‏ .:: www.bolboljan.net ::.
‫لیچت!
‫کجایی، لیچت؟!
‫یه چیزی بگو، پودینگ!
‫پیداش کردم!
‫لیچت؟ لیچت!
‫لیچت- سان...
‫به به ستوان جیل!
‫افسر «اِرین». فرمانده کجاست؟
‫این اواخر سرشون خیلی شلوغ بوده.
‫بالاخره یه زمانی برای غذا خوردن پیدا کردن.
‫بهتره زمانِ دیگه‌ای تشریف بیاری‍-
‫هوی، توله...
‫این دیگه کلاً اونور خط بود، می‌دونی که!
‫می‌دونم بابا، در مورد همون دفعه‌ایه ‫که با آلسینگ درافتادیه دیگه؟
‫نگرانش نباش. خودم بهش رسیدگی کردم...
‫نمی‌تونم به بچه‌ها «نه» بگم. اینطور آدمی‌ام دیگه.
‫به‌علاوه...
‫...جیل کوچولو، ممکنه یه جنگ به همین زودیا شروع بشه.
‫دسته‌ی «گفنگنیس» که تو فرمانده‌شونی ‫پر از بچه‌های دردسرسازه، اما...
‫هنوزم نیروی جنگیِ پیشرو در ارتش سلطنتی‌‍ه.
‫الان نمی‌تونیم از دستش بدیم.
‫پس دیگه...
‫راحت شدی، جیلِ بابایی؟!
‫حالا بیا به بابا ماچ و بغل بده.
‫ها...؟
‫چیشده، جیلِ بابایی؟ قرار بود جاخالی ‫بدی و منُ با کله بفرستی تو دیوار...
‫چیزِ بدی خوردی؟ ‫شکمت درد می‌کنه؟
‫فهمیدم، با زور ازت پول قاپیدن!
‫باید دوستایِ بدی داشته باشی، درسته؟
‫بیا! ‫اینارو بگیر!
‫تو هیچ دوستی نداری، دوستایِ بد ‫داشتن بهتر از هیچ دوستی نداشتن‌‍ه!
‫بیا! بیا!
‫ای‌بابا... خدایی دوست پیدا کردی؟
‫عجب، عجب... ‫خوش‌به‌حالت...
‫جیل کوچولو... میگم، جیلِ بابا!
‫هر کی به جز «لیچت باخ».
‫می‌گیری چی می‌گم، جیل کوچولو؟
‫طرف اونُ گرفتن معنیش اینه ‫که من مجبورم محکومت کنم!
‫فرمانده ارشد، لطفاً ستاره‌هاتونُ بذارید وسط (قمار ستاره‌ها)
‫من اومدم برای سرکرده‌ی ارتش...
‫برای سر تو...
‫فرمانده‌ی ارشد «الکساندروف گیریگورویچ»...
‫نه...
‫...کاپیتان آلان!
‫چهارچشمِ لعنتی...
‫هنوزم مثل قبل نمی‌تونی ادای حمله رو دربیاری!
‫خیلی تابلوئی.
‫چیشده؟ می‌خوای با دست راستت پای چپ‌‍مو بکشی؟
‫هیچوقت یاد نمی‌گیری!
‫نه!
‫پای راست؟
‫فَک، ها؟
‫حالا فهمیدم... اینکه نمی‌تونستی ادای حمله رو دربیاری ‫هم یه جور ادا در آوردن بود!(وانمود کردن بود)
‫تو 300 سال پیش تمامِ اون مدت منُ ‫به چالش می‌کشیدی فقط به‌خاطر این ضربه!
‫در هر صورت، تو سریع یاد می‌گیری...
‫به جوونی غبطه می‌خورم.
‫فقط جوونی نیست.
‫من «اعتقاد» دارم.
‫مصمم‌‍ هستم که اشتباهات‌‍‍ت رو اصلاح کنم.
‫چرا؟ چرا به همه خیانت کردی؟
‫کاپیتان آلان!
‫انقدر واق واق نکن...
‫چی...؟
‫جوجه‌ای مثل تو... ‫هیچوقت نمی‌فهمه.
‫درباره‌ی «اعتقاد» چی‌چی می‌گفتی...؟
‫برای خاموش کردن این کافی نیست...
‫شعله‌ی ستاره‌ی حملات انفجاریم...
‫برات یه داستان قدیمی می‌گم.
‫من تو حومه‌ی شهری برای ارتش کارای اداری می‌کردم.
‫تو خونه، پسر 8 سالم بود و دخترم که تازه رفته بود تو 3 سال!
‫یه روزی، مجبور بودم تمام روزُ داخل مقر بمونم.
‫صبحِ روز بعد با یه سری سوغاتی برگشتم...
