SAYAKA
‫چیه؟ ساکورا چی شده؟
‫یالا بیا پایین دیگه!
‫دلت درد می‌کنه؟
‫خیلی دل و جیگر داری که داری از من خرسواری می‌گیری!
‫صبحت به‌خیر، کوتوها-چان.
‫ننه ساتو!
‫بکش کنار دیگه!
‫می‌خوای از این ارتفاع بیام پایین؟ ‫اصلاً ملاحظه‌ی پیرا رو نمی‌کنی ها.
‫میندازمت پایین!
‫امان، چه بچه‌ی بی‌ملاحظه‌ای هستی.
‫ها؟! همین یه‌کم پیش گفتی پشتت این‌قدر ‫درد می‌کنه که نمی‌تونی سرپا وایسی.
‫وای. آخ آخ آخ. پشتم این‌قدر درد می‌کنه که راه‌رفتن هم زوره.
‫کدوم پشت؟ تو از منم سالم‌تری.
‫ولی خب با همه‌ی اینا، آخرش بچه‌ی فورین‌ای.
‫نجاتم دادی. تشکر.
‫لعنتی، من دیگه می‌رم!
‫اوه، ساکورا! یه‌لحظه صبر کن.
‫چی می‌خوای؟
‫ساندویچ تخم‌مرغ با میوه‌ی فصل! نوش جان!
‫پس بالأخره امروز مراسم بازگشاییته!
‫ولی قرار نبود بعد از ظهر باشه؟
‫تازه ساعت 10ـه که.
‫ذوق‌زده‌ای؟
‫عمراً! فقط داشتم قدم می‌زدم!
‫خب، ذوق‌زده‌ هم باشی چیز خوبیه.
‫آخه تا دلت بخواد آدم جالب اونجا هست.
‫گـ ــ گفتم که این‌طور نیست!
‫کوتوها-ســـــــــــــــــــــــــــــان!
‫اوه، نیری-چان، صبح به‌خیر.
‫صبح ‌به‌خیر، ننه ساتو.
‫چطورم کوتوها-سان؟
‫یونیفرم جدید فورینم خیلی بهم میاد، نه؟
‫هنوز اتکت لباس پشتته.
‫ها؟ راست می‌گی!
‫ای وای؟ چرا نمی‌تونم بکنمش.
‫چقدر خرم آخه، اتکت شلوارمم یادم رفته بود بکنم.
‫این یارو هم از فورینه؟
‫درسته. امسال جفتتون با هم هم‌سالین.
‫منظورت چیه؟ بعدم من این یارو رو تا حالا این اطراف ندیدم.
‫نکنه از بیرون شهر اومدی؟
‫آره. حالا مگه مهمه از کجا اومدم؟
‫بعدم، اینا چیه؟ اینا چیه؟
‫این موها، این چشم‌ها!
‫خب که چی؟
‫استرس داشتی؟ حتماً خیلی سخت بوده، آخه خیلی جوونی.
‫عه؟ استرس؟ سه تو رس؟
‫اوی!
‫ببخشید، ببخشید.
‫نیری، این ساکوراـه. دیروز به این شهر اومده.
‫و این هم نیری‌‍ه.
نیری آکیهیکو
‫ساکورا.
‫هیچ‌وقت درمورد ساکورا نامی که مال بیرون شهر باشه نشنیدم.
‫چرا یه بی‌نام‌ونشون به این شهر اومده؟
اسرار محرمانه
‫قصدی نداره. مدلشه.
‫دبیرستان فورین یه دبیرستان معمولی نیست. می‌دونستی؟
‫اعضای بوفورین برای محافظت از اهالی شهر می‌ایستن.
‫از ضعیفا دفاع می‌کنن و حساب شرورا رو ‫می‌رسن. واقعاً قهرمان‌های عدالتن.
‫همه‌ی کسایی که به فورین میان سنپای‌هامون رو تحسین می‌کنن،
‫و همه‌شون هم می‌خوان که توی محافظت از شهر کمک کنن.
‫خیلی خفنن!
‫و البته منم یکی از اون‌هام!
