‏.:: www.bolboljan.net ::.
«زندان پودستا، ميلان»
فقط يه کابوسه
خواب بد.
بيرون کارگاهت يه کُپه خاکستر بود.
و ما اينو پيدا کرديم.
بخشي از نامه يک کشيش.
پدر پاچولي.
اينجا اسم "پسر نيکوليني" رو مياره.
براش يه نقاشي کشيدم.
ما هيچ نقاشي و طرحي از کاترينا رو پيدا نکرديم.
- حتي يه طرح هم پيدا نکرديم. هيچي. - چهره‌هاي بي‌شماري رو برررسي کردم.
چون نابودشون کرد. عصباني بود.
- چرا؟ - نميدونم.
هيچوقت فرصت نکرد برام توضيح بده.
"اون عشق بود"
- چي ميگي؟ - لئوناردو، اين توصيف اون از کاترينه.
ولي هيچ تصويري از کاترينا توي کارگاهش نيست.
- به نظرت عجيب نيست؟ - نه، اصلا عجيب نيست.
تو کي هستي؟
استفانو جيرالدي، از پودستا.
- با لئوناردو کار مي‌کردي؟ - درسته، بله.
- چرا به نظرت عجيب نيست؟ - من بايد برم خونه.
- همراهت ميام. - نه.
وگرنه توي زندان پودستا ادامه ميديم.
لئوناردو گره‌اي از تناقضات بود.
- درک کردنش غيرممکن بود. - تو دوست نزديکش بودي.
- هيچکس واقعا بهش نزديک نيست، هيچکس. - کاترين نزديک بود.
شايد براي همينه که جلوي قبرش بوديم.
فکر مي‌کني بهش مياد قاتل باشه؟
اطمينان دارم که هر کاري از لئوناردو برمياد.
متوجه نشدي، مگه نه؟
مردي مثل لئوناردو...
نبوغش از رنج کشيدن شکل گرفته
و همچين رنجي مي‌تونه باعث بشه تا آدم دست به اعمال وحشتناکي بزنه.
تبريک ميگم.
حالا اسمت سر زبون همه افتاده، لئوناردو.
خيلي برات خوشحالم.
بابت چيزي که به من ياد دادين متشکرم، استاد.
تو! لئوناردو داوينچي هستي؟
اوني که فرشته رو کشيده؟
- بله. - خارق‌العاده‌اس. انگار که زنده‌اس.
چطور اين کار رو مي‌کني؟
- چيزي که مي‌بينم رو مي‌کشم. - فرشته‌ها رو مي‌بيني؟
واقعيتش نه.
چهره يه رعيت بود که کنار رودخونه ديدم.
مي‌توني به يه کشاورز نگاه کني و يه فرشته ببيني؟
گوش کن، من براي هنرمندهاي زيادي توي شهر نقش مدل رو بازي کردم.
باعث افتخارمه که پرتره من رو بکشي.
بله، بهش فکر مي‌کنم.
چرا نمياي به خونه من بريم تا در موردش صحبت کنيم؟
ازشون خوشت مياد؟
به افتخارات.
و شروع يک دوستي طولاني.
مثل يه خرگوش وحشت‌زده مي‌موني.
تا حالا با يک مرد دوست بودي؟
دوست داري که باشي.
نه.
ولي الان دوست داري.
مي‌بينم که سريع ياد گرفتي.
تو! کي هستي؟ برگرد بيا اينجا!
سالتارلي، باز کن!
ميدونيم که اونجاييد! پليس بارجلو! باز کنيد!
سالتارلي و داوينچي، شما به جرم لواط دستگير هستيد.
تو! از اين طرف!
نه! نه!
بله، ديدم.
توماسو! توماسو! توماسو! کار تو بود، مگه نه؟
جوابمو بده! از روي کينه زندگي لئوناردو رو خراب کردي.
- اون با يه پسر بود. - ياکاپو سالتارلي.
اون اسم چهار دوست ديگه خودش رو برده و الان آزاده.
به لطف تو اونا توي زندان مي‌پوسن.
- داري منو مقصر ميدوني؟ - ديدم که باهاش حرف زدي.
- چون من بهت گفتم... - گوش کن.
- که لئوناردو نيومد روي تخت بخوابه. - ساکت شو.
آره، به لئوناردو حسوديم ميشد، اعتراف مي‌کنم.
ولي هيچوقت همچين کاري رو باهاش نمي‌کنم.
