‫سورشا.
‫گیل‌ها...
‫دارن میان.
‫ویلو.
‫«آنچه در ویلو گذشت»
‫شاهزاده گریدون فردا با دخترم، ‫کیت، ازدواج می‌کنه.
‫بالاخره تیر آسلین و گالادورن رو متحد کرده...
‫و تا روز بازگشت شهبانوی راستین‌مون، ‫الورا دانان، از سرزمین‌مون دفاع کنن.
‫اریک؟ کجایی؟
‫دزدیدنش.
‫دنبال خودش بودن.
‫بهتره برم غرب و دنبال اریک بگردم.
‫باید ساحری با خودتون ببرین.
‫یه حسی بهم می‌گه خودش منتظرتونه.
‫ویلو تویی؟
‫برادرت زنده‌س.
‫عجوزه پیر که ساکن شهر باستانی...
‫اون طرف دریای متلاطمه، اسیرش کرده.
‫همه نقشه‌ها به اونجا ختم میشن.
‫باید بریم همون‌جا. ‫باید وارد دنیای ناشناخته بشیم.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم الورا.
‫[ویلو]
‫[فصل دوم - آلدوین کبیر]
‫تـرجمه از «محمدعلی sm و آیـــدا» ‫ :::. mmli_sm & Ayda.NDR .:::
‫حالت چطوره؟
‫خیلی از دیدنت خوشحال شدم.
‫یه خوابی دیدم ‫و خبر داشتم.
‫اگه اوضاع رو تغییر ندیم ‫این اتفاق می‌افته.
‫واسه همینه که برگشتم.
‫- چون زمانش رسیده. ‫- زمان چی؟
‫دشمن حقیقی‌مون هنوز آزدانه داره می‌چرخه،
‫و تنها چیزی که جلوش رو گرفته، ‫الوراس.
‫وقتش رسیده تا یادگیری رو شروع کنه.
‫اما اون هنوز بچه‌س.
‫بچه‌ای با قدرت بی‌کران.
‫خودت که دیدی.
‫اما اگه آموزش داده نشه، ‫از بین میره،
‫مثل هرچیزی که اگه ‫تغذیه مناسبی نداشته باشه، از بین میره،
‫تا موقعی که مثل بقیه، ‫از پس هیچ جادویی بر نیاد.
‫خیلی‌خب. ‫خدماتش کافی نبوده؟
‫لیاقت یه زندگی بدون بار مسئولیت رو نداره؟
‫راه‌های دیگه‌ای هم هست ‫که بتونیم از خودمون دفاع کنیم.
‫هیچ دیواره‌ای به اندازه کافی قوی نیست ‫که بتونه دشمن رو تا ابد دور نگه داره.
‫می‌دونم.
‫برای همین مادمارتیگان رو فرستادم دنبالش.
‫توی طومارهای باستانی، یه سرنخ از ‫محل نگهداری «زره کایمریایی» پیدا کردم.
‫نه ماه پیش با ملازمش عازم سفر شد.
‫اما از اون موقع تاحالا ‫دیگه هیچ خبری ازش نشده.
‫می‌ترسم که باعث مرگش شده باشم.
‫مرگ باعث نمیشه که مدز دیگه نیاد‌ سراغت،
‫فقط یکم زمانش رو به تاخیر می‌ندازه.
‫اما سورشا، هیچ سلاحی نمی‌تونه ‫جلوی اون عجوزه رو بگیره.
‫فقط الورا از پسش برمیاد.
‫رازیل مُرده.
‫شرلیندریا هم همینطور.
‫هیشکی نمونده که بتونه حتی...
‫خودم یادش میدم.
‫حالا دیگه آلدوین کبیرم.
‫شدم همونی که رازیل همیشه می‌گفت میشم، ‫یه جادوگر اعظم.
‫دوست عزیزم.
‫تو شجا‌ع‌ترین و پاک‌دل‌ترین کسی هستی ‫که تاحالا دیدم و شناختم.
‫اما نه یه جادوگر اعظم.
‫هیچوقت هم نمیشی.
‫ویلو.
‫بس کن سایلاس.
‫اما چطور ممکنه؟ ‫اون الورا دانانه.
‫- وایسا ببینم. ‫- تو از کجا می‌دونی؟
‫فقط وقتی یه دختر کوچولو بود ‫اون رو دیده بودی.
‫مگه اینکه...
‫ممکنه باشه. ‫اون نشان رو داره.
‫پس تو الورا دانانی، آره؟
‫هان؟
‫گفتم تو الورا دانانی...
‫خب دیگه، نباید هیجان‌زده بشیم. ‫هنوز از چیزی مطمئن نیستیم.
‫اینجا امن نیست.
‫بیاین دنبالم.
‫اینجا خونه‌ی ماس.
‫آره،‌ منم از دیدنت خوشحال شدم.
‫نه، راستش...
‫دا؟
‫چیزی نیست. ‫الورا دانانه.
‫معلومه که الورا دانانه!
‫تو الورا دانانی.
‫اه...
‫- ایشون دخترم میمزه.. ‫- خوشوقتم.
‫- آروم باش. نه. ‫- باورم نمیشه...
‫باورم نمیشه... ‫وایسا ببینم.
