‏.:: www.bolboljan.net ::.
‫«آنچه گذشت»
‫تو آپارتمانش چند تا پاسپورت پیدا کردم.
.‫احتمال زیاد برای دولت کار می‌کرده
‫- یعنی «سی.‌آی.‌ای»؟ ‫- کارمند امور فرهنگی الکیه.
‫فکر می‌کنی «سی‌.آی.‌ای» یکی ‫از افراد خودشون رو کشته؟
‫- بس کن «آصف». زودتر بس کن، ما دیدیمت. ‫- منظورت چیه که دیدین؟ نه، نه.
‫زنگ زدن؟
‫پلیس؟
‫یه مأمور اومد. ‫زدمش و فرار کردم.
‫- تو مُخت تاب داره؟ ‫‌- اگر نمی‌زدم، دستگیرم کرده بود.
‫من باید «وکسلر» رو پیدا کنم. ‫به کی زنگ می‌زنی؟
‫«سی.‌آی.‌ای». شاید اینجوری بشه ‫«وکسلر» رو از مخفیگاهِش بیرون کشید.
‫- چی «الا»؟ ‫- پدربزرگ «وکسلر» اینجاست.
‫گوش کن «تالی»، «وکسلر» الان تو «اسرائیل»ـه. ‫من با اولین پرواز میام.
‫درها در حال بسته شدن هستند.
.:: @bollbolljan_com ::.
‫اکنون به ایستگاه «پارکینگ کوتاه مدت ‫و ماشین‌های اجاره‌ای» خواهیم رسید.
‫ببخشید، اون قطار کجا میره؟
‫برمی‌گرده فرودگاه، همون جایی ‫که الان ازش اومدیم.
‫این قطار به سمت فرودگاه بین المللی ‫«جان.‌اف.کندی»، ترمینال یک حرکت می‌کند.
‫حرومزاده.
‫هی، اون ماشین منه! وایسا!
‫این همه وسیله توی ‫آپارتمان جدیدت جا می‌شه؟
‫چیز زیادی نمی‌خوام.
‫‌کاش واقعاً زیاده‌خواه نبودی.
‫کلیدهات رو بده.
‫جدی می‌گی؟
‫زمانی که این خونه رو خریدیم یادمه.
‫- چی؟ کدوم اطلاعات؟ ‫- «آصف»
‫نه، یه دوست، اما زبون «عبری» نمی‌فهمه. ‫مشکلی نیست، می‌تونی بگی.
‫حالا چرا فاجعه؟ چی شنیدی؟
‫چجوری بدست آوردنِش؟
‫لعنت.
‫ببین، اگر بفهمن فاجعه‌ی بزرگی میشه.
‫آره، باشه. به «ایتن» بگو تا 20 ‫دقیقه دیگه خودم رو می‌رسونم.
‫سعی می‌کنم هر چی ‫زودتر خودم رو برسونم.
‫مشکلی هست؟
‫نه، یه مورد کاریه.
‫داری میری؟
‫آره من... بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫پس خوشحالم که عجله‌ای اومدم ‫و «سید» رو هم مجبور کردم بره.
‫- زود برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫بله؟
‫«تالی»، چه خبر؟ «الا» چطوره؟
‫من دم در خونه‌ام.
‫«الا» خوبه، هنوز برنگشتی؟
‫من تو «نیویورک»ـم. ‫اون «وکسلر» حرومزاده اینجاست.
‫- سعی کرد تو فرودگاه منو بگیره. ‫- باشه.
‫من اینجا با «الا» و «شیرا» هستم، ما خوبیم.
‫- تو چی «سگو»؟ ‫- بعداً بهت زنگ می‌زنم، باشه؟ خداحافظ.
