتلوپ" میتونستن
‫اون کامیونهای مصالح و خانه های ‫سیار و ببینند که داشت منتقل میشد،
‫کامیون پشت کامیون.
‫و واضح بود که برای ‫اداره یه مرتع جمع نشده بودن.
‫یه سری شایعات درست شده بود
‫که رؤیاش یه شهر 50 هزار نفری ‫وسط بیابون جایی بود.
‫و یه موضوع کوچیک در عرض یک ‫یا دو هفته تبدیل به موضوع بزرگی شد.
‫خیلیا مشکوک شده بودند که نکنه ‫برنامه‌های طولانی مدت داشتن.
‫کسی نمیتونست تصور کنه همچین چیزی ‫در این وسعت آشکارا بشه.
‫من هنوزم به مردم میگم ولی بازم باور نمیکنن،
‫چون خیلی باورنکردنیه، چطور همچین ‫چیزی میتونه اتفاق بیافته؟
‫میدونید یکی درمورد این کتاب خواهد نوشت،
‫و بهتون قول میدم وقتی اون کتاب منتشر شد،
‫کسایی که میخوننش میگن همه‌ش خیالاته.
‫ما اصلاً خبرنداشتیم قراره وارد بزرگترین
‫پرونده زهرآلود در تاریخ ایالات متحده بشیم،
‫وارد پیچیده ترین پرونده،
‫و بزرگترین کلاهبرداری مهاجرتی که ‫در تاریخ ایالات متحده اتفاق افتاد.
‫«:: مــتـرجـم: مرتضی ::» ‫|^| GodBless |^|
‫اول کار وقتی رسیدند و وایستادند ‫و خودشونُ معرفی کردند،
‫و هدف اصلیشون میگفتند فقط ‫میخوایم رو زمینهامون کشاورزی کنیم،
‫از دینمون پیروی کنیم و همسایه خوبی باشیم.
‫و فکر کنم میشه گفت مشکل از جایی ‫شروع شد که «شیلا» اومد اینجا.
‫«ما آناند شیلا» بنیاد "راجنیش" رو کنترل میکرد
‫و دهها میلیون دلار ارزش داره.
‫اکنون مرتاضها میگند...
‫«ما آناند شیلا»، منشی شخصی «پاگوان» بود.
‫ینی اون سخنگوی شخصی او بود.
‫از نظر من اون کل انجمنِ محلیُ اداره میکرد.
‫«ما آناند شیلا» دست راست «پاگوان»،
‫و ده دوازده نفر و بیشتر، ‫از رهبران این انجمن
‫در جنوب آلمان پنهان شدند.
‫بخش بزرگی از زندگیش رو ‫همراه «پاگوان» گذروند.
‫نمیدونم، بشه گفت برای این کار آموزش دیده،
‫ولی قطعاً به قدری در این حوزه مورد توجه قرار گرفت
‫که تبدیل شد به نایب بشدت مورد اعتماد.
‫مسئولان قضایی فدرال از دولت آلمان غربی خواستند تا
‫«ما آناند شیلا» به ایالات متحده مسترد کند.
‫«شیلا»، معتمد سابق «پاگوان رانجیش»،
‫به اتهام کلاهبرداری و تلاش برای قتل در ‫ایالت اورگن روبه رو شده است.
‫او روش خودشو داشت و حتی نمیتونست ‫قبول کنه کسی جلوی راهش قرار بگیره.
‫الان پلیس میدونه «شیلا» در حال حاضر کجاست؟
‫به ما گفتن او جایی بیرون زوریخ ‫در یه جنگلی زندگی میکنه.
‫هر ملکه‌ای یه گیوتین داره.
‫بدون گیوتین، نمیتونی تاج روی سرت بگذاری.
‫و این سرنوشت من بود.
‫ولی چرا کسی باید یه نفرو بذاره زیر گیوتین؟
‫بخاطر قدرتهاشون.
‫میخواند قدرتهاشون رو نابود کنند.
‫و با وجود گیوتین، اونها هنوز منو نکشتند.
‫اونها روح من رو هنوز نکشتند.
‫مهم نیست کجا برم، همیشه یه تاج خواهم داشت...
‫درحالی که از زیر گیوتین بودن ترسی ندارم.
‫من رو متهم به جرائم شنیع از پولشویی کردند.
‫البته، به تمام اونها مبادرت شد.
‫به طور عادی در کاری که ‫میکنم موفق هستم.
‫این یه شوخیه.
‫دنیا من و شخصیت من رو
‫خیلی اوقات به قتل رسوند.
‫من چیزی برای از دست دادن ندارم.
‫چی دارم از دست بدم؟
‫اولین ملاقاتم با «پاگوان»...
‫من یه دختر جوان 16 ساله بودم.
‫به پدرهای ما گفته بودن که قراره ‫با «پاگوان» ملاقات کنیم.
‫اون گفت اگر این مرد عمر ‫طولانی داشته باشه، بودای دوم خواهد بود.
‫اون روی زبونش «ساراسواتی» داشت.
‫الهه دانش بر روی زبانش.
‫و ما وارد آپارتمانش شدیم.
‫من اون عقب به دیوار کنار پدرم نشستم.
‫اتاق حال یه نسیم زیبای صبحهای دسامبر داشت.
‫تمام دیوارها با صدها کتاب پوشانده شده بود.
‫و...
‫من «پاگوان» رو دیدم و اون پایان من بود.
‫«پاگوان» اینطوری از پشت اومد
‫با شال سفیدش
‫و یه لنگ و هیچی زیرش نداشت.
‫با موهای سینه زیباش.
‫و بعد، تنها چیزی که فهمیدم
‫اشک از گونه من روانه شده بود.
‫من خنده و آغوش بازش رو دیدم.