نابود کردن يه نابغه باعث نميشه که تو نابغه بشي.
تو هيچوقت حتي نصف اون هم نميشي.
- چي مي‌خواي؟ - اومدم لئوناردو داوينچي رو ببينم.
ملاقاتي نداره.
پس لطفا اين رو بهش بدين.
متشکرم.
داوينچي.
،نترس از طرف کاترين
ميشه ببينم؟
- ميدوني تا کي قراره اينجا بمونيم؟ - هفته‌ها، ماه‌ها، سال‌ها.
بستگي داره اسقف امروز صبح چي بگه.
از منم کشيدي؟
ببريدشون.
- حرکت کن. - وايستا.
- سريع. - راه برو.
شروع مي‌کنيم.
شما پنج نفر به ارتکاب لواط با ياکوپو سالتارلي محکوم شديد.
يک هرزه.
لواط فقط جرم وحشتناکي نيست.
بلکه يک گناه هستش.
آدم‌هايي که به خدا پشت مي‌کنن مرتکب ميشن و مستحق اشد مجازات هستن.
قصد ندارم که آسون بگيرم. چون خود خدا هم نگرفت.
محکومين، لئوناردو تورنابوني، بارتولمئو دي پاسکوئينو، لئوناردو داوينچي
جناب قاضي، ميشه باهاتون صحبت کنم؟
بخشش پروردگار بي‌کران و قضاوتش الهيست.
اتهامات کنار گذاشته شدن.
اتهامات کنار گذاشته شدن!
- باورنکردني نيست؟ - چرا.
اون موقعي که دستگير شدم باورنکردني بود.
درست بعد يک ساعت که به خونه اون رسيدم بازداشت شدم.
- جالبه، مگه نه؟ - آره، همينطوره.
- تا يه مرد بيگناه رو دستگير کنن... - وايستا...
- چيه؟ - من بيگناه نيستم.
اون...
احساساتي رو توي وجودم بيدار کرد که از وجودشون خبر نداشتم.
همه چي خوبه. حالت چطوره؟
ترسيدم.
گيجم.
سپاسگزارم.
بابت پوست و پيغامي که فرستادي متشکرم.
- بايد به کارگاه برگردم... - بله.
و کارام رو با وروکيو درست کنم.
برو ديرت نشه.
- ممنون، زودي مي‌بينمت. - عجله کن.
بايد متوجه باشي.
اتهاماتي که بهت وارد شده به راحتي فراموش نميشه.
- توي موقعيت سختي هستي. - "سخت"؟
من يه هنرمندم، ولي يه تاجر هم هستم.
مشتري اصلي من کليساست.
ديگه بهم سفارش اثر نميدن. اگه يکي از شاگردام متهم به لواط باشه...
- ...اجازه نداره که روي اثر کار کنه. - نه، اتهامات رفع شدن.
- فرقي نمي‌کنه! - آلفونسو!
فرق مي‌کنه!
- متاسفم، ولي... - استاد، خواهش مي‌کنم.
حالا بايد به فکر منافع تمام اونايي که باهام کار ميکنن هم باشم، متاسفم
ميرم وسايلم رو جمع کنم.
لئوناردو، اين براي تو اومده.
لطفا دنبالم بياين.
اينجا منتظر بمونيد.
- تو لئوناردو داوينچي هستي. - بله، قربان.
ميدوني در مقابل کي هستي؟
- آمريگو دي بنچي، مدير بانک مديچي. - درسته.
اين آقاي جوون در واقع يکي از اقوام مديچي هست.
براي همينه که اين اثر چشمگير از تو رو به دست آوردم.
متشکرم، قربان.
به نظر مياد که استعدادت استثناييه.
اون کيفيت اثر توي "غسل تعميد مسيح" از کار استاد برتره.
نه من فقط يه کارآموزم.
سفارش من رو قبول مي‌کني؟
دختر عزيزم جينورا داره ازدواج مي‌کنه.
يک پرتره مي‌خوام تا اين مناسبت رو جشن بگيرم.
- پرتره؟ - بله، رنگ روغني. پول خوبي ميدم.
- بله، قبول مي‌کنم. - خوبه.
جينورا، بيا.
ايشون اون آدمي هستن که مي‌خوام بهت معرفيش کنم.
ايشون اوني هستن که پرتره تو رو ميکشن، لئوناردو داوينچي.