‫کسی نیومده سراغ منو بگیره «جورجی»؟
‫فقط «لیدو»
‫«لیدو» چی می‌خواست؟
‫«لیدو» همیشه چی می‌خواد؟
‫دیگه کسی نیومد؟
‫کسی دور و بر خونه‌ی من نمی‌چرخید؟
‫نه، مگه من دربون خونه‌ی توئم؟
‫داداش، باید بدونم. ‫برام مهمه.
‫نه، فقط «لیدو».
‫انگار گوش‌هات سنگین شده‌ها.
‫- تو همونی هستی که علف می‌فروشه؟ ‫- گم شو.
‫خب... آروم باش مرد.
‫- از قطار پیاده نشد؟ ‫- یه لحظه قربان.
‫این همین الان به دست‌مون رسید. ‫دارم براتون می‌فرستم.
‫آره، «سگو آزولای»ـه.
‫فیلم دوربین ها نشون میده که ‫سوار قطار برگشت به فرودگاه شده.
‫لعنتی.
‫لیست امنیت حمل و نقل رو چک کردیم، ‫از گیت فروگاده عبور نکرده.
‫هنوز تو آمریکاست.
‫- پیداش کنید. ‫- چشم قربان.
‫- «آصف»، چه غلطی می‌کنی؟ ‫- به کی گفتی؟
‫- اوه، نمی‌تونی همینجوری بیای... ‫- به کی گفتی؟
‫- چیو به کی گفتم؟ ‫- درباره «من» و «دنی» و اینجا؟
‫هیچکس. «دنی» به من اعتماد کرد.
‫- «آصف»، داری منو می‌ترسونی. ‫- چند سال پیش تو ما رو به هم معرفی کردی، چرا؟
‫چی داری میگی؟
‫تو در «هاشُفتیم» بودی، ‫پرسیدی اون کیه، منم معرفیت کردم.
‫- کسی بهت نگفته بود ما رو با هم دوست کنی؟ ‫- تو چته؟
‫مستی؟
‫غیر از «من» و «دنی»، کی اینجا بوده؟
‫این آپارتمان منه عوضی، ‫منم زندگی دارم.
‫شما و رابطه‌تون برای هیچکس مهم نیست.
‫تو هیچی نمی‌دونی!
‫از آپارتمانم برو بیرون!
‫«آصف»، بس کن!
‫دست بردار.
‫چه غلطی داری میکنی؟ ‫چرا انقدر غیرعادی رفتار می‌کنی؟
‫هر اتفاقی که بین شما و «دنی» افتاده ‫به من ربطی نداره. گور بابات!
‫لعنت بهت، اینجا خونه‌ی منه.
‫خدای ‌من. ‫‌خیلی خب، واقعاً داری می‌ترسونیم.
‫عزیزم، چی شده؟
‫«آصف»... عزیزم، تو خیلی خیلی مستی. ‫باید بری خونه.
‫اونها فهمیدن. ‫تنها کسی بودی که خبر داشت.
‫دیوونه شدی.
‫باشه، زنگ می‌زنم پلیس.
‫لعنت!
‫داری...
‫لعنت.
‫چیه؟
‫یه دوربین کوفتی.
‫چی؟
‫وایسا ببینم، چجوری اونجا بود؟
‫چی... چه خبره؟
‫«شپیرا»، یکی دیشب اینو فرستاده.
‫برای توئه.
‫سلام پسرم، پسرکم!
‫چه خبر؟
‫بابا، اون روز کجا رفتی؟
‫- اون باباته؟ ‫- آره.
‫بی‌خانمانه؟
‫بهت نشون میدم بی‌خانمان چیه. ‫اون چیه؟
‫- باید منتظر چراغ سبز بشی بابا. ‫- درسته، همین درسته.
‫- بیا تا مدرسه با هم پیاده بریم. ‫- باید سوار اتوبوس بشم.
‫باشه. منم میام، موردی نیست.
‫- شما نمی‌تونی سوار اتوبوس بشی. ‫- زود پیاده میشم، من باباشم.
‫«مواد غذایی در اتوبوس ممنوع است.»
