‏.:: www.bolboljan.net ::.
جاودانگی
انگاره ای است به قدمت مذهب
شاید به قدمت بشر
اما دانش نوین در مورد پایان زمان به ما چه می گوید؟
آیا جهان در یک رستاخیز کیهانی به پایان می رسد؟
آیا تیک تیک زمان ...همیشه ادامه دارد
یا ابدیت به پایان خواهد رسید؟
فضا، زمان، خود زندگی
رازهای جهان درون کرم چاله ها نهفته است
♪درون کرم چاله ها ♪ آیا ابدیت به پایان خواهد رسید؟ ترجمه: کیانوش.ش تقدیم به: پریسا.ل
رستاخیز
روزی است که مسلمانان، مسیحیان و یهودیان
معتقدند که جهان در پیرامون ما متلاشی خواهد شد
اکنون فیزیکدانان نسخه رستاخیز خود را دارند
در حقیقت آنها چندین نسخه دارند
خورشید زمین را فرا خواهد گرفت
ستاره ما در یک سیاهچاله سقوط خواهد کرد
کهکشان ما با یک کهکشان دیگر به هم خواهند خورد
اما اگر همه چیز در یک نقطه به پایان برسد چه؟
متلاشی شدن در یک رستاخیز کامل تر از آن است
که زمان به خودی خود ناپدید شود
من یک بچه کوچک بودم هنگامی که مادربزرگم فوت کرد
خورشید به طلوع ادامه داد و هر روز در جای خود قرار گرفت
فصل ها در پی هم آمدند
من در شگفت بودم که چگونه زمان برای مادربزرگ من تمام شده
وقتی زمان در جهان همچنان جاری است
در واقع به نظر می رسد که غیرممکن است که خود زمان پایان یابد
یونانیان و مصریان باستانی
فکر می کردند که جاودانگی (ابدیت) مکانی خارج از زمان است
آنها زمان را مانند یک چرخ بزرگ می دیدند
که گذشتن خورشید از بالای سر ما و
و چرخش فصل ها را منعکس می کند
اما امروزه ما چرخ زمان را از حالت دوار خارج کرده ایم
و آن را در فاصله میان گذشته و آینده گسترانده ایم
اکنون ما تلاش می کنیم که بیندیشیم آیا این خط زمان پایانی دارد
یا اینکه می تواند برای همیشه ادامه یابد
اما شاید معمای جاودانگی
چیزی است که ما در مغزمان خلقش کرده ایم
ورا داسیلوا سینها انسان شناس
و کریس سینها روانشناس زبان شناختی
زمان شان را برای فکر کردن به این صرف می کنند که مردم چگونه در مورد زمان فکر می کنند
ما اجتماعات پیچیده ای با مقیاس بسیار بزرگ داریم
ما نمی توانیم باعث شویم که اجتماع مان چیزی را به عهده بگیرد
اگر ما یک تقویم و یک ساعت نداشته باشیم
بنابراین ما به مفاهیم زمان و راه های اندازه گیری زمان فکر می کنیم
که چیزی است که ما به آن تکنولوژی شناختی می گوییم
این یک تکنولوژی مربوط به ذهن است
اما کریس و ورا دریافته اند که
این نگاه سازماندهی شده به زمان جهانی نیست
این یک بینش است که آنها از طریق
مطالعه زبان و فرهنگ
یک قبیله بومی آمازون که آمونداوا نامیده می شوند، به دست آورده اند
افراد قبیله آمونداوا در ایالت روندونیا
در برزیل زندگی می کنند
دولت برزیل در سال 1984 با آنها
ارتباط برقرار کرد
قبیله آمونداوا با تقویم زندگی نمی کنند
و از ساعت هم استفاده نمی کنند
در واقع، در زبان آنها حتی واژه ای در مورد زمان وجود ندارد
اگر شما از یکی از افراد آمونداوا بخواهید
که ترجمه ای از واژه زمان به شما بدهد
نزدیک ترین چیزی که آنها می توانند بدان فکر کنند
آنها می گویند خورشید
یا اینکه آنها می گویند فصل بارندگی
یا می گویند زمان بهار البته زمان نمی گویند
چیزی وجود ندارد که خلاصه ای از زمان باشد، درسته؟
به منظور تلاش برای درک تصور آمونداوا از زمان
کریس و ورا از آنها خواستند که یک سری از بشقاب های کاغذی را مرتب کنند
بنابراین ما فهمیدیم که دو فصل وجود دارد، درسته؟
فصل بارندگی و فصل خشک
بنابراین آنها از بشقاب ها برای
نشان پردازی کردن در خصوص اینکه چگونه این فصل ها تقسیم می شوند، استفاده کردند
یک مرد آمونداوایی این بشقاب ها را مرتب می کند
نه بر اساس روزها یا ماه ها بلکه بر اساس رخدادهایی
که در این دو فصل اتفاق می افتند
برای هر یک از این زیربخش های فصل ها
او یک داستان کوچک تعریف می کند
که چه نوع کاشت و برداشتی صورت می گیرد
و اینکه چه میوه هایی در حال رسیده شدن هستند
و اینکه در جنگل و رودخانه چه اتفاقی رخ می دهد
آیا سطح رودخانه بالا می آید یا پایین می رود؟
این نوع چیزها
آره، درسته
این شیوه ثبت زمان
که هر کشاورزی قادر به حس آن است
اما در فرهنگ صنعتی شده ما
یک سیستم خیلی جدی تر حکمفرما است
ما ممکن است بشقاب ها را در یک خط هفت تایی مرتب کنیم
یک بشقاب برای هر روز هفته
یا اینکه یک روز را به ساعت مرتب شده در یک دایره تقسیم کنیم
اما قبیله آمونداوا رخدادها را در یک شکل خاص مرتب نکرده اند
او واقعا نگران شکل رخدادها نیست
او نگران محتوای هر رخداد است
آنها به زمان به عنوان اجزایی متشابه
با یک بعد خاص ، فکر نمی کنند
آنها به زمان به عنوان نوعی خط