‫من رو یادت نمیاد، مگه نه؟
‫ام...
‫من بودم که پیدات کردم.
‫راستش به همراه برادرم، رانون.
‫بهترین کاری بود که تاحالا انجام دادم.
‫تو هم خوشگل‌ترین بچه‌غول بودی.
‫هنوز هم هستی.
‫خوشگلی.
‫اما نه بچه.
‫تو هم خوشگلی.
‫ممنون.
‫- می‌خوای بشینی؟ ‫- حتماً. خیلی‌خب.
‫- بشین. راحت باش. ‫- باشه. ممنون.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. راحتش بذارین. ‫آروم باشین.
‫می‌تونی رویا ببینی؟
‫- رویا ببینم؟ ‫- آره.
‫حالت خوبه؟
‫انگار یکم... بی‌قراری.
‫اریک اون طرف دریای متلاطمه.
‫نمی‌دونیم که دارن چیکارش می‌کنن ‫یا چقدر وقت براش مونده.
‫فعلاً اصلا حال و حوصله‌ی یادگرفتن ‫درمورد فرهنگ نلوین رو ندارم.
‫توجه کنید! ‫توجه کنید!
‫بشینین دیگه بچه‌ها.
‫آلدوین کبیر می‌خواد ‫سخنی با روستایی‌ها داشته باشه.
‫آخ کمرم!
‫دیگه اونقدر هم سنگین نیستم.
‫ممنونم. ممنونم. ‫مچکرم.
‫مردم نیک و شجاع، ما مردم نلوین، ‫ سهم خودمون از بدبختی رو کشیدیم.
‫زجر کشیدیم، فداکاری کردیم، غصه‌دار شدیم، ‫جون کندیم و تاب آوردیم.
‫و این فقط مال آخرهفته‌هاس.
‫گفتم اولش یکم یخ مجلس رو آب کنم.
‫- آره. ‫- با این‌حال، امشب شادی می‌کنیم.
‫به‌خاطر این که، چیزی رو که ‫به عقیده من گمشده بود، پیدا کردیم.
‫الورا دانان اومده به خونه.
‫آره!
‫و حالا حداقل بعضی‌هاتون
‫احتمالاً این سوال براتون پیش اومده ‫که این چه معنایی داره؟
‫و برای گرفتن جواب، میاین سراغ من، آلدوین بزرگ. ‫که حالا جوابش رو بهتون میدم.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫- حاضری؟ ‫- نمی‌دونم چی تو کَلَته اما...
‫با استخون‌ها مشورت می‌کنم.
‫همم.
‫اوه!
‫اه!
‫آره.
‫اوه!
‫اوه.
‫همم.
‫همم؟
‫جالبه.
‫همم.
‫بین هرچیزی تعادل وجود داره.
‫نور و سایه.
‫خیر و شر.
‫اوه!
‫شیرینی و تندی.
‫وقتی این تعادل بهم بخوره، ‫خود عالم درستش می‌کنه.
‫نفود عجوزه داره زیاد میشه ‫و ما رو مجبور می‌کنه تا قایم شیم.
‫و درست زمانی که ‫داشتیم امیدمون رو از دست می‌دادیم،
‫فرزند پیشگویی برای تحقق سرنوشتش برگشته،
‫با متحد کردن دنیا در برابر دشمن، ‫در جنگ بزرگی که در پیش داریم.
‫کِی؟
‫کارتی، شاگرد من،
‫که برای حمایت‌ بی‌چون و چرا ‫حساب ویژه‌ای روش باز کرده بودم
‫می‌خواد بدونه که کِی؟
‫بزودی.
‫وقتی که تعلیمات الورا تکمیل شه.
‫خب، دیگه کسی سوال نداره؟
‫به نظرت تقریباً چقدر طول می‌کشه؟
‫به گمونم خیلی طول نمی‌کشه...
‫چند هفته، شاید هم کمتر، ‫بستگی داره خودش از قبل چه‌چیزایی بلد باشه.
‫یا بهتره اینطور بگیم که ‫جادو تا چقدر
‫به‌طور طبیعی ازش ساطع میشه...
‫که به‌ تصور من با توجه به این که اون برگزیدس
‫مقدار زیادیه.
‫ازش امتحان انگشت رو بگیر.
‫باید بتونه ازش عبور کنه.
‫امتحان انگشت! امتحان انگشت! ‫امتحان انگشت!
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫قدرت کنترل دنیا توی کدوم انگشته؟
‫ام...
‫انگشتای خودت. ‫انگشتای خودت.
‫- چی؟ چی؟ ‫- انگشتای خودت. انگشتای خودت.
‫اشکالی نداره. اصلاً‌ معنی‌ای نداره.
‫خودم هم دفعه اول اشتباه کردم، یادتونه؟
‫و حالا ببینین کجام. ‫خب، من... منم دیگه.
‫استاد!
‫بچه خودش رو نشون داده.
‫از کِی؟
‫مطمئن نیستم.
‫صبح فردای گم شدن اریک دیدمش...
‫خیلی ناراحت بود.
‫اگه از دیوار رد شده باشه، ‫شاید خیلی دیر شده.
