‫التماستون می‌کنم، بذارین خودم برم.
‫- ویلو رو با هم نجات می‌دیم. ‫- کیت رو هم نجات می‌دیم.
‫باقی اسراشون رو هم نجات می‌دیم.
‫[آنچه گذشت]
‫- تو ویلویی. ‫- ولی تو مادمارتیگان نیستی.
‫سلام.
‫الورا دانان کدومتونه؟
‫مادمارتیگان بعد از بیست سال پیدام کرد...
‫و ازم خواست تو ماجراجویی دیگه‌ای ‫بهش ملحق بشم.
‫- می‌خواست «زره» رو پیدا کنه. ‫- ایناهاش.
‫«مصاص» رو وصل کردم، ‫ولی هیچی نشد.
‫فقط از یه طریق می‌شه فهمید ‫واسه تو کار می‌کنه یا نه بچه.
‫کیت. صدام رو می‌شنوی؟
‫پدرت رفت با موجودات اون پایین مبارزه کنه،
‫آخه معتقد بود یکی از شما ‫از مهم‌ترین چیز این بالا محافظت می‌کنه.
‫مهم‌ترین چیزمون چیه؟
‫الورا دانانه.
‫حالا دیگه از اینجا برو.
‫می‌تونستم برگردونمش...
‫و بالاخره می‌تونستم بفهمم واسه چی ‫همیشه تو رو به من ترجیح می‌داد!
‫بهت الهام شد.
‫شاهد مبارزه‌اش با «عجوزه» بودی.
‫هر کاری هم بکنم، باید بمیره ‫تا دنیامون نجات پیدا کنه.
‫کسی اونجا نیست؟
‫کسی نیست؟
‫نمی‌خوای...
‫آزادم کنی؟
‫[ویلو]
‫[فصل هفتم] ‫[آن‌سوی دریای متلاطم]
‫چند وقته؟
‫نور تغییر می‌کنه.
‫آب و هوا... ابـ...
‫ابرها خیلی سریع حرکت می‌کنن.
‫خورشید اصلا غروب نمی‌کنه،
‫روز اصلا به اتمام نمی‌رسه.
‫بالاخره می‌رسه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫آخه هیچی ابدی نیست.
‫مشکلی نداره، می‌تونی بخوریش.
‫نمی‌دونم چرا این رنگیه، ‫ولی خیلی خوشمزه است.
‫خودت خوردیش؟
‫اوهوم.
‫خب، اهل کجایی؟
‫اهل کشمیرم.
‫عه، واقعا؟
‫من اهل تیر آسلینم.
‫- قلمروی تو «دره» است... ‫- خودم می‌دونم کجاست.
‫آها. درسته. چرا که نه؟
‫راستش، من شاهزاده تیر آسلینم.
‫تبریک می‌گم.
‫نه بابا. نمی... نمی...
‫منظورم این بود که احتمالا ‫واسه همین اینجام.
‫جنگ راه انداختین؟
‫نه.
‫یا... ‫خب، قبل از رفتنم که جنگی در جریان نبود.
‫خب، پس کی دزدیدتت؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫کلی فرصت داشتم که بهش فکر کنم، ‫ولی به نتیجه بهتری نرسیدم.
‫یا شاید هم اسیر کسل‌کننده‌ترین ‫کابوس تاریخ شدم.
‫حداقل کسل‌کننده بود، ولی بعدش...
‫بعدش چی شد؟
‫اِم، هیچی. چیزی نشد.
‫ببین شاهزاده خوش‌بخت شلخته‌نژاد،
‫نمی‌دونم تو خونه خودتون ‫به چه شرایطی عادت داری،
‫ولی من از خنگول‌های کاخ نیستم ‫که صرفا...
‫نگاه بهم بندازی و دلم بلرزه.
‫آها، آره... نه. ‫گمون نمی‌کردم...
‫که چی؟ که دختر باشم ‫که باید تو رویای مسخره‌ات نجاتش بدی؟
‫- نه! ‫- کمی گپ بزنی...
‫و کنایی صحبت کنی ‫که ببینی پایه‌ام یا نه؟
‫بعدش اعتراف می‌کنی ‫نقاط ضعفی داری.
‫«عه، آدم تک‌بعدی‌ای نیست، ‫همدلی سرش می‌شه، به حرف‌هام هم گوش می‌ده.»
‫بعدش هم یهو می‌بینیم ‫داریم رو چمن غل می‌خوریم.
‫خیلی‌خب، نه. مـ...
‫این‌قدر چنین مسیری رو طی کردم ‫که بدونم از مقصدش خوشم نمیاد.
‫من صرفا می‌خوام از اینجا برم.
‫اسمم اریکه.
‫اصلا برام مهم نیست.
‫ضمنا، راستش، فعلا با کسی هستم، اینه که...
‫خوش به حالت.
‫آره. آره، آره. حرف نداره.
‫از کارکنان...
‫ببین، گوش کن.
