.:: www.bolboljan.net ::.
‫باز کن! ئو این! باز کن!
‫ئو این کجایی؟!
‫ئو این!
‫«بانوی آشوب ـ نیمه دوم»
‫اینجام، ژنرال یو فو؛ ساعت سه شب ‫ چه مشکلی پیش اومده؟
‫اون قیافه رو تحویلم نده!
‫اوه خدا... منظورتون چه قیافه‌ایه؟
‫می‌دونم که چو سن رو به ‫ نخست وزیر دادی؛ چه نقشه‌ای داری؟
‫به این زودی قولت که چو سن رو به من بدی رو یادت رفته؟
‫پس برای اون مورده...
‫چی؟!
‫جرئت داری منو مسخره کنی؟! نابخشودنی‌ـه!!
‫فکر می‌کنم اشتباهی شده، یو فو-دونو...
‫من اونو به نخست وزیر ندادم...
‫چی؟!
‫این تصمیمی بود که ‫ خود نخست وزیر گرفتن.
‫منظورت چیه؟!
‫راستش، نخست وزیر ازم خواست که ‫ بذارم دخترم برای مدتی پیشش باشه.
‫شاید بخواد ترتیبی برای ملاقات شما رو فراهم کنه.
‫یعنی واقعاً هدفش از اینکه چو سن رو با خودش برد اینه؟
‫شاید می‌خواد مطمئن بشه ‫ برازنده‌ی شما هست یا نه.
‫به‌هرحال، اون قراره پدرخوانده‌ش بشه.
‫جدی؟ پس این‌طوره؟
‫متأسفم؛ منو ببخشید، ئو این-دونو.
‫مشکلی نیست... فقط به این مرد پیر شک نکنید...
‫اینکه این وقت شب براش اینجا اومدید، ‫مطمئنم دخترم رو هم خوشحال می‌کنه...
‫نه... به‌خاطر چو سن که باشه، من...
‫«اقامتگاه نخست وزیر»
‫عذر می‌خوام؛ نخست وزیر این اطراف نیست؟
‫الان دارن استراحت می‌کنن.
‫چطوری این وقت روز خوبیده؟
‫حالش که بد نشده؟
‫نه... کاملاً سلامت هستن.
‫دیشب، یه بانوی زیبا رو با خودشون آوردن.
‫چـ ـ چی؟!
‫نکنه اون...؟ امکان نداره بذارم!
‫چو سن...
‫یو فو-ساما...
‫خیلی عذر می‌خوام... اما مجبورم کرد ‫ و نمی‌تونستم مقاومت کنم...
‫چطور ممکنه...
‫چو سن... کسی اونجاست؟
‫بله... ژنرال یو فو اومدن...
‫یو فو... چرا اینجایی؟
‫بله... شنیدم حالتون خوب نیست... پس...
‫اگه کاری باهام نداری، سرتو ننداز بیا توی اتاق خصوصیم... گمشو!
‫چشم...
‫هیولای گستاخ!
‫شما پدرخوانده‌ش هستید... ‫لطفاً از دستش عصبانی نباشید...
‫آه... باشه... باشه...
‫چه احمق بودم! چطور تونستم به مردی مثل اون اعتماد کنم! لعنتی!
‫زده به سرت؛ جنگجوهای واقعی ‫ تحت فشار هم همچین‌کاری نمی‌کنن...
‫آهای!
‫می‌رم... می‌رم...
‫چو سن... خیلی دلم برات تنگه...
‫قلبم به‌خاطر اون احمق شکسته.
‫چو سن...
‫حس خوبی داره...
‫ژنرال... لطفاً بیدار شید!
‫چیه؟ تویی که!
‫باید برید سر کار؛ وگرنه، ‫مردم پشت‌سرتون حرف در میارن...
‫دلم نمی‌خواد برم...
‫شنیدم نخست وزیر هم بیمار شده.
‫چی؟!
‫بهتره ازشون عیادت کنید؛ ‫شاید این رابطه بین‌تون هم درست کنه.
‫شنیدم تازگی‌ها رابطه خوبی باهم نداشتید.
‫اگه این شایعه به گوش همه افسرها برسه، ‫ازش سوءاستفاده نمی‌کنن؟
‫ازش سوءاستفاده کنن؟
‫درسته؛ بهتره یه کاری کنید.