‫و همینطوری رفتم در آغوشش.
‫و تمام سرم ذوب شد.
‫در این لحظه بود...
‫اگر مرگ سراغم میومد...
‫من میپذیرفتم.
‫زندگی من کامل شده بود ‫به اهداف زندگیم رسیده بودم.
‫من و «راجر» در 1966 ازدواج کردیم.
‫و در اون روزها، جایی که ‫در استرالیای غربی زندگی میکردیم،
‫خیلی عادی بود که ازدواج کنی ‫و تشکیل خانواده بدی.
‫دو سال بعد از ازدواجمون، پسرمون «پیتر» دنیا اومد.
‫اما رؤیایی که توش زندگی میکردیم...
‫آدمای جوان همو میدیدین، عاشق میشدن،
‫ازدواج میکردن، بچه دار میشدن،
‫شاد خوشحال زندگی میکردن.
‫اونطور که من فکر میکنم نیست.
‫این فرق میکنه.
‫و من بیمیل و عصبانی بودم.
‫من و «راجر» تو زندگیمون مشکلات جدی داشتیم.
‫من همیشه تو خودم بودم و ‫چیزی بروز نمیدادم،
‫و بعد یهو منفجر شدم...
‫فقط به خودم گفتم. "دیگه نمیخوام بیام همچین جایی.
‫دوست ندارم، باید یه کاری بکن."
‫یه همسایه جوان،
‫درمورد یه روان شناس در اداره ‫بهداشت همگانی بهم گفته بود.
‫و «راجر» با من اومد.
‫خیلی خیلی عصبی بودم،
‫و این مرد از یه ساختمون کوچیک اومد ‫بیرون و اومد طرف ما.
‫حتی نفهمیدم اون یه ردای بلند نارنجی پوشیده بود...
‫و یه گردنبند دانه تسبیح دور گردنش... ‫اصلاً توجه نکردم.
‫میگفت "میخوایم اینجا یه مرکز مدیتیشن درست کنیم.
‫الان خیلی کوچیکه، تازه شروع کاره.
‫و میخوایم مدیتیشین کنیم."
‫من گفتم "مدیتیشن"؟ این چیه؟"
‫به یه ساختمون کوچیک اونجا دعوت شده بودیم.
‫چندین نفر اونجا بودن که لباسهای نارنجی تنشون بود.
‫و تصاویر خیلی بزرگی از «پاگوان» اونجا بود.
‫چشمان بشدت درخشان...
‫مثل، چشمه‌های عمیق.
‫روان شناسه، به من و «راجر» یه ‫روبند داد تا چیزی رو نبینیم.
‫ مدیتیشن پویا تلفیقی از هندوئیسم و روان درمانی هست.
‫اون بهمون گفت خیلی سریع و خشن
‫از دماغ نفس بکشیم
‫برای بخش اول موسیقی.
‫ تنفس شدید و هایپرونتیلیشن
‫ برای تحریک نیروی شیطانی به ‫ اسم کوندالینی طراحی شده.
‫در بخش دوم، بهمون گفت خودمونُ رها کنیم.
‫هرطور دوست داریم جیغ و داد بزنیم.
‫هرچی به ذهنمون رسید، فقط خالی کنیم.
‫و بعد بخش سوم،
‫دستامونُ بالا میبردیم و بالا و پایین میپریدیم.
‫و هربار که میپریدی میگفتی هوو هوو!
‫و بعد بخش چهارم... بخش ساکتش بود.
‫فقط خیلی ساکت و بیحرکت میشدی.
‫ولی وقتی تموم شد، من فقط گریه کردم.
‫اون فقط آزادی من بود.
‫من فقط گریه کردم.
‫«راجر» دنبال من بین اون آدما میگشت.
‫جمعیت خیلی زیادی هم بود، و لباس منو میکشید.
‫خیلی محکم داشت میکشید و میگفت "برگرد! برگرد!"
‫همینطور ادامه میداد
‫برگرد برگرد!
‫ اول باید درک کنید که اکثریت پیروان "سینیاسین"
‫ بعد از مرگ «اوشو» پیرو "سینیاسین" شدند. ‫ [اوشو=پاگوان]
‫ اونها هرگز ندیدنش. هرگز صداشو نشنیدن. ‫ اونا هیچوقت تو مرتع نبودن.
‫ کسانی که تو مرتع بودن...
‫ در یک پیوند سهیم بودند.
‫شاید مثل رفتن به میدون جنگ ‫با همدیگه ست، میدونی؟
‫شما یه پیوند از یک تجربه بسیار شدید و خطرناک تجربه کردید
‫ جایی که با همدیگه مرتبط هستی...
‫با یک ارتباط و پیوندی عمیق
‫این دیگه خیلی فراتر از خانواده میشه، میدونی؟
‫اه...
‫عشق...
‫کسانی از ما که اونجا بودن.
‫در بهترین زمان و بهترین مکان متولد شد
‫برای کسانی که میخواستند در تاریخ دنیا متولد بشن.
‫من در اواخر دهه 40 در آمریکا بدنیا اومدم، بعد از جنگ،
‫وقتی مردم طبقه متوسط بالاخره موفق شدند ‫و تونستند یه زندگی خوب داشته باشن،
‫جایی که اگه باهوش بودی، برای تحصیل ‫نیازی نبود پول داشته باشی.
‫بنابراین من رفتم مدرسه حقوق.
‫و اه...
‫من باهوش بودم.
‫و من پرخاشگر و خصومت آمیز بودم.
‫و در اون عرصه برای اولین بار ‫تو زندگیم، واقعاً لذت بخش بود.
‫ توسط یه شرکت در لس آنجلس ‫ شرکت مانات استخدام شدم.