که در آن آینده ای وجود دارد که شما در جستجوی آن هستید
و گذشته ای که شما آن را مرور می کنید، فکر نمی کنند
در انکلیسی شما می توانید بگویید اوه، من به کودکی ام برگشتم
اگرچه در آمونداوا شما دوران بچگی تان را مرور نمی کنید
پس در دوران بچگی تان جایی که شما بودید
شما هیچ وقت به آنجا برنمی گردید
پس
آمونداوایی ها در طول یک خط به گذشته بر نمی گردد
به نحوی که بتوانند زندگی شان را از گذشته به حال رصد کنند
اما در فرهنگ های غربی
ما نمی توانیم کمکی بکنیم، اما این علم هندسه زمان را به زندگی هایمان تحمیل کرده ایم
زندگی یک فرد مانند یک خط است
که از تولد تا مرگ کشیده شده
و بنابراین ما تصور می کنیم که جهان نیز
بایستی یک خط زمان داشته باشد
از زمان تولدش در بیگ بنگ در 14 میلیارد سال قبل
تا در یک آینده دور هنگامی که خواهد مرد
پیش از بیک بنگ زمان وجود نداشته
و زمان ناپدید خواهد شد
هنگامی که جهان رستاخیز پایانی اش را ملاقات کند
فوتینی مارکوپولو یک فیزیکدان نظری است
همچون آمونداوایی ها این نظریه را رد می کند
خوب، اگر شما می خواهید بگویید که زمان پایان خواهد یافت
شما همچنین باید بگویید که زمان شروع شده است
این مانند تولد و مرگ است
در واقع شما نمی توانید تولد و مرگی داشته باشید
بنابراین شما باید به من بگویید
اگر زمان (از اول) وجود نداشته پس از کجا آمده
فوتینی در تلاش است
تا طبیعت بنیادین زمان را درک کند
طبیعتی که در دنیای میکروسکوپی ذره های زیراتمی
به یک مفهوم فریبنده بدل شده است
تئوری کوانتوم می گوید
که ذرات
به عنوان چیزهای جامد یا تعریف شده دارای اثر متقابل نیستند
بلکه این اثر را به عنوان ابرهای بی نظم و بی شکل هم دارند
یک ذره می تواند در آن واحد در آنجا هر دوی آنها باشد
و در همان لحظه آنجا نباشد
و غیرقابل گفتن است هنگامی که دو ذره به هم برخورد کنند
یا اینکه اصلا به هم برخورد نکنند
اگر شما تلاش کنید که قوانین مکانیک کوانتوم را
برای چیزهای بزرگتر مانند انسان ها یا سیارات استفاده کنید
در این حالت شما می توانید برخی احتمالات بسیار گیج کننده را تصور کنید
من اینجا نشسته ام و با شما صحبت می کنم
حالا، اگر به دلیل یک سانحه در جهان مان
یک سیاهچاله بزرگ وجود داشت
که این سیاهچاله مرا به درون خود بکشد
بر اساس تئوری کوانتوم
این سیاهچاله می تواند آنجا باشد و همچنین آنجا نباشد
و در نتیجه گفتگو با شما
هم اتفاق افتاده هم اتفاق نیفتاده
بسیاری از فیزیک دانان کوانتوم چنین بحث می کنند که
این عدم اطمینان در خصوص رخ دادن اتفاقات
نشان می دهد که زمان یک عامل بنیادین
در جهان نیست
این (زمان) چیزی است که ما پدید آورده ایم
آلبرت انیشتین موافق مکانیک کوانتوم نبود
او بر این باور بود که زمان واقعا وجود دارد
و همراه با فضا در بافت جهان تنیده شده اند
و بر اساس نظر شاگردانش
فضا و زمان با هم در بیگ بنگ متولد شده اند
اما فوتینی بر این باور است که هر دو نگاه به زمان غلط هستند
او فکر می کند که زمان واقعی و ابدی است
اما برای اینکه درست باشد
ما بایستی دوباره تصور کنیم که فضا چیست
خوب، پس این فضا است
جهانی که ما در آن زندگی می کنیم
و ریسمان های قرمز کوچک چیزهای دیگر جهان ما هستند
و این شبکه فاصله میان ما را
بر حسب ارتباط مان نمایان می کند
پس به این معنی است که برای نمونه
اگر ما می گوییم این من هستم
و این دوست من اورالیا است و و آن یکی دوست من هلموت است
این من را
با یک، دو ، سه ، چهار، پنج شش قدم به اورالیا می رساند
و بنابراین من 1, 2, 3, 4 10، 9، 8، 7، 6، 5
15، 14، 13، 12، 11 قدم نیاز دارم تا به هلموت برسم
اما پس از بیگ بنگ
شبکه مربوط به فضا مانند این گسترده نشد
شاید من اینجا
فقط یک قدم قبل از هلموت
در جهان جدید هستم
و این دو دوست به هم رسیده اند
تا جایی که در واقع هر کس روی دیگری قرار دارد
در گرما و چگالی بسیار زیاد بیگ بنگ
همه چیزها در یک نقطه جمع شده بودند
در این حالت ایده فضا بی معنی است
اما زمان، فورتینی اطمینان دارد که همیشه وجود داشته
اگر ما فضا را دور بیندازیم مجبوریم که زمان را حفظ کنیم
زمان قبل از این هم وجود داشته و همیشه هم وجود خواهد داشت
اگر فورتینی راست بگوید
زمان می تواند برای همیشه به تیک تیک خود ادامه بدهد
اما یک دانشمند با عمیقا با ایده جهان ابدی مشکل دارد
چرا که اگر زمان تیک تیک خود را متوقف نکند
وجود ما نمی تواند اصلا آن را حس کند
ابدیت
واژه ای است که تنها در احساسات مذهبی
یا توسط افراد عاشق مورد استفاده قرار می گیرد
اکنون، برخی از دانشمندان هم بر این باورند که زمان ممکن است برای همیشه ادامه داشته باشد