‫پس بچه‌ها چجوری باید ‫غذاشون رو ببرن مدرسه؟
‫خوردن ممنوعه.
‫پس اون علامت باید میشد: "خوردن ممنوع".
‫- باید یه چیزی بهت بگم پسرکم. ‫- چی؟
‫من باید برگردم خونه، به اسرائیل.
‫چرا؟
‫چون اونجا پر شور و نشاطه، ‫چون اونجا خانم‌ها صادق و روراستن، نه؟
‫اسرائیل دوره.
‫نه اونقدری فکر می‌کنی.
‫بابا، اونوقت چجوری می‌تونم ببینمت؟
‫یه مدت همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫پس آموزش گیتار چی؟ ‫من کار بدی کردم؟
‫چی؟ نه.
‫نه «مایلز»، فقط...
‫فقط برای یه مدت کوتاه.
‫من دیگه پیاده میشم، با دوست‌هات باش.
‫دوستت دارم «مایلز».
‫دوستت دارم «مایلز»!
‫کی آشپزی یاد گرفتی؟
‫خندیدیم.
‫فقط حیف که «بیکن» درست نکردی.
‫بوش به مشامم خورد اما فکر کردم ‫باید برای همسایه‌ها باشه.
‫«نائومی»...
‫بابت این عذرخواهی خوشمزه ‫ممنونم اما باید صحبت کنیم.
‫این داستان بزرگیه «هنری».
‫شاید مهم‌ترین مقاله‌ی عمرم باشه.
‫داستان لعنتی چیه؟ ‫این همه مخفی‌کاری واسه چیه؟
‫معلوم شد...
‫که همسر «سگو»، مأمور «سی.آی.ای» ‫بوده و در «تل آویو» به قتل رسیده.
‫خدای من.
‫چجوری شده که با اون ازدواج کرده؟ ‫مگه «سگو» یه راهنمای تور ساده نیست؟
‫آره.
‫خیلی چیزها هست که هنوز نمی‌دونیم، ‫اما واسه همینه که در موردش خیلی هیجان زده‌ام.
‫«نائومی»...
‫وظیفه‌ی یه روزنامه نگار پیگیری داستان‌ها‌ست، ‫نه اینکه بخشی از داستان بشه.
‫من بخشی از این داستان نیستم «هنری».
‫فکر می‌کنی نمی‌دونم شغلم چیه‌‌‌؟
‫خب...
‫این یارو «ران»... چه ربطی به داستان داره؟
‫قبل ازینکه تو بیای می‌خواست ‫اینجا ماری‌جوانا بکشه.
‫«ران»؟ «ران» واسه خودش داستانیه.
‫اون...
‫«اختلال اضطراب پس از سانحه» داره. ‫اون و «سگو» با هم در ارتش اسرائیل بودن.
‫«نائومی»، اگر واقعاً پای «سی.آی.ای» ‫وسط باشه باید مراقب باشی.
‫از اینکه در امور سیاسی آمریکا ‫سرک بکشی، خوشحال نمیشن.
‫می‌دونم.
‫منم روی همین حساب کردم.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫درود.
‫ممنونم.
‫- درود. ‫- درسته.
‫- قبلاً «یوگای گرم» انجام دادین؟ ‫- خیلی زیاد.
‫- ما چند... ‫- می‌بینم که دوستم اینجاست.
‫اوه، شما «شئل» رو می‌شناسین؟
‫«شئل»؟ بله البته. یه لحظه.
‫«شئل»! «شئل ویکفیلد».
‫بله؟
‫منو یادت نمیاد؟
‫من تو سازمان با شوهرت کار می‌کردم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫- کجا؟ ‫- پاکستان.
‫قبل از اینکه بره «تل‌آویو»‌‌
‫تو «اسلام آباد» با هم بودیم.
‫- اسمت چیه؟ ‫- «سگو». «سگو آزولای».