‫اونموقع موفقترین شرکت حقوقی در ایالات متحده بود.
‫ من متداعی ارشد دوم بودم.
‫ کارم روی پرونده‌ها خوب بود.
‫فرایند مدعی.
‫انگار بدنیا اومده بودم انجامش بدم.
‫ من در لیکرز وکیل «جک کنت کوک» شدم
‫«لیندا رانستند».
‫یه پرونده بزرگ برای «شان کسیدی» داشتم.
‫خیلی باحال بود.
‫ولی داشتم مثل خر کار میکردم.
‫دهنم سرویس شده بود، کارم تموم شد.
‫ یه رفیق داشتم، یکی از بهترین دوستام،
‫ اون میخواست بره هند.
‫ راستش وقتی برگشت سوارش کردم،
‫ و ما رفتیم کوهستان.
‫یه فولکس واگن ون مدل 64 ‫نسخه کمپ بود، میدونی؟
‫ اون یجورایی، عوض شده بود.
‫ اون 20 سال از دست داده بود.
‫ چهره‌اش شادتر بود.
‫مثل یه بچه میخندید، میدونی؟
‫«سم» چندتا نوار از «اوشو» آورده بود...
‫قبلاً نوارهای «اوشو» نشنیده بودم.
‫و فقط میدونستم زندگیم عوض شده بود.
‫«پاگوان» خیلی امروزی بود.
‫خیلی خاکی.
‫یه مد.
‫اون به روشنفکرها التماس میکرد.
‫روشنفکرانی که از سنتها و سبک زندگی خاکی خسته بودن.
‫زمانی که خواستم «باگوانُ» بشناسم، ‫او قدرت کاملی داشت.
‫یه قدرت غیرقابل توقف.
‫«پاگوان» میرفت و با گروهای کوچکی از مردم حرف میزد
‫و اونجا چندتا پیرو بدست میاورد.
‫شیره جامعه رو جذب میکرد.
‫اون شروع به نشر کتابهای خودش کرد.
‫و تا به خودمون اومدیم...
‫او از یه ستاره راک معروفتر بود.
‫ورزشگاهها پر میشدن.
‫میشد بگی 20 تا 30 هزار نفر.
‫یادمه یه روز بارون گرفت،
‫و تعداد کمی خواستند بلند بشن...
‫«پاگوان» سر یکیشون داد زد...
‫"پس اینها جستجوگران هستند. کسانی ‫که نمیتونن چند قطره آب رو تحمل کنند؟"
‫همه همونجا ایستادن.
‫یه سکوت ناگهانی شکل گرفت.
‫و او به حرف زدن ادامه داد.
‫و ما میرفتیم سخنرانیش.
‫و ناگهان، «پاگوان» منو از جلو صدا زد.
‫نیم متر اونورتر از پاش نشسته بودم.
‫منو دعا کرد و گفت،
‫"«شیلا»، تو عاشق من هستی
‫و منم عاشق تو هستم."
‫او از شکستن مرزها شرمی نداشت.
‫او درمورد روحانیت، سرمایه داری و تمایلات جنسی حرف میزد.
‫او خیلی انقلابی بود.
‫غربیهای بیشتری میومدن.
‫او میخواست یک انجمنِ بین‌المللی بسازه.
‫یه جامعه که بتونه مدیتیت کنه و ‫میادین انرژی خلق کنه.
‫پس «پاگوان» تصمیم گرفت به "پونا" بره.
‫خیلی مهم بود که نزدیکش باشی.
‫جسم فیزیکی او خیلی برای ما مهم بود.
‫من خیلی بی تاب شده بودم
‫که برم هند و «پاگوان» ببینم.
‫بعضیا که اومده بودن مرکز مدیتیشین
‫رفتن یه سری بزنند و برگردند.
‫اونا درمورد اشرام حرف میزدند، درمورد «پاگوان»
‫و که میتونی کنار پاش بشینی.
‫و من این نیاز نشستن کنار پای ‫استادم رو پرورش دادم.
‫و دیگه بعدش میگفتم. ‫"میخوام برم هند."
‫بعد از، بعد که طلاق گرفتم، واقعاً...
‫وقتی صبح بیدار میشدم ، تو فکرم میگفتم دارم چیکار میکنم؟ میدونی؟
‫دارم چیکار میکنم؟
‫زیادی میخورم، زیاد مست میکنم.
‫زیاد کار میکنم.
‫برای چی؟
‫و بعد تصمیم گرفتم دیگه کافیه ‫و مشارکتم استعفا دادم.
‫خیلیا فکر میکردن دیوونه‌ام که ‫دارم از معدن طلا فرار میکنم.
‫بعد رفتم هندوستان.
‫اولین پروازم به هندو یادمه.
‫از هواپیما پیاده شدم رفتم تو یه تاکسی.
‫جاده های دو طرفه و
‫راننده کامیونهای هندی و راننده ‫اتوبوس از کنار همدیگه رد میشدن.
‫از همون اول کار خیلی آشفته شدم.
‫خیلی جمعیت بود.
‫بوهای خیلی متفاوت، بوی عطر، همه قاتی شده بود.
‫و صداها.
‫بزرگترین محله زاغه نشین که ‫هرگز تو زندگیت نمیتونستی ببینیش.
‫و وسط اون، این ... آشرام هست.
‫و یه دروازه هست.
‫وقتی دروازه باز شد و من ‫با «راجر» رفتم تو،
‫یه دنیای دیگه بود.
‫خیلی آرامش بخش بود.
‫خیلی سبز بود، سبز شاد.
‫گروهای کوچک از آدمای نارنجی پوش بودن
‫نشسته بودن یا ایستاده بودن و ‫ساکت با هم حرف میزدن.