آقاي لئوناردو... باعث افتخارمه.
بانو.
خبر خيلي خوبيه. خيلي خوشحال ميشي، لئوناردو.
- لطفا نون و نوشيدني بياريد. - من نمي‌خوام.
- چي شده؟ - پرتره درست نيست.
- بايد براي عروسيش شاد باشه. - خب، مشکل چيه؟
جينورا خوشحال نيست، غم روي صورتش نوشته شده.
لئوناردو باز شروع نکن.
- روش کار من تجربيه. - يعني چي؟
چيزي که مي‌بينم رو مي‌کشم، حقيقتم رو مي‌کشم.
جايگاه کارآموز اول و شغلت رو از دست دادي.
حالا يه فرصت ديگه داري.
چرا زندگي رو واسه خودت سخت مي‌کني؟
چيزي که ازت مي‌خوان رو بکش و زندگي رو پيچيده نکن.
موافقي؟
- کجا مي‌خواي بخوابي؟ - يه جايي پيدا مي‌کنم.
احمق نباش، بيا جاي من بخواب.
اوه. ممنون که کنارمي.
شنيدم صحبت مي‌کردن. بنچي‌ها دنبال خدمتکار مي‌گردن.
دو برابر شمع‌فروش دستمزد ميدن.
فقط بايد صبح بري.
- هوم؟ - واي، من...
خيلي ممنونم.
ايشون کارترينا دي کرمونا براي شغل خدمتکاري هستن.
بله، بفرماييد داخل.
چقدر بايد بشينم؟
بانو، تازه داريم شروع مي‌کنيم.
از دست اين پرتره احمقانه. واقعا نمي‌خوامش.
نمي‌خواين عروسيتون ثبت بشه؟
- جواب سوال رو نميدي؟ - فکر کنم يک هفته.
- شايدم دو هفته. - بايد دو هفته اينجا بشينم؟
دارم طرح صورتتون رو مي‌کشم، زمان مي‌بره.
مي‌تونم کتاب بخونم؟
- بايد بالا رو نگاه کنيد. - مشکلي نيست، بالا ميگيرمش و مي‌خونم.
بفرماييد. چطوره؟
پايين رو نگاه مي‌کنيد بانو، بايد بالاتر بگيريدش.
- بهتر شد؟ - سه رخ نشستيد.
- چي شده؟ - سه رخ نشستيد.
پرتره‌ها معمولا از رو به رو يا نيم‌رخ کشيده ميشن.
ولي اگه کتاب رو جلوم بگيرم، جلوي ديدت رو مي‌گيرم.
درسته.
پس نمي‌تونم بخونم؟
بلدي بخوني؟
فقط کلمه‌هايي که پدرم يادم داده.
اگه بخواي مي‌توني قرضش بگيري.
بيشتر ترجيح ميدم ازتون طلا بگيرم تا کتاباتون.
منو ببخشيد، بانو.
من بي‌تعارفم و اين يه ايراد از منه.
- اسمت چيه؟ - کاترينا.
مي‌توني بري...کاترينا.
بله، بانو، متشکرم.
- اينجا چي کار مي‌کني؟ - مي‌تونم بيام داخل؟
جريان رسوايي رو شنيدم.
فکر کنم کارت توي کارگاه وروکيو رو از دست دادي.
بله، پدر.
کلي خرج کردم تا تو رو به کارگاه بفرستم.
- پولي که حالا از دست دادم. - از دست نرفته.
يه سفارش از آمريگو دي بنچي گرفتم.
پرتره دخترش.
يه مشتري ازت هنرمند نميسازه، اينو ميدونستي نه؟
پدر، اگه بشه بهم پول بديد تا کارگاهم رو راه بندازم،
کم‌کم پولتون رو پس ميدم.
مجرم بودي؟
نه.
خانواده‌ام براي شما منتظرم هستن. فردا برگرد بيا اينجا.
داري چي کار مي‌کني؟
فقط يک تخت هست.
احمق نباش، کنار هم مي‌خوابيم.
- مطمئني. - بيا.
چي فکرتو درگير کرده؟
- يه چيزي به ذهنم رسيد. - چي؟
اولين خاطره بچگيم.
بيرون از وينچي، توي خونه‌ي مادرم بودم.
يه پرنده روي گهواره من نشست.
برو! دور شو هيولا!
اون يه دختر رعيتي با کلي خرافات بود.
وحشت کرده بود و نمي‌دونست تعبيرش چيه.