‫من هم عین خودت ‫می‌خوام از اینجا برم،
‫ولی تقریبا مطمئنم ‫تا موجوداتی...
‫که آوردنمون اینجا برنگردن، ‫همین‌جا اسیریم.
‫دیده بودیشون؟
‫هیولا بودن.
‫ولی از وقتی اومدم اینجا ‫کسی رو ندیدم.
‫- کسی جز خودت رو ندیدم. ‫- یعنی سعی کردی بری؟
‫آره. چندین هفته راه رفتم.
‫ولی شهر به طریقی...
‫من رو کشوند...
‫چیه؟
‫کیت!
‫طاقت بیار!
‫وانتاژ آبور تورماخ! ‫وانتاژ آبور تورماخ!
‫کیت!
‫- وانتاژ آبور تورماخ! ‫- کیت!
‫وانتاژ آبور تورماخ!
‫کیت!
‫چیزی نیست.
‫هوات رو دارم. هوات رو دارم.
‫زنده‌ای. چیزی نیست.
‫بیای.
‫بیاین!
‫بهتره امتحانش کنی.
‫- چی؟ ‫- ببین کار می‌کنه یا نه.
‫آها، یعنی همین‌جوری...
‫نه، نه، نه.
‫آدم که همین‌جوری چنین کاری نمی‌کنه.
‫باید لحظه مناسبی عملیش کنه،
‫مثلا موقع حمله به غار ماری عظیم‌الجثه ‫یا مقابله با «دلالان مرگ».
‫یا موقع سر زدن به مادر ‫بعد از دو سال دوری.
‫واقعا بهتره سری به مادرم بزنم.
‫به «دریای متلاطم» رسیدیم.
‫نقشه‌ها اینجا به اتمام می‌رسن ‫و آخرین آزمونمون شروع می‌شه.
‫آزمونمون از چه قراره؟
‫باید با پای پیاده ازش رد بشیم.
‫ولی واقعا مجبوریم؟
‫آخه هیچ‌کسی که واردش شده، ‫تا حالا برنگشته.
‫تنها راه رسیدن به «شهر باستانی»، ‫رد شدن از دریاست.
‫پس بریم دیگه.
‫نه.
‫باید استراحت کنی.
‫حالم خوبه.
‫کیت.
‫به نظرم بهتره همه‌مون ‫کمی استراحت کنیم.
‫باید ذخایرمون رو تأمین کنیم.
‫آب و غذا لازم داریم، ‫باید خودمون رو جایی خشک کنیم.
‫آهای؟
‫کسی خونه نیست؟
‫آهای؟
‫کسی اینجا نیست؟
‫حالم خوبه.
‫فقط سرم گیج رفت.
‫لابد بدتر از این هم می‌شه مرد.
‫چیه؟
‫وای خدا.
‫دارم خواب می‌بینم،
‫شما هم توهمات خیالم هستین.
‫- متأسفانه نیستیم. ‫- ثابت کنین.
‫ثابت کنیم واقعی هستیم؟
‫نمی‌تونین، مگه نه؟
‫شاید هم خودم توهم خیالتون باشم.
‫شاید هم همه‌مون اشباحی ‫تو خواب خدایی کینه‌جو باشیم...
‫که سوءهاضمه گرفته.
‫- وای! ‫- بفرما. آفرین. آروم باش.
‫- وای. آدم احساس رهایی می‌کنه، مگه نه؟ ‫- از چی؟
‫از این که مهم نیست.
‫هیچی مهم نیست.
‫سکه دارین؟
‫من طلا دارم، مقداری جواهر، ‫الماس، یاقوت و یاقوت کبود هم دارم.
‫ضمنا، اصلا تو مهمانسرای خوبی ‫ساکن نشدیم.
‫به جز فصل شکار خرچنگ‌های غول‌پیکر،
‫مشتری خاصی ندارم،
‫البته تعداد همون‌ها هم کمتر شده.
‫- اون چیه؟ ‫- یه گِل‌وجوده.
‫با سورتمه زب در خدمتتون هستم.
‫می‌تونین باهاش تو خلیج‌ها و جزایر کوچک...
‫«ساحل شرقی» گشت و گذار کنین.
‫خب، اِم، اگه بخوایم ‫باهاش دورتر بریم چی؟
‫ظاهرا ویلو خیلی ثروتمنده، اینه که...
‫آره، چقدر می‌فروشینش؟
‫بیاین بعد از شام صحبت کنیم.
‫اِم... ظاهرا بد نیست ‫غذای گرمی بخورین.
‫از شانس خوبتون، ‫آشپزی من حرف نداره.
‫نوش جان.
‫- هوم! ‫- اِم...
‫- نمک ندارین؟ ‫- نمک؟
‫هوم.
‫نمک.
‫ایناهاش.
‫می‌دونین چیه، اصلا نمک کم نداره.
‫قطعا نمک کم داره.
‫ببخشید.
‫اهل کشمیرین؟
‫آره. رفتی؟
‫خیلی وقت پیش رفته بودم.