‫یه آبادی واقعی بود.
‫وخونه «پاگوان» از وسط گیاهای سبز پیدا بود.
‫یه حس خیلی...
‫"بالاخره، رسیدیم."
‫یه روز آفتابی زیبا بود.
‫کلی درخت قدیمی بود، درختای قدیمی قشنگ،
‫پر از طوطی، هزاران طوطی،
‫و تمام این آدما، دریایی از آدم، ‫قدم میزدن، روسریهای خرمایی پوشیده بودن.
‫ولی گردش خیلی ملایمی بود، میدونی؟
‫آدما باهمدیگه حرف میزدن.
‫یه عده نشسته بودن و چایی میخوردن ‫یه عده همو بغل میکردن.
‫فقط دلم میخواست اونجا باشم.
‫حس میکردم بالاخره رسیدم.
‫حس میکردم بعد از یه زندگی
‫در جایی که حس میکردی ‫جات اونجا نیست...
‫از جمله خانواده‌ام...
‫حس میکردم اومدم خونه.
‫«پاگوان» هرروز صبح یه مباحثه داشت،
‫و اون درواقع اولین باری بود که ‫من خود جسمانی «پاگوان» دیدم.
‫در اون روزها، «پاگوان» یه ردای سفید مایل به تیره میپوشید،
‫آستینهای بلند تا قوزک پاش.
‫یه ریش بلند داشت.
‫اون قطعاً بدنبال بخشی از بصیرت بود.
‫و از در که میومد دستاش اینطوری ‫میکرد و ناماسته میگفت،
‫که میشه درود گفتن،
‫و از در تا صندلیش حرکت میکرد.
‫و از دید من اونطور که به نظر ‫میومد اصلاً رو زمین نبود.
‫همینطوری تا اونجا پرواز میکرد.
‫یه تکون خیلی آرومی روی ریشش بود ‫بخاطر حرکتی که داشت.
‫و بعد مینشست.
‫من به پشه بند اون عقب تکیه کرده بودم.
‫من یه یارویی بودم.
‫و خیلی باانرژی بود که به حرفاش ‫گوش کنی و کنارش باشی.
‫خیلی قدرتمند بود.
‫حتی یادم نمیاد چطور ... ‫به چی فکر میکردم،
‫ولی دیدم روی پاهای «پاگوان» نشسته بودم.
‫و بعد باهام حرف زد.
‫من از هیچ جنبه‌ای استثنائی نیستم.
‫ادعا نمیکنم که فرزند خدا هستم.
‫من فقط یه چیز میگم: ‫که من خواب بودم و الآن بیدارم.
‫شما خواب هستید و میتونید بیدار بشید.
‫من ادامه میدم تا کمک کنم مردم بیدار بشن.
‫مردان بیدار اولین مردان خواهند بود.
‫اون مسیحی نخواهد بود، هندو نخواهد بود.
‫او محمدی [مسلمان] نخواهد بود. ‫او سرخپوست نخواهد بود.
‫او آلمانی نخواهد بود. ‫او انگلیسی نخواهد بود.
‫او فقط یک موجود بیدار خواهد بود.
‫«پاگوان» میخواست انسان جدیدی بسازه.
‫یک انسان جدید که در کنار دیگران با صلح زندگی میکنه...
‫در کنار طبیعت با آرامش زندگی میکنه.
‫درحالی که تمام ملیتها،
‫تمام رنگها،
‫تمام دینها...
‫کنار هم مینشینند.
‫این انسان جدید تنها مورد احترام دیگرانه.
‫شرق یک سویه باقی مانده بخاطر ‫آنچه که ما آنرا معنویت خطاب میکنیم.
‫فقیر، غیرعلمی و بدون هیچ فناوری باقی مانده.
‫و غرب مادیت رو انتخاب کرده.
‫ولی انسان بسیار تهی و بیمعنیه.
‫بدون معنویت، هیچ میانی وجود نخواهد داشت.
‫انسان داره از هم میپاشه.
‫انسان غربی، یک نیمه ست.
‫انسان شرقی یک نیمه ست.
‫تلاش من اینه که یک انسان کامل بسازم.
‫مرتاضهای معمولی همه چیز را رد میکنند،
‫تمام مادیات رو، تمام تمایلات جنسی را.
‫در دوران قدیم، اینکار مورد پذیرش بود.
‫میتونستی راحت به مردم بندازی، راحت.
‫ولی حالا در زمانه مدرن هستیم.
‫«پاگوان» داشت... به تمام اینها حمله میکرد.
‫میتونی بدون انکار هم معنوی باشی.
‫حالا دو راه هست:
‫یا سکس رو مثل سنتهای مذهبی
‫جاهای مختلف دنیا سرکوب کنی
‫یا دگرگونش کن.
‫من برای دگرگونی هستم.
‫من از سانیسین ها یاد میدم خلاق باشن.
‫موسیقی خلق کنند، شعر خلق کنند.
‫نقاشی خلق کنند، سفالگری بسازن...
‫یه چیزی خلق کنن!
‫هرکاری میکنی، با خلاقیت فراوان انجامش بده.
‫یه چیز جدید به هستی بیاور...
‫و جنس تو در سطحی فراتر تکامل پیدا خواهد کرد.
‫برای من انگار یکی درو با لگدت باز کرد،
‫چون «پاگوان» خیلی مقبول بود، او خیلی مطالعه میکرد.
‫او استاد فلسفه بود،
‫و او درمورد چیزهایی حرف میزد ‫که قبلاً هیچوقت نشنیده بودم.
‫و درمورد مذاهب مختلف حرف میزد.
‫او از بودا میگفت از زرتشت میگفت،
‫و خیلی به هتک حرمتهاش علاقمند شده بودم.
