‏.:: www.bolboljan.net ::.
بزرگترين اثر لئوناردو داوينيچي، «لِدا و قو» هرگز پيدا نشده.
دليل ناپديد شدنش، هنوز يک راز باقي مونده.
(زمان حال)
انتظار يک غول رو داشتم.
غولي که از انگشت‌هاش صاعقه ميزنه.
اونا ميگن که شما بلدين از جادوي سياه استفاده کنيد، استاد لئوناردو.
باز کنيد!
اگر که مي‌خوايد به دار آويخته نشيد، الان مي‌تونه زمان خوبي باشه.
به نام پودستا درب رو باز کنيد!
- نه! - شما به جرم قتل بازداشتيد!
«ميلان»
ديگه درباره من چي ميگن؟ مي‌توني بهم بگي؟
- بعضيا ميگن شما نابغه هستين. - بعضياا؟
و بقيه چي؟
بقيه مي‌ترسن.
تو نظري نداري، مامور...
جيرالدي.
- جيرالدي. - از اين خانم برام بگو.
کاترينا دا کِرِمونا.
- دقيقا چي رو بگم؟ - ميگن که بحثتون شده.
اون چندتا از نقاشي‌هات رو سوزونده و تو اون رو مسموم کردي.
اگه واقعا دارن همچين چيزي ميگن، دروغه.
چقدر اون رو مي‌شناختي؟
خطوط صورتش رو بهتر از خطوط صورت خودم به ياد داشتم.
اون براي تو چي بود؟
- عشق بود. - يه معشوقه بود؟
تا حالا به آسمون خيره شدي؟
ميدوني...
هوا رنگي نداره، نامرئيه.
- با اين حال آسمون آبيه. - بله، آبيه، که چي؟
يک معما مثل آسمون.
اون دختر براي من همچين چيزي بود.
(فلورانس، 16 سال جلوتر)
يالا، نوبت شماست. تخته‌ها رو زودتر برداريد.
بيا، پات رو اينجا بذار.
چونه بره بالا.
کمربند رو دور کمرش بنداز. آرنجت رو بشکن، بشکن.
- دستتون رو جمع کنيد. - حتما اشتباه متوجه شدم.
- ببخشيد...آماده‌ام قربان. - خوبه.
دستت رو ببر بالا، بالاي ابروها.
پشت موها رو درست کنيد.
خيلي خوبه، بيشتر روي چونه تمرکز کن، حالا هيچ عضله‌اي رو حرکت نده.
ديانا، اله‌ شکار.
نگهبان دنياي مردگان.
آلفونسو...خاکي شده، رون پاش رو تميزش کن.
خيلي خب، شروع مي‌کنيم.
از سر شروع کنيد و کفِ پا تموم کنيد.
آناتومي مسير مشخصي داره.
آشغاله! بالاتنه بدي رو کشيدي! شبيه دوتا کيسه آرد شدن!
- از نو شروع کن، از نو شروع کن. - اينو به من بده.
متشکرم.
- نمي‌تونم موفق بشم. - از چيزي که شده راضي نيستم.
- وسايلت چه مشکلي داشت؟ - چي؟
چرا نقاشي منو نکشيدي؟
- خيلي خسته‌اي. - جانم؟
خسته و کوفته به نظر مياي.
خسته...داغون.
بلدي دل خانم‌ها رو ببري؟ تاکتيک‌هات بايد عوض بشن.
يه زماني بي‌عيب و نقص بودي.
ما هممون بي‌عيب و نقص به اين دنيا اومديم.
ولي کمال به آرومي از دست ميره.
اين ضربه‌هاي چکش هستش که از ما اثر هنري مي‌سازه.
متوجه هستي داري چي ميگي و چقدر حرفات عجيب غريبه؟
تو بيشتر عمرت خدمتکار بودي.
- ببخشيد، چطور مگه... - دست‌هات پينه بسته.
چربي شمع توي موهات رفته. مي‌تونم همه چيز رو ببينم.
- من براي يه پرتره خوشگل نيستم؟ - من همچين حرفي نزدم.
- ولي اينطور فکر مي‌کني. - نه، نه، نه. تو...
تو يه چيزي داري که تعريف کردنش خيلي سخته. همين و بس.
ديگه خيلي ديره.
