.:: www.bolboljan.net ::.
‫سال 184 پس از میلاد.
‫بهار سال جیانگ نینگ در چین بود.
‫مردم به دلیل نور عجیبی که در رودخانه‌ی ‫هیونگ هی غوطه‌ور بود هراسان بودند.
‫این حوادث بدشگون ادامه یافتند،
‫درحالی که چین در فاجعه‌ای بی‌سابقه غرق می‌شد.
‫مالیات‌های سنگینِ دولت که ‫باعث فلاکت مردم شده بود،
‫با شوربختی و بلاهای بی‌پایان بدتر شده بود.
‫و اینگونه، مردم از زندگی خود محروم شدند.
‫علاوه بر این، مردم در سراسر ‫سرزمین شروع به شورش کردند.
‫آسمان کهن درحال افول است
‫سپس آسمانی زرین حکم‌فرما خواهد شد
‫چرخش تاریخ برای کشور
‫کامیابی به بار می‌آورد
‫قدرت نیروهای زرین‌پوش رو بهشون نشون بدید!
‫غارت کنید! بکشید!
‫بزرگترین نیروهای شورش روستایی توسط ‫یک تائوئیست به نام ژانگ جیائو رهبری می‌شد،
‫تائوئیست: پیرو مذهب تائو، یک دین چینی
‫که به نام زرین‌پوشان معروف بودند.
‫چندین هزار روستایی در ‫جای‌جای کشور متحد شدند
‫تا دولت فاسد رو سرنگون کنند.
‫«سوگندی در باغ هلو»
‫«کشور ژو، روستای لوسان»
‫چی؟ هوی، پیشخدمت!
‫جرئت داری بگی ما مفت‌خوری می‌کنیم؟
‫می‌دونی من کی هستم، مگه نه؟
‫نه، جسارت نکردم؛ فقط خواستم پول غذایی که خودید رو بدید.
‫چی؟ هنوز همینو می‌گی؟
‫بگیر!
‫لـ ـ لطفاً بس کنید! اصلاً واقعاً چی می‌خواید؟
‫دنبال شورشی‌های زرین‌پوش بودیم؛ ‫شاید تو هم یکی از اونا باشی.
‫اینکه شرور هستی یا نه رو از زیر زبونت می‌کشیم!
‫امکان نداره!
‫دیگه خیلی سروصدا به‌پا کردین!
‫چی؟!
‫تو... تو دیگه کی هستی؟
‫شما سگای سلطنتی، لیاقت دونستن اسم منو ندارین!
‫«چو فی»
‫فقط یه عرق‌خورِ عادی‌ام.
‫یه سلاح حمل می‌کنه!
‫هرکسی که جرئت کنه مقابل‌مون وایسه، حتماً عضو زرین‌پوشان‌ـه!
‫آخه «زرین‌پوش» کدوم خریه؟ ‫مگه بالاسرم کلاه‌خودِ زرد می‌بینین؟
‫دیگه مهم نیست؛ بگیریدش!
‫چشم!
‫به شما سگای سلطنتی هیچ رحمی ندارم!
‫قبوله... یکم باهاتون بازی می‌کنم!
‫لعنتی!
‫خیلی ازتون متشکرم! شما جونمو نجات دادید!
‫خـ ـ خب، راستش، منم خیلی با اونا فرقی ندارم!
‫یکم دیگه رئیسم میاد اینجا؛ اون از ‫طرف من پول خرابی‌ها رو می‌ده، باشه؟
‫تکون بخورین! برین کنار!
‫ای وای!
‫عمو جون، باید به یه‌سری کارا برسم؛ بهتره راه بیفتم.
‫برین کنار! این سمت!
‫همه‌جا رو بگردین!
‫چشم!
‫حتماً اونجاست! سریع پیداش کنین!
‫سر راهی، بچه!
‫هی بچه، کارت بد نیست!
‫یه مرد نباید انقدر سرخود باشه.
‫حرف‌زدن بلدی!
‫حالا باهام بجنگ؛ نشون می‌دم چندمرده حلاجم!
‫متأسفانه، الان وقتشو ندارم سرت غر بزنم.
‫از مرگ ترسیدی؟
‫نه؛ فقط به‌خاطر کاری که مادرم ‫ازم خواسته باید سریع برم خونه.