‫برای من خیلی تازگی داشت.
‫برای من اون، اه شگفت انگیز بود.
‫میتونی بهش بخندی.
‫مجبور نیستی همیشه بخاطرش گریه کنی.
‫او اهل مباحثه بود خیلی هم محبوب.
‫او خصوصیاتی بی کران داشت.
‫وقتی تو یه سالن همراه 6-7 هزار ‫نفر کنارش نشستی...
‫و تمام کسانی که تو اتاق بودند و ‫آغوش باز، مثل سنگ بی حرکت بودن.
‫منظورم از "سنگ" یعنی بعد از سخنرانی،
‫کسایی که میخواستن بلند بشن و برن ‫اگه سریع بلند میشدند تلوتلو میخوردن.
‫او یک انرژی باورنکردنی رو ‫به سمت مردم هدایت میکرد.
‫باید به تو یک مکان امن ‫بدند از جایی که بتونی کار کنی.
‫جایی که چیزهای عادی،
‫تابوها و موانع کنار گذاشته بشوند.
‫و این فقط یک شروعه.
‫تعداد خیلی زیادی قراره بیان.
‫اونها توی راه هستند.
‫کسانی که خواهند آمد...
‫میلیونها نفر دارند میاند...
‫از این رو مسئولیت شما بزرگه،
‫چون شما مسیر رو آماده خواهید کرد.
‫همه فکر میکردند در شروع یک تجربه شگرف هستند.
‫و ما پتانسیلهای دگرگونی آگاهی
‫در این سیاره رو به چشم دیدیم.
‫ما واقعاً احساس کردیم...
‫انگار ما مردمان برگزیده بودیم.
‫ما روحانیون مادی گرا هستیم.
‫چنین چیزی تا به حال در دنیا اتفاق نیافتاده.
‫این یک تجربه جدیده، یک شروع جدید.
‫و آینده بسیار خوبی داره.
‫من در اصل سابقه کسب و کار مالی داشتم.
‫یه شغل در بانک بین المللی در وال استریت یک داشتم.
‫من میخواستم این جامعه مقدس رو ایجاد کنم
‫و خیلی قبلتر از زمانی که ‫یه سینیاسین بشم میخواستم اینکارو بکنم.
‫یه شرکت به اسم "نئو بالانس" تأسیس کردم
‫تا گردش کالا به سمت هند رو تسهیل کنم
‫و زیرساخت اصلی برای پیشرفت ‫این جامعه رو فراهم کنم.
‫در اون زمان، ما داشتیم به عصر ویتنام میرسیدیم.
‫و چیزی که توسط دولتمون به ما ‫گفته شد، توسط فرهنگ ما
‫دقیقاً اون چیزی نبود که اتفاق میافتاد.
‫از ما انتظار داشتند به کالج بریم، ‫کار پیدا کنیم، تشکیل خانواده بدیم،
‫و مردم داشتن مشروعیت
‫مذهب ما و دولت مارو زیر سؤال میبردن.
‫و فکر میکنم این چیزیه که بسیاری از جوانترها در آن زمان
‫داشتند علیه‌اش مخالفت میکردند و به دنبال ‫پیدا کردند پاسخ بودند.
‫برای بسیاری، حرکات بالقوه انسان
‫مهمترین اختراع اجتماعی کشور هست.
‫حرکات بالقوه انسان تبدیل به یک تجارت شده،
‫یک مذهب زیرزمینی،
‫یک ضدفرهنگ، یک پدیده ریشه دوانده
‫صدها هزار نفر آدم معمولی رو به خود جذب میکرد.
‫برای پتانسیلهای انسانی، خودشناسی، روشنگری،
‫خلاقیت، پیشرفت معنوی،
‫طبق گفته آنها، این میتواند آینده ما شود.
‫«اوشو» بخشی از عصر جدید ‫بیداری بود که داشت اتفاق میافتاد.
‫و درون آشرام در پونا،
‫روانشناسانی عصر جدید پویا حضور داشتند
‫که هرجایی از دنیا زندگی میکرد.
‫گرداگرد هندوستان اروپاییها و آمریکاییهایی بودند
‫که میومدن تا ببینند شرق چه شکلی بوده.
‫اینجا برای من مثل خانواده‌ام و خونه من هست.
‫خیلی باشکوه و وافره، این...
‫الان دیگه در غرب هیچی برای من نیست.
‫من داشتم دیگر فلاسفه معنوی رو مطالعه میکردم
‫و مزخرفات تعصبی برکلی که در جریان بود میخوندم.
‫و بعد یکی از دوستام از پونا برگشت...
‫و کلی تغییر در او دیدم.
‫حس کردم اون چیزی که دنبالش بودم رو پیدا کرده.
‫برای همین رفتم پونا تا بفهمم.
‫این یک جریان ثابت درآمد رو فراهم میکرد
‫تا نیازهای یک جامعه درحال رشد رو تأمین بکنه.
‫«پاگوان» مسائل مالی رو درک میکرد.
‫غربیها به جای روپیه با دلار میومدن.
‫مدیتیشن یه محصول بود.
‫محصولی بود که پول لازم برای انجام
‫کاری که در ذهن داشت رو به پیش ببره.
‫من یه مدیتیتور نبودم.
‫به این چیزا علاقه نداشتم.
‫این فنجون چایی من نیست.
‫کار کردن رو دوست دارم.
‫ولی بین من و «پاگوان» اختلافی نبود.
‫من تواناییهای تجاریشو میشناختم.
‫میدونستم چطور تشکیلاتی بسازم...
‫میدونستم چطور جامعه زیستی سرمایه داری بسازم.
‫«شیلا» باهوش بود، او لذت بخش بود.
‫او زیرک بود.