اما اگر جاودانگی (ابدیت) وجود داشته باشد
برخی از چیزهای بسیار عجیب
رخ خواهند داد
شون کرول کیهان شناس
از انستیتو تکنولوژی کالیفرنیا
اغلب به سمت کوه های بالای لوس آنجلس رانندگی می کند
برای اینکه نگاه بهتری به آسمان شب داشته باشد
و زمانی که او این کار را انجام می دهد
او از این موضوع شگفت زده است که این آسمان شب
در تریلیون ها سال پس از حالا چه شکلی خواهد بود
همین حالا ما در یک جهان روشن و راحت زندگی می کنیم
با ستاره هایی که در صد میلیارد کهکشان جهان در حال درخشیدن هستند
صد میلیارد ستاره در هر کهکشان
اما این ستاره ها برای همیشه نخواهند درخشید
آنها سوختشان را خواهند سوزاد آنها عمر محدودی خواهند داشت
حدود 10 تا 15 (میلیارد) سال از حالا
همه آن ستاره ها خواهند سوخت
ستاره دیگری برای درخشیدن نخواهد بود
یک میلیون میلیارد سال از حالا
سیاهچاله ها تنها اجرام آسمانی هستند که باقی خواهند ماند
شما ممکن است فکر کنید خوب، اکنون درست است
سیاهچاله ها و فضای خالی
اما آن سیاهچاله ها بخار خواهند شد
آنها تشعشعات را از خود ساطع می کنند
و سیاهچاله در خود فشرده می شوند
بنابراین زمان زیادی طول خواهد کشید اما زمانی که اتفاق بیفتد
چیزی که باقی خواهد ماند سوپی از ذرات است
و آنگاه ما با این پرسش روبرو خواهیم شد
خوب، در آن دوره زمانی لایتناهی پس از اینکه
همه چیز از درون خالی شود، چه اتفاقی خواهد افتاد؟
زندگی در فضای خالی به چه چیز شباهت خواهد داشت؟
این به این معنی است که فضای خالی حقیقتا خالی نیست
در 1998
ستاره شناسان یک نیروی کیهانی نیرومند
به نام انرژی سیاه را کشف کردند
یک فشار متمایل به توسعه که در همه جای فضا وجود دارد
حتی یک جهان خالی در آینده دور
مملو از این انرژی خواهد شد
و قوانین مکانیک کوانتوم می گوید
در جایی که انرژی وجود دارد
ذرات می توانند خودبخود از هیچ به وجود آیند
زیرا این انرژی سیاه در فضای خالی کمین کرده است
پس دما وجود دارد
آینده کیهان یک صفر کامل نیست
یک نوسان گرمایی کوچک وجود دارد
حتی در فضای خالی
اگر ما این اجاق را به عنوان کل جهان تصور کنیم
ما می توانیم به درون آن نگاه کنیم و چیزهایی را که پدیدار هستند، ببینیم
خوب اگر ما یک مدت زمان طولانی صبر کنیم حدود 10 به توان 10 سال
حدود 10 میلیارد سال
ما یک فوتون منفرد و تنها را خواهیم دید
که درون کیهان تکثیر می شود
اما اگر به کیهان زمان بیشتری بدهیم
ذرات بیشتری پدیدار خواهند شد
در حقیقت بعد از 10 به توان 10 به توان 30 سال
چیزی پیچیده و غیر محتمل همچون مغز
کاملا عجیب انسان
می تواند به سادگی به وجود آید
و اگر شما بیشتر از آن صبر کنید
یعنی 10 به توان 10 به توان 120 سال
ما یک بیگ بنگ کامل را خواهیم دید
یک جهان کامل که خارج از هرج و مرجی که پیرامون
در حال نوسان است
برای شاون
این نواسانات اتفاقی مشکلی را نشان می دهد
اگر جهان برای همیشه ادامه دارد
یک اندازه بی نهایت از زمان
به معنی یک اندازه بی نهایت از احتمالات است
که به این معنی است که هر چیزی را که شما احتمالا تصور می کنید
حقیقا پدیدار می شود
که شامل نسخه دیگری از شما است
که او فکر می کند که اولین نسخه است
نسخه های بسیار بسیار زیادی از من به وجود خواهند آمد
بسیاری از آنها دقیقا با همان حافظه و خاطراتی هستند که من دارم
نسخه های دیگری از من وجود خواهد داشت که همانند من فکر می کنند
و همان مجموعه از خاطرات را دارند که من دارم
اما بیشتر این نسخه های من
در حقیقت نمی توانند در یک جهان مشهود و معقول همراه با
یک بیگ بنگ و کهکشان های دیگر جای داشته باشند
هر یک از این شاون ها
فرض می کنند که آنها نسخه اولیه از او هستند
هر یک از آنها فکر می کند که در پنسیلوانیا بزرگ شده است
دانشجوی هاروارد بوده و کتاب هایی در مورد فیزیک نوشته
اما آنها در واقع نوسانات اتفاقی هستند
که بدون مقدمه به وجود آمده اند
غاصبین آینده که در واقع در فضای خالی زندگی می کنند
سناریویی که جهان برای همیشه ادامه خواهد داشت
و همه این نوسانات (نسخه های دیگر) در خصوص
هر آنچه ما می توانیم احتمال تصورش را بدهیم
بدین معنی است که ما هیچ حقی برای پذیرفتن و باور کردن خاطراتمان نداریم
اگر انسان ها و کهکشان ها و جهان ها
بتوانند به طور اتفاقی و نوسان وار وجود داشته باشند
پس در نتیجه این می تواند
یک تصویر درست از جهان باشد
اگر انرژی سیاه به انبساط جهان ما ادامه دهد
نسخه های غیرقابل شمارشی از همه ما به وجود خواهد آمد
که از اینجا تا ابدیت کشیده می شود
تنها یک چیز است که