‫چی؟! یعنی مادرت منتظرته؟
‫که این‌طور؛ پس مادرت منتظرته.
‫وقتی کارت تموم شد، با کمال میل باهات می‌جنگم.
‫اونجاست! خودشه!
‫آخ! اوضاع خیطه!
‫بعدا می‌بینمت!
‫و ـ وایسا! تکون نخور! فرار نکن!
‫«کوان یو»
‫حالت خوبه؟
‫آره! ممنونم، عمو!
‫دختر جون، شنیده بودم یه خونه این اطرافه ‫که یه درخت توت جلوشه، این درسته؟
‫آره هست، اونجا!
‫واقعاً عجب درخت بزرگی‌ـه!
‫عمو، می‌خوای بری خونه‌ی گنتوکو-سنسه؟
‫بله، اومدم لیو بی گنتوکو-دونو رو ببینم.
‫گنتوکو-سنسه، استاد منه؛ خونه‌ش رو نشونت می‌دم.
‫اسمم کوران‌ـه.
‫عجب دختر بانمکی!
‫همم... واقعاً یه درخت مقدسه!
‫شما باید شاگرد گنتوکو-دونو باشید.
‫بنده دورادور سخاوت ایشون رو تحسین می‌کردم، کوان یو هستم.
‫اومدم تا باهاشون دیدار کنم.
‫«لیو بی ـ گنتو»
‫لیو بی گنتو هستم.
‫اوه، عاجزانه از طرز برخوردم باهاتون پوزش می‌خوام.
‫لطفاً سرتونو بلند کنید.
‫نیازی به انجام این کار نیست.
‫من چیزی جز یه مزرعه‌دارِ ناچیز نیستم.
‫خیر؛ صورت شما خارق‌العاده‌ست؛ ‫درست همانند یک امپراتور.
‫حرفی که ژنرال کونسون ژانگ زد حقیقت داشت.
‫اوه، پس کونسون-سان رو می‌شناسید!
‫من و اون شاگردهای لو شی-سنسه بودیم.
‫بله؛ در اون مورد هم شنیدم.
‫همیشه می‌گن که شما باید حاکم ‫این سرزمین پرهرج‌ومرج بشید.
‫این دیگه اغراقه.
‫با وجود اینکه کمی به سیاست علاقه دارم، ‫راستش، هیچ‌وقت همچین رؤیای بزرگی نداشتم.
‫گنتوکو، حتماً سفر طولانی‌ای داشتن؛ ‫چرا به داخل دعوت‌شون نمی‌کنی؟
‫البته.
‫کوان-دونو، منزل‌مون خیلی بزرگ نیست، ‫اما اگه بخواید می‌تونید داخل استراحت کنید.
‫بسیار خب.
‫هی! وایسا بینم! وایسا!
‫پس بالأخره رسیدی، شیطان مست!
‫خب، همون‌طور که قول دادی؛ وقت مبارزه‌ست!
‫چو فی، دوباره شمشیرتو برای شراب فروختی؟
‫برای مبارزه با تو شمشیر لازمم نمی‌شه!
‫می‌ترسم، خاله!
‫اینجا بچه هست؛ کوتاه بیا.
‫اوه، تو همون بچه پررویی!
‫خیلی‌خب! بیا قال قضیه رو بکنیم!
‫چو فی، تمومش کن؛ ایشون گنتوکو-دونو هستن.
‫جان؟
‫اون‌طرف هم مادرشون هستن.
‫واقعاً کور بودم؛ لطفاً منو بابت گستاخی‌م ببخشید.
‫غافلگیر شدم.
‫فکر کردم جفت‌تون آدمای بدی هستید.
‫ژنرال کونسون گفتن اون ‫درخت بزرگ توت، درخت مقدسه.
‫داخل یکی از خونه‌های اطرافش، قهرمانی بزرگ زاده می‌شه.
‫اون باید شما باشید، گنتوکو-دونو.
‫خواهش می‌کنم، اجازه بدید شاگردتون بشم؛ ‫قسم می‌خورم الکل رو ترک کنم.
‫مادر، باید چیکار کنم؟
‫فکر می‌کنم این سرنوشتت باشه.
‫بذار برم آشپزخونه تا برای همه‌تون غذا حاضر کنم.
‫ممنون! الان شراب می‌چسبه!
‫انگار هرچی که بشه باز اون آدم سابقی.