اون کارآموز اولش رو انتخاب ميکنه.
متاسفم که به اطلاعتون برسونم، اسم من اونجا نوشته شده.
- تو چت شده لئوناردو؟ - دياناش رو تموم نکرده.
اون از کمال‌گرايي بي‌پايانش فلج شده.
- اينجوري کارآموز اول نميشي. - دقت کردي.
چطوره که نور شمع از خورشيد متفاوته؟
رنگش، شدتش فرق داره.
باورنکردنيه، هيچوقت به ذهنم نرسيده.
چندين نوع نور داريم. اين شگفت‌انگيز نيست؟
بسه ديگه، داري با سوالاي تموم نشدنيت ما رو هم نابود مي‌کني، بخور.
- آره! - امکان نداره.
- اين هفتميه! - من برميدارم.
خيلي ازت ممنونم، بازي کردن با تو لذتبخشه.
- لئوناردو کجاست؟ - کيه که بدونه؟ اون ميره مي‌چرخه!
داري چي کار مي‌کني؟
- ولي چندتا طرح کشيدي؟ - نه، هنوز تموم نشده.
- کار تو هيچوقت تموم بشو نيست. - نه!
بيخيال لئوناردو. ما هممون اينجا شاگرديم.
چطوره؟
فکر مي‌کنم که...
اينو به وروکيو نشون ميدي؟
اين اون چيزي نيست که مي‌خواد، متوجهي.
اونو به شکل ديانا نکشيدي.
اون لباس مسخره، اون لوازم صحنه.
خيلي واقعيه. شبيه يه رعيت شده. يک رعيت واقعي.
شبيه يه الهه نيست.
بايد چيزي که مي‌بينيم رو بکشيم. اينو مي‌بينم.
آره، ولي معنيش اين نيست که بقيه مي‌خوان اون رو ببينن.
متاسفم.
نمي‌خوام که کارت رو از دست بدي.
- بگو ببينم. مادرت دوستت داره؟ - بله. حداقل دوستم داره.
خوبه.
چون من تو رو نمي‌خوام.
ميمون‌ها از تو با استعدادترن!
از کارگاهم برو بيرون! برو! برو!
بازش کن، سريع.
خطوط خوبي داره. شکل خوبي داره.
- متشکرم. - ولي...احساس نداره.
- چطور، قربان؟ - فقط چيزي که ديدي رو کشيدي.
بايد ياد بگيري چيزي که حس ميکني رو بکشي. بهش فکر کن.
بدش من، يالا.
- داري منو مسخره مي‌کني؟ - نه، استاد.
- طرحت کجاست؟ - اون...
نتونستم منبع الهامم رو پيدا کنم.
شايد اگه شکمت پر نبود و مجبور بودي توي فاضلاب بخوابي
زودتر منبع الهامت رو پيدا مي‌کردي.
تا مي‌توني سريع تميزش کن، منظورم اونقدر تميز هستش که توش غذا بخوري
- قربان. - واي، نه.
- آهاي...قربان؟ - جوابت رو که دادم.
بايد کار ديگه‌اي واسه من باشه.
- کارت رو کردي و مرخص شدي. - خواهش مي‌کنم.
مي‌تونم ژست‌هاي خيلي زيادي بگيرم.
شاهدخت رومي، مريم، بلقيس، هر چي که بگيد، خواهش مي‌کنم.
متاسفم. کسي تو رو اينجا نمي‌خواد.
تو! تقصير توئه.
اونا منو نمي‌خوان، تو گفتي من خسته و کوفته به نظر ميام.
- چي گفتي؟ - همين.
نه، نه! من جز تو به چيز ديگه‌اي فکر نميکنم و هنوز مي‌خوام پرتره تو رو بکشم.
مي‌خوام از اول شروع کنم، مي‌خوام
حاضرم بهت پول بدم.
بيا.
- اينجا زندگي مي‌کني؟ - نه موقتيه.
- دارن کف عمارت جديدم رو درست ميکنن. - عجب.
شوخي، تا حالا اين کلمه به گوشت نخورده؟
- چي؟ - بيا تو.
اومدم.
- اول پول. - چشم.
- خدمت شما. - خصوصي بيشتر خرج داره.
متشکرم.
بهت هشدار ميدم، توافق ما کاريه.