‫شخصی به نام فیل رو اونجا ندیده بودی؟
‫اِم...
‫- به خاطر نمیارم. ‫- خوبه.
‫خیلی بی‌شعوره.
‫واسه چی تک و تنها اینجایین؟
‫اِم، خب، من جنگجو بودم.
‫پهلوان کشمیر بودم.
‫یکی از سه پهلوانی بودم ‫که واسه نجات شاهدختی...
‫که شخص خبیث قدرتمندی اسیرش کرده بود ‫و خودم عاشقش بودم، اعزام کرده بودن.
‫البته خودش نامزد...
‫نامزد کی بود؟
‫نه، نه، وایستین ببینم.
‫اون ماجراجویی دیگه‌ای بود.
‫این دفعه می‌خواستیم ‫حوضی افسون‌شده رو پیدا کنیم...
‫که هر کی از آبش می‌خورد...
‫نه، این هم ماجراجویی دیگه‌ای بود.
‫نمی‌دونی مشغول چه ماجراجویی‌ای بودی؟
‫خب، کلی ماجراجویی و نبرد تجربه کردم...
‫و کلی آدم سر تاج و تخت رقابت می‌کردن،
‫گاهی اوقات همه‌شون رو ‫با هم قاطی می‌کنم.
‫خب، چی یادته؟
‫آها. چندین سال تو «دریای متلاطم» می‌گشتیم.
‫چکمه‌هامون پوسیده شده بودن ‫و شمشیرهامون تو غلافشون زنگ زده بودن.
‫بالاخره یادمون رفت کی هستیم ‫و دنبال چی می‌گردیم.
‫در نهایت هم با هم دشمن شدیم.
‫همدیگه رو به قتل رسوندیم.
‫اون طرف «دریای متلاطم» چه خبره؟
‫بعضی‌ها می‌گن آدم تهش ‫به لبه دنیا می‌رسه و می‌افته پایین.
‫بقیه می‌گن لویاتانی...
‫چنان هیولاپیکر وجود داره ‫که آدم با دیدنش هم دیوانه می‌شه.
‫ولی خودم از حقیقت خبر دارم...
‫اون طرفش هیچی نیست.
‫دریا تا ابد ادامه داره.
‫صرفا چون خودت چیزی پیدا نکردی، ‫دلیل نمی‌شه چیزی نباشه.
‫هست.
‫لابد می‌فهمیم دیگه.
‫آره.
‫می‌فهمیم.
‫وقتی داشتم غرق می‌شدم، ‫اریک رو دیده بودم.
‫«عجوزه» داشت می‌رفت سراغش.
‫گمون کنم فرصتش رو به اتمامه.
‫آهای، دختر جدیده!
‫کجایی؟
‫خارق‌العاده است.
‫- بیا، بیا بریم. ‫- واسه چی؟ اون پایین چه خبره؟
‫نمی‌دونم، فقط...
‫فقط می‌دونم بهتره اینجا نباشیم.
‫اگه این شکلی خارج بشیم چی؟
‫شاید تنها راه خروجمون باشه.
‫نیست، خب؟
‫ولی اگه امتحان نکنیم، ‫چطوری مطمئن بشیم؟
‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫وایستا! ببخشید.
‫فقط خواهش می‌کنم...
‫از اون پله‌ها پایین نرو.
‫نمی‌رم. قول می‌دم.
‫من همین الان...
‫چیه؟
‫گمون کنم احتمالا فهمیده باشم ‫واسه چی اینجاییم.
‫چقدر از کشمیر اطلاعات داری؟
‫در حد بقیه.
‫«انجمن پهلوانان» دارین، «برج عاج» دارین ‫و خیابون‌هاتون رو با سنگ ماه فرش کردین.
‫خیلی قشنگه.
‫دیوارهای بلندی داریم ‫که امنیت و انفرادمون رو تأمین می‌کنن.
‫قوانینی داریم...
‫که اگه ازشون پیروی کنیم، ‫هیچ نیازی پیدا نمی‌کنیم.
‫البته به جز...
‫چی؟
‫شایعه شده بود ‫فرقه‌ای سری وجود داره...
‫که جادوی خونین باستانی‌ای به نام...
‫«فرقه اژدها» رو می‌پرستیدن.
‫اولش اغتشاشاتی جزئی ایجاد می‌کردن.
‫هتک حرمت می‌کردن، آتش راه می‌انداختن، ‫مقصرشون معلوم نمی‌شد،
‫ولی همیشه نشانشون رو ثبت می‌کردن.
‫یه شب به زور وارد برجمون شدن،
‫نگهبانان رو کشتن ‫و شاهدختمون رو ربودن.
‫چرا؟ که چی بشه؟ ‫به قدرت برسن؟
‫شاید. نمی‌دونم.
‫بعدش اینجا به هوش اومدم.
‫تو که وقتی بهت گفتم شاهزاده‌ام، ‫خیلی بی‌رحمانه برخورد کردی!