‫اولش، فقط می‌خواستم یه غذایی بخورم، ‫ولی یهو هوس شراب هم کردم...
‫درباره علاقه‌ت شراب شنیده بودم.
‫شایعه‌ها می‌گن تو ناحیه کو، ‫یه جنگجوی عشق شراب وجود داره.
‫مگه نه، مادر؟
‫بله؛ شنیدم تمام خوک‌هاشو برای خریدن یکم الکل فروخته.
‫خجالتم می‌دین!
‫از اینکه همچین مادر خوبی دارید حسودیم می‌شه، گنتوکو-دونو.
‫خیلی‌خب...
‫انگار هردو دارین باهم کنار میاید، ها؟
‫کوران، اگه یکم دیرتر برمی‌گشتی، ‫همگی نگرانت می‌شدیم.
‫نه! فقط می‌خواستم صبحونه‌م رو با عمو کوان بخورم.
‫برمی‌گردونمش خونه، نگران نباش، برادر.
‫تچ، از الان باهم داداش شدن، عه؟
‫برای من، هردوتون برام مثل پسرهام هستید.
‫این عالی نیست، مادر؟
‫بله!
‫کوان یونچانگ، قهرمان بسیار قابل‌اعتمادی‌ـه.
‫وفاداری‌ش رو به لیو بی گنتو قسم خورد، ‫اما بلافاصله پس از گفتن مقصودش،
‫گنتوکو با گفتن اینکه لیاقت این مقام ‫رو نداره، سرسختانه مخالفت کرد.
‫روستام توسط غارتگران نابود شد ‫و انتقام کشته‌شدگان گرفته نشده.
‫با چشمای خودم مرگ زنان و بچه‌ها رو دیدم.
‫اون زرین‌پوش‌ها آدم نیستن؛ شیطانن!
‫امپراتور داره توسط خواجه‌ها آزار می‌بینه ‫و نمی‌تونه درخواست پشتبیانی کنه.
‫وقتی رهبر زرین‌پوشان اعضای ‫بیشتری می‌خواست، از روستاها نیرو گرفت.
‫هرچند، حالا که اوضاع قابل تحمل نیست، ‫مسئولیت‌های عظیم، به شورش وادارشون کرده.
‫نه؛ رئیس زرین‌پوشان می‌خواد ‫امپراتور رو سرنگون و خودش جاشو پر کنه.
‫گنتوکو-دونو، الان وقت نجات کشورمونه.
‫ولی چه کاری ازم برمیاد؟
‫درحال‌حاضر، تنها باید برخیزید ‫و با رهبریِ یه لشکر، بجنگید.
‫گنتوکو-دونو، به‌نظر شورش‌گرهای ‫زرین‌پوش به محله‌ی شما رسیدن.
‫می‌رم تا انتقام مادرمو بگیرم!
‫منم می‌رم!
‫گنتوکو، نگرانِ کوران‌ ام.
‫می‌رم دنبالش، مادر.
‫باشه؛ مراقب باش.
‫چشم!
‫کوران! کوران!
‫کوران!
‫سنسه!
‫کوران!
‫گنتوکو-سنسه!
‫حالت خوبه، کوران؟
‫وقتی مامان و بابام خواستن فرار کنن، آدمای زرین‌پوش...
‫کشته شدن؟
‫انگار هنوز چندتا ماهیِ دیگه برای صید مونده.
‫تـ ـ تو دیگه کی هستی؟
‫شیطان‌ها! شما والدین این بچه رو کشتین، نه؟
‫هه، اگه کشته باشیم چطور؟
‫نمی‌بخشمتون! به‌هیچ‌وجه نمی‌بخشمتون!
‫داری چی بلغور می‌کنی؟ تو هم با اونا می‌فرستیم جهنم!
‫کوران، برو یه‌جای امن!
‫بمیر!
‫بکشیدش! انتقام برادرامون رو بگیرین!
‫برادر، بقیه‌ش رو بسپر به ما!
‫کاری کنین تقاص کارشونو پس بدن!
‫همگی! بـ ـ بکشیدشون!
‫پس از گذراندن شب در اشک، کوران سریع به خواب رفت.
‫هرچند، زمانی که بیدار شد، هرگز درد ‫تماشای مرگ والدینش را فراموش نکرد.