‫اما چیزی که دیدم...
‫دخترم درحالیکه یه تیکه از کیسه ‫غذا دستش بود، مرده بود.
‫پسرم فکر کنم سعی کرده بود از خواهرش محافظت کنه!
‫واقعاً لیاقت داشتنِ همچین پسر خوبیُ نداشتم.
‫اون خواهرشُ با بدنش پوشونده بود، ‫فقط هم پشت‌‍ش زخمی شده بود.
‫اونا مرده بودن اما مدام صداشونُ می‌شنیدم.
‫«بابایی زودی برگرد خونه، ‫بابایی زودی برگرد خونه...»
‫شهر کوچیکی بود... خیلی سریع ‫کسی که اینکارو کرده بود پیدا کردم.
‫اما چیزی که دیدم...
‫نمی‌تونستم ماشه رو بکشم.
‫تو هم می‌فهمی چی می‌گم، نه؟
‫چیزی که باید ازش متنفر می‌شدم، ‫دنیایی بود که به‌هم ریخته بود.
‫و همینطور ما بزرگسال‌ها که نتونستیم جلوشُ بگیریم.
‫حق با توئه، من... آلشیا یه اشتباهه.
‫اما اینُ بدون چهارچشم... ‫راه دیگه‌ای نیست.
‫حالا که فهمیدی، می‌تونی از نو به ‫عنوان یه سرباز تازه‌کار شروع کنی.
‫ستاره‌هاتُ...
‫ستاره‌هاتُ بذار وسط!
‫تو...
‫دفعه بعد، جدی می‌شما!
‫نه.
‫با اون داستانی که تعریف کردی فهمیدم که...
‫نمی‌تونی منُ شکست بدی!
‫چی؟
‫«اعتقادات» من متوقف نمی‌شن مگر اینکه منُ بکشی!
‫اما تو هیچقوقت نمی‌تونی منُ بکشی!
‫چرت پرت نگو! ‫پس من-
‫تو، همون 300 سال پیش متوجه شدی.
‫تو اون تأسیسات زیرزمینی! ‫که نانا می‌تونه آدما رو به گذشته بفرسته.
‫چرا از «نانا» نخواستی؟ چرا ازش نخواستی ‫به گذشته بفرستت تا بچه‌هاتُ نجات بدی؟
‫به‌خاطر اینکه می‌ترسیدی آینده تغییر کنه!
‫اگه بچه‌هاتُ نجات می‌دادی، اعتقاداتت متزلزل می‌شد.
‫آلشیا هرگز ساخته نمی‌شد.
‫بدون آلشیا... من به وجود نمی‌اومدم.
‫تو تصمیم گرفتی که بچه‌هاتُ نجات ندی.
‫همه‌ش به خاطر این احمق که حتی ‫نمی‌تونه یه دوست پیدا کنه...
‫به‌خاطر بچه‌‌ی بدردنخور و غریبه‌ای مثل من.
‫انقدر خودتُ دستِ بالا نگیر.
‫تغییرش ندادم، چون یه چیزی برام معلوم بود.
‫گفتی اومدی برای سر من؟
نامه‌ی درخواست بازنشتگی
‫فقط اومدی از کار دست بکشی... به‌خاطر لیچت.
‫تو دیگه اخراجی!
‫دیگه قیافتُ جلو چشام نبینم.
‫دیدار به قیامت...
‫...پدر.
‫بفرمایید.
‫خیاط مورد علاقه‌تون، مواد مورد علاقه‌تون، ‫با مقدار آهار مورد علاقه‌تون.
‫طبق دستورات فرماندۀ ارشد.
‫این آستینا سه میلیمتر کم دارن.
‫معلومه.
‫بچه‌ها همیشه از انتظارات والدینشون فراتر می‌رن.
‫آره. یه چیزی این‌جا معلوم بود.
‫خیلی زود بزرگ می‌شی، احمق.
چرا... چرا شماها توی خاطره‌هامین...؟
‫دوآن...؟!
‫شماها نباید 300 سال پیش تو اون مدرسه می‌بودید...
‫که این‌طور. کار نانا بود.
‫تو لیچتُ- سانُ کشتی...؟!
‫آره.
‫اون یه قولی رو شکست.
‫چیزی که حقش بود سرش اومد.
قول...؟
‫بهتون ربطی نداره. خب حالا...
سونوهارا کجاست؟
‫نمی‌دونیم...
نمی‌خواید به من بگید؟
‫واقعاً نمی‌دونیم...!
‫وقتی راه افتادیم دنبال پودینگ بگردیم، ‫اون دیگه رفته بود...!
‫حرومیا...!
‫سرتیپ دوآن.
‫رسیدن.