‫او یه حس قدرت داشت.
‫خیلی دلربا بود.
‫میدونست چطور با مردم برخورد کنه.
‫میدونست چطور یه گروهی رو مدیریت کنه.
‫به پول نیاز داشتیم.
‫ما به مکان نیاز داشتیم باید زمینهای جدید میخریدیم.
‫و یه فکری به ذهنم رسید.
‫حداقل 3تا4 هزار سینساسین هست...
‫که میتونند به ما پول قرض بدن.
‫و ما یه بانک شبانه روزی با سیستم شتاب درست کردیم.
‫قطعاً یه منبع بزرگ گردش پول بود.
‫ما صدها هزار دلار به گردش درآوردیم...
‫و برای هندوستان پول زیادیه.
‫تمام مجامع گذشته بخاطر این ایده احمقانه که
‫نباید ثروت خلق کنی از بین رفتند.
‫آموزهای «پاگوان» این بود که ما ‫نباید خودمون رو منزوی کنیم،
‫بشینیم تو هیمالیا و مدیتیت کنیم.
‫ما باید بخشی بازار باشیم.
‫حالا 1500 سینیاسین در این جامعه کار میکنند.
‫اونا لباس احتیاج دارند.
‫دارو لازم دارند.
‫همه چی میخواند.
‫این جامعه زنده خواهد ماند،
‫و تنها راه برای زنده ماندن ‫اینه که ثروتمند باشی.
‫هرچه بیشتر کار میکردیم ‫تعدادمون بیشتر میشد،
‫لشگر انبوهی از مردم به سمت ما میومدند.
‫پیروان از بالای دیوار میومدن.
‫توقفی هم نبود.
‫«پاگوان» من رو زیر نظر داشت.
‫میخواست منو امتحان کنه،
‫و هرگز احساس نکردم برای گفتن ‫چیزی که میخوام بگم لایق نیستم.
‫با درک متقابل میتونم بگم...
‫اون جاسوس نزدیک من گذاشته بود.
‫یکی از اولین کارهایی که کردیم ‫این بود که بریم دفتر روبه رو.
‫این یه دفتر شیشه ای بود.
‫وقتی به دروازه اصلی میومدی ‫همونجا جلو بود.
‫یه زن خیلی کوچیک هندی بود ‫که روی یه صندلی بزرگ نشسته بود.
‫مشخص بود اون رئیس اونجاست.
‫و بهمون گفتن این «لاکشمیِ» این ‫منشیِ «پاگوانِ».
‫منشی شخصی اوشو بودن خیلی ‫بیشتر از اونیه که فکر کنی.
‫منشی شخصی اوشو [«پاگوان»] با ‫اختیار تام مسئول مدیریت همه چیز بود.
‫وظیفه منشی شخصی «پاگوان» اینه که ‫صلیب رو برای او حمل کنی.
‫یه وظیفه خطرناکه.
‫و نقش «لاکشمی» این بود که ‫سخنگوی «پاگوان» باشه.
‫نگاهی که از بیرون داشتند انگار این یک ‫جامعه دون مایه بود.
‫ولی وقتی به آشرام میرفتی،
‫میفهمیدی که اونجا آدمهایی ‫با سطوح متفاوتی از اختیارات هستند.
‫من رفتم به دفتر و درخواست کار کردم.
‫یه زن جوان با نشاطی کنار دست راست «لاکشمی» نشسته بود.
‫و اون اولین باری بود که با «شیلا» ملاقات کردم.
‫بهم گفت "اه میخوای کار کنی؟"
‫"اه خیلی خوبه، ما یه نظافتچی متعهد لازم داریم."
‫نظافتچی؟
‫اینهمه راه اومدم که نظافت کنم؟
‫و در سال اولم تمیز کردم توالتهای عمومی کارم بود.
‫«پاگوان» کسانی که برای آموزشهای روحی میومدند رو نمیخواست.
‫اون کسانی رو میخواست که بتونند ‫از یک اجتماع حمایت کنند.
‫ما که از نظر علمی توانایهای ‫زیادی داشتیم در روزهای اول متراکم بودیم،
‫دکترها وکلا نقشه کش ها.
‫ینی در رؤیامون میخواستیم یک جامعه بسازیم
‫که بتونه نشون بده دنیا چه چیزی میتواند باشد.
‫این اولین شهر سینیاسین خواهد بود.
‫در عرض پنج سال، 50 هزار سینیاسی اونجا خواهد بود.
‫و در ده سال، 100 هزار سینیاسی اونجا خواهند بود.
‫«پاگوان» میخواست یک انجمن محلی جدید ‫بسازه، یک سرزمین بودا.
‫این سرزمین بودا سرزمین موعود بود.
‫ما دنبال جایی بودیم که همچین ‫پتانسیلی داشته باشه
‫تا جمعیت بزرگی رو درخودش جا بده
‫و پتانسیل رشد رو هم داشته باشه.
‫ما باید فضای کافی برای 10 هزار نفر و میداشتیم.
‫ما تجهیزات مسکن سازی نیاز داشتیم و «پاگوان» نیاز داشت
‫به یک فلات متفاوت و سطح متفاوت حرکت کنه.
‫«پاگوان» «لاکشمی» رو فرستاد ‫تا دنبال زمین جدید بگرده،
‫و گفت تا وقتی معامله رو تموم نکرده برنگرده.
‫او «لاکشمی» رو فرستاد دهلی...
‫کاچ...
‫بمبئی...
‫مشکل این بود که...
‫اون دوران خانم «گاندی» بود، نخست وزیر.
‫و از نظر سیاسی ما وارد یک حوزه محدود شدیم.
‫اونها مارو به عنوان یک تهدید برای جامعه‌اشون دیدند.
