‫♪ زیانم قاصره ♪
‫♪ خودم سردرگمم ♪
‫♪ ولی از بابت یه چیزی مطمئنم ♪
‫♪ همه به یه دوست صمیمی نیاز دارن ♪
‫♪ خوشحالم که دوست صمیمی توئم ♪
‫«تد»
‫[دبیرستان جان هنکاک]
‫چند شب پیش با کل اعضای خانواده‌ام...
‫- به تماشای بازی بسکتبال رفته بودیم. ‫- که این‌طور.
‫من هم صرفا از جلوییم خواستم ‫یه مقدار سر جاش بشینه...
‫که بتونم بازی رو ببینم، ‫ولی بی‌رحمانه کتکم زد.
‫بدجوری کتکم زد ‫و کلاه‌گیسم افتاد.
‫خیلی وحشتناک بود، ‫آخه وقتی کتکم می‌زد،
‫دندونم هم به کلاه‌گیسم گیر کرده بود.
‫ای وای.
‫«بچه‌های جرکی» برترین...
‫نوابغ کمدی معاصرن.
‫دقیقا.
‫انگار تلفن صد سال...
‫بلااستفاده مونده بود، ‫ولی این دو نفر...
‫- بالاخره کاربردش رو کشف کردن. ‫- بالاخره کاربردش رو کشف کردن.
‫آره، ببین، تو می‌فهمی. ‫تو می‌فهمی.
‫خیلی‌خب. ‫باید برم بشاشم.
‫وای، خاک بر سرم.
‫وای، ریدم تو زندگی.
‫کلایو تو موقعیت ساعت دوئه.
‫اگه دنبالت بیاد تو مستراح، کارت تمومه.
‫خیلی بده.
‫واقعا باید برم.
‫خودت که دیدی موقع ناهار ‫ساندیس خورده بودم.
‫خودم می‌دونم. ‫جوری نی‌اش رو ساک می‌زدی...
‫که انگار بهت قول قرارداد مدلینگ داده بود؛
‫ولی باید شاشت رو نگه داری جانی.
‫نگه داشتن شاش خطرناکه.
‫باید نگه داری پسر.
‫کافیه به بیسبال فکر کنی.
‫این‌جوری نمی‌شه.
‫فرض کن بابات آخرهفته برهنه...
‫از اتاق‌خواب میاد بیرون.
‫این دیگه چه حرفیه؟
‫فرض کن دولش از رداش بیرون زده...
‫و عین خفاشی که وسط زلزله ‫خواب مونده، تکون می‌خوره.
‫خفه‌خون بگیر، خب؟
‫کافیه دنبالم بیای اونجا ‫و نگهبانی بدی.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، بدو، سریع بشاش.
‫خیلی‌خب، فقط در رو بپا.
‫باشه.
‫- ای بابا. ‫- بجنب، عجله کن.
‫نمی‌تونم، خب؟
‫یکی دیگه هم اینجاست ‫و مثانه من خجالتیه.
‫امان از دستت. ‫آهای رفیق، می‌شه بری؟
‫رفیقم خجالتیه.
‫آره، وقتی صدایی به گوشم نرسید،
‫گمون کردم به مشکل خورده باشه.
‫فقط می‌خوام بدونم ‫اصلا نمی‌خواد عجله کنی.
‫من قضاوتت نمی‌کنم.
‫آها، درست شد.
‫ممنون.
‫همین که شاشت اومد ‫تشکر محسوب می‌شه.
‫وایستا.
‫تو حضرت مسیحی؟
‫خیلی‌خب. ‫چیزی نیست.
‫هیچ مشکلی پیش نمیاد.
‫وای، پشم‌هام، اومد. ‫جمعش کن.
‫این‌جوری که نمی‌شه.
‫عه، ببین کی اینجاست.
‫بنته.
‫دوست‌پسر کوچولوش هم همراهشه.
‫خیلی‌خب کلایو، اگه واقعا ‫دوست‌پسرش باشم چی؟
‫اگه واقعا رابطه نامشروع ‫داشته باشیم چی؟
‫من می‌تونم جوری ارضاش کنم ‫که تو به خواب هم نمی‌بینی.
‫اوف!
‫به نفعته مواظب باشی بنت.
‫اگه سر بخوری خیلی بد می‌شه!
‫ایول.
‫آفرین بنت.
‫خیلی شاش داری؟
‫نظرت چیه بری از صورت مادرت بپرسی؟
‫ای وای، خیلی عذر می‌خوام.
‫پام رو خیلی از گلیمم درازتر کردم.
‫این دیگه چه حرفی بود رفیق؟ ‫حالم به هم خورد.
‫اصلا نفهمیدم، از دهنم پرید.
‫مادرت هم از دهنم پریده بود.
‫وای خدایا، چه مرگمه؟
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫هر بلایی سرم بیاد، حقمه.
‫آره، معلومه.
‫- بخور ببینم بی‌شعور خان. ‫- وای، پشم‌هام.
‫وایستا، نه، مستراح نه.
‫من نباید خیس بشم.
‫رو برچسبم نوشته بود!
‫تدی.
‫تدی؟
‫خب، واقعا مسخره‌مون کردن جانی.
‫لوله‌های اینجا مسدوده.
‫بچه‌ها از سبح تا ظهر ‫همون آب رو سیفون می‌کشن.
‫ایش.
‫اگه مشکلی براتون پیش اومده ‫و کمکی از دست بقیه ساخته نیست،
‫شاید اگه «تیم آ» رو پیدا کنین، ‫بتونین اجیرشون کنین.
‫[تیم آ]
‫این قسمت رو قبلا دیدم.
‫خیلی خوبه.
‫چطور می‌تونی اون مزخرفات رو تماشا کنی؟
‫فقط تعقیب و گریز ماشینه ‫و همه‌جا رو منفجر می‌کنن.
‫چرا دو کار خوب رو ‫جوری بیان کردی...
‫که انگار دو کار بد محسوب می‌شن؟
‫این‌قدر اذیتمون نکن بلیر. ‫امان از دستت.
‫امروز خیلی سختی کشیدیم.
‫ضمنا، این برنامه خیلی آموزشیه.
‫داریم از مشکلات ‫کهنه‌سربازان ویتنام آگاه می‌شیم...
‫و یاد می‌گیریم با چوب خردکن ‫توپی بسازیم...
‫که کلم شلیک می‌کنه.
‫متی، امروز که سر کار بودی ‫دکتر فرانکل تماس گرفته بود.
‫می‌گه کولونوسکوپیت رو پشت گوش انداختی.
‫آها، کولونوسکوپی نمی‌رم.
‫می‌گه خیلی مهمه.
‫- طرف شارلاتانه. ‫- نه‌خیر، نیست.
‫خیلی باهوشه.
‫همه دکترهای یهودی ‫که باهوش نیستن سوزان.
‫از اون حرف‌های کلیشه‌ایه.
‫عجب.
‫حتی وقتی از نظر فنی ‫درست می‌گی،
‫باز هم با حرفی خرابش می‌کنی.
‫چیه؟
‫گفتم همه‌شون باهوش نیستن دیگه.
‫بعضی از اون آقایون عبری ‫صرفا دنبال پولشن.
‫حرفت واقعا خیلی توهین‌آمیز بود.
‫ببخشید. ‫آقایون و خانم‌های عبری.
‫عزیزم، آزمایش عادیه.
‫خودت رو بیهوش می‌کنن.
‫واسه من که چندان بد نبود.
‫چی؟
‫تو کی رفتی کولونوسکوپی؟
‫پارسال که شکم‌درد داشتم رفتم.
‫- من کجا بودم؟ ‫- خودت من رو رسوندی.
‫نه‌خیر، نرسوندم.
‫خب، بهت گفتم اون‌طرف خیابون ‫دم پاساژ پیاده‌ام کنی.
‫نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫ضمنا، خودت زیرپوش می‌خواستی...