پس منو پيش ساحره دهکده برد.
مادرم معتقده که اون پيرزن بهش گفته...
چي گفته؟
قبل اينکه دهکده نفرين بشه، دورش کن.
- اون گفت که من نفرين شدم. - يعني چي؟
- مهم نيست. - لطفا برام بگو.
اون نفرين هر چي که بوده، باعث شد که فکر کنم...
...شايد تقديرم اينه که تنها باشم.
براي هميشه.
- هيچکس قرار نيست تنها باشه. - شايد.
ولي از اون موقع به خونه برنگشتم، رفتم با پدرم زندگي کردم.
پدرم دفتر‌دار بود. اون يه حرومزاده رو نمي‌خواست.
يه روز برام يه هديه آورد.
براي منه؟
بيا بريم يه دوري بزنيم.
منو به ديدن پدربزرگم برد.
تا وقتي حرف ميزدن بازي مي‌کردم.
بابا! بابا!
و بعدش رفت.
بابا! بابا!
بابا! بابا! بابا!
پدرم با زن جديدش توي فلورانس زندگي ميکنه. اونا يه بچه هم دارن.
امشب باهاش صحبت کردم.
ازش خواستم پول قرض بده، تا کارگاهم رو باز کنم.
چي گفت؟
گفتش فردا بيا.
لئوناردو...
تو تنها نيستي.
ديگه تنها نيستي.
- نمي‌خواي بخندي؟ - نه.
چرا نه؟
چون خوشحال نيستم.
اين پرتره بيشتر از عمر تو زنده مي‌مونه.
دوست داري چه طور به ياد بيارنت؟
مثل يک زن صادق، اميدوارم.
خودشه!
برناردو!
خودشه.
خب، خب.
چهره جديد ميبينم يا اشتباه مي‌کنم؟ اسمت چيه؟
کاترينا.
- اجازه ميدي بيام داخل؟ - حتما.
- بگم کي اومده؟ - برناردو بِمبو.
سفير اعلي‌حضرت آگوستينو بارباريگو،
رئيس جمهور ونيز در کشور دوک‌نشين ميلان.
اگه مي‌خواين لقب کامل شما رو بگم يه کمي طول ميکشه.
بهتره که بشينيد.
برناردو! بالاخره اومدي!
بالاخره اومدي نجاتم بدي؟
- لازم نيست نجاتت بدن. - اشتباه ميکني.
- قراره با مرد وحشتناکي ازدواج کنم. - لوئيجي نيکوليني مرد نجيبي هستش.
- از يک خانواده ثروتمنده. - حالا تو هم طرف پدرمي؟
- البته، برناردو. خيلي خوبه که مي‌بينمت. - منم همينطور.
اميدوارم که ناراحت نشي، براي راحت‌تر کردن عروسي...
...براي دخترت هديه‌اي آوردم.
بازم کتاب؟ همين الانشم سرش پر از کتابه.
ترجمه بروني از کتابِ «اخلاقِ» ارسطو.
- برناردو، منو لوس مي‌کني. - درسته، هيچ شکي نيست.
لئوناردو داوينچي رو معرفي مي‌کنم، يک هنرمند با استعداد.
- از آشنايي با شما خوشحالم، قربان. - استاد داوينچي.
- کشيدن زيبايي جينورا کار راحتي نيست. - ميدونم.
- مياي؟ - با اجازتون.
پدر باندلي، ايشون لئوناردو هستن.
- راهب بزرگ يک دوست قديمي هستن. - پدر باندلي.
راهبان سن دوناتو در اسکوپتو مايلن تا سفارش يک نقاشي رو بدن.
«نيايش مغان»
- سوژه ارزشمنديه. - قطعا هست.
پدرت بهم گفت اتهاماتي که بهت وارد شده بي‌اساس بوده.
اين رو هم گفت که استعداد خيلي زيادي داري.
براي من افتخاريه که اين اثر رو انجام بدم.
فکر کنم اون اثري که روخير فان در ويدن با اين موضوع کشيد رو بشناسي.
- آثار متعدد زيادي با اين موضوع کشيده شد. - من اين رو مي‌پسندم.
بايد جزئيات کار رو از اون تقليد کنيد.
حتما.
هر طور که شما بخواين.
بابت کمکت متشکرم، پدر.
سفارش گرفتن از آمريگو دي بنچي يک قدم رو به جلو هستش.