‫و من فکر میکنم ایناهاش، این معلم معنوی خارق العاده
‫حتی نمیتونه در داخل کشور خودش، خود رو معرفی کنه.
‫در زمان پونا بود.
‫یک هندی متعصب بود
‫که در میان سخنرانی بلند شد
‫و یه چاقو سمت «پاگوان» پرت کرد.
‫چاقو به «پاگوان» نخورد،
‫ولی خیلی نزدیک بود.
‫برای «پاگوان» روشن شده بود
‫که الآن باید تدابیر دیگری اتخاذ کنیم
‫تا ازش محافظت کنیم، از آشرام و مردمش.
‫در اون نقطه، من میرم به کتابخونه‌اش
‫و یه نسخه از حقوق شهروندی و قانون اساسی برمیدارم.
‫ایالات متحده به همه حق میده ‫تا مذهب خودشون رو ترویج کنند.
‫و من فکر میکنم خارج شدن از هندوستان ‫چیزی بود که باید تجربه‌اش میکردیم.
‫یه شب من از حمام اومدم بیرون
‫و یه پیام تلفنی اومد.
‫و منو به اتاق «پاگوان» احضار کردند.
‫و او گفت، «شیلا» بیا جلو.
‫و ازم پرسید نظرت درمورد «لاکشمی» چیه؟
‫من به «پاگوان» گفتم، من امید زیادی ندارم.
‫«لاکشمی» توانایی ساماندهی یه ‫زمین برای او را نداشت.
‫و ازم پرسید، مردی مثل «پاگوان» رو کجا میبری؟
‫من هم گفتم، شاید بدونم چطور با آمریکا کنار بیام.
‫انگار داشت میدرخشید.
‫و به «پاگوان» گفتم
‫من مجاب شدم که در آمریکا مشکلی نخواهیم داشت.
‫قانون اساسی که فکر میکردم خیلی مقدسه.
‫و او گفت، «شیلا» یه چیزی برات دارم.
‫دستشو گذاشت روی سرم.
‫منم نگاش کردم...
‫اشک از چشمام غلت میخورد.
‫و بعد گفت، «شیلا» تو منشی جدید من هستی.
‫و چیز بعدی که گفت،
‫خیلی خب، توی آمریکا دنبال جا بگرد.
‫سال 68 بود.
‫من 17 سالم بود.
‫پدرمون میگفت، میفرستمت که در آمریکا چیز یاد بگیری.
‫درمورد آمریکا چی برام هیجان انگیز بود؟
‫دراون لحظه همه چیزش فکر کنم.
‫آمریکا سرزمین موعود بود.
‫من مجذوب ایده آزادی شده بودم،
‫که تساوی رو بین مردان و زنان ببینم.
‫و رنگ ... مهم بود.
‫در کلاس اولم،
‫در کالج ایالتی "مانتکلیر"
‫من با شوهرم مارک ملاقات کردم.
‫اونموقع هنوز "چینمایا" صداش نمیزدم.
‫یه مرد زیبا.
‫اولین عشقم.
‫یک شوخ طبعی جهودی داشت که ‫منو قبلاً میخندوند.
‫درد معده میگرفتم.
‫از قدم زدن در خیابان کانال لذت میبردیم،
‫این ساختمونهای بزرگ،
‫خیارشور میخوردیم، میدونی از بشکه بزرگها.
‫و حس خیلی خوبی داشتم.
‫ولی او بیمار بود.
‫«مکارک» بیماری هوچکین داشت. ‫[سرطان غدد لنفاوی]
‫13 باهاش جنگیده بود.
‫مرگ مثل یه شمیر آخته همیشه ‫کنار گردنش بود.
‫شبی قبل از فوتش،
‫تو آیینه به خودم نگاه کردم
‫و یه دفعه دیدم صورتم خاکستری شده.
‫و میدونستم یه مشکلی برای «چینمایا» پیش اومده.
‫و به «پاگوان» گفتم،
‫فکر کنم «چینمایا» داره میمیره،
‫و او گفت، درست فکر میکنی.
‫ولی نمیخوام اشک توی چشمات جمع بشه
‫چون اگه او اشک ببینه، مردن براش سخت خواهد شد."
‫و من حتی یک قطره اشک جاوی «چینمایا» نریختم.
‫غمی عمیقتر از اون تجربه نکرده بودم.
‫«پاگوان» به دکترها گفت منو سه روز بخوابونند.
‫وقتی بعد از سه روز بیدار شدم...
‫گفت، این قسمت تموم شد
‫حالا خودت رو در کار غرق کن."
‫روزی اومدند که «پاگوان» به ما ‫یک سخنرانی اول صبح اعلام کرد،
‫که الان تعدادمون اینقدری هست که در ‫سکوت راز و نیاز کنیم
‫و اینکه او دیگر صحبت نخواهد نخواهد کرد.
‫بی سابقه و باورنکردنی.
‫ولی دیگه صحبت نکرد.
‫یه سینیاسین کنار من در میز ‫صبحانه نشسته بود.
‫گفتم اوشو چطوره؟ گفت اون در سکوته.
‫تمام این راهو اومدم تا مقابلش ‫بشینم و گوش کنم،
‫و سکوت کرده.
‫و اون معنی گوشه نشینی هم میداد. ‫او مردم رو نمیدید.
‫وقتی سکوت اختیار میکنه،
‫با کی حرف بزنه؟
‫وقتی «پاگوان» شروع کرد سخنرانی عمومی بکنه،
‫به عنوان منشیش شدم سخنگوش.
‫همه چیز روی دوش من بود.
‫ما نمیخواستیم «پاگوان» هیچگونه تقابل مستقیمی با قانون پیدا کنه.