‫من خودم، ترجیح می‌دم هرچیزی بخواید انجام بدم...
‫فقط امیدوارم زودتر از خواب بیدار بشید...
‫فقط یه سرماخوردگی‌ـه؛ نگران نباش.
‫خب، چو سن... وقتی خوب شدم، تو رو ملکه خودم می‌کنم.
‫عه... واقعاً؟ خیلی خوشحالم!
‫فقط منتظر بمون...
‫اومدم از پدرخوانده بازدید کنم.
‫اوه... یو فو ـه...
‫شنیدم تو هم مریض شدی.
‫بله، ولی دیگه حالم خوبه...
‫که این‌طور...منم به لطف مراقبت‌های ‫ چو سن دارم بهتر می‌شم.
‫حالتون خوبه؟ بذارید براتون آب بیارم.
‫نه... خودم میارم...
‫خیلی ناراحتم، یو فو-ساما...
‫منم همین‌طور...
‫نمی‌تونم زندگی با مردی که دوست ندارم رو تحمل کنم...
‫راستش، هرروز، به امید دیدن شما می‌گذره...
‫چو سن... منم چنین حسی دارم...
‫بله...
‫هی!
‫یو فو! چطور جرئت داری چو سنِ منو اغوا کنی؟
‫نه... این...
‫خفه شو! بعد از اون‌همه کاری که ‫ برات کردم، این‌طوری جوابمو می‌دی؟!
‫نه... من همچین آدمی نیستم...
‫بچه‌ی نمک‌نشناس! برو بیرون! ‫دیگه نمی‌خوام ریختتو اینجا ببینم!
‫چشم... از حضورتون مرخص می‌شم...
‫از ژنرال یو فو می‌ترسم... گفتم که ‫ نمی‌خوام، ولی به‌زور بغلم کرد...
‫دیگه نزدیکت نمی‌شه.
‫نگران نباش، خب...
‫لی جو، گزارش می‌دم...
‫اوه... بیا داخل...
‫درباره ژنرال یو فو... مشکلی هست؟
‫با چو سن بی ادب بوده، ‫پس بهش گفتم دیگه اینجا نیاد...
‫چقدر بد شد...
‫نخست وزیر، شما مرد فوق‌العاده‌ای هستید.
‫ژنرال توی اعمالش خیلی عجوله؛ ‫امیدوارم ببخشیدش.
‫چرند نگو! هرچی یه حد و حدودی داره!
‫پس اگه ژنرال یو فو تصمیم بگیره علیه‌تون شورش کنه چطور؟
‫این خوب نیست...
‫درحال‌حاضر، به‌هیچ‌وجه نباید حمایت یو فو رو از دست بدید.
‫ولی بدجوری سرزنشش کردم...
‫مشکلی نیست؛ خودم بهش رسیدگی می‌کنم.
‫اونه-چان کِی برمی‌گرده؟ کِی برمی‌گرده؟
‫به‌عنوان یه خدمتکار، حتماً سرش شلوغه؛ ‫پس هنوز نمی‌تونه خونه بیاد.
‫پس... که این‌طور...
‫ولی... می‌خوام اونه-چان رو ببینم...
‫نگرانش نباش؛ مطمئنم یه‌روز برای دیدنت برمی‌گرده.
‫واقعاً؟
‫چه خوب!
‫چو سن... یکم دیگه طاقت بیار...
‫لی جو به نمایندگی از تو تاکو هدایایی برای یو فو ‫ ارسال کرد تا بتواند روابط را بهبود بخشد.
‫گرچه، علاقه یو فو نه دیگر به طلا، ‫بلکه تنها به چو سن بود.
‫چو سن!
‫یو فو-ساما!
‫دلم براتون تنگ شده بود!
‫منم همین‌طور...
‫نخست وزیر رو فراموش کن... با من باش...
‫چون خیلی دل‌تنگت بودم اینجا اومدم...
‫خیلی خوشحالم!
‫اما... برای اینکه باید همراه اون باشم ‫ نمی‌تونم باهاتون باشم... این خیلی ناراحتم می‌کنه...
‫ناراحت نباش... من حتی به قیمت کشتن اون، تو رو آزاد می‌کنم...