‫- به «ریس» میگم همدیگه رو دیدیم. ‫- بذار یه چیزی بگم.
‫آخرین باری که «ریس» ‫منو دیده خیلی چاق بودم.
‫حدود 50 کیلو کم کردم.
‫«یوگای گرم»... واقعاً جواب میده.
‫واقعاً؟ عالیه «سگو».
‫- گوشیت همراهته؟ ‫- بله.
‫بیا یه سلفی بگیریم ‫و برای «ریس» بفرستیم.
‫فکر می‌کنه حالا که من خیلی ‫خوش‌اندام شدم، داریم با هم فرار می‌کنیم
‫باشه.
‫- باحال شد. ‫- بفرست. همین الان بفرستش.
‫ببینیم چی میگه.
‫خوبه.
‫- داخل می‌بینمت. برات جا نگه می‌دارم. ‫- حتماً، ممنون.
‫درود.
‫گور بابات.
‫‌‌صبح بخیر «دیوید».
‫قهوه می‌خوای؟
‫نه ممنون. قهوه خوردم.
‫چطوری؟ خانواده‌ت خوبن؟
‫همه خوبن، اما تو واسه ‫احوال پرسی که اینجا نیستی.
‫یه کم به هم ریخته‌ام.
‫آره، همه شنیدیم.
‫- دقیقاً چی شنیدی؟ ‫- من دیگه درگیر اینجور مسائل نیستم.
‫اما حتّی اگر هم بودم، نمی‌تونستم باهات ‫صحبت کنم. خودت که می‌دونی.
‫آره، آره. من... من فقط...
‫فقط لازم دارم که اونها رو متوجه کنم.
‫حالا می‌دونم که همه اینها به ‫«ایتن» و «دنی» مربوط میشه...
‫«دنی»... زنی که...
‫باهاش رابطه داشتم، و اینکه چه ‫اطلاعاتی از «ایتن» به دست آورده.
‫امّا من نقشی تو ماجرا نداشتم.
‫من واقعاً نقشی نداشتم ‫و الان می‌تونم مفید باشم.
‫واقعاً میتو‌نم کمک کنم. ‫فقط نیاز دارم...
‫«آصف»، بس کن لطفاً، من...
‫چیه؟ «دیوید»، بهم بگو.
‫نباید چیزی بگم اما خوب گوش کن.
‫می‌خوان همه چیز رو بندازن گردن تو.
‫می‌خوان به جاسوسی متهمِت کنن.
‫«دیوید»، می‌دونی که من هیچوقت...
‫سالهاست که با هم دوستیم.
‫نصیحت منو گوش کن: شغلت رو فراموش کن ‫و برای خودت یه وکیل خوب پیدا کن.
‫- تا یه ساعت دیگه بهم خبر بده. ‫- باشه.
‫- میدونی که جودو بلدم. ‫- بزن ببینیم.
‫دفعه‌‌ی بعد میزنم. شوخی نمی‌کنم.
‫چه خبر شده؟
‫«وکسلر» به «الا» زنگ زده ‫و گفته که تو اسرائیله.
‫سعی کرد منو بکشونه فرودگاه.
‫- لعنت، این یارو چی می‌خواد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- باهات تماس نگرفت؟ ‫- نه.
‫حالا هم «سی.آی.ای» و هم پلیس دنبالمن.
‫وقتی «وکسلر» تماس گرفت، ‫بهش بگو می‌خوام ببینمش.
‫من که منشیت نیستم. ‫خودت تلفن‌هات رو جواب بده.
‫اسم واقعیش «ریس ویکفیلد»ـه
‫- این اطلاعات محرمانه‌ست؟ ‫- آره و می تونن ازش استفاده کنن.
‫- کجا می‌خوای قرار ملاقات بذاری؟ ‫- خیابان سی و نهم، رستوران تایلندی.
‫- «تای راما»؟ اونجا فقط غذای بیرون‌بر داره. ‫- آره.