‫- مغرورانه گفته بودی. ‫- نه‌خیر!
‫«بنده شاهزاده تیر آسلینم. ‫می‌خوای لباس چرک‌هات رو به عضلاتم بمالی؟»
‫اِم، راستش، نـ... ‫اولا، من این شکلی حرف نمی‌زنم.
‫- چرا، می‌شه گفت می‌زنی. ‫- دوما... نمی‌شه گفت می‌زنم.
‫چرا، می‌زنی، ولی اون‌قدر که انتظار داشتم ‫نفرت‌انگیز نیستی.
‫- هنوز هم قرار نیست لب بگیریم. ‫- من که اصلا تو فکرش نبودم.
‫معلومه که بودی. ‫همین الان هم تو فکرشی.
‫صبحانه میل ندارین؟
‫می‌تونم براتون نیمرو درست کنم، زحمتی نیست.
‫خب، هر غذایی که لازم نداری رو می‌بریم، ‫ولی باید راه بیفتیم.
‫چی؟ کجا برین؟
‫می‌ریم اون طرف «دریای متلاطم».
‫شما که اصلا شرایط سفر کردن ندارین.
‫کوتوله‌تون هم نداره.
‫بمونین، تجدید قوا کنین.
‫حالت خوبه؟
‫راستی. هوا قراره خراب بشه.
‫بهتره صبر کنین بگذره.
‫می‌دونین چیه؟ ‫شاید درست بگه.
‫چه بدونم، وقتی قراره ‫تا ابد تو «دریای متلاطم»...
‫سفر کنیم، یه روز دیرتر ‫راه افتادن چه فرقی می‌کنه؟
‫اشکالی نداره.
‫می‌تونی بمونی.
‫بهت نیازی نداریم.
‫خب، کی می‌خواد نیمروش هم‌زده باشه؟
‫خب، می‌گفتی هم‌زده نباشه.
‫باید زودتر از اینجا بریم!
‫ای بابا، بسه دیگه!
‫بجنبین، بلند شین!
‫بجنبین! سوار بشین.
‫تکون بخورین احمق‌ها!
‫برو! برو!
‫برو!
‫برو ببینم موجود گلی.
‫عین برق و باد برو.
‫نگران نباشین. بابا جونتون آکج داره.
‫تندتر برو!
‫ها؟
‫بورمن، «مصاص» رو وصل کن!
‫- نه‌خیر! ‫- چرا که نه؟
‫آخه باید لحظه مناسبی وصلش کنم. ‫الان مناسب نیست.
‫- الورا، چوبدستیه رو دربیار! ‫- چیکار کنم؟
‫کل احساسات عشق، فداکاری ‫و از خود گذشتگیت رو جمع کن و...
‫فوراک لیتراک!
‫بد نبود.
‫فوراک لیتراک!
‫برو کنار بورمن!
‫وای.
‫از شرش خلاص شو بورمن!
‫وانو اکسپارتره!
‫الورا، نه!
‫الورا!
‫داره میاد سراغم.
‫تا حالا برات تعریف کرده بودم یه بار...
‫صاریغ گرفتم، ولی بعدش معلوم شد تشی بوده؟
‫بعدش مجبور شدن سی‌تا تیغ از پام دربیارن.
‫تو که گفتی بودی سه تیغ بود.
‫نه، قطعا بیش از سه تیغ بود.
‫می‌خوام بگم هر بار ‫که یکیشون رو بیرون می‌کشیدن،
‫به روش یکسانی دردش رو خنثی می‌کردن.
‫آخ!
‫خب، الان دیگه خیلی مسخره می‌شه.
‫بهش گفتم: «بیا باهام زندگی کن.»
‫اون هم گفت: ‫«خودت می‌خوای بیام باهات زندگی کنم؟»
‫من هم گفتم: «اگه می‌خوای باهام زندگی کنی، ‫می‌تونی باهام زندگی کنی.»
‫ولی راستش،
‫گمون کنم فهمیده بود ‫که نمی‌خوام باهام زندگی کنه، اینه که...
‫باید توقف کنیم.
‫این گِل‌وجوده بی‌رمق شده.
‫نمی‌دونم گِل‌وجودها استراحت می‌کنن یا نه، ‫ولی باید یه کاری بکنه که دوباره سرحال بشه.
‫عین خودمونن پسر.
‫باید جفت‌گیری کنن.
‫خیلی‌خب، بیا، باید غذا بخوری.
‫اگه زحمتی نیست، ‫موقع غذا دادن دستم رو گاز نگیر.
‫آفرین. چیزی نیست.
‫آخی!
‫اسمت رو کنث می‌ذارم،
‫اسم شخصیت اصلی نمایش‌نامه لوده‌گری ‫عاشقانه‌ام هم همینه.
‫کارت امروز خارق‌العاده بود.
‫چی دستت بود؟
‫آها.
‫فلوت خودم بود.
‫راستش، غریزی بود.