می تواند از چنین جهان مضحک و نامعقولی جلوگیری کند
یک رستاخیز واقعی
کلمه «کیهان» به چه معنی است>
این کلمه به معنای «همه چیز» استفاده می شود
اما اکنون برخی از دانشمندان تصور می کنند که چیز بیشتری برای خلق
همه ستاره ها و کهکشان ها وجود دارد که ما می توانیم آرزوی دیدنش را داشته باشیم
ما ممکن است تکه ای کوچک از چیز بسیار بزرگتری باشیم
یک جهان چندگانه یا مولتی یونیورس
جایی که برای همیشه ادامه دارد
و جایی که یک جهان کوچک مانند ما
به یک چشم به هم زدن می آید و می رود
رافائل بوزو از نسل جدید کیهان شناسانی است که
که با این ایده بزرگ شدند که جهان ما شاید همه هستی
و پایان همه آن نباشد
برای او، دیگر جهان ها در سراسر زمان به وجود می آیند
و موجودیتش را درون یک مولتی یونیورس غول پیکر ادامه می دهد
مولتی یونیورس از نواحی بسیار متفاوتی تشکیل شده
این نواحی منفرد می توانند به قدری بزرگ باشند که
اگر شما در آنها زندگی می کردید
واقعا فکر می کردید که همچون یک ماهی در یک تانکر بسیار بزرگ آب هستید
شما ممکن است فکر کنید که به هیچ وجه چیزی دیگری غیر از آن وجود ندارد
تصور کنید که جهانی که ما در آن زندگی می کنیم شبیه یک بادکنک است
در آغاز
تنها تکه بسیار کوچکی از فضای فشرده بود
در بیگ بنگ
یک نیروی قدرتمند انبساط رخ داد و
و در کسری از ثانیه باعث منبسط شدن آن شد
چهارده میلیارد سال بعد
همه ما در ژرفای درون دیوارهای منبسط اش زندگی می کنیم
و نسبت به آنچه در بیرون وجود دارد، نابینا هستیم
اما رافائل بر این باور است که هنوز هم انبساط در
در بیرون از بادکنک مشغول کار است
و پیوسته تکه های ریزی از فضا را گرفته و آنها را منبسط می کند
بنابراین، این خانه چیزی است که ما فکر می کنیم
به مولتی یونیورس شباهت دارد
جایی که هر یک از این بادکنک ها یک جهان واحد است
و همه این جهان ها به دلیل عامل انبساط وجود دارند
درک رافائل از عامل انبساط
از یک رویکرد در خصوص واقعیت؛ که تئوری ریسمان نام دارد، ریشه گرفته است
که بر اساس آن فضا تنها دارای سه بعد نیست
بلکه 9 بعد
در جهان وجود دارد
شش تا از این بعدها پیچ خورده و میلیون ها بار
کوچکتر از کوچک ترین ذرات هستند
ممکن است برخی مکان ها وجود داشته باشند
که در آنجا هر 9 بعد فضایی بزرگ می شوند
جاهای دیگری هم ممکن است وجود داشته باشد
که در آنجا کمتر از سه بعد بزرگ (قابل دیدن) باشند
بنابراین انبساط باعث بزرگ شدن برخی از بعدها در فضا می شود و نه الزاما همه آنها
همچون یک بادکنک منبسط
بعدهای منبسط فضا
فی نفسه ناپایدار بوده و
و دچار فروپاشی و اضمحلال می شود
همچنان که من در پیرامون این اتاق قدم می زنم
شما می توانید ببینید که این بادکنک ها می ترکند
به آرامی و یکی بعد از دیگری
تعداد زیادی بادکنک وجود دارد
اما اگر شما چشمتان را روی یکی از بادکنک ها متمرکز کنید
آن بادکنک سرانجام خواهد ترکید
و همانند آن
سرانجام تکه فضای ما هم از بین خواهد رفت
با مطالعه اینکه چگونه انبساط
بعدهای پیچ خورده فضا را تغییر می دهد
رافائل قادر به محاسبه
میزان پیدایش انبساط جهان شده
که بسیار بیشتر از نرخ فروپاشی آن است
بنابراین اگرچه جهان ها در حال نابودی هستند در همان زمان
تعداد بسیار بیشتری در حال پدید آمدن هستند
بنابراین مولتی یونیورس به رشد ادامه می دهد و این رشد برای همیشه ادامه دارد
این الگو "انبساط ابدی مولتی یونیورس" نام دارد
اگر شما از بیرون در حال تماشا کردن این اتاق بودید
زمان ابدی می بود
و می توانست تا ابد ادامه یابد
این مولتی یونیورس ممکن است ابدی باشد
اما ابدیتی است که هیچ کس نمی تواند حتی آرزوی تجربه کردنش را بکند
زیرا هیچ کس نمی تواند از جهان خود بگریزد
آنها درون (هر جهان) آفریده می شوند
شما از دیدن این ابدیت ناشی از انبساط بیشتر و بیشتر
و بادکنک های بیشتر و بیشتر بهره ای نخواهید برد
محدودیت سرعت نور
از اینکه شما بتوانید همه این بادکنک ها را ببینید، جلوگیری می کند
شما در این بادکنک ساکن می شوید
و دیر یا زود می ترکد
اگر شما درون یک جهان زندگی کنید مانند هر چیز دیگر
آنگاه رافائل بر این باور است که زمان شما قطعا در حال پایان یافتن است
و همه مشکلات جهان ابدی
که شاون کارول را نگران می کند
این مشکلات است که جهان ما هرگز برای دیده شدن پابرجا نیست
ما می توانیم محاسبه کنیم که فضا با چه سرعتی در حال نابود شدن است
طول مدتی که نابودی جهان ما رخ می دهد
از اتفاق افتادن این رخدادهای غیرقابل باور و نامحتمل سریع تر است
بنابراین ما می دانیم که ما نباید نگران
به وجود آمدن نسخه های دیگر خودمان باشیم