‫مطمئنی که می‌تونی سواری کنی؟
‫شونه‌ت زخم شده...
‫فقط یه خراشه.
‫خب، دوست نداشتم این رو بگم ‫اما من خیلی این دختر رو دوست دارم.
‫ثبات نداره و یکم هم خنگه.
‫می‌ترسم گم شده باشه.
‫کلفت دمدمی‌مزاجیه، هان؟
‫باید بیاریش خونه.
‫اگه اون بیرون باشه، ‫پیداش می‌کنیم.
‫بهش گفتی؟
‫- که واقعاً کیه؟ ‫- نه.
‫بهش ماموریت دادم.
‫همین براش کافیه.
‫از پناهگاهش خارج شده.
‫هنوز هم می‌تونه نابودم کنه.
‫الورا دانان نباید به شهر برسه.
‫شاگردم داره میره دنبالش.
‫با جادو این غذا رو درست می‌کنین؟
‫نه، با جادو که نمیشه غذا درست کرد.
‫یه بار کردم، ‫یه هفته توالت بودم.
‫خب، غرب چطوره؟
‫تپه‌های ناستیک، ‫بلندی‌های ناکمار.
‫هیشکی نمی‌تونه از ناکمار رد شه.
‫- برگرد سراغ شمال. ‫- یا جنوب.
‫- بستگی داره کجا بخوای بری. ‫- آره.
‫مخصوصاً اگه می‌خوای از منهایم
‫- یا کمرین رد شی، حتماً باید از جنوب بری. ‫- آره.
‫با این حال هنوز هم باید از جنگل،
‫آلکالاینز و دراگونز اسپاین رد شیم.
‫تازه بعدش هم ساحل شرقی «دریای متلاطم» هست.
‫و بعدش کسی چه می‌دونه چی پیش میاد؟ هان؟
‫سفر طولانی و طاقت‌فرساییه.
‫که مطمئناً خودت هم قبلاً به این سفرها رفتی؟
‫خب، نه.
‫- خب حالا کی می‌تونیم بریم؟ ‫- پس واسه چی وایسادیم؟
‫تو هیچ‌جا نمیری.
‫اینجا می‌مونی پیش من ‫و هنر جادو رو یاد می‌گیری.
‫- بشین تا بمونم تا اینجا. ‫- نمی‌فهمی چه خطری در پیش داریم.
‫تو الورا دانانی. ‫آخرین کایمریا...
‫آره و هنوز هم نمی‌دونم معنیش چی میشه.
‫دو روز پیش، واسه اولین بار تو عمرم ‫از تیر آرسین اومدم بیرون.
‫از دیواره رد شدم، ‫از دست استخوان‌دزدها فرار کردم،
‫و حالا هم فَکَم صدای عجیب‌غریبی میده.
‫اما همه این کارها رو کردم و اگه لازم باشه ‫باز هم می‌کنم تا اریک رو نجات بدم،
‫نه این که درس جادوگری ازت بگیرم.
‫ببخشید.
‫ببینین، شما آدم‌های دوست‌داشتنی‌ای هستین
‫و واقعاً ممنونیم که بهمون جاش رو گفتین ‫اما من هم می‌خوام باهاشون برم.
‫بچه از اون آروم‌تر نداشتیم.
‫یادمه.
‫چشمای لطیف و متفکرش همیشه به من بود،
‫و انگار همه‌چیز رو... درک می‌کرد.
‫چه بلایی سر اون الورا اومده؟
‫اوه.
‫عاشق شده.
‫و من فکر می‌کردم که تو... ‫بیشتر از هرکس دیگه‌ای
‫می‌فهمیدی که هیچوقت نمی‌تونی ‫منصرفش کنی.
‫مجبورم.
‫خیلی خطر داره.
‫نباید میومد اینجا.
‫اما اومده.
‫و حالا به کمکت نیاز داره.
‫چیزی هست که به من نگفته باشی، دا؟
‫دا؟
‫اگه بلایی سرش بیاد،
‫جهان آتیش می‌گیره.
‫و برای همین تو هم باید بری.
‫تا مثل قبل ازش مراقبت کنی.
‫من که نمی‌تونم... ‫من آلدوین کبیرم.
‫به مردم‌مون قول دادم.
‫و اینطوری سر قولت وایمیسی.
‫نه با قایم شدن از چیزی که ‫می‌دونی داره سراغ‌مون میاد.
‫با بلند شدن و روبرو شدن باهاش.
‫و هرموقع که حاضر شه
‫این رو بهش میدی.
‫اون رفته! الورا...
‫معلوم نیست کجاس!
‫- کجا میری؟ ‫- غرب.
‫- به سمت دریای متلاطم. ‫- تنهایی؟
‫خب، اگه می‌خواستی باهام بیای ‫با کمال میل قبول می‌کردم
‫اما من منتظر اون دختر شیرینی‌پز نمی‌مونم ‫که یاد بگیره چطوری انگشت درست رو انتخاب کنه.
‫باشه ولی اسمش الورا دانانه.
‫- اتحاد بین‌مون رو مدیون اونیم. ‫- ویلو هم همین رو میگه.
‫- اون نشان رو داره. ‫- شاید خودش کشیدتش.