‫از تمرینات خودت و الورا ‫به گوشم خورده بود.
‫اشیاء ارزشمند می‌تونن ابزار جادو باشن، ‫ولی خود جادو تو وجود آدمه.
‫آهای.
‫باید تمرین کنیم.
‫خب، امروز رو سورتمه چی شده بود؟
‫- خشکم زده بود. ‫- واسه چی؟
‫- مهم نیست. ‫- خب، چیکار می‌کنی؟
‫کل عشق و احساسات مسخره دلم رو...
‫جمع کرده و از چوبدستی شلیکشون می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫راستش، دشمنت بهت نمی‌گه کی بهش...
‫کاتوت لونانور!
‫خوبه.
‫خب، چه درسی گرفتیم؟
‫که کمی بدجنسی؟
‫آره.
‫به علاوه، باید یاد بگیری ‫قبل از حمله، دفاع کنی.
‫«هیدر توآتا» طلسم سپر ساده‌ایه ‫که اکثر طلسم‌ها رو دفع می‌کنه.
‫ضمنا، باید عین کل جادوها، ‫با تمام وجود اجراش کنی.
‫یادت باشه، حواست ساده‌دلی، نیت ‫و مهم‌تر از همه نفست باشه.
‫تمرکز کن.
‫آوالوریوم لانوش!
‫هیدر تواتا!
‫خطا رفت.
‫وقتی داری با دشمنی واقعی ‫مبارزه می‌کنی،
‫باید آمادگی هر چیزی رو داشته باشی.
‫بلند شو.
‫باهام بیا.
‫خیلی‌خب.
‫کجا می‌ریم؟
‫می‌خوای مبارزه کنیم؟ الان؟
‫فقط الورا نباید واسه مبارزه آماده بشه.
‫این دفعه حق نداری ‫تعمدا ضعیف عمل کنی.
‫حواست رو جمع کن ببینم.
‫حواست به رقابت‌های مسخره‌ات نباشه، ‫حواست به کارت باشه.
‫خودم می‌دونم داری چیکار می‌کنی.
‫چیکار می‌کنم؟
‫داری نقشه مینتا» رو عملی می‌کنی.
‫حریفت خیال می‌کنه می‌شناسدت، ‫خیال می‌کنه می‌تونه حرکت بعدیت رو حدس بزنه؛
‫ولی تو مدام برعکس حدس‌هاش عمل می‌کنی.
‫ظاهرا حریفش خیلی سرخورده می‌شه.
‫آره، ممکنه سرخورده بشه.
‫مخصوصا اگه چند وقتی ‫مشتاق مبارزه با طرف بوده باشه،
‫ولی شرایط اصلا مهیا نبوده باشه.
‫شاید به همین خاطر اشتباهی کنه...
‫یا مقابل واقعه‌ای ‫غیرقابل انتظار آسیب‌پذیر باشه.
‫- راهبردش همینه. ‫- عاشقتم.
‫بی‌شرفانه مبارزه می‌کنی.
‫بالاخره تن دادی.
‫جدی می‌گم،
‫واقعا عاشقتم.
‫واقعا؟
‫واقعا.
‫پس خفه شو و عشقت رو نشون بده.
‫هنوز هم تمام توانت رو ‫به کار نمی‌گیری.
‫باید اعماق وجودت رو در نظر بگیری.
‫احساسات و تخیلت رو به کار بگیر.
‫می‌خوای «عجوزه» رو شکست بدی؟
‫خب، نشونم بده دیگه. ‫منتظر چی هستی؟
‫- بس کن. ‫- چی رو بس کنم؟
‫این‌قدر تحریکم نکن.
‫اثر نمی‌کنه.
‫اون‌وقت نادیده گرفتن ‫احساساتت اثر می‌کنه؟
‫نمی‌خوام بلایی سرت بیارم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫- می‌خوام اریک رو نجات بدم. ‫- واسه چی؟
‫چون عاشقشم.
‫واسه چی عاشقشی؟
‫عاشق لبخند نازشی؟ ‫عاشق شاهزاده بودنشی؟
‫شاید هم چون کل دخترها دنبالش بودن ‫و تو رو انتخاب کرده، عاشقشی.
‫باهام مهربون بود.
‫یعنی کس دیگه‌ای تا حالا ‫باهات مهربون نبوده؟
‫هیچ‌کدوم از کارکنان اصطبل ‫بهت لبخند نزده بودن؟
‫می‌خوای چی بگم؟
‫شک، حسادت، غرور و عطشت...
‫رو قبول کن،
‫آخه در غیر این صورت، ‫نمی‌تونی بهشون چیره بشی.
‫می‌خوام صادق باشی.
‫فانگی یاگوث.
‫ویلو! نه!
‫ویلو! ویلو!
‫می‌شه بپرسم اصلا از کجا بدونیم ‫داریم درست می‌ریم؟
‫شما همه متوجه شدین روز داره طولانی‌تر ‫و شب کوتاه‌تر می‌شه؟
‫آره.