‫- پشت رستوران. ‫- تو کوچه؟
‫آره.
‫«سگو»، آدم‌ها تو کوچه ‫قرار ملاقات نمی‌ذارن.
‫- یا به جای ملاقات، فکر دیگه‌ای تو سرته؟ ‫- نه نه نه.
‫فقط می‌خوام جلسه رو تو جایی کنترل ‫کنم که نتونن برام کمین کنن، فقط همین.
‫همین. بهم اعتماد کن.
‫باشه؟ بهم اعتماد کن.
‫- سلام. ‫- کجا بودی که جواب نمی‌دادی؟
‫یوگا، عکس رو گرفتی؟
‫گرفتم. اون یارو کجا بود؟ ‫کجا پیدات کرد؟
‫تو باشگاه یوگام بود، ‫اما کلاس رو نیومد. چرا؟
‫بهت چی گفت؟
‫«اسلام آباد»، «تل‌آویو». به نظر راست می‌گفت.
‫- الان کجایی؟ ‫- خونه.
‫«ریس»، چه خبره؟
‫با مأمورهای امنیتی تماس بگیر، ‫بهشون بگو نذارن کسی وارد بشه.
‫از بیرونم چیزی نگیر، هیچکس. باشه؟
‫چیه؟
‫اسپری روان کننده مرد. جواب میده رفیق.
‫- سرایدار معمولاً داره. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫«ران»، چت شده؟
‫آروم باش برادر، منم.
‫چت شده؟
‫- حرومزاده. ‫- محض رضای خدا.
‫آروم بگیر.
‫تو چه خبر؟
‫چرا نرفتی اسرائیل؟
‫«وکسلر» بازیم داد. تو نیویورکه.
‫«الا» خوبه.
‫- تو چت شده مرد؟ ‫- جایی نداشتم که برم.
‫قفل رو باز کردم و اومدم تو.
‫- بیا، بخور. ‫- ببخشید داداش. ببخشید داداش، من...
‫جایی نداشتم برم. من...
‫یه کم با قفل ور رفتم.
‫با قفل ور رفتی؟ ‫قفل رو خراب کردی.
‫خب بابا. ‫یه کم روغن بهش بزن. بلد نیستی؟
‫چه روغنی؟ اسپری روان کننده نداشتی؟
‫چرا باید اسپری روان کننده داشته باشم؟ ‫چی میگی؟ خل شدی؟
‫روغن زیتون تو آشپزخانه هست، ‫بریزش تو قفل.
‫آخه کی روغن زیتون می‌ریزه تو قفل؟ ‫باید اسپری روان کننده زد.
‫باشه. میرم ابزار فروشی می‌خرم.
‫از هیچی خبر نداری.
‫گوش کن داداش، زمان زیادی رو اینجا نمی‌مونم.
‫می‌خوام با «وکسلر» صحبت ‫کنم و این ماجرا رو تموم کنم.
‫اون یارو سعی کرد تو رو بکشه.
‫گوش کن...
‫برو خونه.
‫برو اسرائیل برادر. ‫این گندِ منه، خودم درستش کردم.
‫واقعاً فکر می‌کنی من ‫بدون تو جایی میرم؟
‫برو خونه.
‫قبل از اینکه خیلی دیر بشه.
‫من تنها نمیرم.
‫تو قاتی داری.
‫قاتی داری.
‫«هیکس» هستم.
‫«مارتین وکسلر» هستم.
‫فکر می‌کنم می تونی منو ‫به «سگو آزولای» وصل کنی؟
‫آره. یه قرار ملاقات می‌خواد.
‫منم همینطور.
‫- بگو به دفتر ما در خیابان ششم بیاد. ‫- نه، قابل قبول نیست.
‫این قرار ملاقاتِ «سگو»ـه، ‫خودش هم مکان رو انتخاب کرده.
‫اینم برای ما قابل قبول نیست.
‫یا مکان اون یا اینکه نمیاد.