‫قبلاً که اونجا نبوده.
‫حتی اگه هم کار رازیل بوده، ‫از کجا معلوم واسه چندتا بچه نشان نکشیده؟
‫شاید خود تو هم داشته باشی.
‫شاید الورا دانان تو باشی.
‫شاید هم من الورا دانان باشم.
‫همیشه این فکر رو می‌کردم ‫که یه چیز خاصی درونمه.
‫تو هم باور نمی‌کنی؟
‫موضوع این نیست که باور نداشته باشم، ‫بیشتر اهمیتی نمیدم.
‫پس یعنی ایده‌ی بهتری ‫واسه نجات دادن شاهزاده داری.
‫من پر از ایده‌های بهترم.
‫اما اول توصیه می‌کنم که تا خانم منتخب
‫شستش خبردار نشده که داریم میریم ‫و بخواد بیاد دنبال‌مون، از هم جدا شیم.
‫نباید این کار رو بکنین.
‫- همیشه کمین می‌کنی؟ ‫- اون الورا دانانه. مطمئنم.
‫از کجا؟ ‫می‌تونی فقط یه مدرک بهم نشون بدی
‫که اون عملاً می‌تونه هر کاری بکنه؟ ‫چه جادویی باشه چه نباشه؟
‫احمقا! ابله‌ها! ‫دختره کجاس؟
‫- الورا؟ ‫- فکر می‌کردیم پیش توئه.
‫برای همینه که هیشکی اجازه ورود ‫به سطح زمین رو نداره.
‫آروم باش بابا. احتمالاً داره تو یکی از ‫همین دشت‌های اطراف ولگردی می‌کنه.
‫وای، یادم رفته بود که اینقدر بانمکی.
‫و در برابر سرنوشت دنیا هم خیلی بی‌ملاحضه‌ای.
‫حالا هم به حرفی که می‌زنم خوب گوش کنین.
‫همه عزیزان‌تون مجبور میشن ‫به اون عجوزه خدمت کنن
‫و تنها امیدشون برای ‫فرار کردن از دست اون کابوس
‫داره تو جنگل پرسه می‌زنه!
‫دوتا دوتا حرکت کنین. ‫پخش شین
‫تو کجا میری؟
‫میرم دنبالش بگردم.
‫تو هرکاری دلت خواست بکن.
‫مثل همیشه که می‌کنی.
‫الورا!
‫- الورا! ‫- الورا!
‫الورا!
‫دادا، دادا!
‫دفعه اوله که از هم جدا شدیم.
‫به همین زودی دلم برات تنگ شد.
‫یه چیزی تو رودخونه پیدا کردیم.
‫دادا، یه بچس.
‫میشه نگهش داریم، دادا؟
‫ویلو آفگود، جون این بچه تو دستای توئه.
‫ترسیدی.
‫خب، معلومه که ترسیدم.
‫حتی نتونستم اون امتحان کوفتی انگشت رو قبول شم.
‫اگه نتونم جادو کنم چی؟
‫اگه نتونم نجاتش بدم چی؟
‫فقط باید باور داشته باشی.
‫امتحان انگشت برای همینه.
‫ایمان داشتن که به قدرتی که درونته.
‫خواهش می‌کنم، ‫باهامون بیا.
‫واسه پیدا کردن اریک بهت نیاز داریم.
‫من بهت نیاز دارم.
‫اگه این کار رو بکنم، ‫اگه به شهر باستانی ببرمت.
‫- باید به حرفم گوش کنی. ‫- گوش می‌کنم.
‫هرکاری که بگی می‌کنم.
‫و باید یاد بگیری. ‫کار سختیه.
‫من خیلی سخت‌کوشم. ‫همه این رو میگن.
‫و باید به تصمیمایی که می‌گیرم اعتماد کنی،
‫- حتی اگه موافق‌شون نباشی. ‫- باشه.
‫همیشه این کار رو می‌کردم.
‫بدون تو نمی‌تونم عجوزه رو شکست بدم، ‫تو هم بدون من نمی‌تونی اریک رو نجات بدی.
‫پس یعنی شریک هم میشیم.
‫نه. یعنی من معلمت میشم. ‫تو هم شاگردم.
‫اینطوری هم میشه.
‫مشتاقم...
‫که جادو و بقیه این چیزا رو یاد بگیرم.
‫به گمونم وقتش رسیده.
‫آره.
‫لباس به اندازه کافی بردی؟ ‫می‌دونی که شبا سرت میشه.
‫چیزیم نمیشه. ‫تو یه چشم بهم زدن برمی‌گردم.
‫دوستت دارم دادا.
‫همیشه قهرمانم بودی ‫و همیشه هم قهرمانم می‌مونی.
‫اگه می‌دونستم که فقط با رفتن ‫به یه ماموریت ساده این رو میگی،
‫خیلی وقت پیش این کار رو می‌کردم.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫بریم.
‫اونا اینجا بودن.
‫دو روز پیش.
‫باید راه بیفتیم، ‫بهشون برسیم.
‫باید استراحت کنیم، ‫اسب‌ها همینطور.
‫تا دختره رو پیدا نکنیم ‫از استراحت خبری نیست.