‫ضمنا، غذامون رو به اتمامه.
‫- آها. ‫- می‌خواین برگردین؟
‫- آره، من می‌خوام. ‫- نه.
‫طلسمی که بهم شلیک کردی ناکاتوسی بود.
‫واقعا؟
‫آره.
‫از کجا یاد گرفته بودیش؟
‫ناکمار یاد گرفته بودمش.
‫تو «مالاتریوم» نوشته بود.
‫«عجوزه« قبل از تولدت ‫هم ازت می‌ترسید.
‫سعی می‌کنه اراده‌ات رو تضعیف کنه ‫و به بازیت بگیره.
‫- چطوری؟ ‫- به تو که ربطی نداره، مگه نه؟
‫اگه موفق بشه، داره.
‫فقط من رو به مقصد برسونین.
‫بعدش چی می‌شه؟
‫جادوگره رو می‌کشم.
‫خوشحال نبودم.
‫- چرا نبودی؟ ‫- باید می‌بودم.
‫هرچی می‌خواستم داشتم،
‫ولی هیچی جلودار حسم نبود ‫که انگار یه جای کار می‌لنگه.
‫یه جای کار چی می‌لنگه؟
‫یه جای کار کشمیر.
‫قوانینمون رو در راستای تفکرات، ‫گفتار و خواسته‌ها می‌گم.
‫اگه خواسته دیگه‌ای داشتم چی؟
‫اگه خواسته‌ام مجاز نبود چی؟
‫اگه خطرناک بود چی؟
‫خب، آدم نباید صرفا ‫به خاطر انتظارات دیگران کاری کنه.
‫تو طبق انتظارات دیگران عمل نمی‌کنی؟
‫از من انتظاری ندارن.
‫- خب، می‌خوای چیکار کنی؟ ‫- چه بدونم.
‫با کبوتر ازدواج می‌کنم، ‫تشکیل خانواده می‌دم.
‫- کبوتر؟ ‫- اسم واقعیش برون‌هیلداست.
‫- خودم کبوتر صداش می‌کنم. ‫- که این‌طور.
‫بعدش از قلمرومون دفاع می‌کنم.
‫از قلمرومون دفاع می‌کنم ‫و بهترین برادر،
‫شوهر و پدری می‌شم ‫که از دستم بربیاد.
‫آخه افراد شریف چنین کاری می‌کنن، مگه نه؟
‫- خودت چی می‌خوای؟ ‫- می‌خوام رها باشم.
‫می‌خوام طبق امیالم عمل کنم ‫و افکارم رو بیان کنم.
‫راستش، اِم...
‫نمی‌تونم.
‫- درسته، کار احمقانه‌ای بود. ‫- نمی‌تونم.
‫- نه. ‫- شرمنده‌ام.
‫نه، نه، نه، شرمنده نباش. ‫شرمنده نباش.
‫- من واقعا عاشق... ‫- کبوتری.
‫درسته، درسته.
‫درسته، باید برگردم پیشش.
‫گمون کنم راه احتمالی ‫خونه رفتنت رو بلد باشم.
‫من قبل از این که برسی، ‫اینجا بودم.
‫راستش، خیلی وقته اینجام.
‫چون مرتکب اشتباهاتی شده بودم، ‫از دستت قایم شده بودم.
‫به شخص نامناسبی ‫اعتماد کرده بودم...
‫و باید اطمینان حاصل می‌کردم ‫تو قابل اعتمادی.
‫من هم قبلا عین خودت بودم،
‫اسیر ترس‌ها و دروغ‌هایی بودم ‫که باید از ذهنم بیرون می‌کردم.
‫خودت من رو آوردی اینجا.
‫- داری وحشت می‌کنی. ‫- آره، وحشت کردم. کمی وحشت کردم.
‫طبیعیه.
‫همیشه همین‌طوری شروع می‌شه.
‫چی شروع می‌شه؟
‫آدم خیال می‌کنه فرق ‫واقعیات و غیرواقعیات رو تشخیص می‌ده،
‫فرق نور و تاریکی رو تشخیص می‌ده،
‫فرق خیر و شر رو تشخیص می‌ده.
‫وای خدایا.
‫حالا هرچی می‌دونی رو فراموش کن...
‫و باهام بیا.
‫صدای پدرم رو شنیده بودم.
‫داشت صدام می‌کرد.
‫کی شنیدی؟
‫صداش از نور...
‫پشت در می‌اومد.
‫اژدهائه چیه؟
‫اگه جادو رو جریان خون دنیا در نظر بگیریم،
‫اژدهائه ازش تغذیه می‌کنه.
‫خیلی وقت پیش زیر سطح دنیامون ‫اسیر شده،
‫خوابیده و منتظره.
‫وقتی بیدار بشه چی می‌شه؟
‫بابا! الان خیلی بهت نیاز دارم.
‫قدرتم در حدی نبود ‫که نذارم وارد بشه.