‫پس چرا یه بی‌نام و نشون که هیچ ‫ربطی به این شهر نداره، اومده فورین؟
‫تا اون بالا مالا‌ها رو بگیرم.
‫آره خب خفنه... از شهر محافظت کنی و قهرمان عدالت باشی.
‫ولی گویا یه عالمه آدم قوی اینجا هست.
‫و گمونم اگه بینشون بهترین بشم حسابی حال می‌کنم.
‫نباید قمپزی در کنی که از پسش بر نمیای.
‫اگه این‌طوری بگی...
‫اگه همچین چیزی رو بخوای...
‫کچل می‌شی.
‫باشه گوزو، دیگه وقتشه بیرون بی‌حساب بشیم!
‫آه!
‫چی شده؟
‫چقدر دیر شده؟
‫کوتوها-سان، من دیگه برم!
‫اوی وایسا ببینم! اوی!
‫صبحونه‌ی همیشگیت رو نمی‌‌خوری؟
‫امروز فقط اومدم پُز یونیفرمم رو بدم.
‫گوشِت با من باشه!
‫با خودم گفتم قبل مراسم، سه‌دور توی شهر گشت‌زنی کنم.
‫چون از امروز، منم یه قهرمان عدالتم!
‫آخ!
‫خـــب؟ پسر جالبیه، نه؟
‫هــــــا، خیلی جالبه! تو زندگیم هیچ‌وقت بی‌مغزی ‫رو ندیدم که گوشش به حرف بقیه بدهکار نباشه!
‫بعدم چه مرگشه؟ چه ابلهیه! ‫همچین آدمایی هم می‌رن فورین؟
‫یه قهرمان عدالت باید خفن‌تر از اینا باشه.
‫عه‌وا! فکر نمی‌کردم زیاد درگیر ظاهر باشی.
‫قهوه می‌خوای؟
‫منظورم لباسش نیست.
‫آدمای این‌طوری که فکر و ذکرشون ‫ریخت‌و‫قیافه‌شونه، موقع دعوا تخم می‌کنن.
‫دیگه خزتر از این نداریم.
‫از ب بسم‌الله داری برداشت می‌کنی ها.
‫چون هزاربار تو زندگیم دیدم.
‫آها.
‫می‌گم، ساکورا.
‫می‌دونی میوه‌ی قهوه چه رنگیه؟
‫قهوه‌ای. رنگ قهوه.
‫قرمزه.
‫و مثل گیلاس نرمه.
‫اولش، فکر می‌کردم همون‌طوری که توی ‫شیشه می‌بینم برداشت می‌شن.
‫حتی نمی‌دونستم اون فقط دونه‌شه.
‫وقتی به اوضاع فقط از یه بعد نگاه کنی، ‫شکل واقعیش رو نمی‌‌بینی.
‫آزادی هرطور دلت می‌خواد فکر کنی.
‫ولی یه‌کم زیادی سریع قضاوت نمی‌کنی؟
‫خوب درموردش حرف بزن. خوب نگاهش کن و سعی کن درکش کنی.
‫وگرنه هیچ‌وقت نمی‌فهمی یه نفر چطور آدمیه.
‫حداقلش... من می‌خوام باهات روبه‌رو شم، ساکورا.
‫پس نظرت چیه تو هم این‌طرفو نگاه کنی؟
‫اون یارو...
‫واقعاً توی دعوا کارش خوبه؟
‫این تنها چیزیه که برات مهمه؟
‫آزادی هرطور دلت می‌خواد فکر کنی.
‫ولی یه‌کم زیادی سریع قضاوت نمی‌کنی؟
‫این‌طور می‌گی، ولی حقیقت همینه.
‫یو، پسر جون! نون می‌خوری؟ تازه از تنور در اومده.
‫ها؟ چرا...
‫چرا؟ شما بچه‌های فورین همیشه به ما ‫کمک می‌کنید. می‌خوام یه‌ذره هم که شده جبران کنم.
‫تو همونی هستی که توی دعوای بزرگ دیروزی بود؟
‫همه داشتن می‌گفتن چقدر خوب شد که اون‌موقع اینجا بودی.