فرمانده چیزی شده؟
‫واقعاً می‌خوای بدونی؟
‫که چه حس فوق‌العاده‌ای داره؟
‫چه حسی؟
‫حسِ هدف داشتن!
‫وای! ظاهراً راه طولانی‌ای در پیش داشتین!
‫اصلاً حال و حوصله شوخی ندارم!
‫اه حیف شد که.
‫این رو بدون که من طرفِ توئم!
‫نه طرف اونا.
‫می‌خواستم بیام دنبالت...
‫اما بعداً دیدم که هردومون داریم می‌ریم یه‌جا...
‫واسه همین یه‌طوری رفتار کردم ‫که انگار طرف اونام.
‫- اما خدایی طرفِ... ‫- اره اره، فهمیدم بخدا.
‫علی‌رغم چیزایی که ممکنه شنیده باشی، ‫من دزدی چیزی نیستم،
‫من یه‌چیزی تو مایه‌های ‫یه کلکسیونر اشیای عتیقه‌ام...
‫- دزد مقبره‌ها؟ ‫- بهتره بگی شکارچی گنج‌!
‫وقتی همسن تو بودم، یکی واسم ‫افسانه «زره کایمریانی» رو تعریف کرد
‫و اینطوری شد که من وارد اینکار شدم!
‫- افسانه «زره کایمریانی» ؟ ‫- اره، همون زره معروف.
‫- یه زره افسانه‌ایه... ‫- می‌دونم چیه!
‫زندگی‌ام رو از این رو به اون رو کرد.
‫پس کُل عمرت رو واسه پیدا کردن یه ‫زره جادویی مسخره هدر دادی،
‫چون یکی سال‌ها پیش داستانش ‫رو موقع خواب واست تعریف کرده؟
‫شاید باورت نشه اما قلبم به درد اومد.
‫خب، بابات که اینطور فکرنمی‌کرد.
‫5 سالِ تمام، کُل دنیا رو بابت‌ش زیر و رو کرد.
‫خودم باهاش بودم، ‫وظیفه داشتم ازش محافظت کنم.
‫خب پس داری می‌گی که می‌دونی ‫چه بلایی سر بابام اومده؟
‫اره بابا.
‫زره رو پیدا کرد.
‫- آخ جون قراره جادوگری کنیم! ‫- والا قراره فقط درموردش حرف بزنیم.
‫- کاری نباید انجام بدم؟ ‫- نـه.
‫- نه؟ باشه پس. ‫- فقط خوب گوش کن.
‫باشه.
‫جادو مثل خونی که در رگ‌ ماست، در جهان...
‫خب قبل از اینکه شروع کنیم، این رو بدون که
‫این تکون‌ تکون‌ خوردن‌های ارابه...
‫داره باعث می‌شه حالت‌تهوع بگیرم.
‫خب فکرنکنم کاری از...
‫- دستمون بربیاد. ‫- نه، نه.
‫- ارابه‌ست دیگه بلاخره ‫- خیلی‌خب.
‫جادو مثل خونی که در رگ‌ ماست، ‫در جهان جریان داره.
‫ذهنت رو از هر تفکر یا پنداشته‌ای که ‫نسبت بهش داری، پاک کن.
‫خب راستش من هیچی بارـم نیست، ‫می‌تونیم بریم سراغِ مرحله بعد.
‫خب اشکال نداره.
‫- چون تنها چیزی که بهش نیاز داری، بینش‌ درونی‌ـته. ‫- باشه.
‫تا حالا به این فکر کردی که...
‫چیزهایی فراتر از آنچه می‌بینی و لمس می‌کنی، ‫داره اتفاق میوفته؟
‫آم...
‫تا حالا خوابی دیدی که بعداً توی واقعیت اتفاق بیوفته؟
‫تا حالا با حیوانات حرف زدی؟
‫یعنی تو باهاشون حرف می‌زنی؟
‫نه، تو می‌زنی؟
‫نه! نه.
‫وقتی بچه بودی می‌خواستم ‫بهت یاد بدم...
‫اما سورشا اجازه نداد.
‫چرا؟
‫خب فکر می‌کرد خیلی بهتره...
‫با این باور بزرگ بشی که ‫با بقیه هیچ فرقی نداری.
‫اما تو با همه فرق داری.
‫چیزی به‌شدت خاص درون تو وجود داره که ‫مدت‌هاست خاموش بوده...
‫وظیفه ما اینه که بیدارش کنیم.
‫- خدای من. ‫- ای بابا.
‫- ببخشید. ‫- بهتره بری یکم قدم بزنی.
‫یه انرژی‌ای هست که ‫درون همه موجودات نهادینه شده.
‫همونی که مثل خون در رگ ما، ‫ در جهان جریان داره.
‫اره.
‫درحال‌حاضر اون انرژی نه ایجاد می‌شه ‫و نه از بین می‌ره، بلکه تغییرشکل می‌ده.
‫چیزی که ما بهش می‌گیم «جـادو»
‫هنرِ تبدیل اون انرژی، به شکل های مختلفه.
‫خب، بیا اینو بگیر دستت.
‫وای! دونه اکل‌بری.
‫بکارشون...
‫هرجا خواستی، اونجا.