- ولي کار تو بدون کليسا جلو نميره. - ميدونم.
اسطبل کناري رو برات آماده کردم.
- واقعا؟ - پول مواد اوليه رو جلوتر ميدم.
- و پول دستيارهايي که لازم داري رو ميدم. - متشکرم.
تو از من يه فرصت خواستي و من دارم ميدمش.
- نااميدم نکني. - نمي‌کنم.
داري به چي فکر مي‌کني؟
دارم فکر مي‌کنم...
وقتي که با همديگه هستيم، هميشه خوشحالم.
چرا اين زخم رو داري؟ اگه نمي‌خواي بگي اصرار نمي‌کنم.
نه...
عيب نداره.
هيفده ساله بودم.
داشتم راه ميرفتم.
يهو يه کالسکه با سرعت زياد اومد و رد شد.
من اونجا بودم و منو زير گرفت.
بشدت مجروح شدم. تا حد مرگ ازم خون رفت.
دکتر گفت معجزه‌اس که زنده موندم.
ولي گفت که هيچوقت بچه‌دار نميشم.
خيلي متاسفم.
احساس پوچي کردم.
پس به دنبال زندگي بهتر به اينجا اومدم.
از قبل ميدونستم که هميشه تنها مي‌مونم.
تو گفتي هيچکس براي تنها بودن ساخته نشده.
آره، حق با توئه.
هيچکس، اين درسته.
در واقع من تنها نيستم.
- صورتم کو؟ - دارم با منظره شروع مي‌کنم؟
- مي‌خواستي حقيقت رو بکشي. - حقيقت کسي که هستي. بله.
ولي براي داشتن زيبايي
نقاشي بايد يه کم رمز و راز داشته باشه.
- و مفهوم. - رمز و راز يه درخت رو نمي‌فهمم.
هر درختي نيست، يک اُرس هستش.
- يه اُرس، متوجهي؟ - مثل جينورا.
يه کلمه‌اس، که با اسمم جناس داره.
نماد سنتي فضيلت هم هست.
شايد داري ميگي من با فضيلتم؟
بله، اطمينان دارم که با فضيلت هستين.
خيلي هم هستيد.
تو مرد باهوشي هستي، رمز و راز و معني‌اي که مي‌خواي رو بذار،
ولي نمي‌توني حقيقت رو نقاشي کني.
- چرا؟ - چون پدرم براي اين نقاشي پول ميده.
ترجيح ميده نبينه که واقعا کي هستم.
- نمي‌خواي بهش نشون بدي؟ - چرا ندم؟
- چه مشکلي داره؟ - نپخته‌اس، نسبت‌ها اشتباهن.
استاد از کارآموز اولش توقع بيشتري داره.
- کجا داري ميري؟ - خبر نداري؟ لئوناردو سفارش گرفته.
- چه سفارشي؟ - نيايش مغان. ازمون مي‌خواد کمکش کنيم.
مارکو، جوليو، به کارگاه مجلل من خوش اومدين.
راهب بزرگ مي‌خواد که ترکيب روخير فان در ويدن رو دنبال کنيم.
اينجا چندتا بررسي پرسپکتيو انجام شده.
اينا پيش‌طرح‌ها هستن.
مريم مقدس...
با بچه مسيح بغلش رو داريم.
اينجا مغي در حال نيايش رو داريم که زانو زده.
اينجا...اينجوري، مي‌بينيد؟
- يوسف نجار چي؟ - به يوسف نجار فکر نکردم.
از يکي که مي‌شناسم ايده مي‌گيرم.
مطمئني همچين چيز پيچيده‌اي رو مي‌خوان؟
با اين شکل‌ها شروع کنيد.
به محض اينکه پيش‌طرح‌ها آماده بشن اونا رو براتون ميارم.
دوست دارم با همديگه بنوشيم.
به افتخار دختر و داماد آينده عزيزم، لوئيجي نيکوليني.
به افتخار لوئيجي نيکوليني!
و من به افتخار پدرم، آمريگو دي بنچي.
آمريگو دي بنچي!
- اينا کجا ميرن؟ - ميرن بالا.
- يوسف نجار کجاست؟ - دارم روش کار مي‌کنم.
- مي‌خواست بهت شب‌بخير بگه. - بيا، بيا پسرم.
شب‌بخير.
- لئوناردو. - پدر.
- متشکرم. - راهب بزرگ تا چهار روز ديگه مياد...