- يک هنرمند به يک مدل دستمزد ميده، نه بيشتر - نه همينه.
آماده‌ام.
اسمت چيه؟
- کاترينا از کرمونا - کرمونا
من لئوناردو هستم، اهل وينچي.
تو خيلي زيبايي.
با وجود اينکه زجر کشيدي. يا شايدم به همين خاطره.
هميشه انقدر عجيب حرف ميزني يا باهاش درگيري؟
متوجهي، من مثل بقيه طرح نمي‌کشم.
- تو حتي مثل بقيه حرف نمي‌زني. - نه...نه.
اونا چيزي رو ميکشن که دنيا مي‌خواد ببينه اين يه ايده‌آله
من اين رو نمي‌کشم، من چيزي که مي‌بينم رو مي‌کشم.
باورم اينه که طبيعت بهترين اثر هنريه.
مثل يک عمل بي‌نقص آفرينش.
يا پرواز گنجشک‌ها، يا مسيرهاي پر پيچ و خم رودخونه‌ها
يا داستان‌هايي که توي چهره آدما مي‌بينيم.
اين چيزيه که مي‌خوام به تصوير بکشم، نه يک تقليد خالي. خب...
پس...بگو مي‌خواي چه ژستي بگيرم.
مثل هميشه بشين.
پارچه، ميشه يه کم از پشتت بدي بياد پايين؟
خوبه؟
بله. حالا اگه ميشه يه کم موهات رو کنار بدي.
- ببخشيد، داري چي کار مي‌کني؟ - متاسفم.
توي رسم کردنت... دلم نمي‌خواد زخمم باشه.
نمي‌خوام اين داستان رو برات تعريف کنم.
سکه‌هاي تو نمي‌تونن همه چيز رو بخرن.
همه بياين! جمع بشيد!
يالا، سريع، همه بيايد.
اونجا هم به صف بايستيد، آروم باشيد، آفرين. استاد بفرماييد.
آقايون، سفارش هنري جديدمون.
کليساي جامع فلورانس.
ببينيد...ناقصه.
چي کم داره؟
اين صليب رو بالاش کم داره.
دو و نيم متر قطر داره، هيجده تُن وزن دره.
ميره اون بالا...
...روي کليساي جامع قرار مي‌گيره.
براي شکوه ابدي پروردگارمون.
و البته که شکوه ابدي وروکيو ميشه.
- ولش کن، مارکو. - ازش پرسيدم هر شب کجا ميره.
- به مسائل شخصيش اهميت ميدي؟ - مشخصه که يه دختره.
البته که يه دختره، ابله.
داري چي کار مي‌کني؟
اينا رنگ‌هايي هستن که براي کشيدن نقاشيت استفاده مي‌کنم.
- از کجا آورديشون؟ - ازم نپرس.
کشيدن طرحم کافي نيست؟ چرا نقاشي کني؟
هيچي هيچوقت کافي نيست.
رسيدن به دست‌نيافتني. اين چيزيه که ما رو جذب ميکنه...
- شکوه واقعي. - استاد.
لئوناردو.
چي باعث ناراحتيتون شده، استاد؟
به تو اعتراف مي‌کنم.
ممکنه که يه کم اغراق کرده باشم.
وزن کره بيش از حده.
اين اهرم مي‌تونه بخش اول رو بالا ببره
ولي از اينجا تا اون بالا... چوب‌بست نمي‌تونه وزن رو تحمل کنه.
همين الانشم وقتي اهرم بچرخه، بالاخره ميريزه.
اعتبار من به اين بسته‌اس.
برو بخواب لئوناردو، برو بخواب. اين مشکل منه.
بي‌وزن.
بايد بي‌وزن باشه.
نه...نه، امکان نداره.
تمام اين قرقره‌ها از وزن کم مي‌کنن.
واقعا جواب ميده؟
يالا. قرقره رو بچرخون.
بيشتر، بيشتر!
- خودشه! - هورا!
- آره! - آفرين!
- آفرين! آفرين! - هورا!
آفرين استاد! آفرين!
- کجا ميريم؟ - جاي مورد علاقه‌ام که بهت گفتم.
باشه.
- اينجاست؟ - خودشه.
- اينجا جاي مورد علاقه توئه؟ - آره.