‫همراه من تکرار کن.
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫«تـــوآ کا ثروک موردا ووآتــا»
‫بد نبود.
‫بیا...بیا دوباره امتحان کنیم.
‫دقیقاً هرچی می‌گم تو هم تکرار کن.
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫«تــوثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫چرا دستاتو تکون می‌دی آخه؟
‫- تکون ندم؟ ‫- نباید تکون بدی.
‫واسه جادوگری این کارا لازم نیست.
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫«توآثا اوثروک مورآ هوآثا»
‫- چرا لب و لوچه‌ات رو اینطوری می‌کنی؟ ‫- دارم هرکاری تو می‌کنی انجام میدم.
‫منکه اینطوری نمی‌کنم.
‫- یه‌جورایی می‌کنی. ‫- کلمه به کلمه با من تکرار کن.
‫- تـوآثا ‫- تـوآثا
‫- اوتروک مورآ ‫- تـوآثا...تـو
‫- وایسا اول من بگم بعد. ‫- تـوِاِثا
‫نه، توآثا.
‫- توواثا ‫- توآثا.
‫- تواِثا؟ ‫- نه، نه. آروم‌تر بگو.
‫- تــوآثا. ‫- «تـووآثا اوتروک موردآ هوآثا»
‫خیلی داری ادا اطوار درمیاری؛ ‫خودت باش! مثل یه آدم عادی.
‫درمقابل کارهایی که قراره بکنی، ‫این فقط یه وِرد خیلی خیلی ساده‌ست.
‫اینارو ببین.
‫فکرنکنم فکرخوبی باشه اونا رو بهم نشون بدی.
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫«تـوآثا اووتروک مورنآ هوثا»
‫نه، «هوآثا» ‫انگار داری یکی رو «هـو» می‌کنی.
‫- هوآثا ‫- هوآثا
‫«تـوواثا اووتروک موردآ هـوآثا»
‫فکرکنم هربار که تکرار می‌کنه بدتر می‌شه.
‫کارت عالیه. جداً می‌گم
‫قیافه‌ت که اینو نمی‌گه.
‫به من نگاه کن، مگه بهم اعتماد نداری؟
‫کارت عالیه.
‫همینطوری به تمرین و تکرار ادامه بده تا بلاخره...
‫- درست تلفظش کنی. ‫- خب از کجا بدونم کِی درست تلفظش کردم؟
‫خب وقتی درست بگی‌ش، دونه‌‌ای که ‫کاشتی حدوداً اینقدر جوانه می‌زنه،
‫چند هفته بعد، اکل‌بری می‌ده و می‌تونیم ‫باهاش مربا درست کنیم بخوریم.
‫چند هفته؟
‫که اینطور...
‫خب حالا چقدر طول می‌کشه آتیش درست کنه ‫و از انگشتاش رعد و برق بزنه بیرون؟
‫باید به چهار اصل جادوگری مسلط بشه؛
‫طلسم‌خوانی، معجون‌سازی، ‫تمرکز وجود و پیش‌گویی
‫تازه اگه به این زودی‌ها تعلیم ‫«جادوی رزمی» رو شروع نکنیم.
‫اصلاً چرا از همین حالا تعلیم ‫جادوی رزمی رو شروع نمی‌کنیم؟
‫از نظر منکه خیلی باحال میاد.
‫نه. اصلاً هم باحال نیست.
‫می‌شه از این استفاده کنم؟
‫نه، بدش بیاد ببینم.
‫چی؟
‫این عصای شرلیندریاست.
‫چنان قدرتی داره که تو اصلاً برای ‫کنترل‌ش آماده نیستی.
‫خب داشتیم می‌گفتیم، ‫من عاشقِ مربای اکل‌بری‌ام‌ها.
‫روی نون تست و با کره ذوب شده.
‫خیلی خوشمزه می‌شه، ‫بد هوس کردم.
‫پس لطفاً همینطوری ادامه بده الورا، ‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫اونو بیخیال.
‫به شدت ایمان دارم که قدرتی عمیق ‫درون تو نهفته‌ست.
‫خیلی عمیق.
‫«توآثا اتروک موورآ هووآثـا»
‫من رو یادت میاد؟
‫آخرین باری که دیدمت موهات قرمز بود.
‫پـرو با خونِ سوسک و آب‌لیمو ‫موهام رو رنگ کرده بود.
‫- حالم بهم خورد. ‫- تو چرا اینقدر کوچیکی؟
‫خب، من از دره بسیار زیبا با یه رودخونه ‫پیچ‌درپیچِ عمیق اومدم.
‫و اونجا...همه اینقدر کوچولو ان.
‫خونه‌ها همه کوچیک‌ان، تخت‌خواب‌ها ‫حتی اسب‌ها...
‫خیلی کم آدم‌های قدبلند ‫اونجا دیده می‌شن.
‫بزرگ یا کوچیک مهم نیست البته، ‫مهم اینه جهان رو چطوری می‌بینی.
‫تازه من دوتا بچه هم دارم، میمز و رانون ‫اونا حتی از منم کوچولو ترن.
‫فکرکنم خیلی ازشون خوشت بیاد.
‫مطمئنم اونا هم از تو خوش‌شون میاد.