‫و ـ واقعاً می‌گید؟
‫واقعاً می‌گم... چو سن...
‫این خوشحالم می‌کنه!
‫چو سن!
‫یو فو! دوباره به زن من دست‌درازی کردی! نمی‌بخشمت!
‫لعنت بهت!
‫عوضی!
‫لی جو... نمی‌تونم ببخشمش! یو فو رو برام بکش!
‫در این‌صورت، لطفاً اول به من گوش بدید...
‫امکان نداره!
‫برو کار یو فو رو تموم کن!
‫نخست‌وزیر... از عواقبش باخبرید؟
‫چی؟!
‫کشتن یو فو فقط باعث بالا گرفتن درگیری‌ها می‌شه.
‫نخست‌وزیر، جاه‌طلبی شما برای امپراتوری ‫ نیازمند متحدهای نیرومنده.
‫خیانت فقط باعث هدر رفتن تمام زحمات می‌شه.
‫اگه ژنرال یو فو انقدر چو سن رو دوست داره، ‫چرا فقط اون دخترو بهش نمی‌دید؟
‫چی؟!
‫و اینکه، می‌تونید خدمت و وفاداری‌ش رو مال خود کنید.
‫نخست‌وزیر، شما انتخاب اون دختر رو ‫ به امپراتور شدن ترجیح می‌دید؟
‫نخست‌وزیر!
‫امپراتور شدن، ها؟
‫اگه به‌خاطر اون دختر نبود، هیچ‌کدوم از اینا اتفاق نمی‌افتاد، درسته؟
‫لی جو... فهمیدم!
‫اون کاری که می‌گی رو می‌کنم.
‫خیلی ممنونم! مطمئنم قضایا ‫قراره به وفق مرادتون پیش بره.
‫توصیه لی جو نقشه چو سن را خنثی کرد.
‫فقط یک قدم مانده بود تا ‫ تو تاکو و یو فو یکدیگر را بکشند.
‫چو سن باید استراتژی جدیدی پیاده سازد...
‫چو سن به من می‌رسه؟! راست می‌گید، لی جو-دونو؟
‫تو پسر ناتنیِ نخست‌وزیر هستی؛ ‫اون مطمئناً خیلی دوستت داره.
‫واقعاً؟ خیلی قدردانم!
‫ژنرال! تبریک می‌گم!
‫لطفاً نه!
‫برای منم سخته...
‫عروسی تو و یو فو رو ترتیب دادم.
‫چطور تونستی همچین کاری کنی؟!
‫جناب نخست‌وزیر! شما قصد دارید ‫ من در تمام طول زندگیم عذاب بکشم؟
‫نه... این‌طور نیست...
‫می‌دونستم... یو فو-ساما باید از منم براتون مهمتر باشه.
‫اون‌طور که شنیدم...
‫خب... چرا قبول نمی‌کنی؟
‫چو سن!
‫اگه منو مجبور به این‌کار می‌کنید، ترجیح می‌دم بمیرم!
‫وایسا! احمق نباش!
‫ترجیح می‌دم طول عمرم رو با شما سپری کنم.
‫فهمیدم، چو سن! تو رو به هیچ‌کسی نمی‌دم...
‫واقعاً می‌گید؟
‫درسته، چو سن!
‫اوه درسته... می‌خوای تا شهر میوجو همراهیم کنی؟
‫چی؟ شهر میوجو؟ واقعاً خوشحال می‌شم!
‫تو تاکوی غرق در قدرت، قصری در میوجو، نزدیک چانگ‌آن ساخت.
‫«شهر میوجو»
‫قصری که بسیار بزرگتر و مجلل‌تر از کاخ امپراتور است.
‫او با استفاده از خزانه پادشاهی، حرم‌سرایی عظیم ‫ با 800 دختر زیبا ساخت و گنج‌های بسیاری را جمع آوری کرد.
‫تو تاکو و یو فو اکنون در دام چو سن بودند که به سمت شهر میوجو می‌رفتند.
‫سخنان تو تاکو باعث خشم یو فو شد؛ ‫ آنچه چو سن تصور می‌کرد در شرف تحقق است.
‫چی گفتی؟! تو تاکو چو سن رو به شهر میوجو برده؟!