ميام تا از مردم طرح بکشم.
- جايي که لباسشون رو مي‌شورن؟ - آره.
خيلي آرومم مي‌کنه، آب جاريه...عجيبه؟
يه چيز ديگه رو هم نشونت ميدم.
وقتي بچه بودم بيشتر وقتم رو صرف تماشاي مردم مي‌کردم.
به چهره‌ها خيره ميشدم.
- ميدونستي که هنوزم مثل بچه‌ها حرف ميزني؟ - منظورت چيه؟
- هيچي، منظورم اينه که حرف دلت رو ميزني. - البته.
وقتي که کوچيک هستي، همه چيز جادويي و شگفت‌انگيزه.
و ما ذاتا خيلي کنجکاو هستيم. تقريبا...
خيلي از مردم اون سرچشمه رو تماشا مي‌کنن و فقط اين رو مي‌بينن...
- ...که آب از مسيري جريان داره. - تو چي مي‌بيني؟
منم اون رو مي‌بينم، ولي هزاران سوال ديگه هم هست.
"چطور آب جريان پيدا مي‌کنه؟" "چطور آب خم مي‌خوره؟"
"به پيرامونش چه واکنشي نشون ميده؟"
هزاران راز هست که بايد آشکار بشه.
- متوجه ميشي چي ميگم؟ - سعي مي‌کنم، آره.
تمام روز اين چهره‌ها رو نگاه مي‌کنم.
وقتي نگاهشون مي‌کني چي مي‌بيني.
داستان‌ها مي‌بينم.
هر کدوم از اين آدما راهي سفري شدن...
مي‌توني توي صورتش ببيني. اگه نزديک بشي. مي‌توني واضح ببيني.
نظرت راجع به اين چيه؟
- اين صورت؟ - آره.
اين خانم انگار...
- به نظر قوي مياد. - آره.
- و مصمم هستش. - بد نبود.
زندگي بهتري مي‌خواد.
اين رو هم مي‌بينم که...
اون رنجيده.
نمي‌خواد که دوباره اتفاق بيفته.
قبول. لئوناردو داوينچي چي؟
داستان اون چيه؟
- ميرم سر کار. - تازه اومديم اينجا.
- امشب مي‌بينمت، قول ميدم. - لئوناردو.
بيا گولي‌يِلمو، بيا پيشم.
مي‌خواي با بابايي به بازار بري؟
بابا!
بابا! بابا!
بابا!
بابا! بابا!
کسي هست؟ ببخشيد که رفتم.
چي شده؟
چرا گريه مي‌کني؟
مجبور نبودي ببينيش. هنوز تموم نشده.
ازت خواستم، التماست کردم که اون رو نکشي.
- بايد چيزي که مي‌بينم رو بکشم. - چطور متوجه اين مسئله نميشي؟
اتفاق وحشتناکي برام افتاده، مي‌خوام که فراموشش کنم.
من...فکر مي‌کردم...
...که ما دوستيم، ولي تو قلب نداري.
تو...
خودخواهي، متوجه نيستي؟ فقط به هنرت اهميت ميدي.
نقاشي رو پيش خودت نگه‌دار.
- احمق نباش. - از بين ببرش.
- مال توئه، داشتم دنبال... - نه، يه مدل ديگه پيدا مي‌کنم.
- صدها مدل توي فلورانس هستش. - برو بيرون.
کيف رو بده من.
هديه‌هايي هستن که پدرت بهت داده؟
نه، استاد.
پس...
پس اعتراف مي‌کني که اونا رو از من دزديدي.
قبل اينکه بيرونت کنم حرفي داري بزني تا از خودت دفاع کني؟
مي‌خواستم يه نقاشي بي‌نقص بکشم.
مي‌خوام که از اينجا بري.
بيرون!
متشکرم.
اينجا هيچ کاري براي تو نيست، مي‌توني بري.
در واقع براي لئوناردو داوينچي به اينجا اومدم.
- اون اينجا نيست. - کجاست؟
- رفته. - منظورت چيه که رفته؟
- ما اينجا دزد نگه نمي‌داريم. برو. - دزد؟ استادت اونه؟
برو وگرنه مي‌برمت زندان بارجلو. آهاي، نه!
نمي‌توني وارد بشي! استاد، سعي کردم جلوش رو بگيرم. متاسفم.