‫و «جوردن مارش» حراج کرده بود.
‫خیلی بامزه است.
‫از عملی که زن‌عمو سو ‫بدون اطلاع خودت...
‫انجام داده می‌ترسی.
‫یادم نمیاد اومده باشم دنبالت.
‫- پیاده اومدم خونه. ‫- پیاده اومد خونه.
‫سه کیلومتر بیشتر راه نیست.
‫پام که بی‌حس شده بود،
‫پس گزگز کردن پام مهم نبود.
‫خب متی، نوبت توئه.
‫من در نوبت خودم ‫یه آبجور برمی‌دارم.
‫نتیجه خودم منفی بود.
‫وای خدا جون، انگار خیلی نگرانه.
‫وای، کاش «تیم آ» واقعی بود.
‫اون‌جوری می‌تونستیم اجیرش کنیم ‫که دمار از روزگار کلایو در بیاره.
‫کلایو کیه؟
‫همون کودنیه که تو مدرسه اذیتمون می‌کنه.
‫همون کلایو، پسر میوریل رو می‌گی؟
‫چه بدونم، پسر میوریل ‫قلدر مردم‌آزار استروئیدی‌ایه...
‫که فتیش شاش داره؟
‫وای، پسرک بیچاره.
‫آخه پدر نداره.
‫چی؟
‫آره بابا، قبل از به دنیا اومدن کلایو،
‫میوریل رو ول کرده بود.
‫احتمالا واسه همین ‫این‌قدر ناراحته.
‫سازوکار دفاعی رایجیه.
‫آسیب‌دیدگان به بقیه آسیب می‌زنن.
‫وایستین، وایستین، وایستین، ‫منظورتون اینه...
‫که کلایو حرومزاده است؟
‫مادرش خیلی مهربونه.
‫حتما زندگیشون دشواره.
‫جانی، اطلاعا مبارکی ‫به دستمون رسیده...
‫که می‌تونیم باهاشون حمله کنیم.
‫منظورت چیه؟
‫اگه «بچه‌های جرکی» ‫جامون بودن، چیکار می‌کردن؟
‫خیلی‌خب، پیداش کردم.
‫۵۵۵-۳۸۱۶.
‫وای، بدجوری ذهن طرف رو مخشوش می‌کنیم.
‫الو؟
‫سلام کلایو، منم، پدرت.
‫- چی؟ ‫- من پدرتم.
‫وقتی نوزاد بودی، ولت کردم.
‫عذر می‌خوام. ‫اون روز خیلی اذیت شده بودم.
‫بابا، واقعا خودتی؟
‫آره کلایو.
‫شک نکن پدر پدرسوخته خودتم.
‫بابا، می‌دونستم روزی تماس می‌گیری.
‫مامان می‌گفت زنگ نمی‌زنی، ‫ولی خودم می‌دونستم.
‫کجایی؟
‫یعنی می‌شه ببینمت؟
‫پشم‌هام، می‌خواد طرف رو ببینه.
‫همیشه همین‌جوری می‌شه.
‫- چی بگم؟ ‫- بگو قبوله.
‫بهش بگو فردا تو «فرندلی» می‌بینیش.
‫آره، چرا که نه؟ ‫فردا بعد از مدرسه بیا «فرندلی».
‫ضمنا، لباس ملوانی بپوش.
‫لباس ملوانی؟
‫آره، مدتی تو نیروی دریایی ‫خدمت کرده بودم،
‫واسه همین رو این مسئله حساسم، متوجهی؟
‫- تو جنگ شرکت کرده بودم. ‫- وای. تو کدوم جنگ؟
‫کاملا درست گفتی رفیق جان.
‫ولی خوشم نمیاد تعریف کنم،
‫از جزئیاتش که اصلا خوشم نمیاد.
‫وای، خیلی باحاله.
‫ضمنا، لباس ملوانی واقعی بپوشی‌ها، خب؟
‫عین بچه رو جعبه «کرکر جک» لباس بپوش.
‫ولی لباس ملوانی از کجا بیارم؟
‫رو حرف من حرف می‌زنی؟
‫ببین، دقیقا به خاطر ‫همین بلبل‌زبونی‌هات رفته بودم.
‫ببخشید. نه، ببخشید بابا. ‫نه، می‌پوشم. قول می‌دم.
‫حالا شد یه چیزی.
‫بهش بگو بگه «آهای».
‫آها، آره، وقتی هم رسیدی اونجا، ‫رو به ملت بگو «آهای».
‫باشه. بابا، بی‌صبرانه مشتاق دیدارتم.
‫آره، به شدت امیدوار باش رفیق.
‫خیلی دوستت دارم...
‫وای خدایا، واقعا حرف نداشت.
‫خیلی خقن بود.
‫خب، باید وقتی می‌ره، ‫خودمون اونجا باشیم.
‫قطعا. وایستا، وایستا، نه، نه، نمی‌شه.
‫ما رو می‌بینه ‫و کتکمون می‌زنه.
‫نه‌خیر، نمی‌زنه.
‫کار خوبی بود. ‫نقشه خوبی بود.
‫خیلی‌خب. اگه کسی ازمون پرسید،
‫دو مسئول ارشد تبلیغاتی‌ایم ‫که از «هارتفورد» به اینجا اومدیم...
‫- و می‌خوایم استعداد ملت رو کشف کنیم. ‫- درسته.
‫راستی، باز هم برامون میلک‌شیک بیارین، خب؟
‫- رو چشمم. ‫- آخه جشن گرفتیم.
‫به تازگی قرارداد مهمی بستیم. ‫نونمون تو روغنه.
‫با حوله کاغذی خیلی مشهوری ‫قرارداد بستیم.
‫آها. هر روز استفاده می‌کنم.
‫وای، چه عالی.
‫خب، راستش، اول قرار بود...
‫شعار تبلیغاتیشون «سریع‌تر، راحت‌تر» باشه،
‫ولی با یه کلمه اضافه کردیم...
‫و به «کلفت‌تر، سریع‌تر، راحت‌تر» ‫تغییر یافت.
‫با همون یه کلمه ‫یه خونه تابستونی خریدم.
‫- تبریک می‌گم. ‫- مرسی.
‫همسرم چندین کیلومتر اون‌طرف‌تره، ‫حتی وقتی زیر یه سقفیم هم حواسش نیست.
‫راستش،
‫بعد از افتادن بچه‌مون ‫اصلا نذاشته بهش دست بزنم.
‫می‌رم میلک‌شیک «فریبل»ـتون رو بیارم.
‫این دیگه چه حرفی بود؟
‫منظورت چیه؟ ‫دارم نقش بازی می‌کنم دیگه.
‫حرفت خیلی غم‌انگیز بود پسر.
‫وای، ببخشید که سعی کردم ‫به پیشینه داستانیمون...
‫کمی عمق ببخشم، خب؟ ‫اصلا واسه چی سفر کردیم؟
‫عمق؟ ‫می‌خوام رگم رو بزنم.
‫یعنی تو می‌تونی ‫جناب «کلفت‌تر، سریع‌تر» باشی،
‫ولی من نباید چیزی بگم؟
‫ببخشید، ترافل رنگی ‫هم روش باشه؟
‫اسمش رو انتخاب کرده بودیم. ‫اتاقش رو رنگ کرده بودیم.
‫آروم بگیر.
‫نه‌خیر، نه‌خیر، ‫همه همین رو می‌گم.
‫من حق دارم سوگواری کنم.
‫وای خدایا، اونجا رو.
‫آهای.
‫- پشم‌هام. ‫- واقعا پوشید.
‫آفرین. ‫دستمال گردنت رو صاف کن.
‫احسنت. حالا واقعا دریانورد شدی.
‫- خیلی‌خب. آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫می‌رم تو کارش.
‫راستی، شاید بهتر باشه ‫تا نیستم با سالن‌داره صحبت نکنی.