هنگامی که جهان ما نابود می شود زمان در واقع در آنجا پایان می یابد
آیا جهان ما محکوم به مرگ در یک تحول بزرگ کیهانی است؟
شاید نه
چراکه زمان ممکن است چیزی که ما فکر می کنیم، نباشد
و ابدیت ممکن است همین الان وجود داشته باشد
فیزیکدانان به ما می گویند که زمان بعد چهارم است
اما شبیه سه بعد دیگر که ما در آن حرکت می کنیم، نیست
در فضا
من می توانم راه بروم از اینجا
به اینجا
و سپس بچرخم و دوباره برگردم
به نظر می رسد که بعد زمان متفاوت باشد
ما تنها از یک جهت وارد می شویم
اما ممکن است راهی برای به چنگ آوردن جاودانگی (ابدیت) وجود داشته باشد
اگر ما اندیشیدن به زمان به عنوان یک بعد را متوقف کنیم
و شروع کنیم به اندیشیدن به آن (زمان) به عنوان بازتابی
از آینده
به گذشته
برای فیزیکدان هاروارد اندی استرومینجر
تفاوت میان آینده و گذشته
یک معمای عمیق است
چراکه بر اساس قوانین شناخته شده فیزیک
آنها دقیقا یکی هستند
یک اصل کاملا اساسی در فیزیک وجود دارد
که بوسیله نیوتون آغاز شده
گذشته آینده را تعیین می کند
و قوانین فیزیک می توانند به جلو یا عقب حرکت کنند
بنابراین، اگر من باعث ایجاد حرکت در این آونگ
که از مداد آویزان شده، بشوم
و شما فیلم را به جلو یا عقب ببرید
این دقیقا یکی به نظر می رسند
ولی یک فیل سفید خیلی بزرگ در اتاق فیزیک وجود دارد
و آن بیگ بنگ است
خوب، تصاویر کارتونی از بیگ بنگ
نشان می دهد که هیچ چیزی وجود نداشته
شخصی به یک دکمه ضربه می زند
و ناگهان
و هر چیزی که ما می شناسیم، به وجود می آید
بنابراین، گذشته جهان ما
و آینده جهان ما به طور اساسی با هم متفاوت هستند
برای حل این تناقض
اندی شروع کرد به تصور کردن بعد زمان
از یک راه افراطی جدید
مثل یک هولوگرام
هولوگرام ها صفحات دو بعدی هستند
که از طریق آن بعد سوم فضا برای بیرون آمدن پدیدار می شود
اندی از اینکه توانسته این ایده را به کار ببرد شگفت زده شد
نه برای فضا بلکه برای زمان
شاید بعد زمان تنها بازتاب هولوگرام گونه باشد
زمان نوعی وهم و فریب است
و همه جهان در یک هولوگرام نوشته شده
که برای پایان زمان تنظیم شده
و از مسیر قرنی که در آن هستیم رو به عقب
به بیگ بنگ بازتابانیده می شود
هولوگرام شامل همه چیزهای موجود در جهان است چه آنهایی که وجود داشته
و چه آنهایی که وجود خواهد داشت مانند این کریستال یخی پیچیده
طبق نظر اندی
این (هولوگرام) در آینده دور قرار گرفته
و اطلاعات را رو به عقب به سوی گذشته منعکس می کند
بنابراین این پیگره یک صفحه هولوگرام گونه ارائه می کند
که شامل همه اطلاعات
در خصوص همه عمر جهان است
هنگامی که من از فاصله خیلی نزدیک نگاه می کنم من می توانم بیشتر و بیشتر جزئیات را بینم
از فاصله دور یا با دقت بیشتر
از یک نقطه بسیار عقب تر از زمان
جزئیات کمتر و کمتری وجود خواهد داشت
اطلاعات کمتر و کمتری در خود جهان وجود خواهد داشت
هر چه شما از صفحه هولوگرافیک فاصله بیشتری بگیرید
اطلاعات کمتری می توانید از روی آن بخوانید
بنابراین، به محض اینکه ما از همین امروز در زمان به گذشته سفر کنیم
در یک جهان بسیار پیچیده از سیارات، ستاره ها و کهکشان ها
ما به یک گذشته ساده تر نقل مکان می کنیم
در جهانی که میلیاردها سال قبل بوده
و از چیزی بیشتر از ابرهای از گاز پر نشده
و در حقیقت
اگر شما به نقطه دورتری در گذشته
پیش از بیگ بنگ بروید
به زبان ساده هیچ چیز وجود نداشت
زمان هولوگرافیک تنها یک تئوری است
که به صورت استدلالی بیان می کند که چگونه جهان ما از هیچ آغاز شده
وقتی شما در صفحه هوگرافیک یک مرتبه به نقطه ای در زمان خیلی دور در گذشته می رسید
نمی توان از این نقطه اطلاعات بیشتری را به عقب تر منعکس کرد
قبل از بیگ بنگ هیچ اطلاعاتی در جهان وجود ندارد
در یک جهان نوخاسته هولوگرافیکی
ما بیگ بنگ نداریم
لحظه خاصی وجود ندارد که به طور ناگهانی
همه چیزهای موجود در جهان به وجود آیند
افزون بر این، ما یک بنگی که پیوسته در حال پیشرفت است داریم
که از هیچ شروع شده
و رو به سوی آینده بنگ خود را حفظ می کند
در گذشته هیچ چیز وجود نداشت
در آینده همه چیز هست
ریاضی ورای تئوری اندی
بسیار پیچیده است
چیدمان و ترتیب زمان هولوگرافیک همانند هر بعد معمولی دیگری نیست
هنگامی که شما بیشتر و بیشتر در آینده پیش می روید
مشابه این پیش رفتن در زمان شما را کمتر و کمتر به سوی جلو حرکت می دهد
بنابراین میزان نامتناهی از زمان را می گیرد
تا در واقع به صفحه هولوگرافیک برسد
در این تصویر
جهان ما برای همیشه به سوی آینده پیش می رود
و بزرگتر و بزرگتر می شود
و به رشد و آفرینش عناصر جدید ادامه می دهد