‫مـ ــ من الان گشنه‌م نیست.
‫عه؟ آه.
‫پس اینا رو بگیر، واسه ناهار بخور.
‫نونامون یه‌کم بمونه هم خوش‌مزه‌ست!
‫به سلامت!
‫هی پسر جون، ممنون بابت دیروز.
‫هی بچه‌! دیروز خیلی خفن بودی ها.
‫خیلی پوستت کلفته! چطوره باهام مسابقه‌ی ساکه‌خوری بذاری؟
‫مزخرف نگو آقاجون!
‫دقیقاً چه کوفتی داره می‌شه؟
‫اصلاً چه مرگشونه... مردم این شهر؟
‫با آدمی مثل من زیادی پسرخاله شدن.
‫با آدمی مثل من...
‫الان برداشت کردم...
‫که اونا هیچ‌وقت اون‌طوری به من نگاه نمی‌کنن؟
‫ببخشید!
‫شما از فورینی، درسته؟ لطفاً کمکم کن.
‫عَـــــــــــــــــــــه، بعدِ یه عمری داشتم کیفِ ‫اختلاط با یه جیگری رو می‌بردم ها.
‫واسه چی جفت‌پا پریدی وسط؟
‫چون دختره اصلاً دلش نمی‌خواست.
‫عـــه؟ چی داری می‌گی از شکمت حرف نسُرا.
‫اسم خودتونو گذاشتید بوفورین و ادعاتون که ‫از شهر محافظت می‌کنید کون خر پاره می‌کنه.
‫ولی خودت اونی هستی که باید بری پشت یکی قایم بشی.
‫الحق!
‫اوی، هنوزم تو کتت نمی‌ره؟
‫تو اصلاً مالِ قهرمان‌شدن نیستی.
‫برو خونه و بغل ننه‌ت آبغوره بگیر!
‫آره والا!
‫ببیــــن منو، صبر منم دیگه حدی داره.
‫... پاکسازی می‌شه.
‫عه؟ چی نالیدی؟
‫از این نقطه به بعد، هرکسی که دردسر درست کنه، ‫و خرابی‌ به بار بیاره، هرکسی که توی قلبش نیت شر داشته باشه...
‫بدون هیچ استثنایی به دست بوفورین پاکسازی می‌شه!
‫تنها کسایی که با زرت و پرت کردن قوی‌تر می‌شن ابرقهرمانای توی برنامه‌های تلویزیونی‌ان.
‫ولم کن دیگه!
‫رسماً عینهو کنه‌ای!
‫برام مهم نیست بادشکنی یا گردباد،
‫بادشکن: بوفورین یا همون ویند بریکر
‫ولی اونی که از صحنه‌ی روزگار پاک می‌شه تویی!
‫برای چی منو نجات می‌دی؟
‫فکر کردی داری چه غلطی می‌کنی؟
‫تو هم از فورینی؟
‫رفیقت واسه نجاتت اومده... اونم تنهایی؟
‫نجات؟ رفیق؟
‫اشتباه نره تو مغزت، منگل.
‫من فقط از ضعیفایی که اشتباهی خیال قوی بودن می‌کنن بدم میاد.
‫حالمو به‌‌هم می‌زنن.
‫چی نالیدی پسره‌ی احمق؟!
‫تنهایی از پسشون بر نمیای!
‫فـ ــ فوق‌العاده‌ست.
‫توی یه لحظه.
‫تف توش! دوزار که نمی‌ارزن اینا.
‫فقط توی یه چشم به‌هم زدن...
‫این یارو کیه؟
‫ازت خیلی ممنونم.
‫حتماً ناامید شدی.
‫که یکی مثل من توی بوفورین‌‍ه، و داره به فورین می‌ره.
‫اشتباه برداشت نکن. قصدم نجات تو و این حرفا نبود.
‫آدم تقلبی همه‌جا ریخته.
‫نمی‌دونم چی باعث شده بیای فورین.
‫ولی حداقل ببین چند مرده حلاجی.
‫من...