‫برو دیگه بابا.
‫[تلفن]
‫- سلام، با «فرندلی» تماس گرفتین، بفرمایین؟ ‫- آره، سلام.
‫باید پیغامی رو به یکی...
‫از مشتریانتون برسونین.
‫پسر احمقیه ‫که لباس مسخره پوشیده.
‫جناب، اینجا «فرندلی»ـه. ‫می‌شه دقیق‌تر بگین؟
‫همون بچه‌ای رو ‫که لباس ملوانی پوشیده می‌گم.
‫من باباشم. ‫باید پیغامی به گوشش برسونم.
‫پیغامی از طرف بابات برات آوردم.
‫می‌گه نمیاد، ‫آخه مای ننگشی،
‫خوشحاله که ولت کرده...
‫و بچه‌های ناتنی کره‌ایش رو ‫بیشتر از تو دوست داره.
‫ببخشید.
‫مترجم: «کیارش نعمت گرگانی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@
‫[زمان کار روزانه:] ‫[هفت صبح تا یازده شب]
‫وای، این یکی از افتادن بچه‌ات ‫هم غم‌انگیزتره.
‫قرار بود اسمش رو لارنس بذاریم.
‫[دبیرستان جان هنکاک]
‫راستش، هنوز خیلی ‫بابت دیروز عذاب وجدان دارم.
‫آره، من هم دارم.
‫انگار کلایو هم واقعا انسانه...
‫و دل داره.
‫خب، راستش، مطمئنم چیزی نمی‌شه.
‫سلام، شما هم شنیدین؟ ‫کلایو اقدام به خودکشی کرده.
‫پشم‌هام.
‫یه بطری کامل ویتامین «عصر حجر» خورده.
‫حتی بطری «بتی» رو هم خورد.
‫نـ... نگفت چرا چنین کاتری کرده؟
‫چه فرقی می‌کنه؟ ‫به عمرم این‌قدر رها نبودم.
‫حالا می‌تونم لباس ‫«ایس آو بیس»ـم رو بپوشم...
‫و کتک نخورم.
‫پشم‌هام تدی. ‫چیکار کنیم؟
‫از دست ما خارجه.
‫اگه می‌خواد لباسه رو بپوشه، ‫می‌پوشه دیگه.
‫نه، نه، یعنی تقصیر ماست.
‫اگه کلایو احمق نبود، ‫الان مرده بود.
‫خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب. می‌دونی چیه؟
‫می‌تونیم درستش کنیم.
‫- چه لباس قشنگی کوئیر خان. ‫- آخ!
‫هوم، طبیعت از خلأ بیزاره.
‫- خیلی‌خب، آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫وایستا. یه لحظه وایستا.
‫الان پای دل یه بچه وسطه.
‫می‌خوام مطمئن باشم ‫حواسم سر جاشه.
‫خیلی‌خب، ردیف شدم. ‫بهش زنگ بزن.
‫- الو؟ ‫- سلام کلایو.
‫منم، بابات.
‫کل بطری «بام‌بام» رو بالا آوردی؟
‫بذار تو حال خودم باشم.
‫وایستا، وایستا، وایستا دیگه. ‫وایستا.
‫می‌خوام عذرخواهی کنم.
‫ببخشید که دیروز نیومدم.
‫پس چرا چنین کاری کردی؟
‫اصلا چرا گفتی اون پیغام رو ‫به گوشم برسونن؟
‫می‌خواستم امتحانت کنم.
‫می‌خواستم مردانگیت رو بسنجم.
‫تو هم قبول شدی.
‫گفتی بچه‌های ناتنی کره‌ایت رو ‫بیشتر از من دوست داری.
‫آها، آره.
‫خب، راستش، دیگه بچه‌هام نیستن.
‫نیستن؟
‫نه، اون موقع به نظرم ‫فکر خوبی بودی،
‫ولی کلی خرج رو دستم گذاشتن،
‫واسه همین مجبور شدم ‫تو دل طبیعت رهاشون کنم؛
‫ولی واسه همین خیلی برام مهمی کلایو.
‫واسه همین رابطه‌مون خیلی مهمه.
‫خب، پس می‌تونم واقعا ببینمت؟
‫آره.
‫بالاخره می‌بینی. ‫بالاخره می‌بینی؛
‫ولی فعلا سرم با کارم شلوغه.
‫- کارت چیه؟ ‫- کارم چیه؟
‫مسئول تبلیغاتی ‫و می‌خوای بچه‌دار بشی؟
‫ای خدا، چرا این‌قدر ‫درگیر اون...
‫سرباز مزدورم و تو دنیای زیرزمینی ‫لس آنجلس مشغول به کارم.
‫وای.
‫آره، خودم و چند تن کماندوی مزدور دیگه...
‫سوار ونمون می‌شیم ‫و با بی‌عدالتی مبارزه می‌کنیم.
‫چه خفن.
‫آره، اگه مشکلی واسه ملت پیش اومد...
‫و کمکی از دست بقیه برنمی‌اومد، ‫شاید اگه خودم و دوستانم رو...
‫پیدا کنی، بتونی اجیرمون کنی.
‫می‌شه گفت شعارمون همینه.
‫وای. ‫بابام ون داره.
‫آره، بگذریم، باز هم باهات تماس می‌گیرم، ‫درس‌هات رو هم بخون.
‫اصلا درس بلد نیستم.
‫فردا امتحان ریاضی دارم ‫و احتمالا بیفتم.
‫ای بابا، اذیت نکن.
‫شرط می‌بندم الکی خیال می‌کنی ‫ریاضی بلد نیستی.
‫خیلی‌خب، مثلا اگه قلدری ‫ده بچه رو بابت گرایش جنسیشون کتک بزنه...
‫و بیست درصدشون عضو گروه سرود باشن...
‫و بیشتر کتک بخورن، ‫چند نفرشون راهی بیمارستان می‌شن.
‫اِم، دو نفر.
‫اگه گفتی چی شد «بلد نیستم خان»؟ ‫الان ریاضی حل کردی.
‫بعدا صحبت می‌کنیم.
‫گمون کنم درستش کردیم.
‫آره، من هم موافقم.
‫الان حالم خیلی خوبه.
‫- حالم خیلی خوبه. ‫- ما آدم‌های خوبی هستیم.
‫آره، اگه الان خودکشی کنه، ‫دلایل دیگه‌ای داشته.
‫[دبیرستان جان هنکاک]
‫چرا این برگرها همین‌جوری...
‫تو یه سینی خیس مونده بودن؟
‫آره، نمی‌دونم چرا چنین کاری می‌کنن.
‫آره، هر روزی که برگر داریم،
‫همین‌جوری تو سینی خیس می‌مونن.
‫نمی‌دونم. ‫به نظرم عادیه.
‫آدم رفقاش رو دعوت می‌کنه،
‫برگرها رو خیس می‌کنه ‫و بازی رو تماشا می‌کنن.
‫راستی، می‌دونی چی خیلی عجیبه؟
‫چی؟
‫چند وقته به یاد کلایوم.
‫- آره، من هم همین‌طور. ‫- واقعا؟
‫آره، مثلا واقعا دلم می‌خواد بدونم...
‫امتحانش رو چیکار کرد.
‫من هم همین‌طور. ‫حس خیلی بدیه، مگه نه؟
‫انگار واقعا برام مهمه.
‫جانی، اونجا رو.
‫[انجمن اخترشناسی]
‫نمی‌دونم چرا با اون بچه‌ها می‌پره.
‫رفقای نابابی‌ان.
‫به نظرم مربی جانسون...
‫پشم‌هام. ‫گمون کنم امتحانش باشه.
‫وایستا، نگاه نکن، ‫نگاه نکن، الان نگاه نکن.
‫- چی نوشته؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نمره‌اش تو صفحه اول هست، ‫ولی نمی‌بینمش.