‫صبرکن ببینم.
‫وایسا، برگرد اینجا، فقط می‌خواستم...
‫منظوری نداشتم.
‫چی شده؟
‫بدبخت شدم.
‫مگه بهش چی گفتی؟
‫- هیچی، فقط داشتم... ‫- چی فکرکردی با خودت؟
‫یا می‌زنی به چاک...
‫یا تمام شوالیه‌های این پادشاهی ‫رو می‌اندازم به جونت!
‫جلو نیاید، بهتون هشدار می‌دم وگرنه...
‫وگرنه چی؟
‫با اون ترفند مسخره‌ات ‫دود می‌شی می‌ری هوا؟
‫اگه دختر توئه، دختر منم هست!
‫عمراً دیگه بعد از این بی‌احترامی‌ای که ‫بهم شد، برگردم اینجا.
‫از الان به‌ بعد، حواسم به مردم خودم جمعه!
‫تو و اون دیگه اصلاً واسم مهم نیستین.
‫من تصمیمات احمقانه زیاد گرفتم.
‫کِی؟
‫منظورم اینه...طِی این سال‌ها.
‫بگیر بخواب ویلـو.
‫قصد آزار و اذیت نداریم.
‫دنبال دختری می‌گردیم که با شاهدخت هم‌سفر بوده.
‫ملکه سورشا دستور دادن اون رو به خونه برگردونیم.
‫نکن! نه! نه، نه، نه، نه.
‫شما ندیدینش؟
‫ویلـو.
‫اونم باهاشونه؟
‫اسم من بَلن‌تاینه.
‫من فرمانده ارتش پاکال‌کید ام.
‫فقط می‌خوایم بهشون کمک کنیم.
‫اما درصورتی می‌تونیم کمک‌شون کنیم ‫که بهمون بگید دارن کجا میرن.
‫دارن می‌رن تیر آسلین.
‫بهشون گفتیم خیلی خطرناکه...
‫- محاله جون سالم به در ببرن. ‫- ما خودمون از تیر آسلین اومدیم.
‫توی مسیر ندیدی‌مشون.
‫از مسیر «ساراسین» رفتن.
‫اگه الان حرکت کنید، احتمال زیاد ‫وسط راه بهشون می‌رسید.
‫دروغ که نمی‌گی نه؟ کوتوله؟
‫نه قربان.
‫وایسا ببینم.
‫رد چرخ‌های ارابه، مال حدوداً یک‌روز پیش.
‫به سمت غرب.
‫سوار شین.
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫تـوآثا اوتروک مورآ هو...
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫خوبه.
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫- دوباره بگو. ‫- نه.
‫درست گفتم، بارها و بارها ‫اما چی شد؟
‫هیچیِ هیچی.
‫الورا.
‫اسم من الورا نیست.
‫کبوتر هم نیست.
‫ایرک اینطوری صدام می‌زنه.
‫اسمم برون‌هیـلدا‌ست.
‫[برون‌هیلدا: نام یک ملکه افسانه‌ای که خدایان را به سُخره می‌گرفت]
‫- واقعاً؟ ‫- اره.
‫می‌دونم که تعجب نمی‌کنید اما ‫خیلی مسخره می‌شدم،
‫زمان هایی هم که کسی مسخره‌ام نمی‌کرد،
‫تو آشپزخونه‌های مردم کار می‌کردم و ‫اونجا یادگرفتم چطوری آشپزی کنم.
‫من اینم.
‫- من همچین آدمی ام. ‫- نه.
‫تو می‌تونی!
‫فقط باید کلمات رو با حس بیشتری بگی.
‫یالا، یه بار دیگه تلاش کن.
‫توآثا...
‫بخدا قسم اگه یه‌بار دیگه بگی «توآثا» ‫می‌زنم به سیم آخر.
‫ببین می‌فهمم. نا اُمید شدی. ‫منم شدم.
‫اما بفهم، ‫یه وِرد ساده مثل این...
‫در مقابل چیزهایی که توی شهر باستانی ‫باهاشون روبه‌رو می‌شی، هیچی نیست.
‫ناسلامتی جادوگر اعظمی...
‫فکرکنم بتونم یه پیرِ خرفت ضعیف رو شکست بدم دیگه.
‫پیر خرفت ضعیف؟
‫اگه عجوزه اولش یه انسان بوده، ‫خیلی‌ وقت پیش تبدیل به یه موجود دیگه‌ای شده.
‫یه مـوجود فـاسد.
‫اگه می‌خوای دوباره اریک رو ببینی ‫یا نجاتش بدی، باید حواس کیری‌ات رو جمع کنی.
‫خب مگه دروغ گفتم؟
‫برو پی کارت.
‫- مگه حرفی زدم؟ ‫- نیازی هم نیست بزنی.
‫خوب می‌دونم چی توی ذهنته.
‫واقعاً؟
‫چی؟ که همه اینا بی‌فایده‌ست ‫و داریم وقت‌مون رو تلف می‌کنیم؟
‫- اصلاً آدم صبوری نیستی. ‫- اریک زمان زیادی نداره.
‫من تابع ملکه‌ام.