‫من با جنگ و کشتار مردم مخالفتم.
‫اما الان، این کشور به آشوب کشیده شده.
‫و داشتن آرزوی زندگی شاد ‫و آروم برای همه، خیلی مهم‌تره.
‫ولی من یه کشاورز ساده‌م؛ ‫چرا وظیفه‌ای به این مهمی دارم؟
‫ا ـ این...
‫گنتوکو، این باارزش‌ترین شمشیر نیاکانِ ماست.
‫قبیله‌ی ما از نوادگان یک شاهزاده‌ست، ‫که یکی از برادران امپراتور سابق بوده.
‫پس ما فقط عوام نیستیم، بلکه از نوادگان سلطنتی؟
‫حدس می‌زدم؛ هی فکر می‌کردم ‫شماها خیلی با عوام فرق دارین.
‫چو شی!
‫چیه؟ اگه از اصل‌ونسب امپراتور باشه، ‫برای ما هم خیلی خفن می‌شه، نه؟
‫همه خواستار یک کشور امن و صلح‌آمیز هستن.
‫ولی الان در جنگیم و باید ‫شورش رو سرکوب کنیم.
‫امیدوارم این پادشاهی بتونه هرچه زودتر یکپارچه بشه.
‫گنتو، لطفاً تصمیم بگیر قصد انجام چه کاری رو داری.
‫گنتوکو-دونو، لطفاً یک ارتش گرد هم بیارید!
‫نمی‌خواید مردمو از شورش زرین‌پوشان نجات،
‫و صلح رو به پادشاهی برگردونید؟
‫منم موافقم.
‫این طرف! زود باشید!
‫مادر... این...
‫عجب ضیافت مجللی!
‫چقدر زیاده!
‫این هدیه من بهتون برای جشن‌گرفتنِ سوگند ‫برادری‌تونه؛ حداقل کاریه که می‌تونم بکنم.
‫خب، هرچقدر می‌خواید بخورید و تعارف نکنید!
‫عمو چو، به‌نظر خوشحال میای!
‫آره که هستم! ها؟ بچه پررو!
‫حالا که ما باهم برادریم، ‫یعنی مادرِ تو، مادر من هم می‌شه؟
‫درسته! اون مادر ما سه‌تا، نه، ‫به‌علاوه کوران، مادر هرچهارتامونه.
‫پس من... الان خواهر کوچیک‌تونم؟
‫خیلی خوشحالم!
‫عجب خواهر بانمکی!
‫نازی! نازی! نازی! نازی!
‫مادر... برای همه کاری که برامون کردی ممنونم.
‫گنتوکو، این تنها کاری بود که ازم برمی‌اومد.
‫من با کوران می‌مونم.
‫ولی تو باید هرطور شده به جلو پیش بری.
‫چشم!
‫سخنانِ مادرش، بهش قدرت و شهامتی داد ‫تا بالأخره برخیزد.
‫ابن به‌دلیل اعتماد و تشویقِ مادرش، ‫و پیوند دوستیِ جدایی‌ناپذیرش بود.
‫ما سه نفر، امروز سوگند برادری می‌خوریم،
‫با اینکه در یک‌روز زاده نشدیم،
‫در یک‌روز خواهیم مُرد!
‫شماها چی می‌خواید؟
‫اونا افردی‌ان که از هجوم زرین‌پوشان زنده ‫موندن و خانواده‌هاشون کشته شدن.
‫گنتوکو-دونو، شنیدیم که قصد تشکیل یه ارتشو دارید، ‫پس لطفاً اجازه بدید تا به شما ملحق بشیم!
‫برای داوطلب‌شدن خدمت رسیدیم!
‫بذار بهمون ملحق بشن، برادر!
‫گوش کنین، بچه‌ها!
‫قوانین ارتش سختگیرانه‌ست! خودتونو آماده کنین!
‫چشم!
‫خداحافظ! موفق باشین!
‫حس می‌کنم قبلاً یه‌جا دیدمش...
‫آه! همون مستیه که بدون پول‌دادن فرار کرد!
‫پس از سوگند برادری‌شون، هرسه سفرشون در طول کشور ‫رو برای گردآوریِ قهرمانان و جنگجویان آغاز کردند.
‫در دنیایی پرهرج‌ومرج، ‫داستانِ سه پادشاهی آشکار می‌شود.
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.