‫باید از نزدیک‌تر ببینیم.
‫[شب مخصوص سینما]
‫ظاهرا خیلی دشوار بوده.
‫بلد بدون دست زدن به ذرت ‫آماده‌اش کنن.
‫چیکار داری بنت پدرسگ؟
‫کاری ندارم. کاری ندارم. ‫راستش، فقط...
‫داشتم... همین‌جوری راه می‌رفتم.
‫- تو که من رو می‌شناسی. ‫- واقعا؟
‫برو کیر بخور بی‌شعور خان.
‫۱۵.۵ گرفته.
‫قبول شد.
‫وای خدایا، می‌دونستم ‫از پسش بر میاد.
‫آفرین رفیق.
‫نابغه ناز خودمونه.
‫متی، نباید مدام عقب بندازیش.
‫چرا، می‌تونم. ‫بدن خودمه.
‫ولی دکترت گفته بود...
‫حرف دکترم برام مهم نیست.
‫نمی‌رم.
‫اگه یه بار دیگه ازم بخوای، ‫می‌رم تو راه‌سرا می‌خوابم.
‫متی، چرا این‌قدر دلت نمی‌خواد ‫بری کولونوسکوپی؟
‫وای خدا، تو دیگه شروع نکن.
‫ببین، خودم می‌دونم ‫تصور نتایج احتمالیشون...
‫خیلی خطرناکه، ‫ولی تشخیص زودهنگام...
‫خیال کردی نگران سرطانم؟
‫هر کی سرطان بگیره، ‫لازم نیست مالیات بده.
‫گمون نکنم این‌طور باشه.
‫اگه لیبرال‌ها موفق بشن ‫که نمی‌شه.
‫منظورم اینه که زودتر سرطان بگیرین.
‫ببین، این‌قدر چرت و پرت نگو ‫و راستش رو بهم بگو.
‫چرا نمی‌ری کولونوسکوپی؟
‫وقتی آدم رو بیهوش می‌کنن، ‫کنترلش دیگه دست خودش نیست.
‫خب؟
‫ممکنه حرفی بزنه ‫و اصلا یادش نیاد.
‫نمی‌خوام از اون حرف‌ها بزنم.
‫ای خدا.
‫یعنی حرف‌هایی رو تو خودت ریختی؟
‫آخه... اصلا نمی‌خوام کسی ‫از رازهام باخبر بشه.
‫راز کجا بود؟
‫من هم راز دارم.
‫خیلی‌خب، مگه نظر دکتر غریبه...
‫راجع به رازهات برات مهمه؟
‫دکترها حرافن. ‫شهر ما هم کوچکه.
‫نمی‌خوام اعتبارم خدشه‌دار بشه.
‫ورودت به «دانکن دوناتس» رو ‫ممنوع کردن‌ها.
‫ببین چی می‌گم. ‫باید بری. خب؟
‫اگه سرطان روده بزرگ رو ‫دیر تشخیص بدن، کارت تمومه.
‫در اون صورت جان و سوز رو ‫تنها می‌ذاری.
‫واقعا می‌خوای چنین کاری بکنی؟
‫خیلی‌خب. ‫می‌رم.
‫عالیه.
‫ولی تو هم باید باهام بیای.
‫- باهات بیام کولونوسکوپی؟ ‫- آره.
‫واسه چی؟
‫آخه وقتی بیهوشم کردن،
‫اگه خواستم از ویتنام چیزی بگم،
‫باید کلی سروصدا کنی.
‫چطور مگه؟ ‫مگه ویتنام چی شده بـ...
‫لا لا لا لا لا لا لا! ‫این‌طوری.
‫- فهمیدی؟ ‫- اوهوم.
‫نه، نفهمیدی. ‫بیا تمرین کنیم.
‫من اینجام. ‫دکترم هم اینجاست.
‫ببین دکتر، یه بار تو ویتنام...
‫آها، الان نوبت توئه.
‫لا لا لا لا.
‫نه، باید خیلی تندتر و بلندتر بگی.
‫بیا. دوباره تمرین می‌کنیم. ‫دکتر، یه بار تو ویتنام...
‫- لا لا لا لا لا. ‫- ادامه بده.
‫یه بار تو ویتنام.
‫بلندتر بگو.
‫یه بار تو ویتنام. ‫ادامه بده.
‫- ادامه بده. ‫- دارم سعیم رو می‌کنم دیگه.
‫یه بار تو ویتنام.
‫ادامه بده.
‫چیزی نمونده رازهام رو فاش کنم!
‫اینجا چه خبره؟
‫می‌رم کولونوسکوپی؟
‫واقعا؟
‫وای، خدا رو شکر.
‫وای، انگار کریسمس شده.
‫صرفا می‌خوام به اطلاع ‫این خانواده برسونم...
‫که من از این به بعد ‫اعتیاد به الکل رو بغل می‌کنم.
‫ببین، یعنی دیوانه شدم؟
‫یه دلم می‌گه با کلایو تماس بگیریم ‫و بهش آفرین بگیم.
‫دقیقا. ‫من هم همین‌طور.
‫آخه معموله خیلی واسه امتحانش درس خونده.
‫آره، بهتره بدونه ‫مایه افتخار باباشه.
‫آره.
‫ولی، ولی، ولی واقعا می‌خوایم ‫خیال کنه...
‫فقط نمراتش برامون مهمه؟
‫خب، اگه انتظاراتمون رو ‫بیان نکنیم...
‫که نمی‌تونه برآورده‌شون کنه.
‫آره، ولی من می‌خوام به خاطر خودش ‫موفق بشه، نه به خاطر ما.
‫- بیا بهش زنگ بزنیم دیگه. ‫- خیلی‌خب.
‫الو؟
‫سلام کلایو. ‫منم، بابات.
‫سلام بابا. ‫راستی، اگه گفتی چی شد؟
‫امتحانه رو ترکوندم.
‫۱۵.۵ گرفتم.
‫خب، چه اتفاق جالبی.
‫آفرین قهرمان.
‫حرف نداره.
‫در واقع نترکوندی، ‫ولی واقعا احسنت.
‫ببین، خودم می‌دونم سرت شلوغه،
‫و شنبه تولدمه...
‫و می‌خواستم ببینم ‫می‌شه احیانا ببینمت یا نه؟
‫آها، آره، شرمنده رفیق، ‫کار دارم.
‫واقعا کاش می‌شد ‫فقط یه بار ببینمت.
‫می‌دونم. ‫من هم همین‌طور؛
‫ولی مأموریت مهمی دارم.
‫یه پایگاه تروریستی ‫زیر پیست اسکیت کشف کردیم،
‫واسه همین قراره مأمور مخفی بشیم ‫و نقش ساقی کوکائین رو بازی کنیم.
‫حالا اگه در اون عاشق شدیم ‫هم اشکالی نداره.
‫آها.
‫ولی ببین، شاید سال بعد ‫تونستم بیام، خب؟
‫باشه، چرا که نه؟
‫ضمنا، امتحانت حرف نداشت.
‫خیلی‌خب، بعدا صحبت می‌کنیم.
‫خداحافظ بابا.
‫وای، خیلی ناراحتم ‫که باز هم ناامیدش کردیم.
‫آره، باید براش جبران کنیم.
‫می‌دونی چیه؟
‫باباش باید هدیه تولد ‫خیلی خفنی براش بفرسته.
‫[رستوران داویو] ‫[مرکز خرید]
‫[سونیک خارپشت ۲]
‫[سگا مگا درایو]
‫آها، این چطوره؟
‫سگا مگا درایو.
‫- آها، مطمئن نیستم. ‫- واسه چی؟
‫آخه نگرانم صبح تا شب ‫تو اتاقش بمونه...
‫و بیرون بازی نکنه.
‫دستکش بیسبال چطوره؟
‫از ورزش خوشش نمیاد.