‫مرتیکه...
‫بهت گفتم دهنت بسته باشه فعلاً! (بهش نگو) ‫سگ دامن پرورده!
‫هوی، یه نصیحتی رو بشنوید.
‫اون دیگه کسی نیست که 300 سال پیش بود.
کی...؟
‫اگه می‌خواید زنده بمونید، حواستون باشه چی می‌گید.
‫شومرمن- سنسی!
‫همم؟ یعنی چرا؟ دو جور خاطره دارم.
‫آها، حتما کار ناناست. چه دختر سرکشی.
‫چرا آخه؟!
‫چرا به همۀ کلاس A خیانت کردین؟
‫همه بهتون باور داشتن...
‫لیچتُ- سان و... توکیکازه- سان و... ایچینوسه- سان و ... همه و همه...
‫بهمون گفتین بشیم ارتشی که نمی‌کشه، ‫مام گفتیم بیاین دنبال کنیمش، ولی شما...
راست می‌گه! آخه چرا، سنسی؟
سنسی...؟
‫گروهبان!
‫لین- سان!
‫این بی‌احترامیه.
‫باید «جنرال» صداشون کنین.
‫ولی، آخه...
‫سنسی...
‫اون «گزینش» از روز جشن ورود شروع شده بود.
‫اون موقع جلوی همه به ریهیتو- کون گفتم،
‫اگه نکشی، من می‌کشم.
‫«ارتشی که نمی‌کشه»... یه آزمون برای دور انداختن ضعفا بود.
‫آزمایش...؟
‫بله.
‫اگه انقدر هالو باشی که همچین خیالی رو باور کنی ‫و دشمنُ نخوای بکشی...
‫همچین آدمی توی ارتش من جایی نداره.
‫این به کنار، شماها هیچ‌وقت فرصت نکردید تحصیلتونُ تموم کنید. ‫چرا یه فرصت دیگه بهتون ندیم؟
‫دوآن- کون.
‫عمل «ستاره» رو روشون انجام بده.
چـی...؟
‫بررسی ژن‌هاشون لازم نیست.
‫اون داروی جدیدُ امتحان می‌کنیم.
‫خب، سریع وارد عمل می‌شم.
‫بیا، دهنتُ باز کن.
‫- نه...
‫- بیا... بیا. ‫- نه...
‫- بیا... بیا.
‫«ها» کن. بیا!
‫صبرکن.
‫اول ژن‌هاشونُ بررسی کن.
بله؟
‫جنرال گفتن نیازی نیست.
‫تازه این دارو این‌جوری کار نمی‌کنه.
‫می‌تونه هرکسی رو ستاره کنه، ‫بدون این‌که سازگاری ژنی تاثیری بذاره.
‫هینا- چان!
‫مسخره‌م نکن...
بله؟
‫مسخره‌م نکن!
قر... چی...؟
‫نمی‌ذارم، نمی‌ذارم!
‫اون جنگ!
‫دوآن... تو کشتیشون...؟
‫بدون این‌که اون جنگُ تجربه کرده باشی ستاره شی؟!
‫اجازۀ اینُ نمی‌دم! نمی‌ذارم!!
‫سرتیپ دوآن؟!
‫چه خبره؟!
‫ما تنها کسایی‌ایم که می‌تونیم اسم ستاره داشته باشیم!
‫فقط ما!
‫برید.
‫شمارۀ من بر اساس تعداد دفعاتیه ‫که یه نفرو تسلیم خودم کردم.
‫ولی تسلیم/تابع این دستور نمی‌شم.
‫حسش نیست. برید.
‫پله! هینا- چان!
‫بله!
‫عه، چند لحظه صبرکنید لطفاً!
‫هینا- چان، عجله کن!
‫بله!
‫هوی.
‫صبرکن...
‫وای!
‫گروهبان، باید زودتر فرا-
چرا شما ابله‌‍ا بلت اورجینالُ دارین؟
‫با جمع کردن اینا می‌خواستید چی‌کار کنید؟!
‫می‌خواید آلشیا رو نابود کنید؟!
‫آلشیایی که ما ستاره‌ها برای ساختنش جهنمُ رد کردیم؟!
‫نظرم عوض شد...
‫همۀ شماها مُرده حساب می‌شین!
‫قسمت 21
پدر
‫.:: @bollbolljan_com ::.
‫سونوهارا، یه عکس رد کن بیاد!
چرا؟
‫طلسم خوش شانسی... نه یعنی، مهم نیست، فقط ردش کن بیاد!
‫با- باشه، خب اینم از نفیسۀ من، عکس ریهیتو- سنپای.
‫تا نکشتمش نباید بمیرم!
‫قسمت بعد، «وعده».
‫کشتار!