‫خواهش می‌کنم.
‫بیدار شو!
‫ببخشید. داشتی خواب می‌دیدی.
‫خواب نبود.
‫چند وقته من هم همین‌طوری شدم.
‫مدام خواب یکسانی می‌بینم.
‫چه خوابی می‌بینی؟
‫تو مراسم ازدواجی شرکت کردم. ‫لخت مادرزادم.
‫همه مسخره‌ام می‌کنن.
‫ولی اصلا منطقی نیست،
‫آخه بدن برهنه من فوق‌العاده است.
‫- ضمنا، عضلات خیلی قشنگی رو... ‫- خیلی‌خب، ادامه نده.
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫انگار هرچی جلوتر می‌ریم، ‫افسرده‌تر می‌شه.
‫گمون کنم داریم نزدیک می‌شیم.
‫داریم به شهره می‌رسیم.
‫گمون کنم شاید حس می‌کنه.
‫عه، بس کن. بس کن.
‫چیکار نکنم؟
‫نخارون.
‫این‌طوری بدتر می‌شه.
‫گمون کنم دلم بخواد ‫کمی باهاش تنها باشم.
‫بابا!
‫الان خیلی بهت نیاز دارم.
‫به نظرت چقدر دیگه مونده؟
‫ببین، گفتم می‌رسیم ‫و قراره برسیم.
‫صرفا می‌خواستم مطمئن بشم ‫هنوز به حرفت باور داری.
‫خیلی وقته اینجاییم.
‫چند هفته است...
‫شاید چند ماه باشه.
‫دیگه تشخیص نمی‌دم.
‫خودت تشخیص می‌دی؟
‫نه.
‫دلم واسه میمز تنگ شده.
‫اگه الان می‌تونستی باهاش صحبت کنی، ‫بهش چی می‌گفتی؟
‫می‌گفتم طاقت بیار عزیزکم.
‫زود میام خونه.
‫بهتره بخوابی.
‫خسته نیستم.
‫اگه ضعیف باشی، ‫به درد کسی نمی‌خوری.
‫من نذاشتم...
‫بری دنبال پدرت.
‫- ولی جونم رو نجات دادی. ‫- آره.
‫من نمی‌دونم مادمارتیگان ‫واسه چی چنین کارهایی کرده بود.
‫حتی خاطره‌ای ازش یادم نیست.
‫ولی گمون نمی‌کنم ‫من رو بهت ترجیح داده بوده باشه.
‫گمون نمی‌کنم با تمام وجودش...
‫دوستت نداشته بوده باشه.
‫بهت حسودیم می‌شد.
‫به خاطر برگزیده بودنت ‫و برگزیده نبودن خودم نبود،
‫به خاطر رفتار ملت...
‫هیچ‌کدوم از خواسته‌های من ‫ذاتی نصیبم نشدن.
‫چه خواسته‌ای داشتی؟
‫می‌خواستم شجاع باشم.
‫می‌خواستم دوستم داشته باشم.
‫نمی‌خواستم شاهدخت باشم.
‫چه بامزه.
‫می‌شه گفت من می‌خواستم باشم.
‫من لایقشم.
‫دانو، دانو، گرینان لوآتا.
‫میمز، صدام رو بشنو.
‫باهام صحبت کن.
‫بابا؟
‫سلام میمز، حالت خوبه؟
‫در امانی؟
‫حالم خوبه.
‫خیلی نگرانت بودم.
‫بهم الهام شده بود.
‫سایلاس اومد خونه.
‫خب...
‫سایلاس که مرده.
‫ما خبر نداشتیم.
‫راهش دادیم.
‫تو نبودی که ازمون محافظت کنی.
‫باز رفته بودی ماجراجویی.
‫عین دفعه پیش.
‫ماجراجوییت چطور پیش می‌ره بابا؟
‫بهت خوش می‌گذره؟
‫آهای، داری خواب می‌بینی. ‫داری خواب می‌بینی.
‫- باید برم خونه. ‫- نمی‌شه.
‫بهت نیاز داریم. ‫خودم بهت نیاز دارم.
‫وقتی کایا بهم نیاز داشت، ‫پیشش نبودم.
‫تا بخوام برگردم، ‫کار از کار گذشته بود.
‫رانون می‌گفت تقصیر خودمه.
‫واسه همین فرار کرد.
‫کسی جز میمز برام نمونده.
‫کار «عجوزه» است.
‫داره سعی می‌کنه جدامون کنه،
‫آخه از توانایی گروه متحدمون می‌ترسه.
‫- از کجا می‌دونی واقعی نیست؟ ‫- نمی‌فهمی؟ ها؟
‫- به کشتنمون دادی! ‫- مجبور بودم. چاره‌ای نداشتم.
‫چیکار کرد؟
‫- کنث رو آزاد کرد. ‫- مریض شده بود!
‫اگه آزادش نمی‌کردم، می‌مرد!
‫واقعا؟ خب، حالا خودمون می‌میریم.