بنابراین ما نمی دانیم که این موضوع جهان ما را تشریح می کند
ما بسیار از آن دوریم
اما ما می دانیم که این موضوع چیزی است که می تواند
به وسیله برخی ابزارهای دقیق و باثبات در ریاضی مورد بحث و سنجش قرار گیرد
و این یک نقطه آغاز است
آیا جهان ما تا ابد باقی می ماند؟
بستگی دارد که از چه کسی بپرسید
برخی می گویند زمان برای همیشه ادامه دارد
دیگران مطمئن هستند که پایان می پذیرد
اما اکنون دیگر فیزیک دانان فکر می کنند
ما ممکن است قادر باشیم تصمیم بگیریم که کدام یک درست می گویند
زیرا آینده جهان
ممکن است در زمان به عقب سفر کند تا با ما ملاقات کند
آیا جاودانگی (ابدیت) در حال حاضر وجود دارد؟
آیا زمان حال و گذشته بازتابی از آینده است
که در زمان به صورت موج وار به عقب حرکت می کند
اگر اینگونه است
پس چرا شما نمی دانید که من در ادامه چه می خواهم بگویم؟
واقعیت این است که
دانشمندان فکر می کنند که مدارکی یافته اند
که آینده حقیقا بر زمان حال اثر می گذارد
و دانش در خصوص سرنوشت جهان
ممکن است در هم اکنون درست در جلوی ما باشد
جف تواکسن فیزیکدانی از دانشگاه شاپمن
چنین فکر می کند که آینده با زمان حال بسیار در ارتباط است
مفاهیم زمان، ابدیت، پایان زمان
اینها برخی از عمیق ترین پرسش هایی هستند
که ما به عنوان انسان با آن روبرو هستیم
اما شما بایستی با دقت گوش فرا دهید
به آنچه طبیعت می خواهد به شما بگوید
برای کشف حقیقت بنیادین
جف بر این باور است که بیشتر فیزیکدانان
در درک کامل طبیعت زمان دچار اشتباه می شوند
و این به دلیل راهی است که آنها اصرار دارند آزمایش هایشان را از آن طریق انجام دهند
برخورد ذرات با هم در شتاب دهنده های بزرگ
شاید به جای برخورد ذرات و (تبدیل آنها) به تکه های کوچکتر
نیاز است که ما آنها را کمی فشار دهیم
چه می شد اگر بیشتر فیزیکدانان از ورزش ملایم کرلینگ استفاده می کردند؟
آنچه شما می بینید
چیزی که ورزشکاران در اینجا انجام می دهند
آنها سنگ را حرکت می دهند و اندکی مسیر آن را جارو می کنند
بدین منظور که سنگ را به جای خاصی هدایت کنند
تا اندازه ای
این جارو کردن به نوعی شبیه یک تعامل بسیار ملایم است
در واقع شما سنگ را لمس نمی کنید
به نوعی شما کاری انجام می دهید که یخ مقدار کمی صیقلی تر شده
یا کمی ذوب شود
از این رو سنگ تمایل پیدا می کند که در آن جهت حرکت کند
جف بر این باور است که شما می توانید هر چیزی را
در خصوص اینکه زمان حقیقا چگونه در جهان کار می کند، درک کنید
با نگاه کردن به ورزش کرلینگ
و شما می توانید از اول شروع کنید
با ایده ای که اسحاق نیوتن در مورد زمان داشت
بنابراین، سنگ شروع می کند
از مکان مشخصی در گذشته
به مکان مشخصی در زمان حال می رود
و به مکان مشخصی در زمان آینده می رود
خوب از دیدگاه فیزیک کلاسیک
جهان شبیه یک ماشین بزرگ است
مانند یک ساعت بزرگ بسیار دقیق
اما پس از آن، حدود یک قرن پیش
همراه با آمدن مکانیک کوانتوم
همه آن اطمینان به جهان
را با هویدا کردن جهان زیر اتمی از بین برد
اگر همه این سنگ های بازی کرتلینگ اتم باشند
قوانین بازی به شکل دراماتیکی عوض خواهد شد
پس، دنیای کوانتوم متفاوت است
این (دنیای کوانتوم) باعث پیش بینی های متفاوتی
نسبت به نگاه کلاسیک به چیزها شده است
در مکانیک کوانتوم
شما می توانید این سنگ ها را با هم حرکت دهید
و به طور شگفت انگیزی شما متوجه می شوید که یک سنگ به سمت چپ می رود
و سنگ دیگر به سمت راست
در دنیای میکروسکوپی اتم ها
هیچ چیز با اطمینان شناخته نمی شود
اتم ها چیزهای جامد و تعریف شده نیستند
آنها موج هایی از احتمالات هستند که به شما می گویند جایی که
یا زمانی که شما به یک ذره نگاه می کنید شما به احتمال زیاد می توانید آن را پیدا کنید
اما در سال 1960 معلم کوانتوم یاکی آهارونف
به خود این جرات را داد که بپرسد چرا اتم ها غیرقابل پیش بینی هستند
چرا تایید و تعیین آنها اینقدر سخت است
در هر لحظه معین آنها چه کار می کنند
و پاسخی که او بدان دست یافت این بود
چون آینده و گذشته هر دو
در آفرینش زمان حال نقش دارند
یاکی نشان داد که او می تواند مکانیک کوانتوم را دوباره فرموله کند
به شیوه ای که (فرمول آن) در گذشته
و آینده توزیع شود با مقداری دقیقا برابر
اطلاعات مربوط به آینده که دانستن آن اصولا در زمان حال
غیرممکن است
شاید واقعا به لحظه حاضر وابسته باشد
جف و یاکی در دو دهه گذشته در جستجوی
مدرکی در خصوص این ایده انقلابی بودند
آنها یاد گرفتند که در محاسبات شان خیلی دقیق باشند
یک ذره زیر اتمی جابجا می شود یا ناپدید می شود