‫و برای همین به من اختیار وکالت دادند،
‫اختیار غیرقابل انکار یک وکیل.
‫وقتی کسی همچین قدرتی میده
‫فقط به کسی داده میشه که بهش بیشترین اعتماد داری.
‫یه ملاقات خیلی بزرگ با تیمم داشتم.
‫من اعلان کردم که میخواهیم به آمریکا بریم.
‫گفتم، "درک کنید چه معنی داره...
‫که این درخت غول‌پیکرُ ...
‫از وسط هندوستان برداریم...
‫شاخه ها و ریشه‌هاشُ جدا کنیم."
‫خطر بزرگی گریبانمونُ میگرفت.
‫باید به این مردم ارائه میکردم
‫که زبان به کام گرفتن چه معنی میده.
‫کسی نباید ذره‌ای میفهمید که چه خبره.
‫چون اگه مردم میفهمیدن، این اتفاق نمیافتاد.
‫رفتم به بمبئی.
‫درخواست ویزا کردم.
‫رفتم بخش مهاجرت.
‫گفتم، "میخوام با خودتون صحبت کنم."
‫میتونستم کاغذهارو جلوی چشمام ببینم،
‫یه متنی که نوشته بود به «پاگوان» یه ویزا میدند.
‫رئیسم تو دفتر ثبت صدام زد تا بیام بیرون.
‫و با تعجب بهش نگاه میکردیم،
‫ولی... فقط باید وایمیستادیم.
‫و اتفاق بعدی، دروازه باز شد
‫و رولز رویس سفید ضدگلوله «پاگوان»
‫از دروازه بیرون رفت،
‫تا خیابون،
‫و از دروازهای آشرام بیرون رفت.
‫چهار سالی که در هندوستان بودم، ‫هرگز از آشرام بیرون نرفت،
‫و یه دفعه رفت.
‫و باید نصف شب میرفتیم فرودگاه.
‫و یه 747 داشتیم...
‫خطوط هوایی پانام.
‫و طبقه بالارو مخصوص اون کردند.
‫این تصویر زیباییه که براش اولین شرابُ ریختم،
‫یه لیوان شامپاین.
‫و بعد بطریُ تو دستاش گرفت.
‫"حالا برای «شیلای» خودم."
‫و برام ریخت و دادش به من.
‫و هند رو ترک کردیم.
‫خدا پرواز کرد. ‫[«پاگوان»]
‫به نظر «پاگوان» در اول ژوئن ‫آشرام در پونا رو ترک کرد
‫بدون خبر قبلی یا خداحافظی.
‫پیروانش از مکان فعلی او خبر ندارند.
‫طبق شنیده ها در جایی در ایالات متحده مستقر شد.
‫من برگشتم به لس آنجلس،
‫و نمیدونستم باید چیکار کنم، میدونی؟
‫با یه دوست دختر قدیمی ‫تو یه صبح یکشنبه میگشتم،
‫و یادمه داشتم قهوه و تخمه تو تخت با هم میخوردیم.
‫و روزنامه لس آنجلس رو میاره.
‫و یه مقاله مفصل از راسل چندلر داشت.
‫«اوشو» در ایالات متحده بود.
‫به آرامی و با اطمینان هرچیزی از آشرام که ‫قابل جابه جایی یا
‫دور انداختنی فروخته شد یا اهدا شد.
‫من فرزندان و شوهرم رو بداشتم ‫به هند آوردم تا با «پاگوان» زندگی کنم.
‫تمام چیزهایی که میدونستم، ‫تمام دنیام ازم گرفته شده بود.
‫تلفن رو برداشتم و شماره 503 اطلاعات رو گرفتم،
‫و گفتم، "میخوام با آدمهای اورگن مرکزی حرف بزنم."
‫و گفت، "صبر کنید الان وصل میکنم."
‫همه میدونستن اون کی بود و چه خبر شده.
‫و من گفتم، "گوش کن من به وکیل از لس آنجلس هستم.
‫اخیراً آموزش سینیاسین دیدم ‫و میخوام بدونم چیکار میتونم بکنم."
‫سی ثانیه بعد دیدم دارم با ‫«شیلا» حرف میزنم.
‫و او گفت، "شما در اورگن ساکن هستید؟"
‫گفتم نه
‫گفت، "بیا در اورگین ساکن شو و بیا اینجا."
‫منم همینکارو کردم.
‫«پاگوان»، او مثل ظرف چینی بود...
‫خیلی شکننده...
‫خیلی گرانبها...
‫میلیونها سال سن داشت.
‫و من اینقدر خوش شانس بودم که مسئولیت
‫انتقالش از یک کشور به دیگری رو داشتم...
‫در اون سن خیلی کم.
‫او ماجراجویی زندگی من بود.
‫آره، حس کردم یه نفر قالیُ از زیر پام کشید.
‫ولی مصمم بودم که صبر کنم.
‫میدونستم برمیگرده.
‫چون اگه برنمیگشت، چیکار باید میکردم؟
‫خب برنگشت.
‫مدت هفت سال برنگشت.
‫"راجنیش پورام" یه اوپرای بزرگ زنده بود. ‫[نام شهر جدید عرفان اوشو]
‫«شیلا» صدای زیرِ.
‫«پاگوان» یک صدای زیر مردانه.
‫"راجنیش پورام" هم قرارگاه بود.
‫اوپرا معمولاً غمناک تموم میشه.
‫ولی اشکال مختلفی وجود داشت، ‫ابعاد زیادی در این اوپرا بود.
‫دلم میخواست بگم "مردم اورگین...
‫از این این اوپرا داره به سمت ‫شما میاد بدونید که خوشبختید."
‫«:: مــتـرجـم: مرتضی ::» ‫|^| GodBless |^|