- بايد يه چيزي رو نشونتون بدم. - عيب نداره، آلفونسو.
برو، برو!
چي شده؟
اين...
کار لئوناردوئه؟
ميدونم کجا مي‌تونه باشه.
استاد.
مي‌خواستي يه راز مهم رو از من مخفي کني.
استاد؟
طرح‌هايي که براي بالا بردن چراغ توي کليساي جامع استفاده شدن، مال تو بودن؟
بله، مال من بودن.
مي‌خوام که برگردي پيشم.
کارآموز اولم ميشي.
يه سفارش هنري داريم.
يک صفحه تزئيني بالاي محراب رو براي کليساي سان سالوي بساز.
"غسل تعميدِ عيسي مسيح"
ببين.
مسيح، جوواني...
و فرشته‌ها. اونا رو کنار دست من مي‌کشي.
باشه، ولي چرا من، استاد؟
چون تو...موهبت يک فرشته رو داري.
ميشه لطفا باهات صحبت کنم؟
اتفاقي افتاده؟ به نظر خوشحال مياي.
بله، بله، خوشحالم...به لطف تو.
کارآموز اول شدم.
گوش کن. من اومدم پيشت که بگم...
...به خاطر رفتارم و حرفايي که زدم خيلي متاسفم.
و اينکه ازت تشکر هم بکنم.
من...تمام زندگيم حس پوچي داشتم.
تا الان...
...که تو اومدي و...
ميشه بريم جشن بگيريم؟
- بريم؟ - باشه، بريم.
به افتخار کارآموز اول.
- نوش جان! - نوش جان!
يه روز مياد که تو استاد شهر ميشي.
همينطوره.
چيه؟
الان بايد منو ببوسي.
- جدا؟ - جدا.
چه نوع بوسه‌اي مد نظرته؟
يه بوسه پرحرارت.
- پس يعني يه بوسه واقعي. - آره.
خوبه.
خب...
وايستا، وايستا.
متاسفم، نمي‌تونم.
- چرا؟ - متاسفم، نه.
- چرا؟ - اينو نمي‌خوام.
- به خاطر اينکه خسته و کوفته‌ام؟ - تو...
فکر مي‌کني مي‌توني منو اغوا کني، مي‌توني...
- با اين کار معشوقه من بشي. - معشوقه تو؟
- آره، فکر مي‌کني... - داري چي ميگي؟
اگه منو اغوا کني تو رو از اينجا مي‌برم.
- داري چي ميگي؟ - تا از اين آشغال‌دوني بيرون بياي.
براي همين نقاشي رو به استاد نشون دادي.
- داشتم بهت کمک مي‌کردم. - نه.
- داشتي به خودت کمک مي‌کردي. - چرا؟
واقعا همچين فکري رو راجع به من مي‌کني؟ که من يه هرزه‌ام؟
- نه. - چي توي سرته؟
حالا برو بيرون.
- متاسفم. - گفتم برو بيرون.
ديگه اينجا نبينمت!
درس اول.
بيا.
سه نوع نور داريم. نوع اول مستقيم هست.
اين نور از پنجره يا از شعله شمع مياد.
نوع دوم...
نور پخش‌شده هستش، نگاه کن.
مي‌بيني تاريکي چطور حجم و عمق ميده؟
- تاريکي به اندازه نور روشن مي‌کنه. - دقيقا.
تاريکي در مقابل نور.
نور در مقابل تاريکي.
- سايه‌روشن. - هيچ خطوط يکپارچه‌اي در طبيعت نيست.
ولي چشم انسان اينطوري درکش ميکنه.
ما حقيقت رو مي‌کشيم. انتقالي از نور...
- ...به تاريکي. - نوع سوم نور چيه؟
الان مي‌بيني. دنبالم بيا.
نوع سوم نور.
تمام زندگيم سعي کردم تمام زيباييش رو ثبت کنم.
افسوس که از دستم برنمياد.
يالا، بيا دست به کار بشيم.
بايد اين رويا پرداز رو به يک هنرمند واقعي تبديل کنيم.
درس دوم، رنگ چطور بدنيا مياد.
اينو ديدي؟ سبز زيتوني.
- مي‌بيني؟ اين ترکيب متعادله. - بله، استاد.