اگر مستقیما مشاهده شود
این مثل آن است که آنها می بایست یک ذره را در یک جعبه می گذاشتند
به آن نگاه نمی کردند و اجازه می دادند به بودنش ادامه دهد
تا موجی از احتمال را پیدا کنند
هنگامی که آنها این کار را انجام دادند
آنها شروع کردند به دیدن اثراتی از آینده بر زمان حال
پس ما جعبه های قرمزی داریم که در زمان به سمت جلو حرکت می کنند
و شما بایستی در مورد وضعیتی که به دنبال خود به جای می گذارند فکر کنید
خوب ما می خواهیم با کمک جعبه های آبی نتیجه را نشان دهیم
همان ذره، درسته؟ ما یک ذره داریم
اما از آینده می آید ما می گوییم زمان حال
از ترکیب
استنتاج به سمت جلو و استنتاج به سمت عقب، خلق می شود
آنچنان که افراطی به نظر می رسد
جف و یاکی و گروه شان
این ایده را در آزمایشگاه مورد آزمایش قرار داده اند
آنها یک سری از اشاره های مغناطیسی بسیار آرام
نسبت به ذرات زیراتمی به دست آوردند
آنها این ذرات را در ساعت 2:00
و ساعت 2:30 اندازه گرفتند
آنها این کار را بارها و بارها انجام دادند
برخی از ذرات و البته نه همه آنها
دوباره در ساعت 3:00 اندازه گیری شدند
و آنچه آنها در اندازه گیری شان در ساعت 3:00 به دست آوردند
به نظر می رسد بر آنچه به صورت ظاهرا اتفاقی
در ساعت 3:00 خوانده شده، تاثیر می گذارد
به نظر می رسد که آینده بر زمان حال اثر می گذارد
ولو اینکه هنوز اتفاق نیفتاده باشد
اگر شما سعی کنید که لحظه کنونی را درک کنید
گذشته بدان وابسته است همچنان که ما (در حال حاضر) در مورد گذشته می دانیم
اما آینده هم به زمان حال وابسته است
همچنان که گذشته اینگونه است
تاکنون
این آزمایش ها تنها در سطح میکروسکوپی
انجام گرفته اند
و اثرات آینده بر زمان حال بسیار زیرکانه هستند
اما برای جف، به این اشاره می کند که
در یک حرکت ظاهرا اتفاقی از همه ذرات درون جهان، در جایی چیزی پنهان شده
چیزی مانند سرنوشت جهان(در آنجا) وجود دارد
اینجا یک اقیانوس جریان دارد
یک جریانی وجود دارد
از گذشته به آینده و از آینده به گذشته
شاید جهان در حال حاضر دارای سرنوشتی باشد
اما آیا ما انسان های کاملا فانی قادر به دانستن آن هستیم؟
یک دانشمند فکر می کند که او
محدودیت ریاضیاتی دانش انسانی را کشف کرده است
دانشمندان 3000 سال است
که در تلاشند تا آن حدی که می توانند در مورد جهانی که در آن زندگی می کنیم، یاد بگیرند
ما خیلی خوب این کار را انجام داده ایم
ما درک می کنیم که سیارات، ستاره ها و کهکشان ها چگونه کار می کنند
اما برای شناخت سرنوشت همه جهان
تصور کنید که چه اندازه (اطلاعات) برای دانستن باقی مانده است
شاید اکنون وقت آن رسیده که پرسش مهمی را از خودمان بپرسیم
آیا چیزی وجود دارد که ما تمایل به فهمیدنش داریم؟
دانشمند فیزیک تئوری تام بنکس
بر این باور است که بهترین راه برای درک ابدیت
محاسبه این است که ما تاکنون چقدر توانسته ایم بدانیم
و آنچه ما می دانیم آن چیزی است که می توانیم اندازه بگیریم
خوب، شما می توانید اقیانوس آرام را که پشت سر من است، ببینید
و اقیانوس آرام بسیار بزرگ است
ما احتمالا با استفاده از قوانین نمی توانیم آن را اندازه بگیریم
بنابراین ما با استفاده از مثلثات آن را اندازه می گیریم
همه جور عملیات ریاضی
اقیانوس آرام شاید خیلی بزرگ باشد
اما ما طول و عمق آن را اندازه گرفتیم
و همه 64 میلیون مایل مربع آن را ترسیم کردیم
اگرچه در مقایسه با
همه جهان مثل یک نقطه است
برای اینکه ما آن را به طور فیزیکی اندازه بگیریم، خیلی بزرگ است
جهان ما ما نمی توانیم وانمود کنیم که بخشی عمده آن را می دانیم
و ما با دریافت نورش آن را اندازه می گیریم
با فرستادن نور به سوی آن
و دریافت انواع سیکنال ها
و ما می فهمیم که هر چیز کجاست
چقدر از آن فاصله داریم
اما جهان نه تنها در سراسر فضا گسترده شده
بلکه همه زمان را نیز در بر گرفته است
از آغاز در بیگ بنگ
تا آینده دور
چه چیز باعث شده تا چنین بپنداریم که همه چیز را
درباره این مکان پهناور می دانیم؟
تام فکر می کند او می تواند پاسخ این پرسش را
با استفاده از چیزی که او «تئوری الماس های سببی» نام نهاده، به دست آورد
من یک طرح هندسی می کشم
که تئوری الماس سببی را نشان می دهد
این گذشته من است این آینده من است
و این الماس نشان می دهد
هر چیزی را که من تجربه کرده ام
در تمام تاریخ از آغاز تا پایان
این ناحیه از فضا-زمان
به الماس شکل می دهد
چرا که نور وارد این قسمت مخروط مانند می شود
و من به عقب نگاه می کنم به بلندترین زمانی
که در مخروط بر می گردد
شما دو مخروط را روی هم می گذارید
و آنها به یک شکل الماس مانند بدل می شوند