‫بهم دستور داده با ویـلو همراه شم، ‫منم همینکارو می‌کنم.
‫- حتی اگه ویلو در اشتباه باشه؟ ‫- تو که نمی‌دونی!
‫من والا چیزایی که می‌بینم رو می‌دونم.
‫و تا الان هیچ جادویی درکار نبوده.
‫واسه همینه که ما سه‌نفر باید ‫ هوای هم رو داشته باشیم.
‫می‌دونید؟ ما مثل ستون‌های این گروهیم...
‫و می‌خوام شما داداشیا بدونین که ‫می‌تونین با من راحت باشین.
‫مثلاً رازها و گندکاری‌هاتون رو بهم بگید،
‫از زمانی که بچه بودین و می‌شاشیدین تو خودتون،
‫ زمانی که با دختر همسایه ‫ دکتر بازی می‌کردین...
‫که آخرم مُخش زده نشد.
‫اون چیه داش؟
‫سَگ‌ـه.
‫واسه لیبی درستش کردم تا ‫وقتی برگشتیم خونه بدم بهش.
‫کلکسیون جمع می‌کنه.
‫از حیوانات مختلف؟
‫نه. فقط سگ‌ها.
‫نمی‌خوای واسش اسم بذاری؟
‫مثلاً می‌تونی صداش کنی «بورمن»
‫واسه یه سگ اسم خیلی خوبیه.
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫تـوآثا اوتروک مورآ...
‫سلام!
‫راستش حوصله صحبت کردن ندارم...
‫نه اشکالی نداره. ‫منم همینطور.
‫فقط...بحث اینه که نباید این بیرون تنها بمونی...
‫هیچ‌کدوم‌مون نباید تنها بریم جایی، ‫ویلو گفت اصلاً امن نیست.
‫- طوریم نمی‌شه. ‫- باشه خب.
‫همینطور خواستم بگم که من زیاد کتاب می‌خونم ‫و از این جور چیزها خیلی سر درمیارم...
‫زبان‌های مختلف و وِردها...
‫پس اگه کمکی چیزی نیاز داشتی...
‫من اینجام، می‌تونم کمکت کنم یعنی.
‫باشه اصلاً...
‫وقتی ویلـو گفت من «الورا دانان» ام...
‫یه گوشه دلم گفتم...
‫" آخ‌جون، بلاخره "
‫جواب سوالی که کُل زندگیم دنبالش بودم ‫رو پیدا کردم.
‫اینکه کی هستم؟
‫اما اون گوشه دلم...
‫یه صدایی همه‌ش می‌گه که الکیه.
‫حقیقت اینه که من ‫با بقیه فرقی ندارم.
‫منم یه...
‫آدم عادی ام.
‫حرف خنده ‌داری زدم؟
‫چی؟ نه، نه من..
‫خب یه‌جورایی اره.
‫به‌نظرت چرا کیت اینقدر باهات بدرفتاری می‌کنه؟ ‫چون بهت حسودی می‌کنه.
‫چرا جید همه‌ش ازت دفاع می‌کنه؟ ‫بهش دستور داده شده.
‫بورمن چی؟ همه‌ش چشمش به اینه که ‫تو آخر چیکار می‌تونی بکنی!
‫پس اره، این خیلی خنده داره که...
‫تو تنها کسی هستی که این وسط
‫نمی‌بینی چقدر خاص و خارق‌العاده‌ای.
‫اره...
‫به‌هرحال دیگه من دیگه...
‫تنهات می‌ذارم...
‫«تـوآثا...
‫اوتروک مورآ...
‫هوآثا»
‫فکرکنم بهتره برگردیم.
‫باورم نمی‌شه این حرف رو من دارم می‌زنم،
‫درحالی که همیشه بقیه ‫ این حرف رو به خود من می‌زنن،
‫اما صبور باش.
‫تو متوجه نیستی، خیلی دیر شده.
‫قدرت درونش باید پرورش داده بشه،
‫وگرنه ذره ذره از بین می‌ره و ‫چیزی ازش باقی نمی‌مونه.
‫اون زمانی «الورا دانان» بوده...
‫اما دیگه نیست.
‫اما خوابی که دیدی...
‫دیدی که داره با عجوزه مبارزه می‌کنه.
‫نه.
‫توی خواب، من در میدان جنگ بیدار شدم...
‫سر تا پا خونین‌مال.
‫از کنار اجسداد رد می‌شدم...
‫نلوین‌ها، داکینی‌ها، همه نژادها...
‫تا بلاخره جسد الورا رو پیدا کردم.
‫هرکاری هم که بکنم...
‫هربارهم که تلاش کنم سرنوشت‌ش رو تغییر بدم...
‫نهایتاً...
‫برای نجات این دنیا...
‫الورا دانان باید بمیره.
‫ببخشید، از روی عادت بود...
‫چیزی شده؟
‫می‌خوام واسم تعریف کنی چه بلایی سر پدرم اومده
‫و هرچیزی که لازمه درمورد «زره کایمریایی» ‫بدونم رو بهم بگی.
‫تـرجمه از «محمدعلی sm و آیـــدا» ‫:::. mmli.sm & Ayda.NDR .:::
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫توروخدا...
‫«توآثا....