‫خیلی تلاش کردم بهش اخطار بدم، اما توجهی نکرد.
‫ژنرال! فکر نمی‌کنید بهتر باشه بی‌خیالش بشید؟
‫من بهت اعتماد کرده بودم؛ اما برداشتی گند زدی به کل برنامه عروسی!
‫لطفاً منو ببخشید! خارج از این مسئله، ‫در بقیه کارها به حرف‌هام عمل می‌کنه!
‫به هیچ دردی نمی‌خوری!
‫لعنتی!‌ حالا دیگه اون رومو بالا آورده!
‫چو سن... من هیچ‌وقت نمی تونم بی‌خیالت بشم...
‫از تو تاکو متنفرم!
‫ئو این-دونو!
‫رخش سرخت رو تو راه اینجا دیدم، پس گفتم یه سلامی کنم...
‫ئو ای-دونو! من...
‫لی جو-دونو دربارش بهم گفت...
‫ژنرال، الان من مایه‌ی خنده دیگران شدم؛ ‫تو تاکو دخترم رو به‌جای دادن به شما ازم گرفت.
‫نه؛ منم که به‌خاطر نخست‌وزیر مورد تمسخر قرار می‌گیرم.
‫نه... تو تاکو... هرجور شده می‌کشمش تا برای ‌گناهاش تاوان پس بده!
‫این... اگه کسی راجع به این بفهمه و به نخست‌وزیر اطلاع بده...
‫اهمیت نمی‌دم! هرطور شده می‌کشم!
‫اگه این‌کارو کنید، به‌عنوان قهرمان این کشور ازتون یاد می‌شه، ژنرال.
‫چی؟ به‌عنوان قهرمان ازم یاد می‌شه؟
‫بله؛ همین الان، میلیون‌ها آدم ‫ به‌خاطر ظلم تو تاکو عذاب کشیدن.
‫اگه امپراتور و مردمش رو نجات بدید، ‫شما به قهرمان تبدیل می‌شید.
‫من می‌تونم انجامش بدم.
‫دربارش مطمئنید؟
‫مطمئنم؛ تو تاکو مردمو مورد ستم قرار می‌ده؛ قطعاً می‌کشم!
‫بهت باور دارم، ژنرال!
‫اما، چطور می‌تونیم تو تاکو رو بکشیم وقتی تو شهر میوجوـه؟
‫بنده فکری دارم.
‫چی؟
‫با یک فرمان جعلی امپراتوری، به تو تاکو ‫ دستور داده شد تا پاداش خود را دریافت کند.
‫او با خوشحالی از شهر میوجو بدون هیچ شکی بازگشت.
‫او هرگز متوجه نشد که این تله ئو این و یو فو است.
‫اینک، لحظه‌ای که چو سن ‫منتظرش بود درحال فرا رسیدن بود.
‫اکنون نبرد زنان رو به پایان، ‫و نبرد مردان درحال آغاز شدن است.
‫تو تاکو! دوران ظلم‌ و ستمت دیگه به‌پایان رسیده!
‫ئو این؟! تله بود، ها؟
‫لی جو! لی جو کجاست؟!
‫تو جهنم منتظرته! حمله!
‫اوه! یو فو!!
‫لطفاً اونارو برام سربه‌نیست کن! یو فو!
‫یو فو! د ـ داری چیکار می‌کنی؟!
‫دستوری گرفتم تا تو تاکوی ظالم رو به قتل برسونم!
‫این پایان داستان تو تاکوی ظالم بود.
‫یو فو ارتش را به شهر میوجو هدایت کرد و ‫ همه افراد را در کاخ تو تاکو به قتل رساند.
‫چو سن! کجایی؟ چو سن!
‫چو سن!
‫چو سن...
‫چرا؟! چرا باید می‌مردی؟! چو سن!
‫این دنیای پرهرج‌ومرج تنها شامل نبرد مردان نیست.
‫به‌خاطر قلب‌های خیرخواه ‫ و تمایل به تحمل مصیبت،
‫زنان در نبردهای خود می‌جنگند و جان خود را فدا می‌کنند.
.:: telegram: @bollbolljan ::. .:: instagram: @bollbolljan_Com ::.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال بدون سانسور .:: www.bolboljan.net ::.