...تا پيشرفت کارت رو ببينه، مطمئن باش که مي‌رسي.
چشم.
کاترينا، ميشه يه لحظه بياي اينجا؟
- بله، بانو. - متشکرم، آنتونلا.
اين آخريا زياد نديدمت.
فکر کردم که نمي‌خواين زياد منو ببينيد.
صادق بودن عيب نيست.
گستاخي هست.
گفتي که بلدي بخوني.
بله، يه کم.
مي‌خوام بهت هديه بدم.
اويد بيشتر از طلا، ذهن رو غني ميکنه.
متشکرم.
خب يه چيزي داري تا با برناردو درباره‌اش صحبت کني.
به نظر مياد که از تو خوشش مياد.
بيخيال، تعجب نکن.
براي اون من فقط يه دختر کوچولوام، هيچوقت بيشتر از اين نميشم.
من فقط يه خدمتکارم، بانو. به من علاقه‌اي نداره.
تو خيلي باهوش و دلربايي که بخواي يه خدمتکار باقي بموني،
همه اينو ميدونن.
متشکرم.
- فردا عروسيمه، براي اين چيزا وقت ندارم. - يه لحظه طول ميکشه.
تمومش کردي؟
خودتون ببينيد.
خب؟
بهم گفتي که سه رخ نشينم.
درسته، بهتون گفتم ولي اين عمق مي‌سازه.
من... حرفي براي گفتن ندارم.
همونجوري که هستم من رو کشيدي.
از داخل و از بيرون.
- چطور اين کار رو مي‌کني؟ - هر دومون پدرهايي داريم که ما رو نمي‌بينن.
وقتي که به چشم‌هات نگاه مي‌کنم
درد خودم رو توي اون‌ها مي‌بينم.
خب، خوشت مياد؟
اين نقاشي فقط زيبا نيست...
همونطور که گفتي واقعيه.
- برگ‌هايي که توي دستم هستن... - برگ بو و نخل.
از نشان خاندان برناردو گرفته شده.
چون اون به شما شادي ميده.
واقعا افتخار مي‌کنم که براي شما ژست گرفتم.
هنوز تموم نشده، خيلي کار داره. يوسف نجار رو نداره.
براي همينه که نمي‌تونيد بدعت ترکيب...
...و طراوت رنگ‌ها رو حس کنيد.
نظرتون چيه؟
به نظرم اين نقاشي يه فاجعه‌اس!
- سفارش رو از دست دادي. - پول مواد اوليه رو ميدم، پدر.
به محض اينکه از دي بنچي پول بگيرم، ميدم.
تک تک سکه‌ها رو ميدم.
پولي که براي رفتنت به کارگاه وروکيو دادم چي؟
- غذايي که هميشه خوردي چي؟ - من نخواستم که بدنيا بيام.
هيچکس نخواست که تو بدنيا بياي، لئوناردو، تو يک اشتباه بودي.
عاقبت ناخوشايند شبي که با کلي نوشيدني گذشت.
وظيفه تو بود که منو بزرگ کني.
- اين بزرگ کردن رو به من بدهکاري! - من هيچي بهت بدهکار نيستم!
تو هيچي بهم ندادي، مجبورم کردي حس کنم هيچي نيستم!
- چون هميشه ميدونستم که ارزش نداري! - نه.
- هيچکس قرار نيست تنها باشه. - تو قراره که باشي.
پيرزن درست مي‌گفت، تو نفرين شدي.
- لئوناردو، مي‌خوام خصوصي باهات صحبت کنم. - حتما.
بايد بهم مي‌گفتي داري چي کار مي‌کني.
- ولي، چي کار کردي؟ - همينجوريشم شايعه شده که...
...برناردو با جينورا رابطه داره.
و تو جوري نقاشيش کردي که نشان اون توي دست دخترم باشه؟
دختر شما پاک و با فضيلته.
اون فقط نشون آدمي بود که اون رو تحسين مي‌کنه.
- برخلاف پدرش؟ اين چيزيه که ميگي؟ - نه.
براي همين با نگاه غمگين کشيديش؟
مي‌خوام که فورا بري، چيزي براي اين اثر بهت نميدم.
- اومدي. - اينجا چي کار مي‌کني؟
خبراي خيلي خوب دارم.
برناردو. قراره که زنش بشم.
- همسرش بشي؟ - آره، اون ميگه...