‫«وکسلر»؟
‫باشه. کجا؟
‫فردا، ساعت 6 بعد از ظهر.
‫فردا ساعت 3 محل نهایی رو بهت میگم.
‫به اون دست نزن لطفاً.
‫چشم.
‫عذر می‌خوام.
‫- می‌خواید چی کار کنید؟ ‫- هنوز نمی‌دونم.
‫اما این دفعه آماده می‌ریم.
‫حرکت احمقانه‌ایه.
‫دیگه بازی نمی‌کنی؟
‫بچه‌ها رفتن دنبال زندگی‌شون.
‫احتمالاً شطرنج هم در یکی از حراجی‌های ‫تو گاراژ خونه 25 سنت فروش رفت.
‫من برات یکی می‌خرم که نمی‌فروشی. ‫یه شطرنج کلاسیک.
‫مهره‌های باکیفیت و سنگین.
‫می‌تونی تو دفتر کارت بذاریش، ‫اونوقت من بدجوری میبرمت.
‫ملاقات‌مون برای اینه که جوابت مثبته؟
‫- یه سری سوال دارم. ‫- امیدوارم جواب‌هاشون رو بدونم.
‫سوال اوّل، چرا من؟
‫خیلی وقته که می‌شناسمت.
‫تو یه ترکیبی از خصوصیات عجیب و ‫کمیاب داری که تو کار به درد می‌خوره.
‫همدل و بی‌رحم هستی.
‫اگر قبول کنم، می‌خوام برم خارج از کشور.
‫اینجوری باید زندگی و خانواده‌ت رو ول کنی.
‫همه چيز رو.
‫اون شطرنج خوبیه.
‫حالا می‌تونی دوباره بازی کردن رو شروع کنی.
‫سلام.
‫آره، الان می‌خوام برم خونه.
‫نه. فقط خسته‌ام و یه کم هم کمرم درد می‌کنه.
‫کدوم مرغ؟ ‫اونی که تو با دارچین درست کردی؟
‫آره.
‫به نظر خوب میاد.
‫خداحافظ.
‫شب بخیر.
‫«تالی»، لطفاً بیا اینجا.
‫بشین.
‫- «دور»، اگر مربوط به... ‫- نمی‌خوام بشنوم.
‫تو بدون اجازه‌ی من از کامپیوترم استفاده کردی؟
‫تو چت شده؟
‫- عقلت رو از دست دادی؟ ‫- بهتون قول میدم، اگر...
‫اگر حرف‌هایی که از دهنت درمیاد رو ‫باورم میشد، گوش می‌کردم.
‫نمی‌دونم کدوم بیشتر نا امیدم می‌کنه، ‫دروغ‌هات یا حماقت مطلقِت.
‫چاره‌ای ندارم «تالی». ‫از کار تعلیقِت می‌کنم.
‫چیزی برای گفتن داری؟
‫اینجا رو امضا کن.
‫این خیابان سی و نهمه، اینم رستورانه.
‫از اینجا میایم، منو پیاده می‌کنی.
‫من میرم اینجا، به محل ملاقات.
‫تو همون راه رو ادامه میدی ‫و از اینجا مراقب منی، خب؟
‫- سبک «تاپیتو». ‫- سبک «تاپیتو»، فقط بدون «آیزاک».
‫- «سگو»؟ ‫- «نائومی»، «نائومی»، «نائومی».
‫بله بله. یه لحظه.
‫جلسه 6 بعد از ظهره، در موزه‌ی «بروکلین».
‫چی؟ نه نه نه. گفتم خیابان سی و نهم. ‫می‌خوام جلسه رو کنترل کنم.
‫نه، من دیگه به این دیوونه بازی‌ها گوش نمیدم.
‫تو داری ازم می‌خوای یه کارمند دولت رو ‫بکشونم تو تله و جونش رو به خطر بندازم.
‫من یه شهروند آمریکایی هستم، ‫این خیانت حساب میشه.