‫خب، دلیل نمی‌شه تشویقش نکنیم.
‫بیسبال آرزوی خودته، ‫آرزوی اون نیست.
‫- وای، امان از دستت. ‫- ببین، تولد ۱۷ سالگیشه.
‫به زودی بزرگ می‌شه.
‫زیاد از این فرصت‌ها برامون نمونده.
‫حس می‌کنم همیشه می‌خوای لوسش کنی.
‫راستش، نمی‌تونی مهرش رو با پول بخری.
‫- من که نمی‌خوام مهرش رو... ‫- چرا، می‌خوای.
‫می‌خوای مهرش رو با پول بخری،
‫- آخه هیچ‌وقت خونه نیستی. ‫- تو خیلی بهش سخت می‌گیری.
‫از اولش سخت می‌گرفتی.
‫خب، یکی باید پلیس بده باشه دیگه.
‫اصلا راستش رو بخوای، ‫به نظرم خیلی بی‌شعوری...
‫- که همیشه به من محولش می‌کنی. ‫- می‌دونی چیه؟
‫این حرف‌ها اصلا مهم نیست،
‫- آخه ۲۰ دلار بیشتر نداریم. ‫- آها، آره، درست می‌گی.
‫می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫بخش لباس مردونه کجاست؟
‫خیلی‌خب، خوبه. ‫آماده باش.
‫- خیلی‌خب، حالا بپیچ سمت راست. ‫- کارمون خیلی مسخره است.
‫چرا خودم پالتوئه رو نپوشم؟
‫قدمون بلدتر می‌شه جانی.
‫هر کی قدبلند باشه، ‫ملت خیال می‌کنن رئیس خودشه.
‫ببین، نظرت چیه باقی امروز رو ‫مرخصی بگیری؟
‫وای، ممنون مدیر قدبلند.
‫- دیدی؟ ‫- خیلی‌خب، کدوم طرف برم؟
‫خیلی‌خب، کم مستقیم برو، ‫بعدش باید بپیچی.
‫بلندتر صحبت کن. ‫پات جلوی گوشم رو گرفته.
‫زود باش بپیچ چپ، بپیچ چپ، بپیچ چپ!
‫یا خدا. ‫این دیگه چی بود؟
‫مستقیم برو. ‫مستقیم بگیر برو.
‫خب، خیر سرت وقتی داشتم ‫به چیزی می‌خوردم...
‫- بهم بگو دیگه... ایول! ‫- مواظب باش!
‫- ای بابا، باید بهم هشدار بدی. ‫- خیلی‌خب، مشکلی نیست. مشکلی نیست.
‫- فعلا مشکلی نیست. ‫- سرم درد می‌کنه.
‫وای، الان مشکل درست می‌شه.
‫- ای بابا، خاک بر سرمون شد. ‫- این دیگه چی بود؟
‫- اون طرفی نرو. ‫- می‌شه برگردم؟
‫وای، پشم‌هام.
‫- یه‌وری برو. ‫- از کدوم طرف یه‌وری برم؟
‫یه‌وری برو.
‫[سگا مگا درایو]
‫احسنت. ‫دیگه می‌تونی بری ناهار بخوری.
‫ببینین، حتی نمی‌خواستیم ‫واسه خودمون بدزدیمش. خب؟
‫داشتیم واسه بچه‌ای ‫که بابا نداره می‌دزدیدیمش.
‫چنین کاری که اصلا ‫سرقت محسوب نمی‌شه، مگه نه؟
‫تلاش خوبی بود.
‫بدجوری تو دردسر افتادین بچه‌ها.
‫باید شماره والدینتون رو بهم بدین.
‫والدینم به خارج از شهر سفر کردن.
‫من والدینی ندارم، ‫آخه تدی خرسه‌ای هستم...
‫که یهو زنده شدم.
‫خیلی‌خب، ببینین، ‫خیلی برامون مهمه...
‫که به این بچه کمک کنیم، خب؟
‫تا حالا چیزی براتون ‫به شدت مهم نبوده؟
‫تا حالا چیزی نبوده ‫که واسه دست یافتن بهش...
‫حاضر باشین دست به هر کاری بزنین؟
‫مثلا شاید می‌خواستین بهترین ‫مأمور حراست بوستون باشین.
‫نه.
‫نه، اصلا نمی‌خواستم ‫مسئول حراست باشم.
‫خیلی دلم می‌خواست بازیگر بشم.
‫عه، وای.
‫وای، خیلی بدتر شد.
‫علاقه اصلیم به بازیگریه.
‫وقتی بیست و اندی ساله بودم،
‫تو یه اجرای عمومی تئاتر «پیپین» ‫بازی کرده بودم.
‫بعد از اتمام اجرامون هم فهمیدم...
‫جان روبینستاین از تماشاچیانمون بوده.
‫- وای خدایا. ‫- وای.
‫خودش بازیگر اصلی «پیپین» بود.
‫- الان می‌خواستم بگم. ‫- خودشه.
‫خودشه.
‫واقعا بازیگر اصلیش بوده.
‫بعد از تئاترمون هم ‫واقعا اومد پشت صحنه،
‫اومد سمت من، ‫هنوز قیافه‌اش رو به یاد دارم،
‫بهم گفت: ‫«خیلی از تئاترتون لذت بردم.»
‫«کار همگیتون حرف نداشت.»
‫من هم با خودم گفتم: ‫«وای خدایا، عجب لحظه‌ای.»
‫شگفت‌انگیزه.
‫حتی شنیدنش هم شگفت‌انگیزه.
‫خودم که نبودم، ‫ولی روایت شما حرف نداره.
‫آره، خودش شخصا اومده بود.
‫ضمنا، لطف کرد و بهم گفت...
‫آخه مسلما خودم بازیگر «پیپن» بودم.
‫معلومه. ‫آره.
‫آره، اصلا اگه می‌خواستم...
‫تئاتر «پیپین» رو ‫کارگردانی کنم...
‫و تو قبول نمی‌کردی بازی کنی، ‫لغوش می‌کردم برت.
‫لطف کرد و بهم گفت: ‫«کار همگیتون حرف نداشت.»
‫آخه باقی بازیگران هم...
‫همون‌جا کنارم بودن.
‫واسه همین نمی‌تونست ‫شخصا با خودم صحبت کنه،
‫آخه در اون صورت بقیه رو ‫تحقیر می‌کرد.
‫- آها، آره. نباید چنین کاری کرد. ‫- معلومه، معلومه، معلومه.
‫ولی جور خاصی نگاهم کرد.
‫جان روبینستانین جور خاصی نگاهم کرد ‫و منظورش از نگاهش این بود:
‫«راه شهرت رو در پیش گرفتی.»
‫وای، یا خدای بزرگ.
‫- وای، وای. ‫- من هم همین رو گفتم.
‫خب، لابد برنامه‌های زندگیم ‫فرق می‌کرد دیگه؛
‫ولی اشکالی نداره.
‫[برت]
‫♪ هر چیزی فصلی داره ♪
‫♪ هر چیزی موعدی داره ♪
‫♪ دلیلی برام بیار... ♪
‫♪ تا خیلی زود برات قافیه بچینم ♪
‫♪ گربه‌ها رو طاقچه پنجره جا می‌شن ♪
‫♪ جوجه‌ها لای برف جا می‌شن ♪
‫♪ پس چرا من هر جا که می‌رم... ♪
‫♪ انگار جای من نیست ♪
‫وای، ببخشید.
‫وای.
‫وای، حس خیلی خوبی داشت.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫وای.
‫الان ارتباط خاصی برقرار کردیم؟
‫وایستا ببینم، ارتباط خاصی برقرار کردیم؟ ‫واقعا خیلی...
‫- به نظرم کردیم. ‫- اصلا صداتون رو نمی‌شنیدم.
‫خیال کردم یکی ‫نسخه اصلی...
‫«پیپین» رو پخش کرده.