خرج خانواده منو ميده.
باهاش سفر مي‌کنم.
داري ميري؟
- من... - نه.
- تو گفتي من تنها نمي‌مونم. - درسته.
به هر حال همديگه رو مي‌بينيم.
- چجوري؟ - هر از گاهي برمي‌گردم فلورانس.
تو ميدوني که نمي‌تونم بچه‌دار بشم.
اين فرصتيه که نمي‌تونم از دست بدم.
- برات خوشحالم. - ممنون.
- واقعا ميگم. - متشکرم.
پرتره رو دوست داشتن؟ اوني که براي راهب بزرگ کشيدي چي؟
- آره، هر دو موفقيت‌آميز بود. - خوبه.
- آره، دارم به کارگاه خودم فکر مي‌کنم. - کارگاه خودت؟
اينجا توي فلورانس نه. اينجا کلي هنرمند هستش.
نمي‌تونم با وروکيو رقابت کنم.
- پس کجا؟ - ميلان.
لودوويکو اسفورزا بهم پيشنهاد کار داده.
خودمون رو ببين لئوناردو، هيچوقت نميدوني آينده برامون چي داره.
خيلي برات خوشحالم. تو به ميلان ميري و من ونيز.
سه روز طول ميکشه تا پيش هم بريم.
مي‌تونيم با هم باشيم.
اون تويي؟
بايد کار من باشه.
اون پيکر کناريش چي؟
فکر نمي‌کردم که بتونم انجامش بدم. ولي تونستم.
پدرم.
در نقش يوسف نجار.
- عاليه. - نه، اصلا.
آشفتگي محضه. شلوغش کردم.
سعي کردم کلي ايده رو توي يک اثر بيارم.
موندم تمومش کنم يا نه.
لئوناردو.
وقتي که پيش سالتارلي بودي...
من بودم که بهت خيانت کردم و رفتم پيش پودستا.
- ميدونم. - ميدوني؟
تو جايگاه منو مي‌خواستي.
با توجه به سرعت دستگيري. مشخص بود که کار توئه.
و...تو عصباني نيستي؟
ديگه نيستم.
راستش، بهم لطف کردي.
مارکو و جوليو بهم گفتن که داري به ميلان ميري.
منو با خودت ببر.
- چرا؟ - يه نفر لازمت ميشه که کمکت بده.
- نمي‌تونم بهت دستمزد بدم. - ازت ياد مي‌گيرم.
استعداد به اندازه کافي دستمزد ميده.
از لئوناردو چي ياد گرفتي؟
بيشتر از اوني که مي‌خواستم.
منظورت هنره؟
منظورم ظلم و ستمه.
با وجود اينکه آدم با استعدادي هستش، به نظرم حقيقت داره.
اون نفرين شده.
اعتراف کردي؟
به گناهام اعتراف کردم، نه به قتل.
ازم درباره رنگ آسمون پرسيدي.
حالا مي‌تونم جواب بدم.
آسمون آبي نيست، به رنگ تموم رنگ‌هاي رنگين‌کمونه.
اولش نامرئيه.
وقتي خورشيد از شرق به غرب ميره طيف رنگ هم انجام ميشه.
- براي همينه که موقع غروب خورشيد قرمزه. - خيلي خوبه.
فراتر از بديهيات رو بررسي کردين.
امروز توماسو ماسيني رو ديدم.
اون بهم گفت که معتقده از دستت مياد که قاتل باشي.
- توماس يه دليلي براي تنفر از من داره. - به نظر نمياد که متنفر باشه.
- به نظر دلش مي‌سوخت. - واقعا؟ چرا؟
داستان بچگيت رو برام تعريف کرد.
داستان نفرين رو گفت.
خرافات پوچ.
تو جوري پشت نبوغ عظيمت پنهان شدي که...
...انگار زره نفوذ ناپذيريه که تو رو از مردم عادي مصون ميکنه.
ولي تو آدمي و مثل بقيه ما پر از ترس‌ها و ضعف‌ها هستي.
گفتي به حقايق علاقه داري.
- پيرزن به مادرت چي گفت؟ - هيچي.
چه نفرينيه که از وقتي بدنيا اومدي عذابت ميده؟
- مسخره‌اس. - برات مهمه.
- مهم نيست. - جواب بده!
اون گفت چيزي که دوست دارم رو از بين مي‌برم!
اين چيزيه که گفت.
.:: @bollbolljan ::.