‫تا چند صد فرسنگ هیچی نیست.
‫نه می‌تونیم پیش بریم، ‫نه می‌تونیم برگردیم.
‫هیچی هم طبق برنامه پیش نرفته!
‫باید پیاده بریم.
‫خودت گفته بودی.
‫پیاده ازش رد می‌شیم.
‫تا کی پیاده بریم؟ ‫تا از گرسنگی بمیریم؟
‫دیگه زیاد نمونده.
‫نزدیک شدیم.
‫هر کاری بخوای می‌کنم.
‫نترس.
‫دیگه هوات رو داریم.
‫داریم می‌رسیم.
‫نمی‌دونستم باید چقدر راه بریم.
‫مادرت قبل از حرکت بهم گفته بود ‫اصلا حاضر نیستی تسلیم بشی...
‫و ممکنه وقتش برسه ‫که مجبور بشم ببرمت خونه.
‫به نظرت الان وقتش رسیده؟
‫نه.
‫به نظرم خودت باید چنین تصمیمی بگیری.
‫ببین.
‫تو هم اون رو می‌بینی؟
‫چی رو می‌گی؟ ‫همون جمجمه عظیم‌الجثه رو می‌گی؟
‫آره.
‫خواستم مطمئن بشم.
‫من کسی که خیال می‌کردم نیستم گری.
‫کی هستی؟
‫هیچی نیستم.
‫حالت خوبه؟
‫بامزه است.
‫وقتی بچه بودم، موقع بازی ‫ادای ساحران رو درمی‌آوردم.
‫به دنیاهای غریب سفر ‫و با هیولاها مبارزه می‌کردم.
‫اصلا خیال نمی‌کردم واقعا چنین کاری بکنم، ‫چه برسه که بخوام همراه الورا دانان باشم.
‫خودم می‌دونم وقتی به شهر برسیم، ‫اریک رو نجات می‌دی...
‫و با همدیگه می‌رین سر زندگیتون.
‫آخه عاشقشی.
‫من هم عاشق اریک نیستم، ‫ولی عاشق توئم.
‫گریدون...
‫اشکالی نداره.
‫ازت نمی‌خوام تو هم عاشقم باشی.
‫صرفا می‌خواستم بهت بگم، ‫آخه اگه نبودی،
‫اصلا همون آدمی که همیشه می‌خواستم نمی‌شدم.
‫وای!
‫وای خدایا.
‫امکان نداره.
‫شاید یه جایی اشتباه پیچیدیم.
‫آها، آره، باید می‌رفتیم سمت چپ.
‫ما که از دریا رد شدیم. ‫آزمونمون رو پشت سر گذاشتیم.
‫شهره باید همین‌جا باشه.
‫نیست.
‫باید باشه!
‫من برمی‌گردم.
‫آره، من هم برمی‌گردم.
‫تا می‌تونستیم پیش رفتیم الورا.
‫نه‌خیر.
‫تهش این‌طوری نمی‌شه.
‫چطوری می‌شه؟
‫تو «شهر باستانی» تموم می‌شه.
‫چوبدستیه می‌شکنه، خودم هم...
‫می‌میرم.
‫چی؟
‫این وقایع سال‌ها پیش ‫به ویلو الهام شده بود.
‫سورشا واسه همین ‫نمی‌خواست آموزشم بده.
‫واسه همین سعی کرد مخفیم کنه.
‫آخه اگه با «عجوزه» مبارزه کنم، ‫این‌طوری می‌شه.
‫مگه نه؟
‫از کجا می‌دونستی؟
‫خودش نشونم داد.
‫«عجوزه» رو می‌گی؟ ‫باهاش در ارتباط بودی؟
‫چه عالی. واقعا عالی شد.
‫خودش ما رو کشوند اینجا.
‫خیال می‌کردم می‌تونم تغییرش بدم.
‫ولی من ساحر قدرتمندی نیستم.
‫کشاورز خوش‌شانسی بیش نیستم.
‫دیگه نمی‌تونم فیلم بازی کنم.
‫من هم نمی‌تونم.
‫نمی‌خوام الورا دانان باشم.
‫فقط می‌خوام برم خونه.
‫خب، شرایط دشواریه.
‫ترسیدی.
‫من هم ترسیدم.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫ترسم حق نداره جام تصمیم بگیره.
‫حق نداره شخصیتم رو تعریف کنه.
‫بهش چنین قدرتی نمی‌دم.
‫به خودت می‌دم.
‫من کل عمرم به هیچی باور نداشتم.
‫ولی به تو باور دارم.
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫چرا، می‌دونی.
‫جفتمون می‌دونیم.
‫نگاهی به اطرافتون بندازین.
‫تموم شد. ‫فقط می‌شه برگشت.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫با همدیگه می‌ریم.
‫بانوی من؟
‫مترجم: «کیارش نعمت گرگانی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@
‫چه دلهره‌آور.
‫خیلی دلهره‌آوره.
‫