‫انگار با طنابی که کسی جز خودمون نمی‌بینه، ‫به هم متصل شده بودیم.
‫هر سه تامون متصل بودیم. ‫هر سه تامون متصل بودیم.
‫- ما یکی هستیم. ‫- اتصالمون بیشتر و بیشتر می‌شد...
‫اون لحظه همه‌مون یکی بودیم.
‫- موی پام سیخ شده. ‫- وای.
‫هزاران هزار بار وای.
‫به نظرم خیلی کنار هم خوش بودیم.
‫آره، دستاوردهای زیادی داشتیم.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫شما... ‫شما می‌تونین برین.
‫- می‌تونیم بریم، مگه نه؟ ‫- شک نکنین.
‫ممنون. ‫ممنون رفیق.
‫خیلی سپاس‌گزارم. ‫حرف نداشت.
‫آره.
‫هر کدوممون می‌ره پی کار خودش،
‫ولی امروز رو هرگز از یاد نمی‌بریم.
‫مرسی که گذاشتین آواز بخونم.
‫ای خدا، عجب کابوسی بود.
‫خودم می‌دونم جانی.
‫باید به این وضع خاتمه بدیم.
‫دقیقا. ‫از کنترلمون خارج شده.
‫خب، برام مهمه چی به سر کلایو میاد،
‫ولی رفتارمون جنون‌آمیز شده.
‫مسئولیت بزرگ کردن کلایو ‫رو دوش ما نیست.
‫باید راستش رو بهش بگیم.
‫♪ هر چیزی فصلی داره ♪
‫♪ هر چیزی موعدی داره ♪
‫♪ تو راهروی شماره نه ♪ ‫♪ حراج کردیم ♪
‫احتمالا بهتر باشه بریم.
‫♪ گربه‌ها رو صاقچه پنجره جا می‌شن ♪
‫♪ جوجه‌های لای برف جا می‌شن ♪
‫[بیمارستان عمومی ماساچوست]
‫از این وضع خوشم نمیاد. ‫فکر بدی بود.
‫می‌شه آروم بگیری؟ ‫چیزی نمی‌شه.
‫هر وقت کلمه ویتنام رو شنیدی، ‫جوری فریاد می‌کشی...
‫انگار اینجا داره فرو می‌ریزه. ‫فهمیدی چی گفتم؟
‫آره. یا خدا. ‫آروم بگیر.
‫صبحتون به خیر آقای بنت.
‫آماده‌ایم عملتون رو آغاز کنیم.
‫آها، ببینین، ایشون خواهرزاده بنده است.
‫قراره باهام بیاد تو.
‫عه، متأسفانه اجازه نداریم.
‫منظورتون چیه؟
‫بر خلاف قوانین بیمارستانه.
‫نه، نه، نه، نه. ‫نه، وایستین ببینم.
‫وایستین ببینم. ‫شما متوجه نیستین.
‫همیشه موقع کولونوسکوپی همراهمه، مگه نه؟
‫آره.
‫عاشق تماشاشم، ‫ضمنا می‌شه گفت امروز تولدمه،
‫واسه همین به خودم هدیه دادم.
‫خب، جالبه، ولی فقط ورود ‫پرسنل بیمارستان مجازه.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫یه دقیقه بهمون فرصت بدین، خب؟
‫- برو زیر تخت. ‫- چی؟
‫- زیر تخت قایم شو. ‫- چنین کاری نمی‌کنم.
‫بلیر، اگه چیزی بگم، ‫باید تو اتاق باشی.
‫متی، راز مسخره‌ات اصلا...
‫واسه این‌ها مهم نیست، خب؟
‫استاد این کارن. ‫هر جور حرفی شنیدن.
‫من بهشون اعتماد ندارم.
‫آدمی که علایق عجیب و غریب نداشته باشه...
‫که دکتر کون نمی‌شه.
‫بعضی‌هاشون لذت جنسی می‌برن.
‫از چنین کاری لذت جنسی نمی‌برن.
‫سیصد دلار بهت می‌دم.
‫- بی‌شوخی؟ ‫- خودت همیشه از قیمت...
‫کتاب‌های درسیت غر می‌زنی.
‫سیصد دلار می‌دم.
‫واقعا دیوانه شدی.
‫دکتر فیشر به بخش آمادگی ‫اتاق عمل شماره سه.
‫[تخت انتقالی]
‫خیلی‌خب آقای بنت،
‫باید از صد تا یک بشمارین.
‫صد، نود و نه، نود و هشت...
‫خیلی‌خب، بیهوش شد.
‫خیلی‌خب. وای. چه آدم عجیبی بود.
‫طرف می‌خواست خواهرزاده‌اش ‫هم همراهش بیاد.
‫وای، شنیده بودم. ‫خیلی عجیبه.
‫واقعا عجیبه.
‫بیاین دم و دستگاهش رو ببینیم.
‫- وای خدایا. ‫- ای وای، اونجا رو!
‫نوکش پشم داره. ‫این یکی رو ندیده بودم.
‫ایش. ‫بیچاره همسرش، مگه نه؟
‫الان تو همین فکر بودم.
‫بچه‌ها، باید راستش رو بگم. ‫من از این کار لذت جنسی می‌برم.
‫[دبیرستان جان هنکاک]
‫ببین، کافیه راستش رو بهش بگیم.
‫خودت که می‌دونی کتکمون می‌زنه.
‫ببین، رمز آسیب ندیدن تو دعوا...
‫شل کردن بدنه، ‫مست‌ها هم تو تصادف چیزیشون نمی‌شه.
‫واسه همین اعضای خانواده کندی ‫هیچ‌وقت بعد از...
‫به گا دادن ماشین‌هاشون ‫چیزیشون نمی‌شه.
‫عه، سلام کلایو، مـ... می‌شه ‫یه لحظه باهات صحبت کنیم؟
‫شما دو تا عوضی چی می‌خواین؟
‫ببین، اصلا نمی‌شه راحت گفت،
‫اِم، ولی پای بابات وسطه.
‫بابام چی شده؟
‫اِم، بابات...
‫ما رو به جشن تولدت دعوت کرده.
‫ضمنا، گفت خودش هم میاد،
‫ما هم صرفا می‌خواستیم بگیم...
‫خیلی خوشحالیم ‫که قراره شرکت کنیم.
‫منظورتون چیه؟
‫من که جشن نمی‌گیرم.
‫خودش گفت قرار نیست بیاد.
‫آخه جشن غافلگیرکننده است.
‫- آره. ‫- وای نه، لو دادم!
‫وای تدی، وای!
‫قرار نبود چیزی بگیم.
‫- پشم‌هام. ‫- می‌دونستم.
‫می‌دونستم میاد.
‫وای، احتمالا ‫حالا که شما دوتا بدبخت رو...
‫هم دعوت کرده، جشن خیلی خفنیه.
‫ایول بابا.
‫چه مرگته؟
‫خودم می‌دونم، ولی نگاهش رو ندیدی؟
‫عین چارلز منسون کثافت می‌مونه.
‫حالا می‌خوایم چه گهی بخوریم؟
‫- خیال می‌کنه باباش میاد. ‫- نمی‌دونم.
‫- یکی رو پیدا می‌کنیم که باباش باشه. ‫- خب، کدوم خری رو پیدا کنیم؟
‫نمی‌دونم. ‫می‌ریم یه بازیگر پیدا می‌کنیم دیگه.
‫وای، خاک بر سرم شد.
‫خیلی‌خب، بادکنک می‌گیریم، ‫یه کیک می‌گیریم.
‫به نظرت سنش از پینیاتا گذشته؟
‫آها، به نظرم بهتره...
‫چوب بیسبال دستش ندیم جانی.
‫آها، آره، فکر خوبی بود.
‫عه. ‫چطور بود؟
‫کابوس وحشتناکی بود.
‫متی، حالت چطوره؟
‫دکتر گفت هیچ مشکلی ندارم.