ملايمه.
من فرشته رو آبي مي‌کشم و تو اون يکي رو مي‌کشي.
نگران نباش، تو هم مي‌توني اشتباه کني، اشتباه کن.
اينجايي.
مدل مشهور.
حالش چطوره؟
مشغوله، سفارش گرفته.
- روز و شب رو با وروکيو مي‌مونه. - چه خوب، براش خوشحالم.
اون لايق اون موفقيته.
يه جوري ميگي که آدمو متقاعد مي‌کنه.
حالا به ديدنت نمياد؟
من...يه احمق بودم.
مشخصا اشتباه فهميدم چي بينمون هست و حالا...
يعني ميگي اون تو رو پس زد؟
زن زيبايي مثل تو رو پس مي‌زنه؟
اون يه احمقه.
و اينطوري شد که... شاگرد از استاد جلو زد.
- متشکرم. - شب بخير.
- متشکرم.
- لئوناردو، چه حسي داري؟ - نگرانم.
وقتشه خودت رو نشون بدي. همه‌ي اونا براي تو به اينجا اومدن.
- بيا بريم، يالا. - يالا.
تبريک ميگم، استاد!
خوشحال باش، لئوناردو.
براي يک هنرمند، اولين پيروزي لحظه‌ايه که فراموش نميشه.
بله، استاد.
- آفرين لئوناردو! - اوني که ستوده شده اومد!
بالاخره تمومش کردم. سلام.
- آفرين. - متشکرم.
چشمگيره، مگه نه؟
ميدونم که وروکيو فرشته سمت راست رو کشيده.
بهم گفتن که اون يکي رو کارآموزش کشيده.
بله.
اگه اشتباه نکنم، يه کارآموز چپ دست بوده.
من چشم‌هاي تيزي دارم.
- تو چپ دستي. - من کارآموز اولم.
پس شايد بيشتر از يک داستان توي اين نقاشي گفته ميشه.
جوواني داره مسيح رو غسل تعميد ميده،
و وروکيو داره تو رو به عنوان جانشينش غسل تعميد ميده.
تو لئوناردو هستي؟
ميدوني کي جلوت ايستاده؟
بله، سرورم.
لودوويکو اسفورزا.
بيا و برام توي ميلان نقاشي بکش.
دستمزدت رو دو برابر ميدم و کارگاه خودت رو داري.
نمي‌تونم، تازه اينجا کار رو قبول کردم.
بابت پيشنهادتون ممنون.
پيشنهادي که رد بشه رو هيچوقت دو بار تکرار نمي‌کنم.
حيف.
اون لودوويکو اسفورزا هستش.
- نايب‌السلطنه ميلان؟ - داره ميره.
به فلورانس اومده و دنبال هنرمند مي‌گرده.
تبريک ميگم.
- تو اينجايي؟ - يک چشمه بصيرت ديگه از هنرمندمون.
- اولين باري که حرف زديم، اينجا بوديم. - من بهت بي‌احترامي کردم.
ما به همديگه بي‌احترامي کرديم. چه خاطرات شيريني.
آره.
من...
کاترين.
تبريک ميگم.
- بيا. - باشه.
- اگه اينطوريه، چرا کشتيش؟ - من نکشتمش.
نمي‌تونست کار من باشه.
شاهدها هستن و تو متخصص کيمياگري هستي.
اگه بي‌گناهي، برام مدرک بيار.
چيزي بگو که منو متقاعد کنه.
نمي‌تونم.
چي شد؟
- اعتراف نکرد. - موقع ارتکاب جرم دستگير شده.
اين منو قانع نمي‌کنه.
بيا راجع به بزرگترين هنرمند زمانش صحبت کنيم.
اونقدر احمقه که به اين واضحي بکشتش؟
من نميدونم، ولي بهتره که تو بفهمي، سريع هم بفهمي.
- يعني چي؟ متوجه نميشم. - تو ترفيع نمي‌خواستي؟
بله، در واقع از قبل قولش رو بهم دادن.
استفانو، اگه نتوني اعتراف لئوناردو رو بگيري
دولت فرانسوي سر قولش نمي‌مونه.
داري کجا ميري؟
برم چوبه‌دار رو براي لئوناردو محکم کنم.
.:: @bollbolljan ::.