یک الماس سببی این محدودیت را نشان می دهد
که به چه میزان از دستیابی به ابزار اندازه گیری جهان
می توان امید داشت
هنگامی که این ابزار شعاعی از نور را می فرستند
نور را به درون جهان هدایت می کند
نور فاصله میان کهکشان ها را طی کرده
و سرانجام میلیاردها سال بعد به ابزار بر می گردد
تام قادر به محاسبه
مقدار اطلاعاتی است که در آن الماس موجود است
و با ناحیه ای از یک کره ارتباط دارد
که در عریض ترین نقطه آن را می پوشاند
کره ای که او صفحه هولوگرافیک نام نهاده است
اکنون ما می توانیم این سئوال را بپرسیم
تصور کنید که ماشینی وجود داشت که می تواند تا همیشه زندگی کند
از آغاز جهان تا پایان
صفحه هولوگرافیک مربوط به الماس سببی باید چه قدر بزرگ باشد
تا این ماشین ردیاب (با عمر بی انتها) بتواند سیگنال را دریافت کند؟
این موضوع بسیار اهمیت دارد
زیرا مشخص می کند که چه مقدار اطلاعات
احتمالا در این ناحیه از
فضا و زمان وجود خواهد داشت
شناخت مطلق همه چیزهایی که نیاز به دانستن آنها وجود دارد
هر اتم و ذره زیراتمی در عالم هستی
به معنی جمع آوری میزان گیج کننده ای از اطلاعات می باشد
این عدد 10 به توان 10 به توان 123 است
عدد یک همراه ُبا 10 به توان 123 صفر بعد از آن
این عدد به قدری بزرگ است که تصور آن هم مشکل است
اگر من شروع کنم به نوشتن این عدد
و نوشتن هر صفر یک ثانیه زمان نیاز داشته باشد
من به یک زمان طولانی
عقب تر از شروع کل تاریخ جهان نیاز خواهم داشت
و به پایان آن هم نخواهم رسید
اما آیا یک تمدن پیشرفته
می تواند این مقدار اطلاعات را جمع آوری کرده
و همه چیز را در مورد جهان بداند
و بدین گونه از سرنوشت خویش آگاه شود؟
تام بر این باور است که پاسخ
در این لیوان کوچک آب جای می گیرد
خوب، من در این مقدار اندک آب که از اقیانوس آرام بر می دارم
سکستیلیون اتم وجود دارد
این یک تریلیون تریلیون است
اگر ما می خواستیم تعداد همه آن اتم ها را اندازه بگیریم
ما نیاز به یک ماشین بزرگ داشتیم
ما نیازمند ابزاری هستیم که از کشور ایالات متحده بزرگتر است
اما جمع آوری اطلاعات همه جهان
تنها یک چالش تاریخی مهندسی نیست
بلکه در حقیقت قوانین فیزیک از کار ما جلوگیری می کنند
اگر ما تلاش کنیم که تعداد اتم های جهان هستی را اندازه گیری کنیم
ما باید استفاده از این اندازه تجهیزات را متوقف کنیم
چراکه فضا را با چیزهای بیشتری که بیش از توان حملش است پر کرده
و کل آزمایش در یک سیاهچاله متلاشی می شود و در نهایت
منجر به از میان رافتن همه اطلاعات درون آن می شود
تام محاسبه کرده که ما قادر به اندازه گیری بیش
از 10 به توان 10 به توان 90 بیت از اطلاعات نیستیم
پیش از آنکه ما زمینه ساز آن شویم که جهان در یک سیاهچاله
متلاشی شود
این ممکن است شبیه یک عدد غول پیکر به نظر برسد
اما در واقع یک بخش بسیار کوچک از
عدد 10 به توان 10 به توان 123 است
یعنی همه چیزی که باید بدانیم
آن عدد به طرز شگفت آوری کوچکتر از این عدد است
یعنی امیدی وجود ندارد که یک تمدن
بدون توجه به میزان فرهیختگی اش
احتمالا بتواند همه اطلاعاتی را
که در جهان، در طول همه تاریخ وجود دارد؛ اندازه بگیرد
همه آن چیزی که ما توانسته ایم در مورد جهان یاد بگیریم
یک بخش بسیار کوچک از آن چیزی است که آن بیرون وجود دارد
و تام چنین استدلال می کند
تلاش برای پیش بینی آینده بر اساس اطلاعات اندک
به کلی بی فایده است
خوب، شاید ما بایستی نگرانی در مورد پایان زمان را متوقف کنیم
و یاد بگیریم که در زمان حال زندگی کنیم
برای ما طبیعی است که بخواهیم همه چیز را بدانیم
ما دوست داریم که داستان هایی در مورد همه چیز درست کنیم
و این داستان ها اغلب غلط هستند
خوب، انسان هستیم دیگه
ما محدود هستیم خدا نیستیم
ما مالک جهان نیستیم
ما تکه بسیار کوچکی از جهان هستیم
ما اکنون کشف کرده ایم که ما بسیار کوچکتر از آن هستیم
که شاید پیش از این فکرش را می کرده ایم
به بیانی ما حق نداریم
که انتظار آن را داشته باشیم که همه جیزهایی را بدانیم که برای دانستن وجود دارند
آیا جهان برای همیشه باقی می ماند؟
آیا ابدیت وجود دارد؟
که از آینده دور به زمان حال و به سوی ما منعکس می شود؟
یا یک رستاخیز جهانی همه چیز را
در یک چشم به هم زدن، ویران می کند
ما نمی دانیم و احتمالا هرگز نخواهیم دانست
چراکه برخی از پرسش ها نیازمند دانش بیشتری هستند
از آنچه ما به دست آورده ایم
و شاید خیلی هم بد نباشد
بعد از همه این حرف ها چه زندگی خنده داری است
اگر ما در حال حاضر بدانیم که چگونه (این زندگی) به پایان خواهد رسید؟
.:: @bollbolljan_com ::.