‫اصلا جای نگرانی نیست.
‫دکتر چیزهای دیگه‌ای هم گفت.
‫منظورت چیه؟
‫به عمرم چنین حرف چندشی نشنیده بودم.
‫بلیر، چی شده بود؟
‫متی مجبورم کرد همراهش ‫وارد اتاق عمل بشم...
‫بلیر، این دیگه چه کاریه؟
‫که اگه تحت تأثیر دارو ‫خواست از ویتنام...
‫چیزی بگه، خفه‌اش کنم.
‫اون سیصد دلار رو بهت نمی‌دم!
‫برام مهم نیست. ‫باید به این وضع خاتمه داد.
‫بلایی که امروز سرم اومد ‫به هیچی نمی‌ارزه.
‫می‌دونین کارشون ‫که تموم شد،
‫لوله رو کجا می‌ذارن؟ ‫من می‌دونم.
‫کدوم راز رو می‌گه؟ ‫منظورش چیه؟
‫- ولش کن سوزان. ‫- نه‌خیر متی، خیلی مسخره است.
‫باید راجع بهش صحبت کنی ‫و بی‌خیالش بشی،
‫آخه من پنج سال دیگه ‫چنین کاری رو...
‫- تکرار نمی‌کنم. ‫- بس کنین دیگه!
‫چیکار کرده بودی؟ ‫دسته‌تون رو ول کردی؟
‫از خدمت فرار کردی؟
‫اشتباهی به باب هوپ شلیک کردی؟
‫- چیکار کردی؟ ‫- کاش چنین کاری کرده بودم.
‫با شرم چنین کاری کنار می‌اومدم.
‫نمی‌دونم چیکار کردی، ‫ولی مطمئنم درکت می‌کنیم.
‫نه‌خیر، نمی‌کنین. ‫جنگه‌ها.
‫امان از دستت متی، ما خانواده‌اتیم.
‫بهمون بگو دیگه.
‫واسه یه سگ جق زده بودم!
‫چه گهی خوردی؟
‫وای خدایا.
‫شما که گفتین درکم می‌کنین.
‫اون موقع نمی‌دونستیم ‫چه کار کسشعری کردی.
‫شما که تا حالا جنگ نرفتین. ‫کلی اتفاق می‌افته.
‫نه‌خیر. چنین اتفاقی نمی‌افته.
‫آخه چرا باید واسه سگ جق بزنی؟
‫سگ کی بود؟
‫مترجم: «کیارش نعمت گرگانی» ‫در تلگرام: realKiarashNg@
‫دسته‌ام تو جنگل ‫و تقریبا در دو کیلومتری...
‫جنوب پل دو لانگ اردو زده بود.
‫سگمون «دیده‌بان» همراهمون بود...
‫و پسمونده شام رو می‌جوید.
‫خودم و رفیقم دانی داشتیم ‫شیفت نگهبانی شب رو آغاز می‌کردیم...
‫که متوجه شدیم... ‫دیده‌بان شق کرده.
‫خب، اون موقع خیلی خوش‌تیپ بودی.
‫فقط بذار تعریف کنم سوزان.
‫صبر کردیم خودش رفع بشه، ولی نشد.
‫معلوم بود گیر کرده.
‫خب، چنین اتفاقی ممکنه ‫واسه سگ خطرناک باشه،
‫تو جنگل که خیلی خطرناکه... ‫عفونت می‌کنه.
‫ممکن بود بمیره.
‫پزشک همراهمون نبود. ‫مجبور بودم یه کاری بکنم.
‫سعی کردم آروم بخوابونمش،
‫ولی دوباره راست شد.
‫واسه همین باز هم امتحان کردم.
‫به درد نمی‌خورد.
‫فرصتمون رو به اتمام بود.
‫از من بشنوین، ‫شمار میادین مینی...
‫که اون سگ شناسایی کرده، ‫از توانتون خارجه.
‫جون همه‌مون رو نجات داده بود، ‫واسه همین باید باز هم تلاش می‌کردم.
‫خلاصه، همون موقع بود دیگه.
‫صدای شبیه واق‌واق، ولی شادمان‌تر، ‫از خودش بروز داد.
‫بعدش برگشت سر غذاش.
‫من و دانی دیگه تا آخر جنگ...
‫تو چشم همدیگه نگاه نکردیم.
‫امان از دستتون، ‫یکی یه چیزی بگه دیگه.
‫شما سربازان خیلی فداکاری کردین.
‫به نظرم کار درستی کردی.
‫خیلی قهرمانانه بود.
‫آره.
‫احسنت بابا.
‫تو اونجا چنین کاری کردی ‫که ما اینجا مجبور به انجامش نشیم.
‫آروم بگیر سرباز.
‫[تولدت مبارک کلایو]
‫خیلی‌خب، امتحان می‌کنیم، امتحان می‌کنیم، ‫یک، دو، سه.
‫آره، صدات رو می‌شنوم. ‫عه، چه باحال.
‫آره، به یکی از خوره‌های فناوری ‫مدرسه‌مون پول دادم.
‫فقط یادت باشه اون یکی رو خاموش نکنی...
‫که صدای خودت و کلایو رو بشنویم.
‫خیلی‌خب، ما در حین مکالمه...
‫بهت می‌گیم چی بگی، ‫ضمنا، اگه...
‫درسته، درسته.
‫خیلی ممنون می‌شم ‫اگه نخواین دقیقا...
‫- عین دیالوگ رو بگم. ‫- چی؟
‫آره، کافیه حرف کلیتون رو بهم بگین،
‫من هم با مهارت بازیگریم ‫تفسیرش می‌کنم.
‫راستش، قرار بود بگم ‫یه قفسه قهوه سر صحنه بیارن،
‫ولی الان دیگه ازش خبری نیست.
‫آها، بگین ببینم.
‫- دارم از کجا میام؟ ‫- چی؟
‫یعنی قبل از دیدن کلایو، کجا بودم؟
‫همین‌جا بودی و داشتی با ما ‫صحبت می‌کردی دیگه.
‫نه، نه، نه. ‫نه، خودم رو نمی‌گم.
‫شخصیتم رو میگم. ‫شخصیتم کجا بوده؟
‫رو ایفای نقشم تأثیر می‌ذاره.
‫داشت تو تئاتر برادوی ‫نقش «پیپین» رو اجرا می‌کرد.
‫نه، نه.
‫خونه بود و بابت افتادن بچه همسرش ‫سوگواری می‌کرد.
‫- وای، امان از دستت. ‫- ایول بابا.
‫آها، خوشم اومد. ‫کارت درسته.
‫بهتره وارد صنعتمون بشی.
‫- چه مرگته؟ ‫- چیه؟
‫یه بار این شکلی می‌گیریم، ‫بعدش هم یه بار طبق نظر تو می‌گیریم.
‫خب؟ ‫یا خدای بزرگ.
‫آره، شاید بقیه هم نوشیدنی بخوان.
‫چرا چرت و پرت می‌گی درک؟
‫کلایو؟
‫بابا؟
‫خودتی؟
‫خودمم پسرم.
‫من برگشتم.
‫وای بابا، باورم نمی‌شه واقعا خودتی.
‫خیلی‌خب، خوبه. ‫حالا بهش بگو نمی‌تونی بمونی.
‫بگو تو لس آنجلس مأموریت مهمی داری.
‫تک‌تیراندازی می‌خواد...
‫برترین موج‌سواران جهان رو ‫در ملیبو بکشه.
‫نمی‌تونم زیاد بمونم.
‫اتفاق شخصی و غم‌انگیزی ‫واسه خودم و همسرم افتاده...
‫و به حضورم تو خونه نیاز داره.
‫- دیدی؟ خیلی خوب پیش رفت. ‫- خفه شو.
‫من نامادری دارم؟
‫- اسمش چیه؟ ‫- اسمش کاترینه.