‫توی راهنمایی، هر روزِ خدا خرحمالی بقیه رو می‌کردم.
‫بهم مشت می‌زدن. ‫منم چاره‌ای جز سر خم‌کردن جلوشون نداشتم.
‫و کسی که نجاتم داد...
‫یکی از بچه‌های فورین بود.
‫کسی در حالت عادی ازش می‌ترسیدم...
‫خیلی خفن بود.
‫دلم می‌خواست مثل اون بشم.
‫اومدم فورین چون می‌خواستم قوی و خفن بشم.
‫ولی خیلی خز و داغونم.
‫آدمای این‌طوری که فکر و ذکرشون ‫ریخت‌و‫قیافه‌شونه، موقع دعوا تخم می‌کنن.
‫دیگه خزتر از این نداریم.
‫بدون هیچ استثنایی به دست بوفورین پاکسازی می‌شه!
‫همین‌جوریش توی دعوا، زود ‫زرتت قمصور می‌شه. دیگه آبغوره هم نگیر.
‫از اینی که هستی ضعیف‌تر به چشم میای هــا.
‫ولی خب، خز نیستی، رواله؟
‫چیزه، حالتون خوبه؟
‫آه، بله، خیلی عالیم!
‫اون بهت علاقه‌ای نداره!!
‫مونده بودم وقتی که دستمو گرفت چی شد؛
‫ولی خدا رو شکر که شما اونجا بودی.
‫واقعاً خیلی ممنونم.
‫و از شما هم ممنونم.
‫ساکورا...
‫سان!
‫چته؟
‫عــه، چیزه...
اسرار محرمانه
‫هــا؟!
‫قدت؟ وزنت؟ گروه خونیت؟ ‫علایقت؟ توانایی‌هات؟ تایپِ موردعلاقه‌ت توی دخترا چی؟
‫ها؟!
‫قدت یه‌کمی از من بلندتره پس 169 سانتی‌متر.
‫عضله‌هات بیشتره، چربی‌هات کمتر؛ پس 59 کیلوگرم.
‫هوی!
‫سایز کفشت 26.5 سانته پس یحتمل قدت از اینم بلندتر می‌شه.
‫چندش! بهم دست نزن! اندازه‌گیریم نکن!
‫بـ ــ ببخشید.
‫من... دوست دارم از کسایی که خفنن ‫و ازشون خوشم میاد اطلاعات جمع کنم.
‫هرکاری می‌خوای بکن.
‫چشم! حسابی از نزدیک براندازت می‌کنم!
‫و وقتی دارم نگاهت می‌کنم، اطرافو هم نشونت می‌دم!
‫هــا؟ نکنه فکر کردی حالیم نیست چه‌جوری برم مدرسه؟
‫نــه، منظورم این نبود.
‫شاید توی دعوا کاری ازم بر نیاد،
‫ولی درمورد شهر و بروبچش، حسابی راهنماییت می‌کنم.
‫تا خود اون بالا مالاها.
‫خـب، مدرسه این‌طرفیه!
‫بهم دست نزن! منو نکِش!
‫بهم گوش کن الــــــــاغ!
دبیرستان فورین
‫وقت خوش‌آمدگویی... به سال‌اولی‌هاست.
‫ای خـــدا! زود باش بریم دیگه!
‫خفه شو! بعدِ دعوا گشنه‌م می‌شه!
‫چه نون خوش‌مزه‌ای!
‫اوه! نونِ سابوتن! ‫نون‌هاشون حتی وقت یخ می‌کنن هم خوش‌مزه‌ست!
‫وایسا بینم!
‫پاشو بریم دیگه!
‫ساکورا-سان! زود باش، زود باش!
‫اگه این‌قدر دلت می‌خواد بری، خب خودت تنها برو.
بـــوفـــــــوریـن
‫خیلی زیادن...
‫ساکورا-ســــان!
‫اینجا مقر بوفورین‌‍ه!
‫دلم قیلی‌ویلی می‌ره!
‫اینجا، امثال اون بچه‌ها عین موروملخ ریخته.
‫ساکورا-سان! پیداش کردم!
‫چیو؟
‫لیست کلاس‌بندی!