‫- گوش کن، می‌خوام... ‫- من یه روزنامه نگارم.
‫من گفتم بهت کمک می‌کنم که ‫حقیقت رو بفهمی، نه اینکه انتقام بگیری.
‫باشه، باشه.
‫موزه‌ی بروکلین، ساعت 6. باشه.
‫اگر می‌خواید بیاید، ‫اما همه جای موزه فلزیاب‌ داره.
‫لعنت.
‫شاید حق با «شیرا» بود.
‫شاید من هر چی «سگو» ‫میگه چشم بسته قبول میکنم.
‫- بسه. ولش کن دیگه. بشین. ‫- «تالی»؟
‫کجا بودی؟ ‫وقتی من زنگ می‌زنم باید جواب بدی.
‫من دارم مثل خر برات کار می‌کنم، ‫حداقل وقتی زنگ می‌زنم جواب بده.
‫چرا عصبانی هستی؟ چی شده؟
‫- عصبانی نیستم، تو داری نابودم می‌کنی «سگو». ‫- من اینجام «تالی».
‫اینجا نیستی، اونجایی.
‫تو رفتی تعقیب و شکار یه سری جنایت‌کار ‫و همه بدبختی‌‌هات رو گذاشتی واسه من.
‫فکر کردم دستگیر شدی یا...
‫- امروز یه گزارش پلیس به دستم رسید. ‫- چه گزارشی؟
‫از پلیس نیویورک.
‫- «سگو»؟ ‫- گزارش چی بود؟
‫به سرِ اون راننده‌ها که ‫«دنی» رو کشتن شلیک شده...
‫و جسدشون در یه پمپ بنزین ‫تو محله‌ی «کوئینز» رها شده بوده.
‫بهم دروغ نگو.
‫چی کار کردی؟
‫«الا» چطور؟ دیدیش؟
‫جواب بده، اصلاً گوشی میدی چی میگم؟
‫«سگو»، امروز از کار تعلیق شدم. ‫دیگه نمیتونم کمک...
‫چی شد «تالی»؟
‫چی شد؟
‫- «تالی»؟ ‫- «تالی»؟
‫- چی شد؟ ‫- چی شده «تالی»؟
‫چی شد؟
‫- چیه؟ به خاطر بچه‌ست؟ ‫- نمی‌تونم نفس بکشم.
‫«تالی»؟ «تالی»، چه خبره؟
‫دست از سرش بردار کثافت!
‫تو کی هستی؟
‫دارم می‌برمش بیمارستان. ‫بیا «تالی».
‫- چه اتفاقی افتاد؟ لطفاً... ‫- باید همین الان بریم.
‫بریم، بیا. ‫گوشیت روشن باشه. بهت زنگ می‌زنم.
‫بیا «تالی». همین الان بیمارستان. ‫بیا. بیا بریم.
‫- در دسترس باش. ‫- باشه.
‫- بردنش بیمارستان. ‫- چیزی نمیشه. بیا بریم. دیرمون شده.
‫- نگران «تالی» هستم. ‫- کاری که از دستت برنمیاد.
‫بیا.
‫آماده‌ای؟ ‫بدون تیراندازی.
‫ما؟ از کی تا حالا ما تیراندازی می‌کنیم؟
‫«نائومی هیکس» هستم‌، از مجله‌ی «نیویورک».
‫«سگو» کجاست؟
‫تو راهه.
‫اونم «وکسلر» صدا می‌کنن؟
‫داستانی که با «سگو آزولای» روش کار می‌کنین...
‫مربوط به امنیت ملیه.
‫- دارین میگین نمی‌تونم منتشرش کنم؟ ‫- اگر مجبور باشم بله.
‫«مارتین وکسلر» داره بهم میگه یا «ریس ویکفیلد»؟
‫پس اسم واقعی منو می‌دونین.
‫- تحت تأثیر قرار نگرفتم. ‫- این داستان بیرون میاد.