‫بیوه‌ای مزرعه‌داره ‫و من رو واسه کارگری...
‫تو مزرعه‌اش استخدام کرده.
‫- داره... ‫- داره...
‫- داستان «پیپین»ـه؟ ‫- داره داستان «پیپین» رو می‌گه.
‫- واقعا داره داستان «پیپین» رو می‌گه؟ ‫- واقعا داستان «پیپین» رو می‌گه.
‫امان از دستت، «پیپین» رو ول کن!
‫ولی مگه سرباز مزدور نبودی؟
‫داری خرابش می‌کنی مادرخراب.
‫♪ کف خونه می‌شینیم ♪ ‫♪ و تا سپیده‌دم حرف می‌زنیم ♪
‫♪ زیر نور شمع به هم اعتماد می‌کنیم ♪
‫کلایو الان عین سگ کتکش می‌زنه.
‫♪ اعتقادات قدیمیمون رو بیان کرده ♪ ‫♪ و آهنگ‌های قدیمی رو زمزمه می‌کنیم ♪
‫- سلام کلایو. ‫- سلام مامان.
‫- وای، پشم‌هام. ‫- وای خدایا.
‫جریان چیه؟ ‫این‌ها دیگه چی‌ان؟
‫مامان، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مادر جف دریسکول بهم گفت...
‫تو پارک جشن گرفتی.
‫چرا به من نگفته بودی؟
‫ریدیم، ریدیم، ریدیم، ریدیم، ‫ریدیم، ریدیم، ریدیم، ریدیم، ریدیم.
‫مامان، ببین.
‫بابا اومده.
‫ول کن، ول کن، ‫گورت رو از اونجا گم کن.
‫منظورت چیه؟
‫این که بابای تو نیست.
‫بگو خودش مامانت نیست.
‫اصلا خوشم نمیاد ‫اجرای بقیه بازیگران رو نقد کنم،
‫ولی حس می‌کنم ‫بیش از حد محکم بازی کردی...
‫و دیگه جای پیشرفت نداری.
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫خیلی‌خب. ‫نمی‌تونم این‌جوری کار کنم.
‫بذارین خودم حدس بزنم، ‫دوست‌دختر تهیه‌کننده است.
‫- خیلی مسخره است. ‫- وایستا مامان، الان برمی‌گردم.
‫ضمنا، نقد خوبی کردم.
‫- آهای. ‫- این کارها اصلا در حد من نیست.
‫آهای.
‫اینجا چه خبره؟
‫- تو واقعا بابام نیستی؟ ‫- نه‌خیر.
‫دو نفر بهم پول دادن که بیام اینجا ‫و نقش پدرت رو بازی کنم؛
‫ولی ببین چی می‌گم.
‫به عمرم تو چنین اجرای ‫پست و نامنظمی...
‫نقش نداشتم.
‫جان روبینستاین اصلا ‫این شرایط رو تحمل نمی‌کرد،
‫من هم نمی‌کنم.
‫[تولدت مبارک کلایو]
‫وای، خاک عالم بر سرمون شد.
‫شوخیتون گرفته؟
‫وای، پشم‌هام.
‫وای خدا، وایستا، وایستا. ‫صبر کن، صبر کن.
‫کلایو، کلایو، ببین چی می‌گم. خب؟
‫ای مادرخراب!
‫خیال کردی می‌تونی سر به سرم بذاری ‫و جون سالم به در ببری؟
‫الان جوری می‌زنمت ‫که پوست صورتت کنده بشه.
‫کارت تمومه، با جفتتونم. ‫عین سگ می‌کشمتون.
‫آخ!
‫کلایو، کلایو، یه دقیقه وایستا، خب؟
‫فقط قبل این که بکشیمون، ‫ببین چی می‌گیم.
‫ببین، ببخشید که دروغ گفتیم ‫و گفتیم باباتیم؛
‫ولی خودت فکر کن.
‫اصلا بابا چیه؟
‫کسیه که به آدم باور داره،
‫کسیه که امیدواره آدم ‫تمام تلاشش رو بکنه...
‫و کسیه که وقتی آدم زحمت می‌کشه ‫و موفق می‌شه، بهش افتخار می‌کنه.
‫ما همین کارها رو کردیم.
‫منظورت چیه؟
‫ما بهت گفتیم می‌تونی ‫تو اون امتحان ریاضی قبول بشی،
‫تو هم قبول شدی.
‫حس خوبی نداشت؟
‫بعدش هم که ۱۶ گرفتی، ‫واقعا خیلی پیشرفت کرده بودی.
‫ما امیدوار بودیم موفق بشی.
‫ما داشتیم تشویقت می‌کردیم ‫پتانسیلت رو بروز بدی.
‫همه‌اش کار ما بود.
‫خب، حس خوبی نداشت؟
‫از خودت راضی نبودی؟
‫چرا، بـ... بودم.
‫واقعا زندگیت رو ‫از این رو به اون رو کردی.
‫نمراتت بهتر شدن. ‫خودت بیشتر لبخند می‌زنی.
‫واقعا؟
‫کل بچه‌های نجاری باهام موافقن.
‫چند وقته تو فکرشم ‫کلاس گیتار ثبت‌نام کنم.
‫شنیدی چی گفت؟
‫تو فکرشه کلاس گیتار ثبت‌نام کنه.
‫خب، حرف نداره.
‫ببین، ما کل تک‌نوازی‌هات رو ‫تماشا می‌کنیم.
‫- واقعا؟ ‫- شک نکن.
‫ما هیچ‌جا نمی‌ریم.
‫بیا بغلم.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنیم رفیق.
‫آفرین.
‫عه، خیلی‌خب، آروم باش.
‫آروم باش لنی.
‫خرگوشه رو نکشی.
‫خیلی‌خب.
‫ببین، نظرت چیه با هم کیک بخوریم؟
‫- ایول. ‫- یه چیز سالم هم می‌خوریم.
‫خیلی‌خب، من رو جلوی خودش ‫خراب نکن دیگه.
‫بیاین، بریم.
‫[تولدت مبارک کلایو]
‫♪ گربه تو گهواره است ♪ ‫♪ و قاشق نقره‌ای سر جاشه ♪
‫♪ پسرک غمگین ♪ ‫♪ و مرد روی ماه ♪
‫به نظرم بهتره ‫یه بچه دیگه هم بیاریم.
‫♪ ولی بعدش به هم می‌رسیم ♪
‫♪ خودت می‌دونی اون موقع ♪ ‫♪ بهمون خوش می‌گذره ♪
‫♪ پسرم همین دیروز ده ساله شد ♪
‫♪ گفت مرسی که برام توپ خریدی بابا ♪
‫♪ بیا، بریم بازی کنیم ♪
‫♪ می‌شه پرتابش رو بهم یاد بدی؟ ♪
‫♪ من گفتم امروز نمی‌شه ♪
‫♪ کلی کار دارم ♪
‫♪ گفت اشکالی نداره ♪
‫♪ بعدش هم رفت ♪
‫♪ ولی لبخندش اصلا محو نشد ♪
‫♪ بعدش گفت ♪ ‫♪ وقتی بزرگ شدم، عین خودش می‌شم ♪
‫♪ آره بابا، خودت هم می‌دونی ♪ ‫♪ یه روزی عین خودش می‌شم ♪
‫♪ گربه تو گهواره است ♪ ‫♪ و قاشق نقره‌ای سر جاشه ♪
‫♪ پسرک غمگین ♪ ‫♪ و مرد روی ماه ♪
‫♪ کی میای خونه بابا ♪
‫♪ نمی‌دونم کی میام ♪
‫♪ ولی بعدش به هم می‌رسیم ♪
‫♪ خودت می‌دونی اون موقع ♪ ‫♪ بهمون خوش می‌گذره ♪
‫♪ خب، همین دیروز از دانشگاه برگشت ♪