‫این دیگه چه نمادیه؟
‫چیزه، چیزه، چیزه... اوه!
نیری آکیهیکو
ساکورا هاروکا
‫هورا! ساکورا-سان، توی یه کلاسیم!
نیری آکیهیکو
ساکورا هاروکا
‫باشه بابا، باشه.
‫یعنی دیگه کیا باهامون هم‌کلاسی‌ان؟
‫عه؟ سو-سان هم هست؟ با کیریو-سان؟ ‫حتی تسوگه‌اورا-سان هم هست!
‫می‌شناسیشون؟
‫نه! اصلاً! ‫ولی همه‌شون از اون آدمای خیلی خفنن!
‫اول با سو-سان شروع می‌کنم.
‫لازم نکرده!
‫سر یه کلاس‌بندی عادی این‌قدر شنگول‌بازی در نیار.
‫مهم نیست با کیا هم‌کلاسی باشیم.
‫چـ ــ چی می‌گی ساکورا-سان؟
‫اینکه با کیا توی یه کلاس باشیم خیلیم مهـ...
‫ها؟ چی شد؟
‫ها؟ پشمام.
‫خدا وکیلی؟
‫هوی، چته؟
‫بین این‌همه آدم... آخه باید می‌افتادیم با این یارو؟
‫اون قیلی‌ویلی رفتن دلت چی شد پس؟
‫این‌همه راه اومدی که بری خونـ...
‫ساکورا-سان، می‌شه یه‌چیزی رو بهم قول بدی؟
‫قول؟
‫لطفاً با همه‌ی بچه‌های کلاس دوستانه رفتار کن.
‫باید لبخند بزنی، لــبــخــنــد!
‫ها؟ چه شر و وری می‌بافی؟
‫جـ ــ جـ ــ جـ ــ جدی‌ام!
‫گوش کن.
‫بچه‌های بوفورین واسه محافظت از شهر، گرد هم اومدن.
فورین
‫و چون تو در اصل، اهل اینجا نیستی؛
‫جای تعجب نداره اگه درموردت فکرای ‫بد کنن و ازت بپرسن چرا اومدی اینجا.
‫به‌نظرم در وهله‌ی اول، مهمه که بهشون ‫بفهمونی بی‌خطری و دشمن بوفورین هم نیستی.
‫پس، تو رو خدا...
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫گرم می‌کنم.
‫چرا؟
‫من که نمی‌دونم چه مدل آدمایی اون داخلن، ‫واسه همین باید واسه هر احتمالی آماده باشم.
‫اصلاً به حرفای من گوش می‌دادی؟
‫ساکورا-سان، تو اهل اینجا نیستی!
‫یه سوءتفاهم کوچیک پیش بیاد، این کلاس...
‫نه، ممکنه کل مدرسه علیه‌ت بشن!‌ ‫اون‌وقت می‌خوای چه گِلی به سرت بگیری؟
‫مهم نیست. چرا باید اهمیت بدم که کسی علیه‌م می‌شه یا نه؟
‫من اومدم راهمو واسه اون بالا مالاها باز کنم، یادت رفته؟
‫دارن عین چی زل می‌زنن!
‫آخ، آخ، آخ! نگاهشون عین خنجره!
‫بدک نیست انگار.
‫سلام.
‫تو باید ساکورا-کون باشی.
‫اگه باشم چی می‌شه؟ ‫تو کی باشی؟
‫اوه، صبر کن، ‌نکن!
‫ببخشید،‌ اون زود آتیشی می‌شه.
‫اونو ول کنیم، شما باید...
‫اون چشم‌بند و گوشواره‌ی منگوله‌دار...
‫شکی توش نیست!
‫من لئوناردو دی‌کاپریو ام.
‫تو اهل خارجی؟ ‫آی اَم... چیزه...
‫خدایی؟
‫نه، ژاپنی‌ام.
‫فکر نمی‌کردم این‌قدر آدم شوخی باشه.
‫انگار بیشتر گوشه‌گیره تا سنگدل.
‫چیزه...