‫و در حال حاضر اینطوری به نظر می‌رسه که ‫«سی.آی.ای» یکی از مأمورهای خودش رو کشته.
‫اگر اینو چاپ کنین، داستان تخیّلی منتشر کردین.
‫پس بهم بگو واقعاً چه خبره.
‫«سگو» کجاست؟
‫ترافیک لعنتی.
‫فلزیاب رو چی کار کنیم؟
‫موزه‌ی هنری؟
‫فقط یه مشت نگهبان داره.
‫وقتی نگهبان‌ها به پلیس زنگ بزنن چی؟
‫پلیس‌ها هم مثل ما تو ترافیک گیر می‌کنن.
‫این موزه رو می‌شناسی؟
‫به من میاد که موزه برم؟
‫چجور یهودی‌ای هستی که موزه نمیری؟
‫ترافیک ما رو خیلی عقب انداخت.
‫اینجا مثل «تل‌آویو» خلوت نیست.
‫به هر حال، «وکسلر» که ‫خسته نمیشه و بذاره بره.
‫جایزه‌ی بزرگ واسه اون توئی عزیزم.
‫لعنتی!
‫کمربندت رو ببند. ‫کمربند رو ببند.
‫«وکسلر» لعنتی.
‫منو زدن.
‫«سگو».
‫داداش، تیر خوردم.
‫چی شده داداش؟ ‫میبرمت بیمارستان.
‫بیمارستان نه.
‫دکتر لازم داری.
‫- یه بیمارستان تو اسرائیل. ‫- حتماً. باشه، اسرائيل.
‫نگران نباش. ‫همه چی درست میشه.
‫بیمارستان نه، به پلیس خبر میدن.
‫دکتر لازم داری.
‫منو دوباره میفرستن زندان.
‫کمکم کن، اینجا رو فشار بده.
‫«ران»... میریم اسرائیل، می‌برمت اسرائیل.
‫همینجوری فشار بده.
‫ای اسرائیل... بشنو... «یهوه»، خدای ماست...
‫نه، دعا نخون. ‫دهنتو ببند.
‫دهنت رو ببند، می‌شنوی؟ ‫محکم فشار بده.
‫محکم نگهش دار داداش. ‫محکم نگهش دار.
‫سرت رو بالا نگه دار داداش، چت شده؟
‫می‌برمت اسرائیل. ‫نگران نباش. محکم بشین.
‫به اندازه کافی منتظر موندم.
‫شما از این داستان هیچی نمی‌دونی.
‫اما سرکشی در اسرار دولتی خطرناکه.
‫تصور می‌کردم اینو بدونین.
‫صبر کن... فقط یه سوال دارم.
‫«سی.آی.ای»، «سوفی درایر» رو کشت؟
‫«سوفی درایر» کیه؟
‫باشد که نام بزرگ خداوند در سراسر جهانی که...
‫با اراده و خواست خود به وجود آورده است...
‫متعال و مقدس شمرده شود.
‫او که در هفت آسمانِ خود ‫صلح و آرامش برقرار می‌کند...
‫باشد که او بر ما و بر تمام ‫اسرائیل صلح و آرامش بیاورد.
‫آمین.
‫تو چه کثافتی هستی؟
‫کی تو رو فرستاده‌؟
‫حرف بزن.
‫دوست من رو کشتین، ‫از خانواده‌م سوءاستفاده کردین...
‫از دخترم استفاده می‌کنین حرومزاده؟
‫از دخترم استفاده می‌کنین؟
‫همسرت با یه خائن می‌خوابید.
‫چی گفتی؟ تو کی هستی؟
‫تو کی هستی؟
‫حرف بزن، تموم شد؟
‫مرتیکه‌ی حرومزاده.
‫با بد آدمی در افتادی.
بلبل جان مرجع دانلود فيلم و سريال با زيرنويس چسبيده ‏.:: www.bolboljan.net ::.