‫شما سو-سان هستید دیگه؟
‫هوم. همه این‌جوری صدام می‌کنن.
سو هایاتو
‫راستی؛ این چشم‌بند، مهروموم یه روح باستانیِ ‫چینی که توی چشم راستم هست رو باز می‌کنه.
‫مگه مال یه تصادف قدیمی نبود؟
‫هوم. همه این‌جوری می‌گن.
‫چی می‌گه؟ فقط لب‌ودهنه که.
‫نه، ولی بین سال‌اولی‌ها اون...
‫صحبت درمورد من کافیه.
‫ساکورا-کون، حالا نوبت توـه.
‫آه، بد شد.
‫پس اینجا با بچه‌های بیرونِ شهر...
‫عین اجنبی‌ها رفتار می‌شه؟
‫شاید نتونم جلوی اینو بگیرم.
‫شنیدم چیا شده! خیلی خفن بودی!
‫ستاره‌ی دعوای دیروزی توی خیابون اصلی شهر، تو بودی، مگه نه؟
‫دیروز توی خیابون اصلی؟
‫منظورت چیه، سو؟ ‫این یارو کدوم خریه؟
‫درباره‌ی درگیری دیروز با اسپال‌تیپ توی خیابون اصلی شنیدید دیگه؟
‫هیراگی-سان اینا رفته بودن اونجا.
‫ولی کسی که زودتر از اونا سر صحنه بود و از شهر محافظت کرد...
‫ساکورا-کون بود!
‫جـ ــ جـ ــ جـ ــ جـ ــ جدی می‌گه، ساکورا-سان؟
‫عـــه؟
‫ناموساً؟
‫من چون شنیدم هیراگی-سان رفته، خیالم ‫راحت شد و به بقیه‌ی ماجرا گوش ندادم.
‫منم.
‫مامان‌جونِ من اونجا بود.
‫گفت یکی رو دیده که نمی‌شناخته و یونیفرم فورین تنش بوده.
‫من می‌دونستم یکی از بیرون شهر داره میاد مدرسه‌مون.
‫ولی پشمام، هنوز مدرسه‌ها شروع نشده ترکوندی!
‫نـ ــ نزدیک بود.
‫فعلاً شرش از سرمون باز شد.
‫ساکورا-سان، نایس!
‫انگاری قرار نیست اشتباهی ساکورا-سان رو دشمن بوفورین بدونن.
‫مطمئنم نظر اونم عین بقیه‌ست.
‫ولی... چرا از بیرون شهر اومدی به همچین جایی؟
‫بالا مالاها رو هدف کردم.
‫هــا؟!
‫عه؟
‫اشتباه می‌کنید!
‫اصلاً هم دلش نمی‌خواد شماها رو شکست بده یا بهتون آسیب بزنه.
تسوگه‌اورا تایگا
کیریو میتسوکی
‫ولی می‌خوام.
‫خفه بمیر!
‫ساکورا-سان! اصلاً نمی‌تونی با «اون» مبارزه کنی.
‫شک نکن که اون قوی‌ترین پسر کلاس... نه، پسر مدرسه‌ست!
‫سوگیشیتا کیوتارو.
‫سوگیشیتا.
‫اوی.
‫از آدمای کله‌خر خوشم میاد.
‫لهت می‌کنم!
‫هــــو. تو هم داشتی اون‌وسط گیر می‌افتادی هــا.
‫بدک نیست.
‫از دبیرستان فورین جز این توقع نداشتم.
‫این‌طوری بیشتر حال می‌کنم.
قهرمان رؤیاهام
‫ساکورا-سان، نباید از این کارا بکنی.
‫یهویی چت شده؟
‫غذاهایی که مردم توی بازار بهت دادن.
‫قبل از دعوا همه‌شونو ریختی دور.
‫اونا رو... یهویی واسه نجات‌دادن تو گذاشتم یه گوشه.
‫اون بحثش جداست، اینم بحثش جداست.
‫تازه، بعدش همه‌شونو برداشتم و خوردمشون.
‫ساکورا-سان،‌ عجب آدم بی‌شیله‌پلیه‌ای هستی هــا.